Naast het feit dat ik zelf graag muziek maak en beroepshalve veel met muziek bezig ben mag ik graag luisteren naar een goede LP of CD. Ik hou dan ook van veel soorten muziek, ik vind het dan ook heerlijk om me op zijn tijd heerlijk te verliezen in mooie Nederlandstalige nummers. Denk nu niet aan iets vreselijks als Frans Bouwer, Frank Boeijen of Andre Hazes of vul zelf maar iets in. Sorry voor iedereen die het mooi vindt maar ik vind het dus absoluut drie keer niks. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen.
Toch heb ik zo’n 60 Nederlandstalige Cd’s in huis. Denk hierbij Maarten van Roozendaal, Jeroen Zijlstra, Thé Lau, Frederique Spigt maar ook Harrie Jekkers, vroeger bekend van het Klein Orkest, daarna vooral bekend geworden met cabaret. Wat minder van hem bekend is dat hij daarnaast heel veel serieuze luisterliedjes heeft gemaakt waarbij hij het niet schuwde om wat zwaardere onderwerpen aan te snijden. Denk hierbij aan vrouwenmishandeling in het nummer “Nooit meer terug”, dementie in “Terug bij af” of een ernstig zieke in “Intensive care”.
Een van de mooiste Nederlandstalige nummers vind ik echter “Mijn ikken” van Harrie Jekkers. Dit nummer vind ik zeer herkenbaar, zeker op dit moment. In dit nummer zingt hij hoe hij als 9 jarig jongetje o.a: huilend op de gang staat, 4 pennen aan elkaar bind omdat hij strafwerk moet schrijven, voetbalt op het schoolplein en in de winter blij is dat het sneeuwt.
Als 20 jarige denkt in uitroeptekens, In zwart en wit, dwars tegen alles in. Gematigd en voorzichtig zijn, vindt-ie water bij de wijn. Hij wil alles of niks en niks er tussen in. Een rugzak vol met idealen, dat is mijn ik van twintig jaar. Dat wordt later bakzeil halen, want die zak is veel te zwaar.
Het meest herkenbaar is de ik van 30:
Mijn ik van dertig jaar is teruggekomen
Van: "Zeker weten, zwart en wit" en "Ik heb gelijk!"
Hij nuanceert met zijn verstand
De waarheid tot een diamant
Die steeds van kleur verandert als je anders kijkt
Hij geeft absoluut het voordeel aan de twijfel
Maar soms krijgt-ie opeens zo'n heimwee naar
Dat stompzinnige geloof in idealen
Van zijn uitgesproken ik van twintig jaar
Kijk, daar kiest-ie nog een keertje voor de vrijheid
Maakt z'n verkering uit en zegt z'n baantje op
Mijn baantje heb ik maar niet opgezegd, de rest is echter maar al te waar op dit moment.
Als laatste zingt hij hoe het leven is als 40 jarige, iets wat ik u pas over zo’n zeven jaar kan vertellen:
Laatst riep ik weer mijn ikken bij elkaar
En toen ik weer eens vroeg "He‚ welke ik is eigenlijk waar?"
Zeiden mijn ikken opeens: "Zeg jij het maar
Jij bent de oudste, de ik van veertig jaar!"
En toen ik zei: "Dat zou ik eigenlijk niet weten"
Zeiden mijn ikken: "Da's helemaal niet waar
Weet je wat jij bent, joh? Je bent ons niet vergeten
Daarom roep je ons nog altijd bij elkaar"
Je bent die jongen met die rood-oranje vlieger
Die af en toe nog blij is als het sneeuwt
Je bent die jongen met lang haar
Van twintig jaar, met een gitaar
Die af en toe nog weleens over onrecht schreeuwt
En soms ben je die jongen weer van dertig
Van: "Ik weet niet, misschien, bekijk het maar"
Je bent een dromer, een drammer, een twijfelaar
Een ik van veertig jaar, die nog geen ikje is vergeten
En nog vaak van ons wil weten
Maak ik jullie af en toe nog wel eens waar.
Ik hoop dat hij gelijk krijgt.
12 september, 2006
10 september, 2006
Zappa in het zand
Vandaag naar Wijk aan Zee gereisd voor wat wel eens de aller allerlaatste Joe zou kunnen worden uit de geschiedenis van The Troupe, immers, vanaf februari staan zij met Faust in de theaters, een stuk waar ik u een volgende keer meer over zal vertellen. Googled u ondertussen maar eens op internet, de kans is groot dat u al wat informatie zult vinden over dit nieuwe project van The Troupe.
Terug naar vandaag, op 15.30 verzamelden wij ons allen op een parkeerplaats aan de blanke top der duinen, alwaar wij, en veel belangrijker, alle gear opgehaald zullen worden door een 4 wheel drive daar de plek waar we vanavond spelen alleen op die manier bereikbaar zal zijn. Terwijl we als eerste aankomen en ondertussen wat van de befaamde blikjes opentrekken en we wat lopen te ouwehoeren (een groot gedeelte van life on the road bestaat uit wachten en daarbij behorende conversaties) kijken we vermakelijk toe hoe de parkeerplaats in een soort van circuit verandert waarop voor iedere vertrekkende auto er drie auto’s om de vrijgekomen plaats rijden. Het lijkt wel een stock car race. Nadat het gezelschap compleet is bellen we met de strandtent waar die avond gespeeld gaat worden en zij sturen een 4 wheel drive. Al gauw blijkt dat niet alles er in een keer in past, er zal dus twee keer gereden moeten worden. Terwijl ik achter blijf bij de spullen die niet mee konden in de pick up truck en er een aantal musici meelopen naar de strandtent, besluiten de overige musici zich te mengen in de stock car race en al gauw hebben zij een parkeerplaats gevonden. Ondertussen gaat mijn mobieltje af, het blijkt dat de pick up zich vast heeft gereden in het zand en dat ze hem zullen uitgraven. Het kan dus nog wel even duren voor de truck weer terug is voor de rest van de spullen. Ach, ik maak me niet druk, het is zondag, het zonnetje schijnt, er lopen wat schaars geklede badgastes voorbij die verwonderd kijken naar de gedemonteerde vibrafoon die bij me ligt. Het heeft wel iets weg van oud ijzer en passerende blondines kun je nu eenmaal van alles wijsmaken. Nou ja, bijna alles. Een crew slut blijkt niet voorhanden en ook laten de dames zich moeilijk porren om mee te doen in wet T-shirt contest wat toch echt in dit stuk van Zappa voorkomt. The Troupe zal het wederom zonder moeten stellen vandaag.
Even later blijkt de truck toch weer vrijgekomen te zijn en we laden de rest van het oud ijzer in, waarna we uitgenodigd worden om mee te liften achter in de bak. Met nog wat musici die als overwinnaars uit de stock car race kwamen klimmen we achter in de bak en via een hobbelige rit over het strand waarbij we met moeite de nodige enkels en knieën passeren bereiken we de Instuif en terwijl ik onderweg het topless bruinend vrouwelijk publiek bewonder of verafschuw (soms is een burkha helemaal zo gek nog niet) en fantaserend over een Zappa project met kneiper, precies: Titties & Beer uit volgens mij 1976. We beginnen met opbouwen, rustig aan lijkt het devies vandaag en met soundchecken krijg ik ze met moeite live on stage. Waarna ze weer vrolijk buiten in het zonnetje gaan staan. Er wordt overlegd hoe laat er nu gestart moet worden, de een staat nog lekker, de ander wil wel beginnen. Met een “Shut Up 'N' Play Yer Guitar” richting de gitarist en zo alle instrumenten benoemen krijg je ze wel het podium op, wellicht moet ik het zo eens proberen. Maar zoals altijd lukt het me toch vrij makkelijk om ze het podium op te krijgen, kwestie van over(ge)wicht.
Het stuift vandaag werkelijk in de Instuif, nog eenmaal wordt alles uit de kast gehaald en de band rockt weer als vanouds. Het is wel een raar gezicht om ze in een strandtent te zien spelen die qua oppervlakte net zo groot is als een theaterpodium waar ze zich normaal bevinden, in deze strandtent is geeneens een podium. Toch weten ze de sterren van de hemel te spelen, letterlijk dan, want op de achtergrond zien we de zon langzaam in de zee zakken. Iets wat toch wel een meerwaarde geeft aan dit bijzondere concert. Na afloop genieten we van een gezamenlijke maaltijd waarna we met de pick up weer een paar keer over het strand rijden om weer bij de parkeerplaats te komen. Ik zit achterin en ik geniet van deze bijzondere ervaring. Hoe vaak krijg je nou de kans om op een mooie nazomeravond achter in een 4 wheel drive over het strand te rijden, terwijl je op de achtergrond de zee ziet met daarop wat verlichte schepen, de wind in je haren waait en een meeuw rakelings langs je hoofd schijt.
Terug naar vandaag, op 15.30 verzamelden wij ons allen op een parkeerplaats aan de blanke top der duinen, alwaar wij, en veel belangrijker, alle gear opgehaald zullen worden door een 4 wheel drive daar de plek waar we vanavond spelen alleen op die manier bereikbaar zal zijn. Terwijl we als eerste aankomen en ondertussen wat van de befaamde blikjes opentrekken en we wat lopen te ouwehoeren (een groot gedeelte van life on the road bestaat uit wachten en daarbij behorende conversaties) kijken we vermakelijk toe hoe de parkeerplaats in een soort van circuit verandert waarop voor iedere vertrekkende auto er drie auto’s om de vrijgekomen plaats rijden. Het lijkt wel een stock car race. Nadat het gezelschap compleet is bellen we met de strandtent waar die avond gespeeld gaat worden en zij sturen een 4 wheel drive. Al gauw blijkt dat niet alles er in een keer in past, er zal dus twee keer gereden moeten worden. Terwijl ik achter blijf bij de spullen die niet mee konden in de pick up truck en er een aantal musici meelopen naar de strandtent, besluiten de overige musici zich te mengen in de stock car race en al gauw hebben zij een parkeerplaats gevonden. Ondertussen gaat mijn mobieltje af, het blijkt dat de pick up zich vast heeft gereden in het zand en dat ze hem zullen uitgraven. Het kan dus nog wel even duren voor de truck weer terug is voor de rest van de spullen. Ach, ik maak me niet druk, het is zondag, het zonnetje schijnt, er lopen wat schaars geklede badgastes voorbij die verwonderd kijken naar de gedemonteerde vibrafoon die bij me ligt. Het heeft wel iets weg van oud ijzer en passerende blondines kun je nu eenmaal van alles wijsmaken. Nou ja, bijna alles. Een crew slut blijkt niet voorhanden en ook laten de dames zich moeilijk porren om mee te doen in wet T-shirt contest wat toch echt in dit stuk van Zappa voorkomt. The Troupe zal het wederom zonder moeten stellen vandaag.
Even later blijkt de truck toch weer vrijgekomen te zijn en we laden de rest van het oud ijzer in, waarna we uitgenodigd worden om mee te liften achter in de bak. Met nog wat musici die als overwinnaars uit de stock car race kwamen klimmen we achter in de bak en via een hobbelige rit over het strand waarbij we met moeite de nodige enkels en knieën passeren bereiken we de Instuif en terwijl ik onderweg het topless bruinend vrouwelijk publiek bewonder of verafschuw (soms is een burkha helemaal zo gek nog niet) en fantaserend over een Zappa project met kneiper, precies: Titties & Beer uit volgens mij 1976. We beginnen met opbouwen, rustig aan lijkt het devies vandaag en met soundchecken krijg ik ze met moeite live on stage. Waarna ze weer vrolijk buiten in het zonnetje gaan staan. Er wordt overlegd hoe laat er nu gestart moet worden, de een staat nog lekker, de ander wil wel beginnen. Met een “Shut Up 'N' Play Yer Guitar” richting de gitarist en zo alle instrumenten benoemen krijg je ze wel het podium op, wellicht moet ik het zo eens proberen. Maar zoals altijd lukt het me toch vrij makkelijk om ze het podium op te krijgen, kwestie van over(ge)wicht.
Het stuift vandaag werkelijk in de Instuif, nog eenmaal wordt alles uit de kast gehaald en de band rockt weer als vanouds. Het is wel een raar gezicht om ze in een strandtent te zien spelen die qua oppervlakte net zo groot is als een theaterpodium waar ze zich normaal bevinden, in deze strandtent is geeneens een podium. Toch weten ze de sterren van de hemel te spelen, letterlijk dan, want op de achtergrond zien we de zon langzaam in de zee zakken. Iets wat toch wel een meerwaarde geeft aan dit bijzondere concert. Na afloop genieten we van een gezamenlijke maaltijd waarna we met de pick up weer een paar keer over het strand rijden om weer bij de parkeerplaats te komen. Ik zit achterin en ik geniet van deze bijzondere ervaring. Hoe vaak krijg je nou de kans om op een mooie nazomeravond achter in een 4 wheel drive over het strand te rijden, terwijl je op de achtergrond de zee ziet met daarop wat verlichte schepen, de wind in je haren waait en een meeuw rakelings langs je hoofd schijt.
09 september, 2006
Pyracantha
Al enige tijd zat ik ertegenaan te hikken maar langer uitstel kon echt niet. De verwildering van de Pyracantha Coccinea was mij een doorn in het oog. Huh, de watte? De Pyracantha oftewel vuurdoorn. In het voorjaar gehuld met witte bloemschermen en op dit moment overvloedig drager van oranjegele bessen. Hij was de afgelopen jaren toch wel erg verwilderd en het begon iets weg te krijgen van een ondoordringbaar amazone gebied, weliswaar een grote trekpleister als broedplaats voor o.a. merels, maar helaas begon hij steeds meer tuin in te nemen en drukte hij de schuur bijkans omver.
Dus gehuld als Tarzan (zonder weekmakers) ben ik ten strijde getrokken om het gevecht aan te gaan met de Pyracantha. De eerste slag was duidelijk aan de Pyracantha, wat een hufterige doorns heeft dat ding toch. (Op het moment dat ik dit typ stroomt mijn toetsenbord onder het bloed) Hier moest grof geweld aan te pas komen. Het was duidelijke dat de elektrische heggenschaar niet door de stammen van 4 cm dik zou komen, dit vroeg om drastischere maatregelen. Maar met een telescopische takkenschaar verloor hij dan toch de strijd. 6 dikke doorzagen gaf al een heel ander gezicht. Het scheelde zeker een meter in de hoogte en al het kale hout waar niks meer op groeide was ik gelijk kwijt, nou ja kwijt..
Op het ogenblik zal het nog wel een aantal weken duren voor ik al het snoeiafval heb kunnen afvoeren in de groen bak. Mocht er iemand dus nog wat leuke bloemstukjes willen maken, ik heb nog wat fraaie takken in de aanbieding met oranje bessen.
08 september, 2006
schunnige berichten
Sommige vrouwen worden hier week van.
Man pompt eigen airbag op tijdens auto ongeluk.
muziekdoos Hier zit pas muziek in.
Man pompt eigen airbag op tijdens auto ongeluk.
muziekdoos Hier zit pas muziek in.
04 september, 2006
Iron Maiden - A matter of life and Death
Ik, en met mij vele anderen, hebben er drie jaar op moeten wachten maar hij is er;
De nieuwe studio plaat van Iron Maiden getiteld "A matter of Life and death".
Wel was er nog een tussendoortje in de vorm van een vorig jaar uitgebrachte live CD getiteld "Death on the road", maar op een zoveelste live uitvoering van "Running Free"zit ik niet meer te wachten, daar heb ik al drie live uitvoeringen van. Veel interessanter vind ik de lijn die ze de laatste zes jaar voeren met de albums "Brave new world" en "Dance of death", want wie denkt dat Iron Maiden nog steeds nummers maakt met als thema dat je je dochter naar de slager moet brengen heeft het mis. Luister maar eens naar het schitterende "Paschendale" van het album "Dance of death", een lied over de veldslag om Passendale tijdens de Eerste Wereldoorlog, ook wel bekend als de Derde Slag om Ieper.
Terug naar "A matter of life" hoewel ik hem pas eenmaal gehoord heb, benoem ik hem nu al tot beste Rockplaat van 2006. Hij ligt duidelijk in het verlengde van de twee voorgaande albums en dat waren al mijn favoriete Iron Maiden albums tot nu toe. Ik ben benieuwd waar ik deze straks ga plaatsen.
Bijzonder vind ik het basspel van Steve Harris. Hij kan als een van de weinige bassisten akkoorden op zijn bas spelen. Zijn vingers kunnen razendsnel op de bassnaren iedere muzieklijn spelen.
Het gitaarwerk is als vanouds, legato melodielijnen die vloeiend in elkaar overlopen, afgewisseld met een sterke scheur, niet verwonderlijk met drie gitaristen in de band.
Kortom, een echte aanrader die ik voorlopig regelmatig in de CD speler zal stoppen.
Keuze II
Op het moment dat ik dit schrijf is het laat, ik zou in bed moeten liggen maar aangezien ik geen laptop heb zit ik achter mijn pc. Man, ga toch slapen, zult u wellicht denken. Maar daar ligt juist het probleem. Ik kan de slaap niet vatten vanavond hoewel ik behoorlijk moe ben. Daar heb ik wel vaker last van dus tot zover niks schokkends. Het nadeel van niet kunnen slapen terwijl je wel moe bent is dat je dan gaat malen. Niks mis mee mits je molenaar bent. helaas is dat beroep vrij zeldzaam aan het worden en behoor ik dus niet tot deze beroepsgroep. Gelukkig maar, want het stormt nogal buiten en het stormt ook in mijn hoofd.
Enige tijd geleden schreef ik dat niet kiezen ook een keuze zou zijn, vandaag las ik het volgende:
Alleen de mensen die keuzes maken met het risico dat die keuze verkeerd is, maken echte keuzes.
Vind ik een boeiende gedachte. Kun je verkeerd kiezen? Kun je een verkeerde keuze ook weer ongedaan maken? Hoe weet je dat je een verkeerde keuze gemaakt hebt?
Neem nu als voorbeeld dat ik op dit nachtelijke tijdstip nog wakker ben en achter de PC zit. Het is niet mijn keuze om wakker te zijn, wel heb ik ervoor gekozen om nu achter de PC te zitten. Ik had er ook voor kunnen kiezen om nog wat te studeren op mijn basgitaar, de horlepiep te dansen of om brandweerauto's te tellen (want van schaapjes tellen schijn je in slaap te vallen).Waarschijnlijk bedenk ik straks als ik slaapwandel naar mijn werk dat ik gewoon had moeten slapen, helaas kan ik dat niet meer ongedaan maken en mijn baas zal niet blij zijn als ik onder werktijd zit te slapen. Was het dan verkeerd om achter de pc te zitten en dit onzinnig geleuter op te schrijven waarmee ik mijn eigen weblog vervuil? Geen idee, deze keuze kan ik echter weer ongedaan maken door het blogje in de prullenbak te verplaatsen. Het schrijven van dit blogje leidt me wel weer af van de reden waarom ik niet slapen kan, dus in zoverre is het weer een goede keus. Uiteraard is dit een onschuldig voorbeeld, de ware aard van mijn slapeloosheid zal ik u niet mee vermoeien, ik hoop dat u die keuze begrijpt. Mocht ik mij ooit bedenken, dan kan ik er altijd nog voor kiezen om deze te publiceren. Ik wens u een goede nachtrust verder, welterusten.
Enige tijd geleden schreef ik dat niet kiezen ook een keuze zou zijn, vandaag las ik het volgende:
Alleen de mensen die keuzes maken met het risico dat die keuze verkeerd is, maken echte keuzes.
Vind ik een boeiende gedachte. Kun je verkeerd kiezen? Kun je een verkeerde keuze ook weer ongedaan maken? Hoe weet je dat je een verkeerde keuze gemaakt hebt?
Neem nu als voorbeeld dat ik op dit nachtelijke tijdstip nog wakker ben en achter de PC zit. Het is niet mijn keuze om wakker te zijn, wel heb ik ervoor gekozen om nu achter de PC te zitten. Ik had er ook voor kunnen kiezen om nog wat te studeren op mijn basgitaar, de horlepiep te dansen of om brandweerauto's te tellen (want van schaapjes tellen schijn je in slaap te vallen).Waarschijnlijk bedenk ik straks als ik slaapwandel naar mijn werk dat ik gewoon had moeten slapen, helaas kan ik dat niet meer ongedaan maken en mijn baas zal niet blij zijn als ik onder werktijd zit te slapen. Was het dan verkeerd om achter de pc te zitten en dit onzinnig geleuter op te schrijven waarmee ik mijn eigen weblog vervuil? Geen idee, deze keuze kan ik echter weer ongedaan maken door het blogje in de prullenbak te verplaatsen. Het schrijven van dit blogje leidt me wel weer af van de reden waarom ik niet slapen kan, dus in zoverre is het weer een goede keus. Uiteraard is dit een onschuldig voorbeeld, de ware aard van mijn slapeloosheid zal ik u niet mee vermoeien, ik hoop dat u die keuze begrijpt. Mocht ik mij ooit bedenken, dan kan ik er altijd nog voor kiezen om deze te publiceren. Ik wens u een goede nachtrust verder, welterusten.
03 september, 2006
Maarssen - Lage Vuursche
Vandaag met Weekendhike een stukje van het Utrechtpad gelopen. Eerst met de trein naar Haarlem-Spaarnwoude alwaar Susan me oppikte om naar Station Maarssen te rijden. De stationsweg is gauw gevonden, alleen ligt het Amsterdam-Rijnkanaal tussen het station en de Stationsweg in. Daar is over nagedacht in Maarssen. Ik stel voor om de Dukes of Hazard te imiteren en zo het kanaal over te steken. Susan is wijzer en pakt de brug 100 meter verderop. Wel zo veilig, al mag je soms best voor de opwinding gaan in je leven. Maar Susan is of erg zuinig op haar auto, of heeft na een blik op mijn goedgevulde buik geen vertrouwen in de goede afloop van dit avontuur.
Station Maarssen blijkt een ramp te zijn. Ten eerste ligt de stationsweg aan de overkant van het water, ten tweede blijkt er geen koffie te krijgen te zijn op het station. Ik snap nu waarom er hoge hekken geplaatst zijn bij de bruggen over het spoor heen, je zou er spontaan suïcidaal van worden. Gelukkig huppelt de rest gauw binnen en terwijl Mark en ik verhalen over het organisatoren weekend (wat te doen bij onderkoeling? (Geen idee, heb je geen gebroken been want dat is wel behandeld) steken we weer het water over om via een oude dorpskern langs mooie paadjes die weer langs fraaie paleizen voert verder te lopen.
Terwijl we onderweg het ene mooie huis na het andere tegenkomen en de boel al aan het verdelen zijn, jij woont hier, ik woon daar, en in die botenloods slaapt het personeel, slinkt de inhoud van de dropzak die ik meegenomen heb als alternatief voor de gemiste picknick als sneeuw voor de zon en zo keuvelend komen we bij het eerste koffiekopje van vandaag. Eindelijk, cafeïne. Gecombineerd met een goede appelpunt met slagroom geeft dit voldoende energie voor het vervolg van deze tocht.
Via prachtige landschappen lopen we de volgende kilometers tot we bij een drukke weg belanden, na 500 meter naar links zou hier het volgende koffiekopje zijn. We steken de weg over en besluiten om linksaf te gaan, al na 250 meter (de kaart klopt dus niet!) belanden we bij een terras wat zich aan de overkant bevindt. De organisator steekt met gevaar voor eigen leven over en brult zo hard hij kan;
Er brand licht!
Helaas wordt het wat overstemd door het geluid van passerende auto’s;
Wat, is ie dicht?
We steken over om erachter komen dat er
A: licht brand
B: Hij wel dicht is
C: We besluiten om toch maar even op het terras te rusten en te genieten van de restanten uit onze rugzakken waarop een dame uit het restaurant naar buiten komt en ons mededeelt hier niet op gesteld te zijn, helaas kunnen we ook niet bestellen omdat het etablissement gesloten is en we besluiten verder te lopen, ondertussen restaurant Floyds uitroepend tot chagrijnen van de dag.
Iets verder passeren we de heide en daar worden we niet weggejaagd. Wel komen er wat grote honden snuffelen en laat Robert aan Nienke weten dat hij met haar wil trouwen, dit doet hij met behulp van een vliegtuig met sleep. Navraag leert dat beide personen zich niet in onze groep bevinden en ook een passerend stel achter de kinderwagen blijkt het niet te zijn, al had zij wel belangstelling voor een huwelijk wat haar vriend ons niet in dank afnam, gezien de blikken die hij ons toezond. We praten nog wat over deze ludieke actie van Robert; er zijn mensen die het erg romantisch vinden om te trouwen en dat dit een originele manier is om iemand te huwelijk te vragen. Zelf kom ik met de suggestie om een sleep achter een duikboot te hangen, maar ik ben dan ook niet zo’n romanticus. Hoewel ik best weet hoe het hoort; diners bij kaarslicht met een knapperend haardvuur op de achtergrond en zo ben ik meer een botte boer, al zijn er mensen die beweren dat ik dat nu juist niet mag zeggen van mezelf : -P
We liggen lekker op de heide met onze zonnebrillen op want zo schijn je minder te horen. Iets wat hard nodig is want naast eerdergenoemde Robert met zijn sleepvliegtuig passeren er nog wat ouwe vliegtuigen die het geluid maken alsof ze iedere moment uit elkaar kunnen vallen. Blijkbaar weten ze nog niet dat W.O.II al een tijdje voorbij is. We besluiten verder te lopen richting Lage Vuursche. Waar de bussen maar een keer per uur rijden, op de even uren richting Den Dolder en op de oneven uren richting Hilversum. We besluiten dus eerst wat te drinken en te eten, hierbij kunnen we kiezen uit een pannenkoekenhuis (groene boekje), pannekoekenhuis (witte boekje) en een pan&koekhuis (vrije spelling) Blijkbaar houden ze niet van allochtonen in Lage Vuursche want een Chinees, Italiaan of shoarmaboer hebben ze er niet. Toch smaakt de salade met bladspinazie, feta, rode ui en andere vitamines me uitstekend en zo kan ik onvervaard de tocht naar huis ondernemen.
Station Maarssen blijkt een ramp te zijn. Ten eerste ligt de stationsweg aan de overkant van het water, ten tweede blijkt er geen koffie te krijgen te zijn op het station. Ik snap nu waarom er hoge hekken geplaatst zijn bij de bruggen over het spoor heen, je zou er spontaan suïcidaal van worden. Gelukkig huppelt de rest gauw binnen en terwijl Mark en ik verhalen over het organisatoren weekend (wat te doen bij onderkoeling? (Geen idee, heb je geen gebroken been want dat is wel behandeld) steken we weer het water over om via een oude dorpskern langs mooie paadjes die weer langs fraaie paleizen voert verder te lopen.
Terwijl we onderweg het ene mooie huis na het andere tegenkomen en de boel al aan het verdelen zijn, jij woont hier, ik woon daar, en in die botenloods slaapt het personeel, slinkt de inhoud van de dropzak die ik meegenomen heb als alternatief voor de gemiste picknick als sneeuw voor de zon en zo keuvelend komen we bij het eerste koffiekopje van vandaag. Eindelijk, cafeïne. Gecombineerd met een goede appelpunt met slagroom geeft dit voldoende energie voor het vervolg van deze tocht.
Via prachtige landschappen lopen we de volgende kilometers tot we bij een drukke weg belanden, na 500 meter naar links zou hier het volgende koffiekopje zijn. We steken de weg over en besluiten om linksaf te gaan, al na 250 meter (de kaart klopt dus niet!) belanden we bij een terras wat zich aan de overkant bevindt. De organisator steekt met gevaar voor eigen leven over en brult zo hard hij kan;
Er brand licht!
Helaas wordt het wat overstemd door het geluid van passerende auto’s;
Wat, is ie dicht?
We steken over om erachter komen dat er
A: licht brand
B: Hij wel dicht is
C: We besluiten om toch maar even op het terras te rusten en te genieten van de restanten uit onze rugzakken waarop een dame uit het restaurant naar buiten komt en ons mededeelt hier niet op gesteld te zijn, helaas kunnen we ook niet bestellen omdat het etablissement gesloten is en we besluiten verder te lopen, ondertussen restaurant Floyds uitroepend tot chagrijnen van de dag.
Iets verder passeren we de heide en daar worden we niet weggejaagd. Wel komen er wat grote honden snuffelen en laat Robert aan Nienke weten dat hij met haar wil trouwen, dit doet hij met behulp van een vliegtuig met sleep. Navraag leert dat beide personen zich niet in onze groep bevinden en ook een passerend stel achter de kinderwagen blijkt het niet te zijn, al had zij wel belangstelling voor een huwelijk wat haar vriend ons niet in dank afnam, gezien de blikken die hij ons toezond. We praten nog wat over deze ludieke actie van Robert; er zijn mensen die het erg romantisch vinden om te trouwen en dat dit een originele manier is om iemand te huwelijk te vragen. Zelf kom ik met de suggestie om een sleep achter een duikboot te hangen, maar ik ben dan ook niet zo’n romanticus. Hoewel ik best weet hoe het hoort; diners bij kaarslicht met een knapperend haardvuur op de achtergrond en zo ben ik meer een botte boer, al zijn er mensen die beweren dat ik dat nu juist niet mag zeggen van mezelf : -P
We liggen lekker op de heide met onze zonnebrillen op want zo schijn je minder te horen. Iets wat hard nodig is want naast eerdergenoemde Robert met zijn sleepvliegtuig passeren er nog wat ouwe vliegtuigen die het geluid maken alsof ze iedere moment uit elkaar kunnen vallen. Blijkbaar weten ze nog niet dat W.O.II al een tijdje voorbij is. We besluiten verder te lopen richting Lage Vuursche. Waar de bussen maar een keer per uur rijden, op de even uren richting Den Dolder en op de oneven uren richting Hilversum. We besluiten dus eerst wat te drinken en te eten, hierbij kunnen we kiezen uit een pannenkoekenhuis (groene boekje), pannekoekenhuis (witte boekje) en een pan&koekhuis (vrije spelling) Blijkbaar houden ze niet van allochtonen in Lage Vuursche want een Chinees, Italiaan of shoarmaboer hebben ze er niet. Toch smaakt de salade met bladspinazie, feta, rode ui en andere vitamines me uitstekend en zo kan ik onvervaard de tocht naar huis ondernemen.
02 september, 2006
Mooie lijst
Volgens de site van Ampeg spelen o.a. de volgende mensen op hun versterkers danwel speakercabinetten, geen verkeerde lijst om tussen te staan. Al zal ik waarschijnlijk wel de enigste uit dit lijstje zijn die geen endorsement heeft.
Adam Blake: H2O
Anna K: Hanzel und Gretyl
Arion Salazar: Third Eye Blind
Beefcake the Mighty: GWAR
Billy Sheehan: Niacin / Mr. Big
Bootsy Collins: Parliament, Funkadelic, James Brown
Bryan Keinlen: Bouncing Souls
BT: BT
Chi Cheng: Deftones
Chris Squire: Yes
Chris Beattie: Hatebreed
Chuck Mead: BR5-49
Cliff Williams: AC/DC
Conrad Korsch: Rod Stewart
Conrad Lozano: Los Lobos
Dale Stewart: Seether
Dave Farrell: Linkin Park
Dave Larue: Dixie Dregs / Steve Morse Band
Dave Novotny: Saliva
Dave Pybus: Cradle of Filth
David Schools: Widespread Panic
Donald Duck Dunn: Crosby, Stills, Nash and Young
Doug Pinnick: Kings-X
Emir Abdo: A LOVE ENDS SUICIDE
Evan Seinfeld: Biohazard
Faydoedeelay: Crazy Town
Fieldy: Korn
Frank Cavanaugh: Filter
Freddie Feedback: Art Brut
Gail Dorsey: David Bowie
Gareth Davies: Funeral for a Friend
Garry Beers: INXS
Geezer Butler: Black Sabbath
Gene Simmons: Kiss
George Clinton: P-Funk
George Porter Jr.: The Meters
Greg Hanna: The Dickies
Hank III:
Ian Grushka: New Found Glory
Jack Lawrence: Greenhornes
James Genus: James Genus
Jason Newsted: Voivod
Jay Bentley: Bad Religion
Jim Widner: Jim Widner Big Band
Jimbo Wallace: Reverend Horton Heat
Joey Canady: Steven Curtis Chapman
John Fahnestock: Lo-Pro
John McVie: Fleetwood Mac
John Stirrat: Wilco
Johnny April: Staind
Josh Homme: Queens of the Stone Age
Josh Paul: Suicidal Tendencies / Infectious Grooves
Joshua Zarbo: Spoon, The Rite Flyers
Justin Meldal-Johnsen: Beck / Ima Robot
Ken Casey: Dropkick Murphys
Les Claypool: Primus
Mando Lopez: The Breeders / Fear
Marcelo D. Rapp: Abloom
Mark Fain: Ricky Skaggs
Mark Hoppus: Blink 182
Mark Klepaski: Breaking Benjamin
Mawk Young: (hed) PE
Maya Ford: The Donnas
Melissa Auf Der Maur: Auf Der Maur
Meshell Ndegeocello:
Michael Anthony: Van Halen
Michael Inez: Heart
Mona Gnader: Sammy Hagar and the Waboritas
Nathen Maxwell: Flogging Molly
Nikolai Fraiture: The Strokes
Oteil Burbridge: Oteil & the Peacemakers / Allman Brothers
Paul Wilson: Snow Patrol
Phil Lipscomb: Taproot
Randy Bradbury: Pennywise
Randy McDonald: Tommy Castro Band
René Vermey: Kneiper
Rex Brown : Pantera
Ricky Phillips: Styx
Rob Wasserman: Rob Wasserman
Robbie Takac: Goo Goo Dolls
Robert Mercurio: Galactic
Robert Trujillo: Metallica
Roger Twig: Less Than Jake
Ronnie James: The Fabulous Thunderbirds
Ryan Martinie: Mudvayne
Scott Owen: Living End
Simon Rix: Kaiser Chiefs
Stefan Lessard: Dave Matthews Band
Steve Bailey:
Sting: Sting
Stuart Cole: Squirrel Nut Zippers
Susan Tedeschi: Susan Tedeschi
T.M. Stevens: Shocka Zooloo, Joe Cocker
Taras Prodaniuk: Lucinda Williams
Tim King: SOil
Tim Skold: Marilyn Manson
Tobin Esperance: Papa Roach
Tom Araya: Slayer
Tom Kennedy: Dave Weckl Trio
Tony Levin: Peter Gabriel
Victor Borge: TNT/FRAEY
Victor Wooten: Bela Fleck and the Flecktones
Will Lee: CBS Orchestra
Will Turpin: Collective Soul
Adam Blake: H2O
Anna K: Hanzel und Gretyl
Arion Salazar: Third Eye Blind
Beefcake the Mighty: GWAR
Billy Sheehan: Niacin / Mr. Big
Bootsy Collins: Parliament, Funkadelic, James Brown
Bryan Keinlen: Bouncing Souls
BT: BT
Chi Cheng: Deftones
Chris Squire: Yes
Chris Beattie: Hatebreed
Chuck Mead: BR5-49
Cliff Williams: AC/DC
Conrad Korsch: Rod Stewart
Conrad Lozano: Los Lobos
Dale Stewart: Seether
Dave Farrell: Linkin Park
Dave Larue: Dixie Dregs / Steve Morse Band
Dave Novotny: Saliva
Dave Pybus: Cradle of Filth
David Schools: Widespread Panic
Donald Duck Dunn: Crosby, Stills, Nash and Young
Doug Pinnick: Kings-X
Emir Abdo: A LOVE ENDS SUICIDE
Evan Seinfeld: Biohazard
Faydoedeelay: Crazy Town
Fieldy: Korn
Frank Cavanaugh: Filter
Freddie Feedback: Art Brut
Gail Dorsey: David Bowie
Gareth Davies: Funeral for a Friend
Garry Beers: INXS
Geezer Butler: Black Sabbath
Gene Simmons: Kiss
George Clinton: P-Funk
George Porter Jr.: The Meters
Greg Hanna: The Dickies
Hank III:
Ian Grushka: New Found Glory
Jack Lawrence: Greenhornes
James Genus: James Genus
Jason Newsted: Voivod
Jay Bentley: Bad Religion
Jim Widner: Jim Widner Big Band
Jimbo Wallace: Reverend Horton Heat
Joey Canady: Steven Curtis Chapman
John Fahnestock: Lo-Pro
John McVie: Fleetwood Mac
John Stirrat: Wilco
Johnny April: Staind
Josh Homme: Queens of the Stone Age
Josh Paul: Suicidal Tendencies / Infectious Grooves
Joshua Zarbo: Spoon, The Rite Flyers
Justin Meldal-Johnsen: Beck / Ima Robot
Ken Casey: Dropkick Murphys
Les Claypool: Primus
Mando Lopez: The Breeders / Fear
Marcelo D. Rapp: Abloom
Mark Fain: Ricky Skaggs
Mark Hoppus: Blink 182
Mark Klepaski: Breaking Benjamin
Mawk Young: (hed) PE
Maya Ford: The Donnas
Melissa Auf Der Maur: Auf Der Maur
Meshell Ndegeocello:
Michael Anthony: Van Halen
Michael Inez: Heart
Mona Gnader: Sammy Hagar and the Waboritas
Nathen Maxwell: Flogging Molly
Nikolai Fraiture: The Strokes
Oteil Burbridge: Oteil & the Peacemakers / Allman Brothers
Paul Wilson: Snow Patrol
Phil Lipscomb: Taproot
Randy Bradbury: Pennywise
Randy McDonald: Tommy Castro Band
René Vermey: Kneiper
Rex Brown : Pantera
Ricky Phillips: Styx
Rob Wasserman: Rob Wasserman
Robbie Takac: Goo Goo Dolls
Robert Mercurio: Galactic
Robert Trujillo: Metallica
Roger Twig: Less Than Jake
Ronnie James: The Fabulous Thunderbirds
Ryan Martinie: Mudvayne
Scott Owen: Living End
Simon Rix: Kaiser Chiefs
Stefan Lessard: Dave Matthews Band
Steve Bailey:
Sting: Sting
Stuart Cole: Squirrel Nut Zippers
Susan Tedeschi: Susan Tedeschi
T.M. Stevens: Shocka Zooloo, Joe Cocker
Taras Prodaniuk: Lucinda Williams
Tim King: SOil
Tim Skold: Marilyn Manson
Tobin Esperance: Papa Roach
Tom Araya: Slayer
Tom Kennedy: Dave Weckl Trio
Tony Levin: Peter Gabriel
Victor Borge: TNT/FRAEY
Victor Wooten: Bela Fleck and the Flecktones
Will Lee: CBS Orchestra
Will Turpin: Collective Soul
31 augustus, 2006
Music is the best
Na wat een Kwaltitatief Uitermate Teleurstellende week genoemd mag worden waarin alles wat veilig leek ineens op zijn of haar reet ligt, excusez-moi, en mijn wereld ietwat overhoopt ligt, en ik overhoop lig met zowel de wereld als met mezelf werd het weer eens tijd om stoom af te blazen in het oefenhok, flink stoom af te blazen. Het mag dan allemaal even tegen zitten en niet gaan zoals ik wil, dat wil nog niet zeggen dat er niet serieus muziek gemaakt kan gaan worden. Integendeel, op momenten als deze moet er gevloekt en gezweet worden om helemaal leeg weer thuis te komen, of tenminste met handen waar de vellen aan hangen. Aldus geschiedde: De ruiten trillen nog na, de buizen in mijn versterker zitten tegen het kookpunt aan, mijn Ampeg heeft lopen brullen terwijl de Black Pearl beukte en knalde, gierde en kreunde als was zij het verlengstuk van mijn emoties.
Ik kan er weer even tegen.
Het enige wat er uiteindelijk echt toe doet in mijn leven is MUZIEK!
Of zoals Frank Zappa ooit verwoordde:
"Information is not knowledge.
Knowledge is not wisdom.
Wisdom is not truth.
Truth is not beauty.
Beauty is not love.
Love is not music.
Music is the best”.
Ik kan er weer even tegen.
Het enige wat er uiteindelijk echt toe doet in mijn leven is MUZIEK!
Of zoals Frank Zappa ooit verwoordde:
"Information is not knowledge.
Knowledge is not wisdom.
Wisdom is not truth.
Truth is not beauty.
Beauty is not love.
Love is not music.
Music is the best”.
Del Amitri - Driving with the brakes on.
Driving through the long night,
Trying to figure who's right and who's wrong,
Now the kid has gone.
I sit belted up tight,
She sucks on a match light, glowing bronze, steering on.
And I might be more of a man if I stopped this in it's tracks
And said, come on, let's go home.
But she's got the wheel,
And I've got nothing except what I have on.
When you're driving with the brakes on,
When you're swimming with your boots on,
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.
Trying to keep the mood right,
Trying to steer the conversation from
The thing we've done.
She shuts up the ashtray, and I say it's a long way back now hon
She just yawns.
And we might get lost someplace,
So desolate that no one where we're from would ever come.
But she's got the wheel and I've got to deal from now on.
When you're driving with the brakes on,
When you're swimming with your boots on,
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.
But unless the moon falls tonight, unless continents collide,
Nothing's gonna make me, break from her side.
Cause when you're driving with the brakes on,
When you're swimming with your boots on,
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.
Trying to figure who's right and who's wrong,
Now the kid has gone.
I sit belted up tight,
She sucks on a match light, glowing bronze, steering on.
And I might be more of a man if I stopped this in it's tracks
And said, come on, let's go home.
But she's got the wheel,
And I've got nothing except what I have on.
When you're driving with the brakes on,
When you're swimming with your boots on,
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.
Trying to keep the mood right,
Trying to steer the conversation from
The thing we've done.
She shuts up the ashtray, and I say it's a long way back now hon
She just yawns.
And we might get lost someplace,
So desolate that no one where we're from would ever come.
But she's got the wheel and I've got to deal from now on.
When you're driving with the brakes on,
When you're swimming with your boots on,
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.
But unless the moon falls tonight, unless continents collide,
Nothing's gonna make me, break from her side.
Cause when you're driving with the brakes on,
When you're swimming with your boots on,
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.
30 augustus, 2006
Kneiper on Tour
Al enige tijd is bekend dat we op 15 oktober een concert hebben in Amsterdam, inmiddels is er een tweede concert bijgekomen. Zouden we nu al mogen spreken van een tour? In ieder geval wil ik alle lezers van dit log uitnodigen om vooral langs te komen indien je in de gelegenheid bent. Ik geef u de data nogmaals
1 oktober
tijd: nog onbekend
Plaats: Cafe Sman
Zaanweg 2
Wormerveer
15 oktober
tijd: 14.30-15.00 uur
Buurthuis de Havelaar
Douwes Dekkerstraat 2
Amsterdam
1 oktober
tijd: nog onbekend
Plaats: Cafe Sman
Zaanweg 2
Wormerveer
15 oktober
tijd: 14.30-15.00 uur
Buurthuis de Havelaar
Douwes Dekkerstraat 2
Amsterdam
28 augustus, 2006
Organisatorenweekend
De kerstman vermoordde Vanessa met een ruitenwisser in de Efteling. U snapt het niet? Deze dan;
Donald Duck vermoordde de Paashaas met een baksteen in een onderzeeër.
U begrijpt er nog steeds niks van, dan zal ik het uitleggen. Of althans een poging daartoe doen. Bovenstaande cases kwamen voorbij op het organisatoren weekend van Weekendhike. Weliswaar niet als een case die je kan overkomen als organisator van een hike, maar wel in het levend Cluedo waarmee enkele organisatoren waaronder mijzelf aftrapten op het eerste organisatorenweekend van Weekendhike. Probeer het maar eens uit te beelden in een mime voorstelling. Erg leuk om te doen, al waren de oplossingen die er uit kwamen iets anders als bedoeld. Na een boeiende avond waarbij er bij het haardvuur de nodige sterke verhalen werden opgedist werd het tijd om de tent op te zoeken. Dit keer niet mijn eigen tent, maar een legertent voorzien van 5 matrassen die er naast elkaar net in pasten. Er bleef nog een gangpad over van een meter breed waar ook nog de bagage stond. Wel even wennen. Normaal leg ik mijn opblaaskussen onder mijn mat alleen waren deze matten dikker zodat deze oplossing niet werkte. Hierdoor heb ik gedurende de nacht een kussengevecht gehouden, wat ik uiteindelijk ergens gewonnen moet hebben, zij het veel te laat zodat ik enigszins brak uit mijn slaapzak kroop de volgende morgen.
Na een verfrissende douche (lees: een koud miezerig zeikstraaltje terwijl je met je voeten in de bagger staat te dansen) komt het ontbijt op tafel waarna we opgesplitst in groepjes diverse cases bespreken, iets serieuzere cases dan tijdens het levend Cluedo. Wat te doen als iemand zijn of haar enkel breekt, je verdwaalt tijdens een regenbui of geconfronteerd wordt met wereldoorlog III in je groep. Erg leerzaam allemaal. Na de lunch werd het tijd voor een GPS wandeling. Opgesplitst in groepjes en uitgerust met een GPS moesten we verschillende way points passeren. Dit is echt gaaf! (Mam, als je dit leest, dit vind ik nou een leuk verjaardagscadeau.) Een pijl op het scherm vertelt je welke kant je op moet. Je kunt er voor kiezen om dat doel via de paden te bereiken. Je kunt er ook voor kiezen om letterlijk de pijl te volgen en je dus dwars door kreupelhout heen te manoeuvreren waarvoor wij dus kozen. Zodoende kom je dus wel door de prachtigste natuur, waarbij we natuurlijk wel de gebieden uitkozen waar dit was toegestaan. Onderweg ook nog een verkeersbord gezien wat we nog nooit eerder zagen;
Verboden voor tanks.
We zaten dicht in de buurt van militair oefenterrein, ik vond onderweg zelfs nog een kogel, of zou dat een afrekening in het criminele circuit van Hierden zijn geweest?
Wel een ontzettend mooi gebied daar. Bos en heide, afgewisseld met een paar zandvlakte waarbij de Sinai woestijn maar een kleine zandbak is, helaas had ik mijn emmertje en schepje thuisgelaten anders was ik nu nog aan het graven geweest. Het was toevallig die dag erg mooi weer zodat we bij terugkomst op het kamp lekker konden barbecuen buiten. Het duurde even maar uiteindelijk hadden we de boel dan toch aan het fikken waarna de hamburgers, saté en speklappen gretig verorberd werden. Na een kortpotje vuilnisbakkenvoetbal wat een variant is op paaltjesvoetbal werd het tijd voor de bonte avond. We hadden al de eerste Weekendhike quiz gehad en een voorstelling van 3 zangeressen die in hoge nood verkeerden werd het tijd voor het bal na. Een wild dansfestijn waarbij er lustig werd gedanst, zelfs een heuse limbodans kwam voorbij. Weer eens wat anders als braaf schuifelen of schuren zoals dat heden te dage tentoon gespreid wordt. Rond middernacht of wat later, ik had geen horloge bij me maak ik me op voor een nieuw kussengevecht. Dit maal win ik veel sneller en ik slaap heerlijk.
De volgende morgen wel wat moeite met wakker worden, het is toch wel erg donker in zo’n legertent en ik heb dan ook moeite om mijn linkersok van mijn rechtersok te onderscheiden. Gelukkig houdt degene die bij de deur ligt de tent flap opzij zodat ik de L en de R op mijn sokken kan onderscheiden. Na een kort ontbijt valt de groep van 30 man uiteen. Een paar lopen de GPS wandeling weer anderen maken een gewone wandeling, een paar kaan door naar huis en samen met nog zo’n 10 anderen volg ik de EHBO cursus die deze dag op het programma staat. We tapen er lustig op los en al spoedig zijn de nodige botbreuken gefixeerd, loop ik stoer rond met een mitella waarna ik als slachtoffer van een bewusteloosheid meerdere malen in stabiele zijligging word gelegd. De vloer is daar gelijk gedweild.
S’middags maak ik samen met Ruben en Woopi nog een wandeling door de werkelijk prachtige omgeving waarbij we al spoedig de kaart niet meer volgen maar gewoon onze eigen gang gaan. We komen terug en nemen daar afscheid van de laatste Weekendhikers. Ruben wil me wel even naar het station brengen maar eerst gaan we samen nog even een hapje eten in Amersfoort, waarna ik op de trein spring die me weer thuis zal brengen. Het was een geweldig weekend en zeker voor herhaling vatbaar.
Donald Duck vermoordde de Paashaas met een baksteen in een onderzeeër.
U begrijpt er nog steeds niks van, dan zal ik het uitleggen. Of althans een poging daartoe doen. Bovenstaande cases kwamen voorbij op het organisatoren weekend van Weekendhike. Weliswaar niet als een case die je kan overkomen als organisator van een hike, maar wel in het levend Cluedo waarmee enkele organisatoren waaronder mijzelf aftrapten op het eerste organisatorenweekend van Weekendhike. Probeer het maar eens uit te beelden in een mime voorstelling. Erg leuk om te doen, al waren de oplossingen die er uit kwamen iets anders als bedoeld. Na een boeiende avond waarbij er bij het haardvuur de nodige sterke verhalen werden opgedist werd het tijd om de tent op te zoeken. Dit keer niet mijn eigen tent, maar een legertent voorzien van 5 matrassen die er naast elkaar net in pasten. Er bleef nog een gangpad over van een meter breed waar ook nog de bagage stond. Wel even wennen. Normaal leg ik mijn opblaaskussen onder mijn mat alleen waren deze matten dikker zodat deze oplossing niet werkte. Hierdoor heb ik gedurende de nacht een kussengevecht gehouden, wat ik uiteindelijk ergens gewonnen moet hebben, zij het veel te laat zodat ik enigszins brak uit mijn slaapzak kroop de volgende morgen.
Na een verfrissende douche (lees: een koud miezerig zeikstraaltje terwijl je met je voeten in de bagger staat te dansen) komt het ontbijt op tafel waarna we opgesplitst in groepjes diverse cases bespreken, iets serieuzere cases dan tijdens het levend Cluedo. Wat te doen als iemand zijn of haar enkel breekt, je verdwaalt tijdens een regenbui of geconfronteerd wordt met wereldoorlog III in je groep. Erg leerzaam allemaal. Na de lunch werd het tijd voor een GPS wandeling. Opgesplitst in groepjes en uitgerust met een GPS moesten we verschillende way points passeren. Dit is echt gaaf! (Mam, als je dit leest, dit vind ik nou een leuk verjaardagscadeau.) Een pijl op het scherm vertelt je welke kant je op moet. Je kunt er voor kiezen om dat doel via de paden te bereiken. Je kunt er ook voor kiezen om letterlijk de pijl te volgen en je dus dwars door kreupelhout heen te manoeuvreren waarvoor wij dus kozen. Zodoende kom je dus wel door de prachtigste natuur, waarbij we natuurlijk wel de gebieden uitkozen waar dit was toegestaan. Onderweg ook nog een verkeersbord gezien wat we nog nooit eerder zagen;
Verboden voor tanks.
We zaten dicht in de buurt van militair oefenterrein, ik vond onderweg zelfs nog een kogel, of zou dat een afrekening in het criminele circuit van Hierden zijn geweest?
Wel een ontzettend mooi gebied daar. Bos en heide, afgewisseld met een paar zandvlakte waarbij de Sinai woestijn maar een kleine zandbak is, helaas had ik mijn emmertje en schepje thuisgelaten anders was ik nu nog aan het graven geweest. Het was toevallig die dag erg mooi weer zodat we bij terugkomst op het kamp lekker konden barbecuen buiten. Het duurde even maar uiteindelijk hadden we de boel dan toch aan het fikken waarna de hamburgers, saté en speklappen gretig verorberd werden. Na een kortpotje vuilnisbakkenvoetbal wat een variant is op paaltjesvoetbal werd het tijd voor de bonte avond. We hadden al de eerste Weekendhike quiz gehad en een voorstelling van 3 zangeressen die in hoge nood verkeerden werd het tijd voor het bal na. Een wild dansfestijn waarbij er lustig werd gedanst, zelfs een heuse limbodans kwam voorbij. Weer eens wat anders als braaf schuifelen of schuren zoals dat heden te dage tentoon gespreid wordt. Rond middernacht of wat later, ik had geen horloge bij me maak ik me op voor een nieuw kussengevecht. Dit maal win ik veel sneller en ik slaap heerlijk.
De volgende morgen wel wat moeite met wakker worden, het is toch wel erg donker in zo’n legertent en ik heb dan ook moeite om mijn linkersok van mijn rechtersok te onderscheiden. Gelukkig houdt degene die bij de deur ligt de tent flap opzij zodat ik de L en de R op mijn sokken kan onderscheiden. Na een kort ontbijt valt de groep van 30 man uiteen. Een paar lopen de GPS wandeling weer anderen maken een gewone wandeling, een paar kaan door naar huis en samen met nog zo’n 10 anderen volg ik de EHBO cursus die deze dag op het programma staat. We tapen er lustig op los en al spoedig zijn de nodige botbreuken gefixeerd, loop ik stoer rond met een mitella waarna ik als slachtoffer van een bewusteloosheid meerdere malen in stabiele zijligging word gelegd. De vloer is daar gelijk gedweild.
S’middags maak ik samen met Ruben en Woopi nog een wandeling door de werkelijk prachtige omgeving waarbij we al spoedig de kaart niet meer volgen maar gewoon onze eigen gang gaan. We komen terug en nemen daar afscheid van de laatste Weekendhikers. Ruben wil me wel even naar het station brengen maar eerst gaan we samen nog even een hapje eten in Amersfoort, waarna ik op de trein spring die me weer thuis zal brengen. Het was een geweldig weekend en zeker voor herhaling vatbaar.
21 augustus, 2006
Opsporing verzocht
Toen ik heden ten dage arriveerde op mijn werk kwam ik er achter dat wij dit afgelopen weekend bezocht zijn door iemand met een hele grote tuin. Wie zou er anders vandoor gaan met een groene kliko? Afgezien van wat hersenloze vandalen dan.
Na wat heen en weer getelefoneer met de plaatselijk vuilverwerker blijkt dat we toch echt aangifte moeten doen bij de politie om in aanmerking te komen voor een vervangend exemplaar, dus gebeld met 0900 - 8844, want 112 leek me wat overdreven, het was immers geen levensbedreigende situatie.
Tring tring, u spreekt met de politie kennemerland, op het ogenblik kunnen wij u niet te woord staan maar u wordt zo spoedig mogelijk geholpen, dit duurde even, maar goed dat het geen levensbedreigende situatie was. Na uitgelegd te hebben wat er aan de hand was bleek dit geen diefstal te heten maar vermissing en dat ik daarvoor langs diende te komen op het bureau, alwaar mijn aangifte opgenomen zou worden en er verder contact werd opgenomen met de plaatselijke vuilverwerker die ons op termijn van een nieuw exemplaar voorziet.
Zo gezegd, zo gedaan.
Goedemiddag, ik kom een vermissing aangeven van een groene bak. Dat kan, wat is het signalement, ehm groen, vierkant, handvaten, twee zwarte wielen. Had de bak nog verdere bijzonderheden, meneer? nou eh nee.
Ik hoop maar dat we gauw een nieuwe bak terugkrijgen. Vooral de grijze bak is helemaal van slag nu. Dus mocht u iets tegenkomen wat op de foto lijkt, meld u het dan even?
19 augustus, 2006
Diktad, heb ik dat
Vrijdagavond is normaal een avond van rust, mannenavond, zo u wilt. Een biertje drinken, bas spelen, voetbal kijken. kortom, niks bijzonders en toch altijd weer een zeer welkom rust moment. D.w.z, op een normale vrijdagavond! Want wat doe je als de telefoon gaat en een dame die bekend staat als mooi en lief (nee, we noemen geen namen) je wanhopig opbelt met de vraag of je een schroevedraaier hebt en of je even wilt helpen met het monteren van een bouwpakket welke bij een bekend Zweeds woonwarenhuis (nee, we noemen nog steeds geen namen) is aangeschaft. Wel kunnen we u verklappen dat hij tussen de bekende Billy's en Benny's stond. Dus ik op een draf wat gereedschap bij elkaar geraapt...
Even kijken, accuboor, altijd handig, hamer, schroevedraaier, hmm, neem de hele kist maar mee. Schuurmachine en decoupeerzaag nog mee? Nee, het moet zo ook wel lukken. En zo stoof ik op een fiets met gevulde fietstassen waarbij het gemiddelde assortiment van een ijzerwarenwinkel bij verbleekt richting de noodlijdende dame.
Na een korte begroeting ging ik enthousiast aan de slag: De verpakking lag al open en de bouwbeschrijving lag er bij. Op plaatje 1 stond het aantal schroeven wat in de verpakking zou behoren te zitten, op plaatje 2 stond dat je een schroevedraaier en een hamer nodig had en op plaatje 3 stond een afbeelding waaruit je met wat fantasie kon opmaken dat je het desbetreffende woonwarenhuis wiens naam we nog steeds niet noemen kon bellen mocht het niet lukken. En daar ging het al fout! Want i.p.v. dat de niet nader te noemen dame het niet nader te noemen woonwarenhuis belde kwam ze bij mij terecht. Het bleek te gaan om een schatkist uit de serie Diktad, gemaakt van ongetwijfeld dik hout van een Zweedse boom. Ik heb me laten vertellen dat dit zeer sterke bomen zijn, zo is er onlangs een stoere dame in een Zweedse boom naar boven geklauterd om, volgens haar eigen woorden, "nog onwijs heeft staan brullen vanuit een boomtop in Zweden", waarvan akte. Niet dat ik er overigens iets van gehoord heb, mijn oordoppen voldoen dan ook uitstekend.
Zoals u kunt zien op bovenstaande foto is het uiteindelijk toch gelukt om de schatkist te monteren zonder daarbij hout over te houden. Wel had ik wat schroeven en spijkers over dus mocht de kist iets eerder uit elkaar donderen als de bedoeling is weet u hoe dat komt.
15 augustus, 2006
Kozakken Boys
Kenners weten al jaren dat er in mij een heuse topcoach schuilt, immers hard brullen vanaf de zijlijn gaat mij het beste af. Daarom heb ik dit jaar besloten om eens mee te doen aan de wedstrijd "Coach van het jaar", uit geschreven door het Noordhollands Dagblad.
Met een budget van EURO 1.500.000,00 en de mogelijkheid om van iedere eredivisie club slechts één speler op te stellen ben ik gekomen tot de volgende basisopstelling voor het team met de welluidende naam 'Kozakken Boys"
Doel:
H. Timmer(Feyenoord)
Verdedigers:
J. Stam (Ajax)
R. Riedewald (ADO)
P. Zwaanswijk (NAC)
A. Schut (FC Utrecht)
Middenvelders:
H. Medunjanin (Sparta)
I. Afellay (PSV)
H. Norregaard (Heerenveen)
S. Tanghe (Heracles Almelo)
Aanvallers:
D. Koevermans (AZ) (A)
G. Salmon (Groningen)
Tenslotte heb ik nog vier spelers op de reservebank, uit iedere linie één, te weten:
P. Velthuizen (Vitesse)
S. Bandjar (Excelsior)
M. pronk (RKC)
S. Cissé (Roda JC)
Uiteraard had ik graag een spits als Huntelaar opgesteld, maar daarmee bleek ik over mijn budget van 1.500.000,00 Euro te komen, bovendien had ik Jaap Stam al geselecteerd van Ajax en je mag nu eenmaal van iedere club maar één speler in je team hebben. Risicospreiding heet dat, geloof ik.
Uiteraard ben u van harte welkom tijdens de wedstrijden van de Kozakken Boys, op 18 augustus begint de competitie weer. Wij houden u op de hoogte.
Hup kozakken Boys!
Met een budget van EURO 1.500.000,00 en de mogelijkheid om van iedere eredivisie club slechts één speler op te stellen ben ik gekomen tot de volgende basisopstelling voor het team met de welluidende naam 'Kozakken Boys"
Doel:
H. Timmer(Feyenoord)
Verdedigers:
J. Stam (Ajax)
R. Riedewald (ADO)
P. Zwaanswijk (NAC)
A. Schut (FC Utrecht)
Middenvelders:
H. Medunjanin (Sparta)
I. Afellay (PSV)
H. Norregaard (Heerenveen)
S. Tanghe (Heracles Almelo)
Aanvallers:
D. Koevermans (AZ) (A)
G. Salmon (Groningen)
Tenslotte heb ik nog vier spelers op de reservebank, uit iedere linie één, te weten:
P. Velthuizen (Vitesse)
S. Bandjar (Excelsior)
M. pronk (RKC)
S. Cissé (Roda JC)
Uiteraard had ik graag een spits als Huntelaar opgesteld, maar daarmee bleek ik over mijn budget van 1.500.000,00 Euro te komen, bovendien had ik Jaap Stam al geselecteerd van Ajax en je mag nu eenmaal van iedere club maar één speler in je team hebben. Risicospreiding heet dat, geloof ik.
Uiteraard ben u van harte welkom tijdens de wedstrijden van de Kozakken Boys, op 18 augustus begint de competitie weer. Wij houden u op de hoogte.
Hup kozakken Boys!
11 augustus, 2006
Hard
Ondanks dat het vakantietijd is en er een aantal mensen binnen de band zo nodig op vakantie moeten gaan de repetities gewoon door, alleen dan in een wat kleinere bezetting zodat de naam Kneiper tijdelijk omgedoopt is in MoPeRe, hetgeen klinkt als mopperen of MoRePe wat een zuidelijk accent geeft en zo toch doet denken aan de vakantie.
Zo stonden we gisteren dus met zijn drieën in de oefenruimte i.p.v. met zijn vijfen. Dat gaf on mooi de gelegenheid om eens het e.e.a. uit te proberen. Al werd er eigenlijk vooral een hoop geouwehoerd gisteren, wat op zijn tijd ook wel eens prettig is. Naast de invulling van nummers, de juiste volgorde van een setlist kwamen er ook een paar totaal niet relevante onderwerpen voorbij die mijn fantasie danig deden prikkelen. De onderwerpen varieerden hierbij van gedresseerde buikvlinders t/m roodschimmelkoffie i.p.v. roodband snelfiltermaling.
Al met al vloog de tijd terwijl we lekker aan het kletsen waren en op een tijdstip dat we normaal beginnen met de laatste nummers begonnen we gisteravond eens met de eerste nummers. Niemand die een tijd meegekregen had dus we konden wel even wat langer doorgaan. Tot een uur of 0.30 werd er serieus gerepeteerd waarna Moon aangaf zo toch maar eens naar huis te gaan. Peter en ik kregen de sleutels toegeworpen waarna wij nog tot een uurtje of 02.00 bleven hangen om eens lekker wat te jammen en o.a. nummers uit onze jeugd speelden (ja, ja, we worden wat ouder). Het ging erg lekker allemaal al ging het in ons enthousiasme wel erg hard. Zo hard, dat ik op een gegeven moment de -15 db filters in mijn oordoppen verwisselde voor de -25 db filters. Zonder me gelijk te willen profileren als een harde jongen kan ik gerust zegen dat ik van hard hou,
Mijn eitje eet ik graag hardgekookt, ik vind het heerlijk om hard van een berg af te fietsen en hard rock kan ik zeer waarderen, je kunt het echter ook overdrijven. Aan hardlopen heb ik een broertje dood en ik heb ook nog geen zin om doof te worden, vandaar deze noodmaatregel. Het blijft wel iets vreemds hebben om heel hard te spelen maar dan wel met oordoppen in, maar een beukende bas die je letterlijk voelt pompen is een erg prettig gevoel op zijn tijd. En over de onlangs angeschafte oordoppen ben ik dus zeer tevreden.
Ben ik meestal rond de klok van 23.30 weer thuis, gisteren werd het 02.45 dus iets later. Voor je dan je spullen uitgepakt hebt en in bed ligt is het tegen 03.30 en dat merkte ik wel toen ik vanochtend wakker werd en er achter kwam dat ik die nacht een stroomstoring had gehad. De wekker was van slag en het bleek iets later te zijn dan ik ingecalculeerd had.
Da's op zich niet erg. Wat wel erg is is het feit dat er na een stroomstoring heel vaak na negen maanden een geboortegolf op gang komt. helaas heb ik de bijbehorende activiteit vannacht totaal gemist.
Zo stonden we gisteren dus met zijn drieën in de oefenruimte i.p.v. met zijn vijfen. Dat gaf on mooi de gelegenheid om eens het e.e.a. uit te proberen. Al werd er eigenlijk vooral een hoop geouwehoerd gisteren, wat op zijn tijd ook wel eens prettig is. Naast de invulling van nummers, de juiste volgorde van een setlist kwamen er ook een paar totaal niet relevante onderwerpen voorbij die mijn fantasie danig deden prikkelen. De onderwerpen varieerden hierbij van gedresseerde buikvlinders t/m roodschimmelkoffie i.p.v. roodband snelfiltermaling.
Al met al vloog de tijd terwijl we lekker aan het kletsen waren en op een tijdstip dat we normaal beginnen met de laatste nummers begonnen we gisteravond eens met de eerste nummers. Niemand die een tijd meegekregen had dus we konden wel even wat langer doorgaan. Tot een uur of 0.30 werd er serieus gerepeteerd waarna Moon aangaf zo toch maar eens naar huis te gaan. Peter en ik kregen de sleutels toegeworpen waarna wij nog tot een uurtje of 02.00 bleven hangen om eens lekker wat te jammen en o.a. nummers uit onze jeugd speelden (ja, ja, we worden wat ouder). Het ging erg lekker allemaal al ging het in ons enthousiasme wel erg hard. Zo hard, dat ik op een gegeven moment de -15 db filters in mijn oordoppen verwisselde voor de -25 db filters. Zonder me gelijk te willen profileren als een harde jongen kan ik gerust zegen dat ik van hard hou,
Mijn eitje eet ik graag hardgekookt, ik vind het heerlijk om hard van een berg af te fietsen en hard rock kan ik zeer waarderen, je kunt het echter ook overdrijven. Aan hardlopen heb ik een broertje dood en ik heb ook nog geen zin om doof te worden, vandaar deze noodmaatregel. Het blijft wel iets vreemds hebben om heel hard te spelen maar dan wel met oordoppen in, maar een beukende bas die je letterlijk voelt pompen is een erg prettig gevoel op zijn tijd. En over de onlangs angeschafte oordoppen ben ik dus zeer tevreden.
Ben ik meestal rond de klok van 23.30 weer thuis, gisteren werd het 02.45 dus iets later. Voor je dan je spullen uitgepakt hebt en in bed ligt is het tegen 03.30 en dat merkte ik wel toen ik vanochtend wakker werd en er achter kwam dat ik die nacht een stroomstoring had gehad. De wekker was van slag en het bleek iets later te zijn dan ik ingecalculeerd had.
Da's op zich niet erg. Wat wel erg is is het feit dat er na een stroomstoring heel vaak na negen maanden een geboortegolf op gang komt. helaas heb ik de bijbehorende activiteit vannacht totaal gemist.
08 augustus, 2006
De Giethoornse Gondelier
Hoewel de titel van dit blogje op het eerste gezicht nog het meest doet denken aan een nieuw Suske en Wiske album gaat het over het afgelopen weekend, het was n.l. weer eens tijd voor een korte vakantie in eigen land, oftewel: Een Weekendhike weekend.
Dit maal in de buurt van het altijd pittoreske Giethoorn, alwaar je je nek kunt breken over toeristen en Weekendhikers.
Via de mail had ik contact gehad met een mede-Weekendhiker en afgesproken om al carpoolend naar Giethoorn af te reizen. D.wz. Zij rijdt, want ik achter het stuur van een auto staat gelijk aan een kamikaze actie in oorlogsgebied, wellicht is buschauffeur worden in het Midden-Oosten een goed alternatief als carrière switch.
We hadden afgesproken op Haarlem Spaarnwoude en het lukt me om mijn rugzak maatje verhuiswagen op de achterbank van haar auto te proppen. Zo reden we weg terwijl we ervaringen uitwisselden over eerdere hike’s en andere avonturen. We naderden spoedig Steenwijk waar bij ik de functie van tom tom over nam, autorijden beheers ik niet, maar voor René René spelen ging me prima af en zonder te hoeven zoeken belanden we op de camping waar al spoedig een deel van de groep klaar stond, de rest zou op ons wachten bij station Steenwijk waar we begonnen met de wandeling. Een van tevoren bestelde regiotaxi zou ons hier naar toe brengen maar al wat er was, geen taxi. Een kort telefoontje leerde ons dat deze onderweg was, geen idee waar vandaan de taxi moest komen maar blijkbaar waar we ineens erg zuidelijk beland. Wanneer komt de taxi? Chill man, manjana manjana. Na hier bijna verhongerd te zijn kwam er uiteindelijk dan toch een taxibus en met aan het stuur een gezellig moeke hobbelden we richting Steenwijk.
Daar aangekomen maakten we kennis met de rest van de groep en eindelijk kon de hike beginnen.
Eerst liepen we door het oude centrum van de vestingstad Steenwijk (aan de kop van Overijssel). Dit gebied staat bekend als een waterrijke regio met laagveenmoeras. Verder ging de route door boerenland en volgde een grasdijk langs een sloot, waar wij tussen de schapen liepen. De tocht gaat verder door het uitgestrekte natuurgebied de Wieden. Natuurmonumenten heeft deze omgeving de laatste jaren weer het aanzien gegeven van een rijk geschakeerd moerasgebied: van open water, trekgaten, rietland, trilveen tot moerasbos. Na 15 km bereikten we ons overnachtingadres (camping + trekkershutten) in het mooie karakteristieke dorp Giethoorn, ook wel het Hollands Venetië van het Noorden genoemd. Na het inchecken verdwijnen de meeste mensen in een trekkershut, drie mensen slapen in een zelf meegebrachte tent, waaronder ik. Een tent staat er al en binnen 10 minuten herrijzen er nog twee, waaronder het mijne. Gauw gooi ik mijn zooi in de tent en we gaan weer op pad. Eerst koffie met gebak waarna we vertrekken voor een authentieke puntertocht, al gauw omgedoopt in plundertocht. De bedoeling van het punteren is om de boot voort te bewegen met behulp van een vaarboom, ongeveer zoals een gondelier in Venetie doet. Toen het mijn beurt was om te punteren begon ik er dus spontaan het sole mio bij te zingen, waarop de andere passagiers mij spontaan zijn gaan kielhalen. Onderweg moesten we diverse vragen oplossen zoals;
Hoe vond u deze tocht?
Hmmm, via internet ;-)
Daarna werd het tijd voor een B & B, geen bed en breakfast maar een Barbecue en Bier festijn. N afloop gingen we terug naar de camping alwaar de meegebrachte drankflessen soldaat werden gemaakt. Om 03.30 vond ik het echter wel mooi geweest en dook ik mijn koffer in, pardon tent.
08.00 gaat mijn ene oog voorzichtig open, waarna lodderig mijn andere oog volgt. Voorzichtig kijk ik om me heen waarna ik mijn lichaam aftast op zoek naar enige sporen van een vrachtauto of trekker. Dat valt mee, al ben ik zeker niet in topconditie vandaag. Een korte douche doet wonderen en een paar paracetamol zullen me er de rest van de dag wel door heen helpen. Je wordt ouder papa, neurie ik zachtjes bij het ontbijt. Koffie doet wonderen en in situaties als deze is zelfs oploskoffie gepermitteerd. Al spoedig komen de eerste sterke verhalen alweer gauw op gang en er wordt nog even gesproken over onze heldendaden van de vorige avond en wie er de meeste herrie maakte in de hut. Meestal win ik dat soort contesten maar dit keer sliep ik in mijn eigen tentje, dus ik was uitgesloten van deelname.
Na het ontbijt gingen we op pad voor het tweede gedeelte, de route vanaf Giethoorn ging eerst grotendeels door polder en open boerenland. Tussen Giethoorn en het vaardorp Dwarsgracht zijn er 4600 hectare rietland, broekbos, water en grasland te vinden, aldus het verhaal op de Weekendhike site. Wat er niet bij stond was dat er een goed terras was en dat er versierde boten in het water lagen. Zouden ze hier hun eigen, ongetwijfeld meer Christelijke variant van de Gay parade hebben vertoond? Na nog een stukje komen we bij een voetveer, waar vooral fietsers gebruik van maken. Logisch bij een voetveer, wij gaan de goede kant op, de wachttijd de andere kant op bedraagt minstens een uur. Een stukje verderop komen wij bij de stad Vollenhove, stad der paleizen met haar turfhaven die haar welvaart heeft verkregen uit de steurvisserij. Tevens eindpunt van deze hike. Het viel niet mee vandaag, kwam dat nou door de warmte (26c), de combinatie veel alcohol en weinig slaap of moet ik gewoon toegeven dat ik geen 18 meer ben? We pakken de taxi terug naar de parkeerplaats waarna we nog even een bezoek brengen aan de plaatselijke vetsmelterij.
Daarna wordt het tijd om weer naar huis te gaan. In het begin speel ik wederom even voor René René maar eenmaal op de snelweg gaat het soepel. Wel kom ik er bij Amsterdam achter dat ik een stukje gemist heb. Helaas wordt er niet ingegaan op mijn vraag om het nog een keer over te doen, wel wordt er aangeboden om mij thuis voor de deur af te zetten.
Een aanbod waar ik dankbaar gebruik van maak. Bij thuiskomt gooi ik mijn rugtas neer en ik weet mezelf nog even onder de douche te manoeuvreren alvorens ik mijn bed induik.
Na dit stukje geschreven te hebben ga ik nu mijn tas maar eens uitpakken, ik ben benieuwd wat voor verrassingen er uit te voorschijn zullen komen. Of zal ik hem maar ingepakt laten voor de volgende Weekendhike van 25 t/m 27 augustus?
Dit maal in de buurt van het altijd pittoreske Giethoorn, alwaar je je nek kunt breken over toeristen en Weekendhikers.
Via de mail had ik contact gehad met een mede-Weekendhiker en afgesproken om al carpoolend naar Giethoorn af te reizen. D.wz. Zij rijdt, want ik achter het stuur van een auto staat gelijk aan een kamikaze actie in oorlogsgebied, wellicht is buschauffeur worden in het Midden-Oosten een goed alternatief als carrière switch.
We hadden afgesproken op Haarlem Spaarnwoude en het lukt me om mijn rugzak maatje verhuiswagen op de achterbank van haar auto te proppen. Zo reden we weg terwijl we ervaringen uitwisselden over eerdere hike’s en andere avonturen. We naderden spoedig Steenwijk waar bij ik de functie van tom tom over nam, autorijden beheers ik niet, maar voor René René spelen ging me prima af en zonder te hoeven zoeken belanden we op de camping waar al spoedig een deel van de groep klaar stond, de rest zou op ons wachten bij station Steenwijk waar we begonnen met de wandeling. Een van tevoren bestelde regiotaxi zou ons hier naar toe brengen maar al wat er was, geen taxi. Een kort telefoontje leerde ons dat deze onderweg was, geen idee waar vandaan de taxi moest komen maar blijkbaar waar we ineens erg zuidelijk beland. Wanneer komt de taxi? Chill man, manjana manjana. Na hier bijna verhongerd te zijn kwam er uiteindelijk dan toch een taxibus en met aan het stuur een gezellig moeke hobbelden we richting Steenwijk.
Daar aangekomen maakten we kennis met de rest van de groep en eindelijk kon de hike beginnen.
Eerst liepen we door het oude centrum van de vestingstad Steenwijk (aan de kop van Overijssel). Dit gebied staat bekend als een waterrijke regio met laagveenmoeras. Verder ging de route door boerenland en volgde een grasdijk langs een sloot, waar wij tussen de schapen liepen. De tocht gaat verder door het uitgestrekte natuurgebied de Wieden. Natuurmonumenten heeft deze omgeving de laatste jaren weer het aanzien gegeven van een rijk geschakeerd moerasgebied: van open water, trekgaten, rietland, trilveen tot moerasbos. Na 15 km bereikten we ons overnachtingadres (camping + trekkershutten) in het mooie karakteristieke dorp Giethoorn, ook wel het Hollands Venetië van het Noorden genoemd. Na het inchecken verdwijnen de meeste mensen in een trekkershut, drie mensen slapen in een zelf meegebrachte tent, waaronder ik. Een tent staat er al en binnen 10 minuten herrijzen er nog twee, waaronder het mijne. Gauw gooi ik mijn zooi in de tent en we gaan weer op pad. Eerst koffie met gebak waarna we vertrekken voor een authentieke puntertocht, al gauw omgedoopt in plundertocht. De bedoeling van het punteren is om de boot voort te bewegen met behulp van een vaarboom, ongeveer zoals een gondelier in Venetie doet. Toen het mijn beurt was om te punteren begon ik er dus spontaan het sole mio bij te zingen, waarop de andere passagiers mij spontaan zijn gaan kielhalen. Onderweg moesten we diverse vragen oplossen zoals;
Hoe vond u deze tocht?
Hmmm, via internet ;-)
Daarna werd het tijd voor een B & B, geen bed en breakfast maar een Barbecue en Bier festijn. N afloop gingen we terug naar de camping alwaar de meegebrachte drankflessen soldaat werden gemaakt. Om 03.30 vond ik het echter wel mooi geweest en dook ik mijn koffer in, pardon tent.
08.00 gaat mijn ene oog voorzichtig open, waarna lodderig mijn andere oog volgt. Voorzichtig kijk ik om me heen waarna ik mijn lichaam aftast op zoek naar enige sporen van een vrachtauto of trekker. Dat valt mee, al ben ik zeker niet in topconditie vandaag. Een korte douche doet wonderen en een paar paracetamol zullen me er de rest van de dag wel door heen helpen. Je wordt ouder papa, neurie ik zachtjes bij het ontbijt. Koffie doet wonderen en in situaties als deze is zelfs oploskoffie gepermitteerd. Al spoedig komen de eerste sterke verhalen alweer gauw op gang en er wordt nog even gesproken over onze heldendaden van de vorige avond en wie er de meeste herrie maakte in de hut. Meestal win ik dat soort contesten maar dit keer sliep ik in mijn eigen tentje, dus ik was uitgesloten van deelname.
Na het ontbijt gingen we op pad voor het tweede gedeelte, de route vanaf Giethoorn ging eerst grotendeels door polder en open boerenland. Tussen Giethoorn en het vaardorp Dwarsgracht zijn er 4600 hectare rietland, broekbos, water en grasland te vinden, aldus het verhaal op de Weekendhike site. Wat er niet bij stond was dat er een goed terras was en dat er versierde boten in het water lagen. Zouden ze hier hun eigen, ongetwijfeld meer Christelijke variant van de Gay parade hebben vertoond? Na nog een stukje komen we bij een voetveer, waar vooral fietsers gebruik van maken. Logisch bij een voetveer, wij gaan de goede kant op, de wachttijd de andere kant op bedraagt minstens een uur. Een stukje verderop komen wij bij de stad Vollenhove, stad der paleizen met haar turfhaven die haar welvaart heeft verkregen uit de steurvisserij. Tevens eindpunt van deze hike. Het viel niet mee vandaag, kwam dat nou door de warmte (26c), de combinatie veel alcohol en weinig slaap of moet ik gewoon toegeven dat ik geen 18 meer ben? We pakken de taxi terug naar de parkeerplaats waarna we nog even een bezoek brengen aan de plaatselijke vetsmelterij.
Daarna wordt het tijd om weer naar huis te gaan. In het begin speel ik wederom even voor René René maar eenmaal op de snelweg gaat het soepel. Wel kom ik er bij Amsterdam achter dat ik een stukje gemist heb. Helaas wordt er niet ingegaan op mijn vraag om het nog een keer over te doen, wel wordt er aangeboden om mij thuis voor de deur af te zetten.
Een aanbod waar ik dankbaar gebruik van maak. Bij thuiskomt gooi ik mijn rugtas neer en ik weet mezelf nog even onder de douche te manoeuvreren alvorens ik mijn bed induik.
Na dit stukje geschreven te hebben ga ik nu mijn tas maar eens uitpakken, ik ben benieuwd wat voor verrassingen er uit te voorschijn zullen komen. Of zal ik hem maar ingepakt laten voor de volgende Weekendhike van 25 t/m 27 augustus?
03 augustus, 2006
Cockring
Behalve hier en daar wat oorlogsnieuws is het toch vooral komkommertijd in de kranten en de diverse nieuwssite's. Op Nu las ik onderstaand verhaal:
"Een dagje strand is voor de Kroaat Mario Visnjic wel heel pijnlijk afgelopen. Nadat Mario was gaan naaktzwemmen, ging hij in een strandstoel liggen. Waar Mario alleen niet aan had gedacht was het feit dat er nog wel eens wat wil krimpen in het koude water. Zijn ballen bijvoorbeeld, die door de houten latten van de strandstoel gleden. Toen Mario op wilde staan bleek dat zijn ballen weer normale proporties hadden aangenomen. Hij kreeg ze niet meer tussen de latjes vandaan en moest de hulp inschakelen van het strandpersoneel. Die stuurden iemand om de stoel doormidden te zagen."
Een strandstoel aan je ballen, het is misschien wat lastig lopen maar je hebt wel altijd een stoel bij je waarin je even kunt uitrusten. Het is i.i.g weer eens iets anders als een cockring of een Prince Albert.
"Een dagje strand is voor de Kroaat Mario Visnjic wel heel pijnlijk afgelopen. Nadat Mario was gaan naaktzwemmen, ging hij in een strandstoel liggen. Waar Mario alleen niet aan had gedacht was het feit dat er nog wel eens wat wil krimpen in het koude water. Zijn ballen bijvoorbeeld, die door de houten latten van de strandstoel gleden. Toen Mario op wilde staan bleek dat zijn ballen weer normale proporties hadden aangenomen. Hij kreeg ze niet meer tussen de latjes vandaan en moest de hulp inschakelen van het strandpersoneel. Die stuurden iemand om de stoel doormidden te zagen."
Een strandstoel aan je ballen, het is misschien wat lastig lopen maar je hebt wel altijd een stoel bij je waarin je even kunt uitrusten. Het is i.i.g weer eens iets anders als een cockring of een Prince Albert.
Oorlog
Als zolang er mensen op de aardkloot rond hobbelen gunnen ze elkaar het licht in de ogen niet. Althans, er is een deel wat niet wil dat een ander ook een stukje land heeft waarop hij zijn graan kan verbouwen en zijn koeien kan laten los lopen. Om van andere economische belangen nog maar te zwijgen. Dit is altijd al zo geweest en zal altijd wel zo blijven.
Stap maar op een willekeurig vliegtuig en geheid dat je binnen zes uur wel ergens bent waar oorlog heerst of een dreigende conflictsituatie, het laatste is slechts een ander woord voor oorlogsverklaring. Je zou toch denken dat men in de afgelopen 2000 jaar wel iets wijzer was geworden, maar dat is helaas niet het geval. Op dit ogenblik is natuurlijk de escalatie van het midden Oosten conflict een nieuwe bron van zorgen.
Ik ga hier verder geen mening ventileren. Ten eerste omdat ik geen deskundige ben en me niet verdiept heb in deze zaak, ten tweede omdat ik niet wil oproepen tot wat voor discussie dan ook en ten derde zijn er zo nog een 5 tal, of misschien wel een 50 tal brandhaarden op te noemen op dit moment.
Alleen heeft het kleine meisje wat nu geveld is door bomscherven daar niets mee te maken.
Stap maar op een willekeurig vliegtuig en geheid dat je binnen zes uur wel ergens bent waar oorlog heerst of een dreigende conflictsituatie, het laatste is slechts een ander woord voor oorlogsverklaring. Je zou toch denken dat men in de afgelopen 2000 jaar wel iets wijzer was geworden, maar dat is helaas niet het geval. Op dit ogenblik is natuurlijk de escalatie van het midden Oosten conflict een nieuwe bron van zorgen.
Ik ga hier verder geen mening ventileren. Ten eerste omdat ik geen deskundige ben en me niet verdiept heb in deze zaak, ten tweede omdat ik niet wil oproepen tot wat voor discussie dan ook en ten derde zijn er zo nog een 5 tal, of misschien wel een 50 tal brandhaarden op te noemen op dit moment.
Alleen heeft het kleine meisje wat nu geveld is door bomscherven daar niets mee te maken.
02 augustus, 2006
01 augustus, 2006
Nieuwe telefoon
Jaren heb ik niet aan de telefoon gewild, ik had zelfs geen vaste aansluiting. Ik vond de postduif veel romantischer maar toen deze op de lijst van beschermde diersoorten kwam te staan ben ik toch overstag gegaan en heb sinds enige jaren naast een vaste telefoon dus ook een mobieltje om maar geen gesprek te hoeven missen. Het voordeel van mobieltjes is dat je ze uit kunt zetten of op tafel kan laten liggen zodat je alsnog niet bereikbaar bent. Het nadeel is dat als je er eenmaal aan gewend bent het toch ook wel weer verrekte handig is en je dus een nieuwe wilt hebben als de oude niet meer naar behoren functioneert. Het valt tegenwoordig nog niet mee om gewoon een simpel toestel te scoren waar je mee kunt bellen, gebeld kunt worden en vooruit, SMS en is ook wel handig. Verder is de trilfunctie erg prettig zodat niet de iedereen hoeft mee te genieten van jouw mooie ringtone. O ja, ik wil wel hetzelfde nummer behouden, wat vaak niet meevalt bij een pre-paid toestel.
Toch is het me gelukt om een redelijk no nonsens toestel te scoren zonder camera(het wachten is nog op de eerste digitale spiegelreflexcamera waar je ook mee kunt bellen), MP3 speler en weet ik wat voor andere onzin nog meer. Gekozen voor een Motorola C385. Wat zegt U, das al een ouwe. Zou best kunnen, het is een tweedehands van 3 maanden oud die een paar tientjes kostte, een stuk goedkoper dan een nieuwe.
Nu nog uitvechten hoe het precies werkt want helemaal no nonsens is het ook weer niet. Zo is hij uitgerust met een kleurenscherm, polyfone beltonen en weet ik wat voor gadgets meer. Allemaal leuk en aardig maar het zou handiger geweest zijn als ze deze wonderboy gewoon hadden voorzien van een duidelijke aan en uitknop, om maar eens wat te noemen. Je moet een boekwerk zo groot als de bijbel en in minstens net zo onbegrijpelijke taal doorworstelen om er achter te komen hoe je hem aanzet, hoe je contactpersonen kunt toevoegen en hoe je een SMS verstuurt. Je schijnt er ook mee te kunnen internetten, MMS en (was dat dan?) en weet ik veel wat nog meer.
Nu maar wachten tot ik gebeld word, ik ben erg benieuwd naar de ringtone, moet ik wel mijn oordopjes uit hebben anders hoor ik het nog niet ;-)
Toch is het me gelukt om een redelijk no nonsens toestel te scoren zonder camera(het wachten is nog op de eerste digitale spiegelreflexcamera waar je ook mee kunt bellen), MP3 speler en weet ik wat voor andere onzin nog meer. Gekozen voor een Motorola C385. Wat zegt U, das al een ouwe. Zou best kunnen, het is een tweedehands van 3 maanden oud die een paar tientjes kostte, een stuk goedkoper dan een nieuwe.
Nu nog uitvechten hoe het precies werkt want helemaal no nonsens is het ook weer niet. Zo is hij uitgerust met een kleurenscherm, polyfone beltonen en weet ik wat voor gadgets meer. Allemaal leuk en aardig maar het zou handiger geweest zijn als ze deze wonderboy gewoon hadden voorzien van een duidelijke aan en uitknop, om maar eens wat te noemen. Je moet een boekwerk zo groot als de bijbel en in minstens net zo onbegrijpelijke taal doorworstelen om er achter te komen hoe je hem aanzet, hoe je contactpersonen kunt toevoegen en hoe je een SMS verstuurt. Je schijnt er ook mee te kunnen internetten, MMS en (was dat dan?) en weet ik veel wat nog meer.
Nu maar wachten tot ik gebeld word, ik ben erg benieuwd naar de ringtone, moet ik wel mijn oordopjes uit hebben anders hoor ik het nog niet ;-)
HE, WAT ZEG JE?
Hoewel ik soms last heb van een selectief gehoor dan wel Oost Indisch doof zijn heb ik in de regel geen problemen met mijn gehoor, ik hoor alleen wat ik wil horen.
Wel viel het me de laatste tijd op dat als ik twee uur had staan basbeuken in de oefenruimte het allemaal wat minder scherp wordt. Tijd dus voor passende maatregelen. Ik heb nog geen last van piepjes of suizen in mijn oren en wil dat graag zo houden.
Hoogste tijd om er eens op uit te gaan om een paar passende oordoppen te scoren, want watjes volstaan niet en ook de bekende gele proppen vind ik niet echt comfortabel zitten. Na gisteren ietwat bleek bij een audicien weg gegaan te zijn vanwege prijzen tussen de 200 en de 1000 (duizend!) EURO voor een setje doppen heb ik vandaag bij Music Maniacs een setje Alpine oordoppen gekocht met twee verwisselbare filters voor de lieve prijs van 27 EURI’s.
Ik ben erg benieuwd hoe dit me gaat bevallen tijdens de eerstvolgende bandrepetitie
HE, WAT ZEG JE?
Wel viel het me de laatste tijd op dat als ik twee uur had staan basbeuken in de oefenruimte het allemaal wat minder scherp wordt. Tijd dus voor passende maatregelen. Ik heb nog geen last van piepjes of suizen in mijn oren en wil dat graag zo houden.
Hoogste tijd om er eens op uit te gaan om een paar passende oordoppen te scoren, want watjes volstaan niet en ook de bekende gele proppen vind ik niet echt comfortabel zitten. Na gisteren ietwat bleek bij een audicien weg gegaan te zijn vanwege prijzen tussen de 200 en de 1000 (duizend!) EURO voor een setje doppen heb ik vandaag bij Music Maniacs een setje Alpine oordoppen gekocht met twee verwisselbare filters voor de lieve prijs van 27 EURI’s.
Ik ben erg benieuwd hoe dit me gaat bevallen tijdens de eerstvolgende bandrepetitie
HE, WAT ZEG JE?
25 juli, 2006
Zweetvoeten
Al enige tijd siddert Nederland onder een hittegolf. Althans, als je de media mag geloven. Zelf vind ik het wel meevallen, al kan ik niet ontkennen dat het warm is. Alleen heb ik er geen last van, sterker nog, ik vind dit ideaal weer.
De kippen leggen gekookte eieren of vallen gebraden van het dak, in beide gevallen hoef je het gasfornuis er niet meer voor te ontsteken. Dames lopen rond in weinig verhullende kledij en zolang deze dames niet zijn voorzien van spataderen, vetbulten of andere onsmakelijkheden kan het een genot voor het oog zijn. Regelmatig staat de barbecue hier volop te draaien als ik eens geen zin heb in gekookte eieren of gebraden kip en ik kan tot laat in de avond buiten zitten met mijn voeten in het verkoelende water van de vijver.
Dat laatste is af en toe hard nodig. Het enige nadeel van dit weer is namelijk dat er flink gezweet wordt. Normaal heb ik niks tegen zweten, mits ik een paar nagels in mijn rug heb en me bezig kan houden met de daarbij behorende activiteit.
Helaas is het zo dat mijn sandalen deze week zijn overleden en ik nu van armoe rond moet lopen op gympen. Als ik deze s’avonds uittrek verspreiden mijn voeten een geur als een wel zeer vage Franse schimmelkaas die toch echt over datum is. Zweetvoeten, hoe bedoelt u? Klots, klots.
Natuurlijk zou ik nieuwe sandalen kunnen kopen maar ik heb een hekel aan winkelen en helemaal met deze temperaturen. Ik wacht wel tot het winter wordt, dan zijn de sandalen vast wel ergens in de aanbieding.
De kippen leggen gekookte eieren of vallen gebraden van het dak, in beide gevallen hoef je het gasfornuis er niet meer voor te ontsteken. Dames lopen rond in weinig verhullende kledij en zolang deze dames niet zijn voorzien van spataderen, vetbulten of andere onsmakelijkheden kan het een genot voor het oog zijn. Regelmatig staat de barbecue hier volop te draaien als ik eens geen zin heb in gekookte eieren of gebraden kip en ik kan tot laat in de avond buiten zitten met mijn voeten in het verkoelende water van de vijver.
Dat laatste is af en toe hard nodig. Het enige nadeel van dit weer is namelijk dat er flink gezweet wordt. Normaal heb ik niks tegen zweten, mits ik een paar nagels in mijn rug heb en me bezig kan houden met de daarbij behorende activiteit.
Helaas is het zo dat mijn sandalen deze week zijn overleden en ik nu van armoe rond moet lopen op gympen. Als ik deze s’avonds uittrek verspreiden mijn voeten een geur als een wel zeer vage Franse schimmelkaas die toch echt over datum is. Zweetvoeten, hoe bedoelt u? Klots, klots.
Natuurlijk zou ik nieuwe sandalen kunnen kopen maar ik heb een hekel aan winkelen en helemaal met deze temperaturen. Ik wacht wel tot het winter wordt, dan zijn de sandalen vast wel ergens in de aanbieding.
22 juli, 2006
Nachtkanotocht
Hoe zachtkens glijdt ons bootje
Daar op het spieg'lend meer,
De riempjes net en proper,
Gaan luchtig op en neêr.
De golfjes kabb'len spelend
Al tegen 't bootje aan,
En ginds zien wij den toren
In groene boschjes staan.
Hoezo zachtkens? Dacht het niet!
In plaats van een wandeltocht stond er op Weekendhike dit maal een nachtkanotocht op het programma. Dit leek me we wat en nadat ik ook nog vervoer voor de terugweg had weten te regelen kon mijn avond / nacht niet meer stuk. Omdat we om 19.45 uur moesten verzamelen op Utrecht C.S. besloot ik vooruit te reizen om daar nog wat te eten, hetgeen uitliep op een vette bek bij de MC Donalds. Het was lang geleden dat ik daar geweest was en toen ik na een half uur weer naar buiten liep wist ik ook weer waarom het zo lang geleden was. Getverderrie jakkiebah.
Nadat we verzameld hadden onder het bekende blauwe bord werd de bus genomen naar het kanoverhuurbedrijf alwaar nog een deel van de groep zat te wachten. Een rondje kennismaken en een korte instructie waar ik nu nog niks van snap werden de boten te water gelaten en gingen we op pad. Samen met Frans belandde ik in een kano en ik werd gebombardeerd tot stuurman, dat was de eerste fout. Moet je niet doen met iemand die regelmatig een scheve schaats rijdt en in staat is om in zeven sloten tegelijk te lopen. Peppi en Kokkie in een kano. Wel gezellig, dat wel, maar het schoot niet echt op. We gingen vooruit, maar we gingen ook van links naar rechts en hebben menige aanvaring gehad met andere kano’s, aangemeerde boten, kades, overhangende bomen en passerende eenden. Zachtjes gleed het bootje zeker niet, regelmatig hebben we geschaterd van het lachen en niet alleen heb ik nu wat spierpijn van het kanoen maar ook pijn in mijn buik van het lachen, wie zij daar dat lachen gezond is? We hielden de moed er goed in en vele zeemansliedjes klonken stemmig op uit onze kelen. Wat dacht u van klassiekers als:”Zie ginds komt de stoomboot”,”Schipper, mag ik overvaren”,”
Schuitje varen, biertje drinken”, Zeeziek” en zeer toepasselijk, de tune van “Das Boot”. Niet dat de kano lek was maar we hebben onderweg de halve gracht van Utrecht in de kano of over ons heen geschept zodat we geen droge graat meer aan onze lijven hadden. Toen we na een uur aanlegden voor een korte pauze konden we zo meedoen aan een Mister wetnight T-shirt contest.
Na deze pauze was het de beurt aan Frans om voor stuurman te spelen, dat deed hij net zo goed, of net zo slecht als ik, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Terwijl de meeste kano’s een min of meer rechte lijn volgden speelden wij nog steeds voor botskano, wat een leuke attractie was voor het publiek wat op terrasjes zat aan de Utrechtse grachten, we hadden het hartstikke druk want laten we wel wezen, het valt niet mee om te peddelen en tegelijk te zwaaien naar het leuke publiek. Je hebt immers maar twee handen. Nadat we de grachten verlaten hadden kwamen we terecht in een wel heel donker stuk waarna we eindigden in een ware climax onder allerlei donkere en lage bruggetjes door, waarbij je op moest passen je hoofd niet te stoten. Na eerst de boot op de kant te hebben gehesen en mezelf in droge kleren te hebben gehesen werd het tijd om nog een biertje op te hijsen alvorens we weer huiswaarts gingen.
Daar op het spieg'lend meer,
De riempjes net en proper,
Gaan luchtig op en neêr.
De golfjes kabb'len spelend
Al tegen 't bootje aan,
En ginds zien wij den toren
In groene boschjes staan.
Hoezo zachtkens? Dacht het niet!
In plaats van een wandeltocht stond er op Weekendhike dit maal een nachtkanotocht op het programma. Dit leek me we wat en nadat ik ook nog vervoer voor de terugweg had weten te regelen kon mijn avond / nacht niet meer stuk. Omdat we om 19.45 uur moesten verzamelen op Utrecht C.S. besloot ik vooruit te reizen om daar nog wat te eten, hetgeen uitliep op een vette bek bij de MC Donalds. Het was lang geleden dat ik daar geweest was en toen ik na een half uur weer naar buiten liep wist ik ook weer waarom het zo lang geleden was. Getverderrie jakkiebah.
Nadat we verzameld hadden onder het bekende blauwe bord werd de bus genomen naar het kanoverhuurbedrijf alwaar nog een deel van de groep zat te wachten. Een rondje kennismaken en een korte instructie waar ik nu nog niks van snap werden de boten te water gelaten en gingen we op pad. Samen met Frans belandde ik in een kano en ik werd gebombardeerd tot stuurman, dat was de eerste fout. Moet je niet doen met iemand die regelmatig een scheve schaats rijdt en in staat is om in zeven sloten tegelijk te lopen. Peppi en Kokkie in een kano. Wel gezellig, dat wel, maar het schoot niet echt op. We gingen vooruit, maar we gingen ook van links naar rechts en hebben menige aanvaring gehad met andere kano’s, aangemeerde boten, kades, overhangende bomen en passerende eenden. Zachtjes gleed het bootje zeker niet, regelmatig hebben we geschaterd van het lachen en niet alleen heb ik nu wat spierpijn van het kanoen maar ook pijn in mijn buik van het lachen, wie zij daar dat lachen gezond is? We hielden de moed er goed in en vele zeemansliedjes klonken stemmig op uit onze kelen. Wat dacht u van klassiekers als:”Zie ginds komt de stoomboot”,”Schipper, mag ik overvaren”,”
Schuitje varen, biertje drinken”, Zeeziek” en zeer toepasselijk, de tune van “Das Boot”. Niet dat de kano lek was maar we hebben onderweg de halve gracht van Utrecht in de kano of over ons heen geschept zodat we geen droge graat meer aan onze lijven hadden. Toen we na een uur aanlegden voor een korte pauze konden we zo meedoen aan een Mister wetnight T-shirt contest.
Na deze pauze was het de beurt aan Frans om voor stuurman te spelen, dat deed hij net zo goed, of net zo slecht als ik, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Terwijl de meeste kano’s een min of meer rechte lijn volgden speelden wij nog steeds voor botskano, wat een leuke attractie was voor het publiek wat op terrasjes zat aan de Utrechtse grachten, we hadden het hartstikke druk want laten we wel wezen, het valt niet mee om te peddelen en tegelijk te zwaaien naar het leuke publiek. Je hebt immers maar twee handen. Nadat we de grachten verlaten hadden kwamen we terecht in een wel heel donker stuk waarna we eindigden in een ware climax onder allerlei donkere en lage bruggetjes door, waarbij je op moest passen je hoofd niet te stoten. Na eerst de boot op de kant te hebben gehesen en mezelf in droge kleren te hebben gehesen werd het tijd om nog een biertje op te hijsen alvorens we weer huiswaarts gingen.
20 juli, 2006
15 oktober
Heeft u pen en papier bij de hand? Mooi, noteert u dan even het volgende in uw agenda;
15 oktober 2006 kunt u in de Buurthuis de Havelaar, Douwes Dekkerstraat 2 te Amsterdam het eerste publieke optreden beleven van de band Kneiper.
Er wordt die dag een muziekfestival georganiseerd en wij mogen om 14.30 de spits afbijten in de grote zaal.
De komende maanden kunnen wij ons in alle rust voorbereiden op dit concert, nummers uitzoeken die we dan willen spelen en er een strak programma van maken.
Heeft u 15 oktober al in uw agenda genoteerd?
15 oktober 2006 kunt u in de Buurthuis de Havelaar, Douwes Dekkerstraat 2 te Amsterdam het eerste publieke optreden beleven van de band Kneiper.
Er wordt die dag een muziekfestival georganiseerd en wij mogen om 14.30 de spits afbijten in de grote zaal.
De komende maanden kunnen wij ons in alle rust voorbereiden op dit concert, nummers uitzoeken die we dan willen spelen en er een strak programma van maken.
Heeft u 15 oktober al in uw agenda genoteerd?
18 juli, 2006
17 juli, 2006
Juttersfestival 2006 deel III (slot)
Juttersfestival 2006 deel III (slot)
Na een weekend gedraaid te hebben komt er een heel vervelend moment, namelijk het moment dat er weer afgebroken moet gaan worden. Gelukkig liepen er dit jaar genoeg vrijwilligers rond zodat het licht, geluid en horeca in een redelijk tempo afgebroken waren, waarna we als organisatie achterbleven om een korte evaluatie te maken.
De geziene en gehoorde acts werden besproken. Zelf vond ik
The Troupe de topper van het festival. Niet zo verwonderlijk met een band die Zappa materiaal speelt. Ik heb de meeste nummers luidkeels meegeblerd;
Zomby woof
Village of the sun
Cosmik Debris
Montana
Joe’s garage (reggae uitvoering)
Catholic Girls
Lucille
Zo heb ik nog een aantal van mijn favoriete nummers gehoord.
Helaas kan ik over het programma in de kleine tent niet zo veel vertellen. Ik heb het zelf niet gezien omdat ik op die moment meestal in de nok van de grote tent de lichten aan het stellen was. Wel heb ik gehoord dat er in deze tent ook verschillende muzikale hoogstandjes te horen zijn geweest. Verder sloeg de gehele festivalopzet goed aan. 1 grote tent, een kleine tent en een tent voor de horeca alsmede een omheind festivalterrein creëren zo een echt festival gevoel. Hiermee zijn we een goede weg ingeslagen en ook over de bezoekersaantallen mogen we niet klagen.
Na een laatste inspectie ronde werden de tenten dichtgegooid, hierbij werd op het allerlaatste moment toch nog een heuse trekkenwand gecreëerd, zij het met een iets andere betekenis
We moesten met zijn allen aan het tent doek hangen om de tent te sluiten, dat werd dus de alternatieve trekkenwand.
De volgende morgen zijn de tenten afgebroken met medewerking van het inmiddels bekende uitzendbureau PUK en werd het terrein weer schoon opgeleverd, waarna ik moe maar zeer voldaan naar huis kon gaan om de nodige slaap in te halen.
Op naar het Juttersfestival 2007!!!
Na een weekend gedraaid te hebben komt er een heel vervelend moment, namelijk het moment dat er weer afgebroken moet gaan worden. Gelukkig liepen er dit jaar genoeg vrijwilligers rond zodat het licht, geluid en horeca in een redelijk tempo afgebroken waren, waarna we als organisatie achterbleven om een korte evaluatie te maken.
De geziene en gehoorde acts werden besproken. Zelf vond ik
The Troupe de topper van het festival. Niet zo verwonderlijk met een band die Zappa materiaal speelt. Ik heb de meeste nummers luidkeels meegeblerd;
Zomby woof
Village of the sun
Cosmik Debris
Montana
Joe’s garage (reggae uitvoering)
Catholic Girls
Lucille
Zo heb ik nog een aantal van mijn favoriete nummers gehoord.
Helaas kan ik over het programma in de kleine tent niet zo veel vertellen. Ik heb het zelf niet gezien omdat ik op die moment meestal in de nok van de grote tent de lichten aan het stellen was. Wel heb ik gehoord dat er in deze tent ook verschillende muzikale hoogstandjes te horen zijn geweest. Verder sloeg de gehele festivalopzet goed aan. 1 grote tent, een kleine tent en een tent voor de horeca alsmede een omheind festivalterrein creëren zo een echt festival gevoel. Hiermee zijn we een goede weg ingeslagen en ook over de bezoekersaantallen mogen we niet klagen.
Na een laatste inspectie ronde werden de tenten dichtgegooid, hierbij werd op het allerlaatste moment toch nog een heuse trekkenwand gecreëerd, zij het met een iets andere betekenis
We moesten met zijn allen aan het tent doek hangen om de tent te sluiten, dat werd dus de alternatieve trekkenwand.
De volgende morgen zijn de tenten afgebroken met medewerking van het inmiddels bekende uitzendbureau PUK en werd het terrein weer schoon opgeleverd, waarna ik moe maar zeer voldaan naar huis kon gaan om de nodige slaap in te halen.
Op naar het Juttersfestival 2007!!!
15 juli, 2006
Juttersfestival 2006 deel II
Zaterdag barste het festival los, keurig op tijd kwam ik aangefietst op het festivalterrein. Ik was ingepland om op het podium in de grote tent te assisteren bij het geluid. Wat omzettingen op het podium etc. Uiteindelijk pakte dit anders uit.
Bij aankomst werd gevraagd of ik even stand-by wou blijven voor het licht. Uiteindelijk heb ik van de negen bands in de grote tent er zes van licht voorzien.
4 parren rood op links, 4 parren blauw op rechts, vooraan 7 speciaaltjes open wit en achter 6 lampen met een scroller die ik kon voorzien van zo’n 15 verschillende kleuren. Bij ieder nummer van de band op het podium een andere kleur. Achtereenvolgens heb ik de volgende bands van licht voorzien:
Zijlstra
Het Willem Breuker Collectief
The Pheasant Pluckers
Lavalu
Beatrice van der poel & band
Wereldband
Een leuke lijst die ik weer mooi op mijn cv kan zetten. Na ieder concert verplaatste de muzikale activiteiten zich naar de kleine tent wat ons een uur de tijd gaf om om te bouwen en licht te stellen. Ik ben dit weekend wel wat kilo’s kwijt geraakt door iedere keer de steiger in te klimmen en in de nok van de tent op 5 meter hoogte de lampen te vervangen. Er heerste daar een aardige temparatuur. In het begin klom ik nog wat onwennig omhoog maar na drie keer boven te zijn geweest klom ik behendig naar boven.
Ik vond het erg leuk om te doen en wellicht zou ik dit vaker moeten doen. Ik verzorg al geluid bij her koor Musicalsound maar misschien ga ik ook maar voor wat licht zorgen aldaar. Ik had even overlegd met de beide Peters van de band Kneiper die vrijwilliger waren op het festival (klasse, mannen!) maar ik mag het bij Kneiper niet toepassen, ze willen me graag behouden als bassist en dat valt niet te combineren met het verzorgen van het licht.
Bij aankomst werd gevraagd of ik even stand-by wou blijven voor het licht. Uiteindelijk heb ik van de negen bands in de grote tent er zes van licht voorzien.
4 parren rood op links, 4 parren blauw op rechts, vooraan 7 speciaaltjes open wit en achter 6 lampen met een scroller die ik kon voorzien van zo’n 15 verschillende kleuren. Bij ieder nummer van de band op het podium een andere kleur. Achtereenvolgens heb ik de volgende bands van licht voorzien:
Zijlstra
Het Willem Breuker Collectief
The Pheasant Pluckers
Lavalu
Beatrice van der poel & band
Wereldband
Een leuke lijst die ik weer mooi op mijn cv kan zetten. Na ieder concert verplaatste de muzikale activiteiten zich naar de kleine tent wat ons een uur de tijd gaf om om te bouwen en licht te stellen. Ik ben dit weekend wel wat kilo’s kwijt geraakt door iedere keer de steiger in te klimmen en in de nok van de tent op 5 meter hoogte de lampen te vervangen. Er heerste daar een aardige temparatuur. In het begin klom ik nog wat onwennig omhoog maar na drie keer boven te zijn geweest klom ik behendig naar boven.
Ik vond het erg leuk om te doen en wellicht zou ik dit vaker moeten doen. Ik verzorg al geluid bij her koor Musicalsound maar misschien ga ik ook maar voor wat licht zorgen aldaar. Ik had even overlegd met de beide Peters van de band Kneiper die vrijwilliger waren op het festival (klasse, mannen!) maar ik mag het bij Kneiper niet toepassen, ze willen me graag behouden als bassist en dat valt niet te combineren met het verzorgen van het licht.
12 juli, 2006
Juttersfestival 2006 , deel I
Afgelopen week was het weer raak, tijd voor het Juttersfestival. Het begon al op dinsdag toen ik naar Wijk aan Zee ben geweest om daar te schouwen. Het weiland lag er keurig bij dus kon er woensdag gebouwd gaan worden. Keurig op tijd stonden de vrijwilligers klaar om te assisteren bij het bouwen van een tent, helaas was de tent nog in geen velden of wegen te bekennen. Het bleek dat van Ham nog in de file stond bij Utrecht. Hetgeen ons de tijd gaf om nader kennis te maken met de vrijwilligers die vandaag de tent op kwamen zetten. Het was een gemêleerd gezelschap, wat acte de presente gaf namens de Regenboog en uitzend bureau PUK, hetgeen staat voor Permanent Uitzendbureau Kutklussen. Een groep alcoholverslaafden, drugsaddicts en daklozen worden zo onder begeleiding op verschillende projecten gezet. Ik stond er wat huiverig tegenover maar deze mensen waren tot op het bot gemotiveerd en toen van Ham eenmaal gearriveerd was stonden binnen een paar uur de drie tenten overeind. Zelf heb ik niet zoveel hoeven doen, een beetje toezicht houden en heel veel broodjes smeren. Een heel ander verhaal tegenover vorig jaar, toen we het zelf deden en we met te weinig mensen ons uit de naad hebben lopen werken.
Donderdag mochten we dan zelf flink aan de bak, het licht arriveerde en moest opgebouwd en ingehangen worden, er moesten hekken rondom het terrein geplaatst worden, de toiletwagen moest op zijn plek en de twee mobiele kleedkamers werden neergezet. Al met al begint het nu op een echt festivalterrein te lijken.
Op vrijdag arriveert het geluid en gaan we daar druk mee aan de gang. De twee subs vinden hun plek op het podium en de mid en hoog kasten worden via een takel opgehangen aan de trus. Monitor tafel en zaal tafel worden te samen met de effectenrekken en versterkerrekken op hun plaats gezet, aangesloten en draaien maar. De allerlaatste leveranties vinden plaats en op het laatste moment komen we er achter dat er nog een riser moet komen voor de drums. Gauw nog vier podiumdelen bestellen maar dan staat alles en kan er gebouwd gaan worden om die avond proef te draaien en een technische repetitie te houden. Onze lichtman komt erachter dat hij nog wat dingen nodig heeft en legt mij in het kort uit hoe een lichttafel werkt. Vanavond sta jij erachter, krijg ik te horen. Oh, eh.. OK. Ik vermaak me prima op deze plek, dit wil ik wel vaker doen, denk ik bij mezelf. Niet wetend dat deze gedachte wel heel spoedig uit zal komen...
Donderdag mochten we dan zelf flink aan de bak, het licht arriveerde en moest opgebouwd en ingehangen worden, er moesten hekken rondom het terrein geplaatst worden, de toiletwagen moest op zijn plek en de twee mobiele kleedkamers werden neergezet. Al met al begint het nu op een echt festivalterrein te lijken.
Op vrijdag arriveert het geluid en gaan we daar druk mee aan de gang. De twee subs vinden hun plek op het podium en de mid en hoog kasten worden via een takel opgehangen aan de trus. Monitor tafel en zaal tafel worden te samen met de effectenrekken en versterkerrekken op hun plaats gezet, aangesloten en draaien maar. De allerlaatste leveranties vinden plaats en op het laatste moment komen we er achter dat er nog een riser moet komen voor de drums. Gauw nog vier podiumdelen bestellen maar dan staat alles en kan er gebouwd gaan worden om die avond proef te draaien en een technische repetitie te houden. Onze lichtman komt erachter dat hij nog wat dingen nodig heeft en legt mij in het kort uit hoe een lichttafel werkt. Vanavond sta jij erachter, krijg ik te horen. Oh, eh.. OK. Ik vermaak me prima op deze plek, dit wil ik wel vaker doen, denk ik bij mezelf. Niet wetend dat deze gedachte wel heel spoedig uit zal komen...
02 juli, 2006
Doe voorzichtig!
Hoewel ik in de regel een vrij oppassende jongen ben die prima voor zich zelf kan zorgen en niet in zeven sloten tegelijk loop, krijg ik soms de indruk dat de mensen in mijn omgeving daar iets anders tegen aan kijken.
Steeds vaker krijg ik horen;
Doe voorzichtig!
Laatst kreeg ik een mailtje van iemand die vroeg hoe het met me ging en dat we weer eens iets leuks moesten doen, om af te sluiten met Take Care, hetgeen je kunt vertalen als
Doe voorzichtig!
Vanochtend was ik even bij mijn moeder op visite en toen ik na de koffie en een broodje aanstalten maakte om naar huis te gaan zei ze tegen mij:
Doe voorzichtig!
Vanmiddag zat ik heerlijk op een terras en maakte een praatje met een passerende dame. Heel gezellig allemaal en het eindigde ermee dat we telefoonnummers uitwisselden, toen ze wegging kreeg ik het volgende te horen:
Doe voorzichtig!
Vanavond was Laura even op visite en we zaten lekker te kletsen in de tuin, glaasje wijn erbij. Ik vertelde haar wat me die middag was overkomen en dat ik telefoonnummers had uitgewisseld met een passerende dame. Toen zei vanavond, of vanochtend, net zo u wilt weer op de fiets naar huis stapte kreeg ik het volgende te horen:
Doe voorzichtig!
Wat is dat toch, vraag ik me af. Dat ik van iedere kant te horen krijg dat ik voorzichtig moet doen. Ík krijg de indruk dat ik mijn wilde jaren wel wat achter me gelaten heb en ik een redelijk rustig bestaan leidt. Ik zorg goed voor mezelf, eet gezond, vrij veilig, beweeg regelmatig en ben dit jaar nog niet bij de huisarts geweest. Akkoord, ik drink wel eens een borrel maar het is nog niet zo erg dat er sprake is van enige vorm van alcoholisme, verder speel ik in een rockbandje maar echt onvoorzichtig ben ik volgens mij niet daarin. Het is zeker geen sex, drugs & rock 'n roll, helaas. Misschien ligt het geluidsvolume wat we produceren wat hoog maar tot grote onvoorzichtigheid heeft dit nog niet geleid.
Het is natuurlijk wel fijn als er mensen zijn die vinden dat je voorzichtig moet zijn. Het is een teken dat ze om je geven. Maar als je het zo vaak te horen krijgt ga je jezelf toch afvragen of je hier of daar niet wat onvoorzichtig bent.
Hoe doe je dat eigenlijk, voorzichtig doen? Ik heb weleens gehoord van voorzichtig zijn maar voorzichtig doen is een nieuw begrip voor me. Ik zal me hier in de komende tijd wat meer in verdiepen.
Doet u in de tussentijd wel voorzichtig?
Steeds vaker krijg ik horen;
Doe voorzichtig!
Laatst kreeg ik een mailtje van iemand die vroeg hoe het met me ging en dat we weer eens iets leuks moesten doen, om af te sluiten met Take Care, hetgeen je kunt vertalen als
Doe voorzichtig!
Vanochtend was ik even bij mijn moeder op visite en toen ik na de koffie en een broodje aanstalten maakte om naar huis te gaan zei ze tegen mij:
Doe voorzichtig!
Vanmiddag zat ik heerlijk op een terras en maakte een praatje met een passerende dame. Heel gezellig allemaal en het eindigde ermee dat we telefoonnummers uitwisselden, toen ze wegging kreeg ik het volgende te horen:
Doe voorzichtig!
Vanavond was Laura even op visite en we zaten lekker te kletsen in de tuin, glaasje wijn erbij. Ik vertelde haar wat me die middag was overkomen en dat ik telefoonnummers had uitgewisseld met een passerende dame. Toen zei vanavond, of vanochtend, net zo u wilt weer op de fiets naar huis stapte kreeg ik het volgende te horen:
Doe voorzichtig!
Wat is dat toch, vraag ik me af. Dat ik van iedere kant te horen krijg dat ik voorzichtig moet doen. Ík krijg de indruk dat ik mijn wilde jaren wel wat achter me gelaten heb en ik een redelijk rustig bestaan leidt. Ik zorg goed voor mezelf, eet gezond, vrij veilig, beweeg regelmatig en ben dit jaar nog niet bij de huisarts geweest. Akkoord, ik drink wel eens een borrel maar het is nog niet zo erg dat er sprake is van enige vorm van alcoholisme, verder speel ik in een rockbandje maar echt onvoorzichtig ben ik volgens mij niet daarin. Het is zeker geen sex, drugs & rock 'n roll, helaas. Misschien ligt het geluidsvolume wat we produceren wat hoog maar tot grote onvoorzichtigheid heeft dit nog niet geleid.
Het is natuurlijk wel fijn als er mensen zijn die vinden dat je voorzichtig moet zijn. Het is een teken dat ze om je geven. Maar als je het zo vaak te horen krijgt ga je jezelf toch afvragen of je hier of daar niet wat onvoorzichtig bent.
Hoe doe je dat eigenlijk, voorzichtig doen? Ik heb weleens gehoord van voorzichtig zijn maar voorzichtig doen is een nieuw begrip voor me. Ik zal me hier in de komende tijd wat meer in verdiepen.
Doet u in de tussentijd wel voorzichtig?
26 juni, 2006
Ampeg II
Dit is hem dan, de Ampeg.
Gisteren is hij flink aan de tand gevoeld en hij is met vlag en wimpel geslaagd. De vullingen van de bandleden liggen nu nog in de oefenruimte. Ik zal de komende weken nog wel ff moeten zoeken naar mijn soundje maar we raken al aardig aan elkaar gewend. De Ampeg pre-amp is gebouwd als een tank en je kunt hem van een flatgebouw afgooien waarna hij het nog gewoon doet, althans, die indruk wekt hij. Ik ga het niet proberen maar ik ben erg tevreden mee.
De eindtrap doet het aansturen van de speakers moeiteloos, voorbij is het eeuwige geklip. De ventilator is heerlijk stil, heel wat anders als sommige eindtrappen waarbij je een ongewilde orkaan creëert in de oefenruimte. De speakerkast tenslotte heeft een fenomenaal mid en voldoende laag in de kast om er mooi doorheen te komen.
Kortom, we gaan mooie tijden tegemoet.
25 juni, 2006
Ampeg
Na een zoektocht van enkele maanden waarin veel heb uitgeprobeerd en passant spaargeld opzij zette heb ik vandaag een definitieve keuze gemaakt. Al enkele weken ging mijn hart sneller kloppen van het merk Ampeg en vandaag heb ik daar dan een set van gekocht.
Als preamp heb ik gekozen voor de Ampeg SVT IIP.
Een voorversterker met drie buizen, een uitgebreide toonregeling en een zes bands equalizer.
Als eindversterker heb ik gekozen voor de Phonic Max 860.
Deze eindversterker levert 2 x 300 watt bij 4 ohm en 2 x 200 watt bij 8 ohm, in bridge mode levert dit 600 watt op. Verder is deze eindtrap voorzien van een zeer stille ventilator die sterker koelt naarmate de versterker meer vermogen moet leveren (en dus warmer wordt).
Voor het speakercabinet heb ik gekozen voor de Ampeg SVT 210 HE. Een 2 x 10 inch speakercabinet met een regelbare tweeter.
Dit setje zorg ervoor dat ik op het ogenblik heel erg gelukkig ben en bijna failliet, maar dat laatste is bijzaak.
Morgenmiddag gaat ie vol open in de repetitie ruimte, arme medebandleden ;-)
Als preamp heb ik gekozen voor de Ampeg SVT IIP.
Een voorversterker met drie buizen, een uitgebreide toonregeling en een zes bands equalizer.
Als eindversterker heb ik gekozen voor de Phonic Max 860.
Deze eindversterker levert 2 x 300 watt bij 4 ohm en 2 x 200 watt bij 8 ohm, in bridge mode levert dit 600 watt op. Verder is deze eindtrap voorzien van een zeer stille ventilator die sterker koelt naarmate de versterker meer vermogen moet leveren (en dus warmer wordt).
Voor het speakercabinet heb ik gekozen voor de Ampeg SVT 210 HE. Een 2 x 10 inch speakercabinet met een regelbare tweeter.
Dit setje zorg ervoor dat ik op het ogenblik heel erg gelukkig ben en bijna failliet, maar dat laatste is bijzaak.
Morgenmiddag gaat ie vol open in de repetitie ruimte, arme medebandleden ;-)
18 juni, 2006
Kind
Toen ik vanavond even aan het rondzappen was omdat er op dat moment weinig gebeurde op de voetbalvelden kwam ik op Nederland drie een programma tegen over de vergrijzing in Nederland en de daaraan gekoppelde zorg.
Ze lieten een bejaarde dame aan het woord die geholpen werd met het aankleden. Ze raakte me met de volgende uitspraak:
Je komt als kind, je gaat als kind.
Ze lieten een bejaarde dame aan het woord die geholpen werd met het aankleden. Ze raakte me met de volgende uitspraak:
Je komt als kind, je gaat als kind.
De jacuzzi
Onlangs besloten mijn binnenhuisarchitecte en haar uitvoerder dat het tijd werd voor de tuin. Ze belde nog wel even op met de vraag of ik er even over wou nadenken of ik wel of geen vijver in de tuin wou hebben maar stonden reeds dezelfde avond voor mijn deur met een paar planten voor in de vijver, er terecht vanuit gaande dat ik hier ook wel ja tegen zou zeggen. Aldus geschiedde.
In het begin twijfelde ik of ik de vijver zou gebruiken als
A: een jacuzzi, dit te realiseren door het leegeten van een blik bruine bonen waarna men plaats neemt.
B: als ideale terraskoelkast om zo doende een goed gekoelde witte wijn situatie te creëren.
C: een siervolle waterpartij ter verfraaiing van mijn tuin.
Inmiddels ligt de vijver er al weer een paar weken in en het moge duidelijk zijn dat er unaniem door zowel mezelf als mijn vaste team van medewerkers huis en tuin aanleg gekozen is voor optie C.
Het water begint al mooi helder te worden en ook de vijverplanten slaan goed aan. Binnenkort wil ik er een fontein in gaan maken, al dan niet met een mooie lichtpartij. Wel met een tijdklok op de pomp want ik wil niet iedere nacht drie keer naar de wc, dit gestimuleerd door een pomp die s’nachts door blijft pompen.
Vanochtend heb ik voor het eerst dus ontbeten aan de waterkant, iets wat ik op mijn vrije dag nog veel vaker hoop te doen.
Inmiddels is de eerste libelle al gesignaleerd, zal ik er binnenkort wat visjes indoen of zou de reiger dan binnen de kortste keren op de stoep staan?
In het begin twijfelde ik of ik de vijver zou gebruiken als
A: een jacuzzi, dit te realiseren door het leegeten van een blik bruine bonen waarna men plaats neemt.
B: als ideale terraskoelkast om zo doende een goed gekoelde witte wijn situatie te creëren.
C: een siervolle waterpartij ter verfraaiing van mijn tuin.
Inmiddels ligt de vijver er al weer een paar weken in en het moge duidelijk zijn dat er unaniem door zowel mezelf als mijn vaste team van medewerkers huis en tuin aanleg gekozen is voor optie C.
Het water begint al mooi helder te worden en ook de vijverplanten slaan goed aan. Binnenkort wil ik er een fontein in gaan maken, al dan niet met een mooie lichtpartij. Wel met een tijdklok op de pomp want ik wil niet iedere nacht drie keer naar de wc, dit gestimuleerd door een pomp die s’nachts door blijft pompen.
Vanochtend heb ik voor het eerst dus ontbeten aan de waterkant, iets wat ik op mijn vrije dag nog veel vaker hoop te doen.
Inmiddels is de eerste libelle al gesignaleerd, zal ik er binnenkort wat visjes indoen of zou de reiger dan binnen de kortste keren op de stoep staan?
12 juni, 2006
Haarlo
Terwijl het WK op vrijdagavond aftrapt en onze Costa Ricaanse vrienden het laten afweten tegen Duitsland was ik druk doende bezig om mijn rugzak in te pakken. Dit weekend ben ik lekker even weg geweest met Weekendhike. Ik had nog nooit twee dagen achter elkaar gelopen en was erg benieuwd hoe ik en mijn diverse lichaamsdelen daarop zouden reageren. Even vraag ik me nog af of ik toch nog regenkleding mee zal nemen maar dit dwaze plan zet ik al spoedig overboord. Ook is er dit keer geen plaats voor mijn warme wollen wanten en mijn muts. Wel gaat er veel vocht mee, alsmede het nodige trekkersvoer zoals kleine potjes jam, hagelslag smeerkaas met sambal en een blikje leverpastei. Een grote dosis drop maakt het geheel compleet en zo hobbel ik zaterdagmorgen vroeg naar het station van Beverwijk.
Eerst ga ik met de trein naar Utrecht alwaar ik een lift krijg van Christina, die mij, de bagage en de rest van het ontbijt veilig naar Haarlo zal brengen. Bijna gaat het mis als ik aan de verkeerde kant van station Utrecht op haar sta te wachten maar na een verlossend telefoontje en een korte sprint dwars door Utrecht C.S. brengt mij bij haar auto en na een vluchtig, Hoi, hoe is het gaan we op pad. We hebben een aardige rit voor de boeg maar het schiet lekker op en gaandeweg maakt zich een heus vakantiegevoel van mij meester. Terwijl we over de snelweg razen en bij Arnhem heel even in de file staan zie ik het landschap om me heen veranderen. Tegen 11.00 uur naderen we Haarlo, maar waar is nou toch de Wollinkweg? Na flink wat heen en weer gereden te zijn en het een paar keer gevraagd te hebben bereiken we tenslotte de plaats van bestemming.
Een paar mensen staan al op ons te wachten en na even gewacht te hebben op de rest van de groep gaan we op pad. De eerste 20 km van dit weekend wachten op ons. Het tempo ligt niet al te hoog, de stemming daar in tegen bereikt al spoedig top hoogte en vrolijk kwetterend als een klas uitgelaten pubers op hun eerste schoolkamp lopen we door het prachtige landschap. Al gauw is het tijd voor het eerste koffiekopje, vergezeld van appelgebak. Hier wordt de term magnetronappelgebak geïntroduceerd. Meestal van buiten heet en van binnen bevroren, deze maal is het echter van buiten heet en van binnen nog heter en bijna moeten we rechtsomkeert maken naar Beverwijk, alwaar een goed brandwondencentrum gevestigd is. Mogelijk wordt dit ongemak veroorzaakt door een cappuccinoapparaat wat wel werkt, niet werkt en toch wel blijkt te werken mits je het op de juiste manier gebruikt. Blijkbaar was de bediening hierdoor de tijd in de magnetron vergeten.
We lopen verder onder het uitbraken van kreten als RA, LA, RA, LA. Dit heeft niks te maken met het feit dat we hier vrolijk zingen of raadsels opgeven maar simpelweg omdat je regelmatig Rechts Af dan wel Links Af moet gaan volgens de route. Dat deze route vervolgens hier en daar niet helemaal duidelijk is danwel niet blijkt te kloppen kan voor ons de pret niet drukken, al is stil zijn in een stiltegebied wel een hele opgave.
Om een uur of 16.30 belanden we op een terras wat ook het besproken restaurant voor die avond blijkt te zijn. We overleggen even: gaan we nu door en komen we hier om de afgesproken tijd van 20.00 weer terug, of blijven we lekker zitten gaan iets eerder eten en lopen dan verder. Unaniem wordt besloten tot de laatste optie en onder het genot van de nodige witte versnaperingen zoals wit bier en witte wijn zitten we heerlijk op het terras terwijl we gezamenlijk onze schoenen uittrekken en zodoende een gaswolk boven Haarlo produceren waarbij de plaatselijke lucht van de diverse agrarische bedrijven in het niet vallen. We nodigen een serveerster uit om er bij te komen zitten maar ze zegt dat ze niet mag van haar baas. Helemaal snappen doen we dit niet want de baas heeft personeel genoeg, iedere keer verschijnt er een andere serveerster aan de tafel. We worden binnen genodigd om te eten en nadat we onze schoenen weer aangedaan hebben lopen we braaf naar binnen. Het eten smaakt fantastisch en helemaal voldaan besluiten we tegen 21.30 weer verder te lopen richting camping, waar we om ongeveer 22.45 aankomen. Na een korte douche en het bedden opmaken, hup, mijn slaapzak ligt, vervolgen we buiten het gezellig samenzijn onder het genot van wijn chips, koekjes etc. Iedereen heeft een greep in zijn of haar provisiekast gedaan.
Terwijl er nog gauw een vrijwilliger wordt gestrikt voor het bakken van de eieren met spek bij het ontbijt de volgende morgen taaien we af en worden de hutten opgezocht.
De volgende morgen doe ik samen met nog een mede-Weekendhiker een poging om de rest van de camping wakker te krijgen door onder de douche de alternatieve versie van het Armeense volkslied te zingen, al kan dat net zo goed doorgaan voor een duet uit de Parelvissers. Bij het ontbijt blijken de gebakken eieren inderdaad geserveerd te worden en het hoewel ik normaal niet zo’n ontbijttype ben smaakt het me prima, net als de croissant met jam en de koffie. Na het aanvegen van de hut gaan weer op pad. Helaas ben ik inmiddels ook bezweken aan de oranjekoorts en in een gekregen oranje shirt gaan dit oranjelegioen op pad, om bij ieder oranje voorwerp spontaan te juichen. Ze zullen daar wel raar hebben opgekeken bij zeven mensen met een rugzak en stevige schoenen die bij ieder oranje voorwerp spontaan beginnen te juichen en de wave inzetten. We hebben besloten om maar 18 km te gaan lopen en te proberen om op tijd bij een kroeg te zijn om daar gezamenlijk de voetbalwedstrijd Nederland – Servië/Montenegro te bekijken. Helaas gaat dit ons niet lukken maar via mijn mobiele telefoon kom ik toch te weten dat het in de eerste helft 1-0 staat voor Nederland. Een spontaan gejuich welt op uit onze kelen in een verder doodstil bos. Net op tijd zijn we bij een kroeg om de laatste vijf minuten mee te pikken van de eerste helft, terwijl de lokale bevolking ons aankijkt met een blik van; die zijn niet van hier, wat komen jullie doen. Het lijkt een beetje op een stelletje rednecks die geconfronteerd worden met een paar homofiele Indianen maar als blijkt dat wij toch echt voor het voetbal komen breekt het ijs iets en vrolijk moedigen wij het Nederlands Elftal aan. Ik blaas mijn longen bijna uit mijn lijf op het fluitje wat ik gekregen heb maar het werkt wel. De voorsprong blijft behouden en goedgemutst nemen wij afscheid van elkaar. Ik rij nog een stukje mee met Christina die mij afzet op Utrecht C.S., alwaar ik de treinen nog even flink ontregel met het gekregen fluitje. Gelukkig niet mijn trein want die rijdt op tijd. Een moeder speelt ondertussen met haar kinderen het befaamde spel ik zie, ik zie wat jij niet ziet en de kleur is…
ORANJE!
Eerst ga ik met de trein naar Utrecht alwaar ik een lift krijg van Christina, die mij, de bagage en de rest van het ontbijt veilig naar Haarlo zal brengen. Bijna gaat het mis als ik aan de verkeerde kant van station Utrecht op haar sta te wachten maar na een verlossend telefoontje en een korte sprint dwars door Utrecht C.S. brengt mij bij haar auto en na een vluchtig, Hoi, hoe is het gaan we op pad. We hebben een aardige rit voor de boeg maar het schiet lekker op en gaandeweg maakt zich een heus vakantiegevoel van mij meester. Terwijl we over de snelweg razen en bij Arnhem heel even in de file staan zie ik het landschap om me heen veranderen. Tegen 11.00 uur naderen we Haarlo, maar waar is nou toch de Wollinkweg? Na flink wat heen en weer gereden te zijn en het een paar keer gevraagd te hebben bereiken we tenslotte de plaats van bestemming.
Een paar mensen staan al op ons te wachten en na even gewacht te hebben op de rest van de groep gaan we op pad. De eerste 20 km van dit weekend wachten op ons. Het tempo ligt niet al te hoog, de stemming daar in tegen bereikt al spoedig top hoogte en vrolijk kwetterend als een klas uitgelaten pubers op hun eerste schoolkamp lopen we door het prachtige landschap. Al gauw is het tijd voor het eerste koffiekopje, vergezeld van appelgebak. Hier wordt de term magnetronappelgebak geïntroduceerd. Meestal van buiten heet en van binnen bevroren, deze maal is het echter van buiten heet en van binnen nog heter en bijna moeten we rechtsomkeert maken naar Beverwijk, alwaar een goed brandwondencentrum gevestigd is. Mogelijk wordt dit ongemak veroorzaakt door een cappuccinoapparaat wat wel werkt, niet werkt en toch wel blijkt te werken mits je het op de juiste manier gebruikt. Blijkbaar was de bediening hierdoor de tijd in de magnetron vergeten.
We lopen verder onder het uitbraken van kreten als RA, LA, RA, LA. Dit heeft niks te maken met het feit dat we hier vrolijk zingen of raadsels opgeven maar simpelweg omdat je regelmatig Rechts Af dan wel Links Af moet gaan volgens de route. Dat deze route vervolgens hier en daar niet helemaal duidelijk is danwel niet blijkt te kloppen kan voor ons de pret niet drukken, al is stil zijn in een stiltegebied wel een hele opgave.
Om een uur of 16.30 belanden we op een terras wat ook het besproken restaurant voor die avond blijkt te zijn. We overleggen even: gaan we nu door en komen we hier om de afgesproken tijd van 20.00 weer terug, of blijven we lekker zitten gaan iets eerder eten en lopen dan verder. Unaniem wordt besloten tot de laatste optie en onder het genot van de nodige witte versnaperingen zoals wit bier en witte wijn zitten we heerlijk op het terras terwijl we gezamenlijk onze schoenen uittrekken en zodoende een gaswolk boven Haarlo produceren waarbij de plaatselijke lucht van de diverse agrarische bedrijven in het niet vallen. We nodigen een serveerster uit om er bij te komen zitten maar ze zegt dat ze niet mag van haar baas. Helemaal snappen doen we dit niet want de baas heeft personeel genoeg, iedere keer verschijnt er een andere serveerster aan de tafel. We worden binnen genodigd om te eten en nadat we onze schoenen weer aangedaan hebben lopen we braaf naar binnen. Het eten smaakt fantastisch en helemaal voldaan besluiten we tegen 21.30 weer verder te lopen richting camping, waar we om ongeveer 22.45 aankomen. Na een korte douche en het bedden opmaken, hup, mijn slaapzak ligt, vervolgen we buiten het gezellig samenzijn onder het genot van wijn chips, koekjes etc. Iedereen heeft een greep in zijn of haar provisiekast gedaan.
Terwijl er nog gauw een vrijwilliger wordt gestrikt voor het bakken van de eieren met spek bij het ontbijt de volgende morgen taaien we af en worden de hutten opgezocht.
De volgende morgen doe ik samen met nog een mede-Weekendhiker een poging om de rest van de camping wakker te krijgen door onder de douche de alternatieve versie van het Armeense volkslied te zingen, al kan dat net zo goed doorgaan voor een duet uit de Parelvissers. Bij het ontbijt blijken de gebakken eieren inderdaad geserveerd te worden en het hoewel ik normaal niet zo’n ontbijttype ben smaakt het me prima, net als de croissant met jam en de koffie. Na het aanvegen van de hut gaan weer op pad. Helaas ben ik inmiddels ook bezweken aan de oranjekoorts en in een gekregen oranje shirt gaan dit oranjelegioen op pad, om bij ieder oranje voorwerp spontaan te juichen. Ze zullen daar wel raar hebben opgekeken bij zeven mensen met een rugzak en stevige schoenen die bij ieder oranje voorwerp spontaan beginnen te juichen en de wave inzetten. We hebben besloten om maar 18 km te gaan lopen en te proberen om op tijd bij een kroeg te zijn om daar gezamenlijk de voetbalwedstrijd Nederland – Servië/Montenegro te bekijken. Helaas gaat dit ons niet lukken maar via mijn mobiele telefoon kom ik toch te weten dat het in de eerste helft 1-0 staat voor Nederland. Een spontaan gejuich welt op uit onze kelen in een verder doodstil bos. Net op tijd zijn we bij een kroeg om de laatste vijf minuten mee te pikken van de eerste helft, terwijl de lokale bevolking ons aankijkt met een blik van; die zijn niet van hier, wat komen jullie doen. Het lijkt een beetje op een stelletje rednecks die geconfronteerd worden met een paar homofiele Indianen maar als blijkt dat wij toch echt voor het voetbal komen breekt het ijs iets en vrolijk moedigen wij het Nederlands Elftal aan. Ik blaas mijn longen bijna uit mijn lijf op het fluitje wat ik gekregen heb maar het werkt wel. De voorsprong blijft behouden en goedgemutst nemen wij afscheid van elkaar. Ik rij nog een stukje mee met Christina die mij afzet op Utrecht C.S., alwaar ik de treinen nog even flink ontregel met het gekregen fluitje. Gelukkig niet mijn trein want die rijdt op tijd. Een moeder speelt ondertussen met haar kinderen het befaamde spel ik zie, ik zie wat jij niet ziet en de kleur is…
ORANJE!
07 juni, 2006
Oranje koorts
Op het moment dat ik dit schrijf heerst er in Nederland een mysterieuze ziekte, genaamd oranje koorts. Mensen die leiden aan oranje koorts zijn gemakkelijk te herkennen. Zij zien meestal erg oranje en gaan gehuld in oranje kledij. Daarnaast versiert men maar al te vaak het huis of nog liever de hele straat met oranje vlaggetjes. Op het ogenblik neemt deze ziekte grootse vormen aan. Het is het gesprek van de dag en je kan geen krant openslaan of het gaat wel over de oranje koorts. Ook de radio en de televisie kun je niet aanzetten zonder geconfronteerd te worden met afschuwelijke beelden van deze gruwelijke ziekte die straks de hele maatschappij weer gaat ontwrichten. Ik ben al bij de huisarts geweest maar voor deze ziekte waarvan ik hoop dat hij niet besmettelijk is tot nu nog maar een remedie bekend:
Trek een maand lang de stekker uit de tv toestel, koop geen krant, houdt ramen en gordijnen gesloten en maak een mooie wandeling door de natuur. Pas hierbij wel op om niet met afrikaantjes geconfronteerd te worden want ook deze bloem lijdt aan oranje koorts.
Begrijp me niet verkeerd, ik hou van voetbal en kan erg genieten van een mooie actie op het veld of een prachtig doelpunt. Alleen vind ik die massahysterie eromheen erg overdreven. Het WK moet nog beginnen maar iedere zender heeft wel zijn eigen opinieprogramma over het voetbal, waarin al dan niet deskundigen vertellen hoe het volgens hen wel en niet moet.
Uiteraard springt de commercie hier handig op in. Je kunt geen krat bier meer kopen zonder er een oranje pet, sjaal of toeter bij te krijgen en in de onderlinge strijd die nu ontstaat zijn er bierbrouwers die ruzie gaan maken over broeken met staarten.
Zelfs mijn buurvrouw vond het nodig om haar huis te versieren met oranje vlaggetjes, waarschijnlijk heeft ze de afgelopen weken zoveel oranje gadgets gekregen bij haar boodschappen dat ze het uiteindelijk maar buiten is uit gaan stallen. Iedere elektronicawinkels is aan het stunten met breedbeeldtelevisies met het oog op het naderende WK, wat ze er echter niet bij vertellen is dat het WK nog helemaal niet in breedbeeld uitgezonden gaat worden.
Tel hierbij een enorm bedrag op wat geïnvesteerd moet worden aan veiligheidsmaatregelen om notoire hooligans in bedwang te houden en u zult begrijpen dat ik me ernstig zorgen maak over deze vorm van oranje koorts, die bij ieder groot toernooi weer de kop op steekt.
Dit alles neemt niet weg dat ik ongetwijfeld weer de nodige wedstrijden zal gaan bekijken vanuit mijn luie stoel, op een gewone tv.
Heeft er iemand misschien nog een oranje T-shirt voor me?
Trek een maand lang de stekker uit de tv toestel, koop geen krant, houdt ramen en gordijnen gesloten en maak een mooie wandeling door de natuur. Pas hierbij wel op om niet met afrikaantjes geconfronteerd te worden want ook deze bloem lijdt aan oranje koorts.
Begrijp me niet verkeerd, ik hou van voetbal en kan erg genieten van een mooie actie op het veld of een prachtig doelpunt. Alleen vind ik die massahysterie eromheen erg overdreven. Het WK moet nog beginnen maar iedere zender heeft wel zijn eigen opinieprogramma over het voetbal, waarin al dan niet deskundigen vertellen hoe het volgens hen wel en niet moet.
Uiteraard springt de commercie hier handig op in. Je kunt geen krat bier meer kopen zonder er een oranje pet, sjaal of toeter bij te krijgen en in de onderlinge strijd die nu ontstaat zijn er bierbrouwers die ruzie gaan maken over broeken met staarten.
Zelfs mijn buurvrouw vond het nodig om haar huis te versieren met oranje vlaggetjes, waarschijnlijk heeft ze de afgelopen weken zoveel oranje gadgets gekregen bij haar boodschappen dat ze het uiteindelijk maar buiten is uit gaan stallen. Iedere elektronicawinkels is aan het stunten met breedbeeldtelevisies met het oog op het naderende WK, wat ze er echter niet bij vertellen is dat het WK nog helemaal niet in breedbeeld uitgezonden gaat worden.
Tel hierbij een enorm bedrag op wat geïnvesteerd moet worden aan veiligheidsmaatregelen om notoire hooligans in bedwang te houden en u zult begrijpen dat ik me ernstig zorgen maak over deze vorm van oranje koorts, die bij ieder groot toernooi weer de kop op steekt.
Dit alles neemt niet weg dat ik ongetwijfeld weer de nodige wedstrijden zal gaan bekijken vanuit mijn luie stoel, op een gewone tv.
Heeft er iemand misschien nog een oranje T-shirt voor me?
02 juni, 2006
Juffrouw ijsklomp
In het kader van goed voor je zelf zorgen moest ik er vandaag weer eens aan geloven tijdens een bezoek aan de mondhygiëniste. Keurig op tijd neem ik plaats in de wachtkamer en onder het gezellige gezoem van een tandartsboor op de achtergrond wacht ik op mijn beurt. Slechts tien minuten te laat wordt ik geroepen, dat valt mee. Ik heb wel eens voor Jan met de korte achternaam in de wachtkamer gezeten, toen ze vergeten waren om de gemaakte afspraak die geen doorgang kon vinden af te bellen bij mij.
Een vrouw verkleed als struikrover stelt zich voor, echt verstaan heb ik het niet want ze hield haar mondkap voor. Het klonk een beetje als;
Mwhaleuh, ib be Wawkija.
Ze begint een heel gesprek maar ik versta en werkelijk geen jota van, ten einde raad doet ze het mondkapje af en voila, ik kan het verstaan. Je zou toch denken dat ze zoiets wel leren maar blijkbaar heeft deze dame haar papiertje bij de tandpasta gekregen. Ze vertelt me dat ik al heel lang niet bij haar geweest ben en beleefd antwoord ik dat ze het niet persoonlijk op moet vatten maar dat ze niet echt hoog genoteerd staat in mijn lijstje met favoriete vrouwen. Helaas mislukt deze poging om het ijs te breken en later zal ik spijt krijgen van deze opmerking, ze neemt behoorlijk wraak door met liefde te krassen in mijn geteisterde mond met allerlei eng uitziende haken met een toewijding die een beul uit de middeleeuwen in zijn martelkamer doet verbleken. Maar voor ik deze behandeling mag ondergaan, gaan we eerst op de foto.
Kam je normaal eerst je haren voor je op de foto mag, voor deze foto is het verstandiger om eerst je tanden goed te poetsen. Met een satanisch genoegen ramt deze vrouw een plaatje in mijn mond waarna ze mij hulpeloos achterlaat om een foto te maken buiten de cabine, deze behandeling herhaalt ze voor de andere kant. Ik vraag of ze me de foto kan mailen, leuk voor op mijn weblog, helaas blijken ze hier nog te werken met een pc uit het jaar 456 voor Christus dus dat blijkt niet mogelijk te zijn, ik vraag me af hoe het dan zit met portretrecht maar ook daar blijkt deze tot inmiddels ijsklomp gedegradeerde persoonlijkheid ongevoelig voor. U zult het deze maal dus zonder foto moeten doen.
Daarna mag ik in een andere stoel gaan liggen en terwijl er een lamp in mijn gezicht staat te schijnen die ze normaal gebruiken in een vuurtoren leeft juffrouw ijsklomp zich uit alsof ze een cursus creatief beeldhouwen met een botte beitel volgt. Het zal ongetwijfel een harde tandsteensoort zijn want al spoedig zitten de bloedspetters aan het plafond.
Ondanks dat juffrouw ijsklomp flink heeft lopen hakken staat al mijn porselein nog stevig in mijn laadschuur. Ik heb dit vanavond nog even mogen testen toen ik na een maand van afwezigheid bij de band vanavond weer volop een partijtje heb lopen blazen. Dit maal was mijn bas gekoppeld aan een Behringer amp gekoppeld aan een basskast van Marshal met daarin een 2 x 15 inch configuratie, Het flapperde flink aan mijn broekspijpen maar mijn tanden staan nog, ditmaal witter dan ooit en zonder tandsteen.
Een vrouw verkleed als struikrover stelt zich voor, echt verstaan heb ik het niet want ze hield haar mondkap voor. Het klonk een beetje als;
Mwhaleuh, ib be Wawkija.
Ze begint een heel gesprek maar ik versta en werkelijk geen jota van, ten einde raad doet ze het mondkapje af en voila, ik kan het verstaan. Je zou toch denken dat ze zoiets wel leren maar blijkbaar heeft deze dame haar papiertje bij de tandpasta gekregen. Ze vertelt me dat ik al heel lang niet bij haar geweest ben en beleefd antwoord ik dat ze het niet persoonlijk op moet vatten maar dat ze niet echt hoog genoteerd staat in mijn lijstje met favoriete vrouwen. Helaas mislukt deze poging om het ijs te breken en later zal ik spijt krijgen van deze opmerking, ze neemt behoorlijk wraak door met liefde te krassen in mijn geteisterde mond met allerlei eng uitziende haken met een toewijding die een beul uit de middeleeuwen in zijn martelkamer doet verbleken. Maar voor ik deze behandeling mag ondergaan, gaan we eerst op de foto.
Kam je normaal eerst je haren voor je op de foto mag, voor deze foto is het verstandiger om eerst je tanden goed te poetsen. Met een satanisch genoegen ramt deze vrouw een plaatje in mijn mond waarna ze mij hulpeloos achterlaat om een foto te maken buiten de cabine, deze behandeling herhaalt ze voor de andere kant. Ik vraag of ze me de foto kan mailen, leuk voor op mijn weblog, helaas blijken ze hier nog te werken met een pc uit het jaar 456 voor Christus dus dat blijkt niet mogelijk te zijn, ik vraag me af hoe het dan zit met portretrecht maar ook daar blijkt deze tot inmiddels ijsklomp gedegradeerde persoonlijkheid ongevoelig voor. U zult het deze maal dus zonder foto moeten doen.
Daarna mag ik in een andere stoel gaan liggen en terwijl er een lamp in mijn gezicht staat te schijnen die ze normaal gebruiken in een vuurtoren leeft juffrouw ijsklomp zich uit alsof ze een cursus creatief beeldhouwen met een botte beitel volgt. Het zal ongetwijfel een harde tandsteensoort zijn want al spoedig zitten de bloedspetters aan het plafond.
Ondanks dat juffrouw ijsklomp flink heeft lopen hakken staat al mijn porselein nog stevig in mijn laadschuur. Ik heb dit vanavond nog even mogen testen toen ik na een maand van afwezigheid bij de band vanavond weer volop een partijtje heb lopen blazen. Dit maal was mijn bas gekoppeld aan een Behringer amp gekoppeld aan een basskast van Marshal met daarin een 2 x 15 inch configuratie, Het flapperde flink aan mijn broekspijpen maar mijn tanden staan nog, ditmaal witter dan ooit en zonder tandsteen.
01 juni, 2006
Jetlag
Na dinsdag de laatste Joe’s te hebben gedraaid moet ik nu weer terug komen in het dagelijkse leven. Tijdens zo’n tour verleg je toch ongemerkt je tijden, vaak ben pas laat thuis en voor je dan in bed ligt is het gauw 02.00/03.00 uur. Het voordeel is dat je dan de volgende morgen weer uit kunt slapen tot 11.00 uur, als je tenminste niet naar Hoogeveen of Drachten hoeft voor de volgende Joe. Nu de tour afgelopen is en ik geacht wordt om weer tijdig op mijn werkplek te zitten, merk ik dat ik daar nog wat moeite mee heb. Het voelt een beetje als een jetlag. Maar we moeten door, over vijf weken begint het Juttersfestival immers weer en er moeten nog 1001 dingen geregeld worden voor die tijd. Gisteren alweer een vergadering gehad en alle neuzen staan weer op scherp zodat ik vanochtend met frisse tegenzin aan de bak kon.
Het zal nog wel even duren voor ik weer gewend ben aan het normale leven wat ik leid, voor zover je bij mij van normaal kunt spreken natuurlijk.
Shit, ik wil weer op tour!!
Het zal nog wel even duren voor ik weer gewend ben aan het normale leven wat ik leid, voor zover je bij mij van normaal kunt spreken natuurlijk.
Shit, ik wil weer op tour!!
28 mei, 2006
100
Toen ik zojuist het vorige stukje over de witte handschoenen schreef zag ik bij de teller dat het volgende stukje het honderdste stukje zou zijn wat ik zou schrijven. Dat is dus dit stukje.
Toen ik begon had ik geen idee wat ik zou schrijven op mijn weblog maar ondertussen heeft mijn log zich ontwikkeld tot een soort van dagboek. De vaste lezers weten inmiddels wel dat het veelvuldig over basgitaren, muziek en wandeltochten gaat. Waar het hart van vol is loopt de mond van over. Ik had niet gedacht dat het zo snel zou gaan met het schrijven maar blijkbaar gaat het me makkelijk af en inmiddels heb ik de eerste mijlpaal bereikt. Het is nog te vroeg om te spreken van een lustrum dus helaas voor de vaste lezers, een prijsvraag zit er nog even niet in. Wel zal ik proberen om door te gaan met schrijven en ik ben altijd erg blij als er een reactie geplaatst wordt. Dan weet ik dat het ook nog gelezen wordt. Ondanks dat het geen officieel jubileum is neem ik toch maar een borrel op het behalen van mijn honderdste logje.
Proost!
Toen ik begon had ik geen idee wat ik zou schrijven op mijn weblog maar ondertussen heeft mijn log zich ontwikkeld tot een soort van dagboek. De vaste lezers weten inmiddels wel dat het veelvuldig over basgitaren, muziek en wandeltochten gaat. Waar het hart van vol is loopt de mond van over. Ik had niet gedacht dat het zo snel zou gaan met het schrijven maar blijkbaar gaat het me makkelijk af en inmiddels heb ik de eerste mijlpaal bereikt. Het is nog te vroeg om te spreken van een lustrum dus helaas voor de vaste lezers, een prijsvraag zit er nog even niet in. Wel zal ik proberen om door te gaan met schrijven en ik ben altijd erg blij als er een reactie geplaatst wordt. Dan weet ik dat het ook nog gelezen wordt. Ondanks dat het geen officieel jubileum is neem ik toch maar een borrel op het behalen van mijn honderdste logje.
Proost!
Schuiven met de witte handschoen aan
Naast het werk als tourmanager wat ik op het ogenblik doe met de zappatour, sta ik daarnaast heel soms zelf ook achter de schuiven. Soms voor mijn werk, soms als vrijwilliger. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Ik doe af en toe het geluid voor een musicalkoor uit Heemskerk, musical sound. Vandaag traden zij op in Park Assumburg te Heemskerk in het kader van de nationale parkendag. Voor mij een ideale situatie. Omdat er deze dag meerdere ensembles optreden wordt het geluid verzorgt door een extern bedrijf. Het enige wat ik hoef te doen is het geluid in te regelen. Geen gesjouw vandaag met apparatuur, alles staat er al. Het zogenaamde schuiven met de witte handschoentjes aan, vieze handen van het sjouwen zal ik niet krijgen vandaag. Ik krijg een korte uitleg over de tafel, welke microfoons ze waar hebben opgesteld en ik wordt vervolgens uitgenodigd om plaats te nemen achter de tafel. Daar sta je dan: normaal sta ik achter een kleine mixer met 8 kanalen en onboard pre-amp, nu sta ik achter een mixer met 32 kanalen en heel wat mer mogelijkheden, een Allen & Heath ML 3000. Van de 32 kanalen gebruik ik er slechts 14, maar toch...
1 keer een draadloze presentatie microfoon
8 keer de bekende Shure sm 58
4 keer een overhead
1 keer keybord (waarom ze er geen twee hebben geprikt is mij een raadsel, zelf zou ik een stereomix preferen)
Daarnaast hebben ze een galm op een apart kanaal gerout en uiteraard een links en rechts master fader, maar deze vallen in een aparte sectie buiten de eerder genoemde 32 kanalen.
Het is wel even wennen maar al gauw heb ik het door. Naast me staat nog een heel effectenrek tot mijn beschikking. Het enige wat ik gebruik voor het koor is wat galm, wat ik via een externe kanaal uitstuur. Lekker makkelijk vandaag dus. Zonder rare bijgeluiden weet ik het koor uit te versterken. Zij zijn blij met het geluid.
En ik sta met een brede grijns achter de knoppen.
1 keer een draadloze presentatie microfoon
8 keer de bekende Shure sm 58
4 keer een overhead
1 keer keybord (waarom ze er geen twee hebben geprikt is mij een raadsel, zelf zou ik een stereomix preferen)
Daarnaast hebben ze een galm op een apart kanaal gerout en uiteraard een links en rechts master fader, maar deze vallen in een aparte sectie buiten de eerder genoemde 32 kanalen.
Het is wel even wennen maar al gauw heb ik het door. Naast me staat nog een heel effectenrek tot mijn beschikking. Het enige wat ik gebruik voor het koor is wat galm, wat ik via een externe kanaal uitstuur. Lekker makkelijk vandaag dus. Zonder rare bijgeluiden weet ik het koor uit te versterken. Zij zijn blij met het geluid.
En ik sta met een brede grijns achter de knoppen.
Eat Meet
Vandaag weer eens een Joe's gedraaid, ditmaal in het Zaantheater te Zaandam. In het Theater kom ik een aantal bekenden tegen die hun weg in de theatertechniek inmiddels ook hebben gevonden. Dennis, de lichttechnicus, ken ik nog van zeker tien jaar geleden uit de periode dat ik veel in Donkey Shot kwam en ook Kiki is geen onbekende van me. Met haar zat ik in 1999 op een cursus geluidstechniek bij het Instituut voor Audio en Belichting in Amsterdam. Leuk om te zien dat ze zo'n carrière hebben gemaakt in de theatertechniek. Terwijl we bezig zijn om op te bouwen rinkelt mijn telefoon. Egon belt me met de mededeling dat we wat extra gasten hebben vanavond. Hij wil niet zeggen wie het zijn maar hij vraagt me om er rekening mee te houden met het reserveren van het restaurant. Ik vertel hem dat het restaurant al gereserveerd is maar dat het geen probleem zal zijn om een tafel bij te schuiven.
De afgelopen weken heeft tijdens de tour het gerucht de ronde gedaan dat Terry Bozzio langs zou komen om dit gezelschap te beluisteren. Zou het dan toch waar zijn dat deze legende langs komt.
Inderdaad komt de man die van 1975 tot en met 1978 bij Frank Zappa & the Mothers of Inventions achter de drumkit zat langs. Om 18.00 uur komt hij met een joviaal, Hi Guys, het restaurant binnen stappen. Even slikken, daar zit je dan tegenover iemand die tot de absolute drumtop van de wereld gerekend mag worden. Geen mensen waar ik me in het dagelijkse leven mee omringd weet. In plaats van een Meet & Greet wordt het vanavond een Meet & Eat, door Terry al snel omgedoopt in een Eat Meet.
Monitorman Edwin deelt T-shirts uit. Het schijnt dat je bij iedere krat Grolsch een oranje voetbalshirt in 70er jaren stijl krijgt en dit gezelschap heeft al een compleet elftal bij elkaar gezopen.
De show loopt weer als vanouds. De boys hebben geen zichtbare last van zenuwen nu de grote man in de zaal zit. Wel maakt Freek tijdens zijn drumsolo een wel zeer geïnspireerde indruk, maar eerlijk is eerlijk:
Als Marcus Miller in de zaal zou zitten zou ik ook extra mijn best doen.
26 mei, 2006
World Press Photo 2006
Vandaag ben ik bij de De World Press Photo 2006 tentoonstelling geweest in de Oude Kerk te Amsterdam. De tentoonstelling is tot en met 18 juni in Amsterdam te bezichtigen en doet wereldwijd 85 plaatsen aan.
In de tentoonstelling zijn de winnende beelden van de 49ste World Press Photo wedstrijd te zien. Deze foto's werden afgelopen februari door een onafhankelijke internationale jury uit meer dan 83.000 ingezonden beelden gekozen in 10 verschillende categorieën:Hard nieuws, Reportage, Mensen in het nieuws, Sportnieuws, Sportachtergronden, Hedendaagse kwesties, Dagelijks leven, Portretten, Kunst & Entertainment en Natuur.
Als je de krant doorleest zijn de foto's over oorlogsgeweld, natuurrampen en sportprestaties niet zo duidelijk. Op deze tentoonstelling kwamen sommige foto's behoorlijk hard aan. Genoeg om zelfs een schreeuwerd als mij stil te krijgen.
Gelukkig stonden er daarnaast ook foto's van glorieuze sportmomenten. Zelf vond ik de foto waarop een ijsbeer een zeehond veroberd erg indrukwekkend.
25 mei, 2006
Waterbed
Gisteren vertrokken naar Fort Vechten, alwaar het jaarfeest van Weekendhike plaatsvondt. Uitgedost met een rugzak met tent, luchtbed, slaapzak verkleedspullen en genoeg kaanwerk ben ik via Utrecht CS gereisd waar ik bij het station al de eerste mede-hiker tegenkwam, waarna we samen verder gingen naar het per openbaar vervoer lastig te bereiken fort, dat we na een korte wandeling door het zo kenmerkende karakteristieke Hollandsche landschap wat bestaat uit de berm langs de snelweg toch wisten te bereiken.
Hoewel het weer absoluut niet meezat, we konden kiezen uit stromende regen, neerslag, stortbuien, wisselvallig en hier en daar een bui (waarbij het altijd hier was en nooit daar) slaagde ik erin mijn geleende tent op te zetten. Angstvallig bekeek ik de bouwval die uit de verpakking kwam. Dit kon wel eens voor wateroverlast gaan zorgen vanavond.
Het thema van dit feest was dit jaar sprookjes en ik heb me voor deze avond gehuld in wat geleende spullen, bestaande uit een t-shirt/jurk van grijze stof, een hoge puntmuts, een neus a la Pinokkio, een zonnebril geleend van Lady Edna en op mijn schouder een klein katje. Geen idee uit welk sprookje het kwam, maar doordat het grijze gewaad wat strak zat had het wel iets weg van een zwangere heks op zomervakantie. Na vele uitbundige begroetingen, waarbij ik soms mijn zonnebril moest afzetten om herkenbaar te zijn. Verrek, Rene, ben jij het!!
begaven wij ons aan het diner en na het eten barstte het feest los. Een paar hele leuke voorstellingen gezien van een stel acteurs die buiten bij een kampvuur een sprookje uitbeeldden en verder heb ik mij veel begeven op de dansvloer. Wijn drinken valt nog niet mee met een fopneus op en deze werd dan al gauw omgedraaid op mijn neus zodat de punt van de puntneus potent omhoog wees.
Na tot in de kleine uurtjes op gepaste wijze feest te hebben gevierd werd het tijd om de tent op te zoeken, wat me via wat bossages en modderpoelen uiteindelijk lukte. Uitgeput viel ik in slaap om bij het wakker te worden te ontdekken dat de tent niet helemaal waterdicht is. Bij mijn voeten bevindt zich een plas die voldoet aan de gemiddelde waterhuishouding voor een gezin voor drie weken. Ik weet dat ik soms last van zweetvoeten heb maar dit lijkt me wat overdreven, klots, klots. Nou ja, heb ik ook eens geslapen op een waterbed. Na het inpakken van een kletsnatte tent plus attributen is het tijd voor een kort ontbijt, waarna we met een klein groepje nog een kleine hike maken van zo’n 10 km.
vanaf Fort Vechten lopen we door het zo kenmerkende karakteristieke Hollandsche landschap wat bestaat uit de berm langs de snelweg richting Oud-Amelisweerd met daarna een ommetje en nog een ommetje en nog ommetje, kortom, de bewegwijzering laat te wensen over. Of zou het komen door het slaapgebrek/alcoholgehalte in het bloed dat het hier iets langer duurt. Gelukkig zijn we in een mooi park beland dus dat maakt een hoop goed. Halverwege stoppen we even voor een pannenkoek. Vervolgens volgen we de Na-Amelisweerdlangs de Kromme Rijn richting NS Bunnik.. Het is een erg mooie route met veel bos en een mooi stukje natuur langs de Kromme Rijn.
Voor mij is het voor het eerst dat ik met volle bepakking loop. Ik heb wel eens gelopen met een afgeladen daypack met veel water en eten voor een dag, maar gelopen met een grote rugzak afgeladen met tent, slaapzak en luchtbed is nieuw voor me. Toch gaat het me redelijk goed af, al heb ik de indruk dat ik nog eens goed moet kijken naar de afstelling van deze rugzak.
Hoewel het weer absoluut niet meezat, we konden kiezen uit stromende regen, neerslag, stortbuien, wisselvallig en hier en daar een bui (waarbij het altijd hier was en nooit daar) slaagde ik erin mijn geleende tent op te zetten. Angstvallig bekeek ik de bouwval die uit de verpakking kwam. Dit kon wel eens voor wateroverlast gaan zorgen vanavond.
Het thema van dit feest was dit jaar sprookjes en ik heb me voor deze avond gehuld in wat geleende spullen, bestaande uit een t-shirt/jurk van grijze stof, een hoge puntmuts, een neus a la Pinokkio, een zonnebril geleend van Lady Edna en op mijn schouder een klein katje. Geen idee uit welk sprookje het kwam, maar doordat het grijze gewaad wat strak zat had het wel iets weg van een zwangere heks op zomervakantie. Na vele uitbundige begroetingen, waarbij ik soms mijn zonnebril moest afzetten om herkenbaar te zijn. Verrek, Rene, ben jij het!!
begaven wij ons aan het diner en na het eten barstte het feest los. Een paar hele leuke voorstellingen gezien van een stel acteurs die buiten bij een kampvuur een sprookje uitbeeldden en verder heb ik mij veel begeven op de dansvloer. Wijn drinken valt nog niet mee met een fopneus op en deze werd dan al gauw omgedraaid op mijn neus zodat de punt van de puntneus potent omhoog wees.
Na tot in de kleine uurtjes op gepaste wijze feest te hebben gevierd werd het tijd om de tent op te zoeken, wat me via wat bossages en modderpoelen uiteindelijk lukte. Uitgeput viel ik in slaap om bij het wakker te worden te ontdekken dat de tent niet helemaal waterdicht is. Bij mijn voeten bevindt zich een plas die voldoet aan de gemiddelde waterhuishouding voor een gezin voor drie weken. Ik weet dat ik soms last van zweetvoeten heb maar dit lijkt me wat overdreven, klots, klots. Nou ja, heb ik ook eens geslapen op een waterbed. Na het inpakken van een kletsnatte tent plus attributen is het tijd voor een kort ontbijt, waarna we met een klein groepje nog een kleine hike maken van zo’n 10 km.
vanaf Fort Vechten lopen we door het zo kenmerkende karakteristieke Hollandsche landschap wat bestaat uit de berm langs de snelweg richting Oud-Amelisweerd met daarna een ommetje en nog een ommetje en nog ommetje, kortom, de bewegwijzering laat te wensen over. Of zou het komen door het slaapgebrek/alcoholgehalte in het bloed dat het hier iets langer duurt. Gelukkig zijn we in een mooi park beland dus dat maakt een hoop goed. Halverwege stoppen we even voor een pannenkoek. Vervolgens volgen we de Na-Amelisweerdlangs de Kromme Rijn richting NS Bunnik.. Het is een erg mooie route met veel bos en een mooi stukje natuur langs de Kromme Rijn.
Voor mij is het voor het eerst dat ik met volle bepakking loop. Ik heb wel eens gelopen met een afgeladen daypack met veel water en eten voor een dag, maar gelopen met een grote rugzak afgeladen met tent, slaapzak en luchtbed is nieuw voor me. Toch gaat het me redelijk goed af, al heb ik de indruk dat ik nog eens goed moet kijken naar de afstelling van deze rugzak.
17 mei, 2006
Afsluitdijk by night
Gisteren met de Zappakaravaan in Friesland geweest, in Drachten om precies te zijn. Samen met Hoogeveen zijn dit de twee bestemmingen die het verste weg zijn qua afstand. Allebei vallen ze onder de noemer te dicht bij Duitsland.
Vroeg uit de veren dus om toch op tijd in Drachten aan te komen. Ik reis via Diemen waar de Pieter Shit bus me op zal pakken en als in Amsterdam Centraal overstap blijk ik in een wel heel verkeerde trein terechtgekomen te zijn. Niet dat de trein verkeerd rijdt maar hij zit werkelijk afgeladen vol met kwebbelende tenaladys gewikkeld in bloemetjesjurk dan wel jutezak op weg naar de landelijke Libelleweek. Fuck, heb ik dit. een trein vol van dit soort maakt meer kabaal als 10 Zappabands en dat is een hele prestatie. Ik ben blij als ik in Diemen uit kan stappen waar de Pieter Shit bus me oppikt.Onderweg doen we een wedstrijdje spekkies eten en binnen een minuut is er een zak spekkies verdwenen in drie hongerige monden. Dat komt neer op een spekkie per 100 meter.
Stuiterend van de energie, veroorzaakt door de suikers en de E zus en zoveel arriveren we bij Schouwburg de Lawei in Drachten, door ons al snel omgedoopt in schouwburg het Lawaai.
Als het bouwen goed loopt ga ik even Drachten in om een restaurant op te zoeken voor deze avond en een zaklamp met ledverlichting te scoren voor de monitorman. Een zaklamp met ledverlichting scoren gaat nog net in Drachten, al binnen 5 potentiële zaklampverkoopwinkels is het raak. Met de restaurants is het droeviger gesteld en uiteindelijk zal het chinees worden deze avond. Iets wat we eigenlijk niet willen doen tijdens de tour maar nood breekt wet. Uiteindelijk blijkt het geeneens een beroerde chinees, het is zelfs lekker, al dopen we Drachten wel om tot hopeloze stad betreffende het culinaire leven. Zelfs in Beverwijk is meer te verkrijgen.
We spelen vanavond in de kleine zaal, in de grote zaal staat Tineke schouten geprogrammeerd. Toch komen er 150 zeer enthousiaste Drachtenaren op de kleine zaal af en deze wordt bekant afgebroken vanavond.
Die 850 man in de grote zaal weten niet wat ze missen, maar ach, Tineke Schouten fans houden in de regel niet zo van Zappa. Andersom geldt dat volgens mij net zo hard en ik denk dat de grote zaal dan ook gevuld is met voornamelijk Libellelezeressen.
Na een denderende show is het weer afbreken geblazen. Het gaat weliswaar altijd sneller als opbouwen maar toch ben je er nog gauw vijf kwartier mee bezig. Na vlug een drankje in de foyer stappen we in de auto terug naar huis. De CD speler gevuld met muziek van… Zappa, hoe kan het ook anders. Met deze achtergrond muziek is de Afsluitdijk bij Night lang niet zo erg als het klinkt en om 02.00 ben ik weer thuis. Weer een aardig dagje zo als je die morgen om 08.50 van huis bent gegaan.
Vroeg uit de veren dus om toch op tijd in Drachten aan te komen. Ik reis via Diemen waar de Pieter Shit bus me op zal pakken en als in Amsterdam Centraal overstap blijk ik in een wel heel verkeerde trein terechtgekomen te zijn. Niet dat de trein verkeerd rijdt maar hij zit werkelijk afgeladen vol met kwebbelende tenaladys gewikkeld in bloemetjesjurk dan wel jutezak op weg naar de landelijke Libelleweek. Fuck, heb ik dit. een trein vol van dit soort maakt meer kabaal als 10 Zappabands en dat is een hele prestatie. Ik ben blij als ik in Diemen uit kan stappen waar de Pieter Shit bus me oppikt.Onderweg doen we een wedstrijdje spekkies eten en binnen een minuut is er een zak spekkies verdwenen in drie hongerige monden. Dat komt neer op een spekkie per 100 meter.
Stuiterend van de energie, veroorzaakt door de suikers en de E zus en zoveel arriveren we bij Schouwburg de Lawei in Drachten, door ons al snel omgedoopt in schouwburg het Lawaai.
Als het bouwen goed loopt ga ik even Drachten in om een restaurant op te zoeken voor deze avond en een zaklamp met ledverlichting te scoren voor de monitorman. Een zaklamp met ledverlichting scoren gaat nog net in Drachten, al binnen 5 potentiële zaklampverkoopwinkels is het raak. Met de restaurants is het droeviger gesteld en uiteindelijk zal het chinees worden deze avond. Iets wat we eigenlijk niet willen doen tijdens de tour maar nood breekt wet. Uiteindelijk blijkt het geeneens een beroerde chinees, het is zelfs lekker, al dopen we Drachten wel om tot hopeloze stad betreffende het culinaire leven. Zelfs in Beverwijk is meer te verkrijgen.
We spelen vanavond in de kleine zaal, in de grote zaal staat Tineke schouten geprogrammeerd. Toch komen er 150 zeer enthousiaste Drachtenaren op de kleine zaal af en deze wordt bekant afgebroken vanavond.
Die 850 man in de grote zaal weten niet wat ze missen, maar ach, Tineke Schouten fans houden in de regel niet zo van Zappa. Andersom geldt dat volgens mij net zo hard en ik denk dat de grote zaal dan ook gevuld is met voornamelijk Libellelezeressen.
Na een denderende show is het weer afbreken geblazen. Het gaat weliswaar altijd sneller als opbouwen maar toch ben je er nog gauw vijf kwartier mee bezig. Na vlug een drankje in de foyer stappen we in de auto terug naar huis. De CD speler gevuld met muziek van… Zappa, hoe kan het ook anders. Met deze achtergrond muziek is de Afsluitdijk bij Night lang niet zo erg als het klinkt en om 02.00 ben ik weer thuis. Weer een aardig dagje zo als je die morgen om 08.50 van huis bent gegaan.
14 mei, 2006
Zappa in Hoogeveen
Gisteren voerde de Zappa trip ons naar Verweggistan, ook wel bekend als Hoogeveen. Een behoorlijk eind rijden, zeker als dat gebeurt in een gehuurde bus van Pieter Shit die we voor de zekerheid niet boven de 80 km per uur laten komen, al heeft dit eerlijkheidshalve meer te maken met het feit dat we het laadvermogen van 1200 kilo aardig overschrijden. Dit komt niet zozeer omdat collega’s Maxx, Mark en ik te zwaar zouden zijn, maar omdat we voor ongeveer twee ton meuk bij ons hebben om deze show allure te geven met licht en geluid.
We doodden de tijd onderweg met het luisteren en meezingen met een radio wat vroeger uitzond vanaf een schip, de goeie ouwe tijd, en zich tegenwoordig op zaterdag profileert als radio ouwe doos. Alle gouwe ouwe komen weer eens voorbij. Tel daarbij de sterke verhalen op over onderwerpen als zwangere heksen met een baard en u begrijpt dat de uren verstrijken om keurig op tijd te arriveren zodat we kunnen gaan bouwen. Collega Edwin, onze monitor man is er al en samen met wat locale theatertechnici gaan we bouwen.
Na iets te lang in de file te hebben gestaan druppelen om 16.00 uur te musici binnen, waarna ik van Freek te horen krijg of ik wat splitpennen kan regelen voor in zijn bekkens. In een half uur storm ik heel Hoogeveen door om tot de conclusie te komen dat Hoogeveen een achtergesteld gebied is op het gebied van splitpennen, Freek zal zich moeten behelpen met wat schroefjes vanavond.
Tijdens het eten vanavond blijkt het plaatselijke restaurant Drentse asperges op het menu te hebben staan. Zelf dacht ik dat meer uit Limburg afkomstig was, het Limburgse goud, maar ook deze voldoen prima. Zeker in het gezelschap van een goed stuk vlees en een glas Elzasser Pinot Blanc. Life on the road kan erg aangenaam zijn.
Ondanks dat er vanavond maar 80 man in de zaal zit, gaat de band tekeer als wilde en ook Hoogeveen bezwijkt onder het Zappageweld. Sidderend en bevend laten we Hoogeveen achter.
En dat het bekken van Freek niet was voorzien van splitpennen maar van schroefjes heeft vast geen Drent gehoord.
We doodden de tijd onderweg met het luisteren en meezingen met een radio wat vroeger uitzond vanaf een schip, de goeie ouwe tijd, en zich tegenwoordig op zaterdag profileert als radio ouwe doos. Alle gouwe ouwe komen weer eens voorbij. Tel daarbij de sterke verhalen op over onderwerpen als zwangere heksen met een baard en u begrijpt dat de uren verstrijken om keurig op tijd te arriveren zodat we kunnen gaan bouwen. Collega Edwin, onze monitor man is er al en samen met wat locale theatertechnici gaan we bouwen.
Na iets te lang in de file te hebben gestaan druppelen om 16.00 uur te musici binnen, waarna ik van Freek te horen krijg of ik wat splitpennen kan regelen voor in zijn bekkens. In een half uur storm ik heel Hoogeveen door om tot de conclusie te komen dat Hoogeveen een achtergesteld gebied is op het gebied van splitpennen, Freek zal zich moeten behelpen met wat schroefjes vanavond.
Tijdens het eten vanavond blijkt het plaatselijke restaurant Drentse asperges op het menu te hebben staan. Zelf dacht ik dat meer uit Limburg afkomstig was, het Limburgse goud, maar ook deze voldoen prima. Zeker in het gezelschap van een goed stuk vlees en een glas Elzasser Pinot Blanc. Life on the road kan erg aangenaam zijn.
Ondanks dat er vanavond maar 80 man in de zaal zit, gaat de band tekeer als wilde en ook Hoogeveen bezwijkt onder het Zappageweld. Sidderend en bevend laten we Hoogeveen achter.
En dat het bekken van Freek niet was voorzien van splitpennen maar van schroefjes heeft vast geen Drent gehoord.
Abonneren op:
Posts (Atom)
