Zwitserland

Dit jaar zou het gebeuren. Na in 2004 voor het laatst op vakantie te zijn geweest zou ik dit jaar weer op vakantie gaan. Bleef over wat de bestemming zou worden. Marokko? Kun je niet beter naar Amsterdam gaan dan, hoorde ik iemand zeggen. Nepal, ik spreek geen Nepalees. Zo ging het voort, een heerlijk luxe probleem. Inmiddels is de keuze gevallen op Zwitserland.
Land van Zwitserse kaas fondue, jodelen en strikte bankgeheimen. Eigenlijk moet ik zeggen dat de keuze op mij gevallen is. Een groepje ging heen en de vraag kwam of ik ook meeging. Ik stond wel even met de oren te klapperen en het is maar goed dat u niet kon zien hoe ik er op dat moment bij stond wat u had tot achter in mijn huig kunnen kijken van pure verbazing. Geen smakelijk gezicht als je net gegeten hebt, dat kan ik u verzekeren. Gelukkig duurt het nog even voor we gaan dus ik kan nog het e.e.a regelen. Ik moet een nieuw paspoort want de oude is half opgevreten. Er is een hap uit, geen idee hoe dat kan. Ik heb best wel eens trek maar om nou een paspoort op te vreten… Het zijn niet echt culinaire hoogstandjes.
Ik moet Zwitsers leren, ik begon al enthousiast te Gruss Gotten of hoe dat ook heten mag maar mijn Bro wees me erop dat ze dat alleen in Oostenrijk gebruiken. Scheizze, dat heb ik weer. Verder lijkt jodelen me erg handig als inburgering. Da’s niet zo moeilijk. Flink met een hamer op je duim slaan levert gegarandeerd resultaat. Rare jongens, die Zwitsers.Binnenkort gaan we het e.e.a doornemen. Om toch niet helemaal onbeslagen ten ijs te komen heb ik me toch maar even verdiept in de Zwitserse gebruiken. Je bent immers man van de wereld of je bent het niet en volgens een boek wat bij mij in de kast staat ben ik er al eens geweest maar ik kan het me niet herinneren. De kaft klopt wel enigszins, ik sta rechts op de foto.

Dik, ik ben niet dik! Ik had die avond teveel kaas gegeten ;-)

Rich Wyman

Één van de leukste stadjes van Nederland is Deventer. Een vriend van me woont er en afgelopen vrijdag speelde Rich Wyman in Deventer. Trap deze drie ingrediënten in een shaker en je krijgt een geweldige spetterende cocktail voor een avondje stappen.

Dus nam ik vrijdagmiddag vrij en spoedde mij naar Deventer om daar eerst eens op de Brink te zitten en te genieten van een goede pasta maaltijd met zalm terwijl in de reet van Albert Schweitzer sta te kijken. Weliswaar een bronzen bips, maar toch. Je zou denken dat zo’n man meer respect verdient dan een standbeeld waar je een terras om heen kunt bouwen. Het zonnetje schijnt lekker en ik krijg er een vakantiegevoel bij.
Tegen zes uur begeef ik me naar het station waar Jacco net thuis komt van zijn werk en we lopen naar zijn huis, onderwijl verhalen uitwisselend. De laatste keer dat we elkaar spraken was op zijn trouwdag en dat is alweer 11 maanden terug. Na het eten en een bak koffie begeven we ons naar de Brink alwaar we eerst nog even een terrasje aan doen. Biertje dan maar. We kijken om ons heen, kletsen wat en laten ons gesprek af en toe onderbreken doordat er een brommert gestart wordt. Heel Deventer is vergeven van de stoere bikers en de motoren van het type Help Duwen. Er staan her en der wat van die fietsen gestald en af en toe moet je dan aan het terraspubliek laten horen wat voor kabaal zo’n fiets maakt. Eigenlijk het enige wat die dingen goed kunnen, getuige de biker die zijn motorfiets niet gestart krijgt maar daarop al voorbereid is en uit zijn zijtas een stuk gereedschap tevoorschijn haalt om na 10 minuten met een hoop geplof alsnog weg te kunnen rijden.
We begeven ons richting Backstage waar het concert van Rich Wyman zal plaatsvinden om uit te vinden dat het er

A: erg klein is
B: Ze er heineken van de tap hebben, gadverdamme, nonnenpis.
C: De rest van de bierkaart er veel beter uitziet al blijken ze de helft weer niet in huis te hebben.

Even denken we om te beginnen met de bierflesjes die links staan en ze allemaal te proberen die avond totdat we rechts zijn uitgekomen. Helaas staan er nog altijd zo’n 40 soorten en dat zal niet bevorderlijk voor onze algemene conditie, zodat we dit onzalige plan maar laten varen. We houden het op Palm bier vanavond al hebben we tegen 0.00 uur die voorraad er doorheen gejaagd.
Het concert is fantastisch. Zelden heb ik iemand op een podium gezien die mij zo wist te boeien. Gezeten achter een keyboard laat hij zijn nummers horen die hij aan elkaar praat en zo de avond extra glans meegeeft. Sommige nummer sta ik luidkeels mee te bleren. Tijdens een pauze raken we in gesprek met wat vaste fans van Rich Wyman en ze vinden het erg grappig om te horen dat er een nummer van hem gecoverd is. Met dat nummer, “So what” sluit hij de avond af. Gelijk na de pauze hebben Jacco een geweldige plek gevonden. Een zitje aan de zijkant waarbij we op de banken staan om zo over het publiek heen te kunnen kijken, het kan allemaal in Deventer. De kroegbaas steekt een dikke duim omhoog en overhandigd me een poster van deze avond, die nu stoer op de kleinste kamer in mijn huis hangt. We hebben nog dorst dus we besluiten nog even de stad in te gaan. We belanden in een bluesrockcafé om daarna door te gaan naar een ander café. Tegen 04.00 is het mooi geweest Via de binnenstad lopen we richting de Ijssel. In de binnenstad staan boven de ramen open en kennelijk is dat voor een dame erg lekker om bij een open raam te slapen. Ze maakt geluiden als een zeer bronstig beest. Net iets te hard kan ik het niet laten op te merken dat haar moederdagcadeau blijkbaar bij de kijkshop vandaan komt. We kletsen nog wat terwijl we uitkijken over de Ijssel. Ik besluit ter plekke iets te doen aan de in mijn ogen te lage waterstand van deze rivier waarna we huiswaarts gaan.

Gebonden type

Een man met een spannende relatie is een gebonden type.

Moederdag

Het is weer eens wat anders dan een bloemetje voor moederdag. Dag mam, wil je een zwarte of heb je toch liever een roze? Wat zeg je, toch maar een bloemetje doen?

Frank Zappa

A mind is like a parachute. It doesn't work if it's not open.

Drankmisbruik

Chili con carne met chocolademousse

Al enige tijd was ik aan het rondkijken voor een nieuw gasfornuis met bijbehorende pannenset. De pannenset was ik gauw over uit, Tefal natuurlijk. Want daarin kun je de lekkerste eieren bakken. Maar nu nog een bijbehorend gasfornuis. Eigenlijk wil ik, als kok van "De gevulde kippenkont" natuurlijk graag een Boretti, maar ja, dat is niet echt handig als wilt backpacken. En u had natuurlijk al lang begrepen dat het om een éénpitsgasbrander ging met schroefventiel. Ik ga de komende tijd wat vaker een weekendje weg en er gaat niks boven een beetje op je ballen zitten voor een tentje en ‘s ochtends water te koken voor de koffie en een eitje te bakken en dan ‘s avonds wat te prutten in een te klein pannetje terwijl je thuis een dijk van een keuken hebt met magnetron en een espressoapparaat.

Het is ongeveer hetzelfde als slapen op een self inflatable matje terwijl je thuis een dijk van een bed hebt. Helaas heeft Auping nog steeds geen opblaasbare bedden en opblaasbare verstelbare lattenbodems maar het voordeel van een paar nachten doorbrengen op je self inflatable is dat je dan je rug weer eens in standen krijgt die je thuis nooit voor elkaar krijgt.


Terug naar de gasbrander. Ik ben als een blok gevallen voor de Markill Hot Shot zoals op bijgevoegde foto staat. De prijs was erg aangenaam, met één druk op de knop heb je vuur en als je hem inklapt past hij desnoods in je broekzak (wel eerst even laten afkoelen anders krijg je gebraden ballen). Om te proberen kreeg ik er van de winkelier een paar gratis maaltijden bij. Wat te denken van chili con carne met chocolademousse? Instant uiteraard, zoals een ware backpacker betaamt. Beetje kokend water erbij en je hebt Chili con carne, voor de Mousse volstaat koud water. Zodat ik eigenlijk geen brander nodig heb als ik genoegen zou nemen met diners bestaande uit chocolademousse en/of vanillemousse. De komende tijd ga ik dus allerlei instant maaltijden uitproberen. Ik zag al gevriesdroogde vacuüm verpakte hamburgers liggen, hartkeks erbij en klaar is de backpacker.

Uiteraard moest het setje gelijk uitgeprobeerd worden. Er stond op de verpakking dat de brander 2minuten en 50 seconden nodig heeft om één liter water aan de kook te brengen. Dat klopte. Wat er niet bijstond was het aantal decibellen wat de brander produceerde. Een naverbrander op een F16 is er jaloers op, zachtjes een eitje koken en een kopje thee en daarmee dat leuke meisje verrassen wat in dat tentje naast je slaapt zit er niet in. Als je de brander ontsteekt staat defensie klaar met luchtafweergeschut.

Nu nog op zoek naar instant eieren...

1985

Voor het eerst sinds 1963 werd er weer een elfstedentocht gereden, Michail Gorbatsjow wordt de nieuwe partijleider van Rusland en het Greeanpeace schip “Rainbow Warrior” wordt door Frankrijk tot zinken gebracht.

Het is 1985 en ik ben 12 jaar oud. Dat jaar ga ik voor het eerst naar de middelbare school, kom erachter dat meisjes soms helemaal niet stom zijn (en uiteindelijk toch weer wel stom zijn) en Sting brengt de LP “The dream of the blue turtles” uit. Op dat moment kan me dat totaal niet boeien. Ik luister dan liever naar Dire Straits en Bruce Springsteen. The Police vond ik altijd erg goed, maar die zijn op dat moment net een jaar uit elkaar en Sting is me op dat moment veel te sloom. Gelukkig weet ik tegenwoordig beter.
Het enige goede album wat Bruce Springsteen ooit maakte was de River, en dat deed hij al in 1980.
Dire Straits draai ik nog maar zelden, hoewel ik wel hun meeste werk in huis heb. Meisjes zijn nog steeds afwisselend leuk en lief en soms ook zo stom en Sting maakt nog steeds prachtige platen, zoals hij dat in 1985 ook al deed.

Op “The dream of the blue turtles” zijn naast Sting nog een aantal, toen vaak onbekende artiesten, te horen. Wat dacht u bijvoorbeeld van de toen jonge bassist Darryl Jones,die tegenwoordig met de Stones mee op tournee mag, of saxofonist Branford Marsalis. Toen afkomstig uit de jazzhoek, hij had gespeeld bij de bigband van Art Blakey, bij Clark Terry, en bij Blakey's Jazz Messengers. Vanaf 1982 tot en met 1985 speelde hij in de groep van zijn oudere broer Wynton en daarna ging hij dus met Sting aan de gang. Omar Hakim en Kenny Kirkland had ik toen ook niet begrepen. Het waren immers stuk voor stuk jazzmuzikanten en als 12 jarige associeerde ik jazzmuziek met louter herrie. Als 34 jarige weet ik beter. Er is inderdaad een hoop toet-piep-knor jazz maar er zijn ook prachtige albums gemaakt.

The dream of the blue turtles is geen jazz album, net zomin als Norah Jones ooit een jazzalbum gemaakt heeft. The dream of the blue turtles is een fantastisch popalbum en toen ik vanmiddag bij de kringloopwinkel deze LP zag liggen voor 2 EURO’s, moest ik het hebben.

22 jaar na dato is dit nog steeds een prachtig album wat ik nu, in tegenstelling tot toen, erg kan waarderen. Tevreden zit ik in mijn luie stoel en geniet van deze tijdloze, prachtige muziek.

CD opnames V

Zaterdag 21 april

Terwijl ik om 17.00 de pan met soep op het vuur zet luister ik naar de ruwe mix van de CD. Ik zet het vuur laag en besluit nog even te gaan liggen om te luisteren. De ideale luisterpostie is immers onderuitgezakt in je luie stoel met je voeten op de voetenbank. Om 18.45 schrik ik wakker. Het is blijkbaar een rustgevende CD aan het worden. De soep is inmiddels drooggekookt en mijn trein vertrekt over 20 minuten. Tijd om te gaan dus, dan maar een broodje scoren onderweg.

Terwijl ik onderweg wat eet en wat koffie naar binnen slemp om weer een beetje mens te worden denk ik na over wat er allemaal moet gebeuren dit weekend wil ik zondag met een definitieve master weer naar huis gaan. De toetsen mogen wat zachter, drums wat feller, etc etc. Bas hoeft niet zoveel aan te gebeuren. Niet echt verwonderlijk. Ampeg levert nu eenmaal de beste voorversterkers en de bassist doet de rest. Om 21.10 haalt Eric me op van station Breda en we hebben het zoal over de dingen die morgen moeten gebeuren.

De volgende morgen zitten we al om 11.00 in de studio, “Upstairs @ Eric’s”, waar het vandaag gaat gebeuren. De afgelopen week hebben we met de hele band de CD beluisterd en alle commentaren heb ik meegenomen. Per nummer zijn we gauw drie kwartier bezig, sommige nummers hebben wat meer tijd nodig.
We zetten een gate op de drums, gebruiken hier en daar wat compressie en veranderen de EQ op verschillende kanalen. Als ik het nummer waarin ik contrabas op speel ga afmixen probeer ik wat uit. Andere EQ, beetje flange, compressie misschien? Uiteindelijk halen we alles er weer af en gebruiken de track zoals het is. Uiteindelijk klinkt mijn contrabas zo wel heel natuurlijk. Hier en daar halen we wat tweede stem weg, toch niet zo mooi. En iedere keer weer opnieuw luisteren. Is het zo goed, kunnen we hier nog wat aan doen? Behoorlijk vermoeiend maar uiteindelijk hebben we het beste resultaat bereikt. Meer is niet haalbaar, tenzij we opnieuw gaan inspelen en met overdubs gaan werken. We laten het zo. Het is goed.
Om 18.30 sta ik weer beneden met een Master CD.

HIJ IS AF!!!!

Mijn aandeel zit er nu op. Morgen moet er gefotografeerd worden en wordt er een mooie hoes gemaakt. Dit laat ik graag aan anderen over. Mixen vind ik erg leuk, me bezighouden met foto’s, fotoshoppen en printen boeien me niet. Ieder zijn specialiteit. De ideeën die ik gehoord heb van onze toetsenist/gitarist/hoesontwerper (multitalentje) lijken me prachtig.
Uiteraard zal ik het melden wanneer en waar de CD gepresenteerd gaat worden en wanneer hij in de verkoop gaat.
Maar eerst laat ik morgen het definitieve eindproduct horen aan mijn mede-bandleden.

Vergeet mij niet

Toen ik een aantal jaar geleden iemand moest loslaten waar ik er dol op was heb ik wat myosotis geplant in de tuin, beter bekend als vergeet mij niet. een plantje wat ieder jaar wel weer terugkomt in je tuin, altijd op een andere plaats.
Terwijk ik vandaag wat in de tuin bezig was zag ik dat ze dit jaar een plekje had gekozen aan de kant van het water. Toepasselijker kan bijna niet. Volgens een oude mythe komt de plant aan haar naam door de volgende gebeurtenis:

In de middeleeuwen waren eens een ridder en zijn geliefde langs een rivier aan het wandelen. Bij het plukken van een bosje bloemen viel hij door de zwaarte van zijn harnas in het water. Terwijl hij verdronk gooide hij het bosje bloemen naar zijn geliefde en riep "Vergeet mij niet".

Dit jaar staat mijn vergeet mij niet dus aan de waterkant. Drie kleine blauwe bloemetjes.
Ik ben haar nog niet vergeten en als ik de bloemen zie staan vraag ik me even af hoe het nu met haar zal gaan. Ik hoop dat ze haar geluk gevonden heeft.

Vlagvertoon

Ik ben net weer thuis van een tweetal voorstellingen met Faust, waarvan één hilarische voorstelling. Zoals bekend fungeer ik in theater zonder trekkenwand als levende vlaggenstok. Vanavond ging dat niet helemaal vlekkeloos. De wet van Murphy deed zijn intrede op pijnlijke wijze.
Toen ik in het eerste bedrijf opkwam met de vlag met daarop het logo van “Scoutin for Boys” gleed de onderste stang uit het doek vandaan. Momentje, dit is een budgetproductie, ff de vlaggenmast goed stellen. Uiteraard nam ik me voor om dit in het tweede bedrijf niet nog een keer te laten gebeuren, dus backstage tapete ik, in het donker de onderkant van de “Kabouteractiefront” vlag vast met podiumtape. Jammer dat je in het donker niet zo goed kan zien wat je doet en je dan de vlag verkeerd oprolt.
Prachtig marcherend kom ik op, het ziet er geweldig uit. Ik laat de vlag zakken en er komt totaal geen reactie uit de zaal. Wat is dat nou?? Pas na 2 minuten denk ik het door te hebben, terwijl de band lag blauw van het lachen en ik daar stond met de vlag….
Beetje jammer dat ik de vlag achterstevoren hield. Met een komische gebaar hebben we de vlag omgedraaid en met buikpijn van het lachen stond ik te schuddebuiken, gelukkig goed verstopt achter de vlag.

Gelukkig hebben we volgende week weer een theater met een trekkenwand, nu wel goed opletten dat ik de vlaggen goed in hang. Ik zal de komende weken wel flink het zakkie zijn als ik de vlaggen in hang.

Hé muts, hang je die vlag wel goed op!

CD opnames IV

Terwijl ik gisteren bezig was met de CD verkoop tijdens de laatste Mattheus in Oosterhout, kreeg ik ineens een ander Cd’tje in handen gedrukt van bro Eric. Luister hier maar eens naar.
En daar stond ik, met in mijn handen de ruwe mix van wat de CD van Kneiper moet gaan worden.
Enigszins terughoudend liet ik hem zien aan Egon waarop hij beslist zei: Die gaan we draaien op de terugweg. Enigszins wit trok ik weg. Oeps, daar sta je tegenover één van de beste bassisten van Nederland die heel beslist zegt dat hij de CD wil horen van het bandje waar je in speelt en waar je ooit in een ver verleden les van hebt gehad.

Terwijl we met de bus Oosterhout uit rijden doen we verwoede pogingen om de CD speler aan de praat te krijgen. Hij zwijgt in alle talen waarop besloten wordt om de gettoblaster uit de laadruimte te halen. Na wat gerommel tussen flightcases heb ik hem in mijn handen. Helaas wil ook deze niet meewerken. Shit, zou de CD zo slecht zijn geworden dat alle CD spelers hem spontaan gaan weigeren?

Tegen 23.00 stap ik mijn huiskamer binnen en zet de CD op. Hij doet het! Het eerste nummer ben ik wat afwachtend en kritisch. Hmm, het is niet helemaal. Hier moet nog een hoop aan geschaafd worden. Maar bij het tweede nummer verschijnt er een grijns op mijn gezicht en tijdens het derde nummer breekt het ijs definitief. Damned, we’re fuckin good! Ik ben echt enthousiast en begin gelijk een lijstje te maken voor de definitieve eindmix. Dit nog een beetje aanpassen, hier mag de zang wat minder, daar mag de gitaar wat voller. Misschien nog een beetje compressie op de bas. Maar de basis is fantastisch en enthousiast mail ik hem rond naar de andere bandleden. De volgende avond maak ik, als geintje, al een radio remix van één van de nummers. 17 april komen we samen om e.e.a. te bespreken. Tot die tijd wil ik hem beluisteren op zoveel mogelijk verschillende sets. 22 april gaan Eric en ik de eindmix maken.
Hoes ontwerp wordt inmiddels besproken en eigenlijk willen we hem gaan presenteren tijdens een concert.

Hij wordt echt gaaf!!!!!

Parkeerplaats

Het vinden van de juiste vrouw na je 30ste is net zoiets als het zoeken naar een parkeerplaats in het centrum van Amsterdam op een drukke zaterdag. De beste plekken zijn al bezet en wat overblijft zijn de plaatsen voor invaliden.

Gelukkig reis ik meestal per trein dus heb ik geen last van het niet kunnen vinden van een parkeerplaats ;-)

Langste woord

Iedereen weet toch dat het langste woord in het woordenboek elastiek is.

Mattheus Passion

Harry ligt al weer ruim een week in zijn kist en zal daar niet uitkomen voor 12 april. Dat wil niet zeggen dat er in die tussen liggende periode niet gewerkt wordt.

Naast kantoorwerk wat aardig op liep moest er ook nog even aan de volgende tour gewerkt worden. Woensdag 4 april gaat hij voor de zesde keer in op rij langs de diverse theaters. De Mattheus Passion van Egon Kracht & The Troupe.
Uiteraard ga ik mee, er moet iemand een oogje in het zeil houden ;-)

Wie weet zie ik u dus binnenkort?

04 apr '07 20.15 Mattheus Passion Grote Kerk Beverwijk 0251-244303
06 apr '07 20.15 Mattheus Passion Westlandtheater De Naald Naaldwijk 0174-636900
07 apr '07 20.00 Mattheus Passion Theater De Kolk Assen 0592-313330
08 apr '07 20.15 Mattheus Passion Theater De Stoep Spijkenisse 0181-652200
09 apr '07 15.00 Mattheus Passion Theater De Bussel Oosterhout 0162-428600

Pensioengat

Volgens een pensioenverzekeraar zie ik er over 30 jaar zo uit. Ik ben dan 64 en nog lang niet toe aan pensioen. Op het ogenblik is mijn pensioengat groter als het gat in de hand van de gemiddelde Nederlandse vrouw.

Zou ik daarom over 30 jaar nog steeds dezelfde bril dragen?

CD opnames III

Zaterdag om 09.00 begint het avontuur. Bro is keurig op tijd en we beginnen te bouwen. Eerst de bas aangesloten, first things first. “The Black Pearl” pluggen we in de Ampeg en via een DI naar een Fatman buizencompressor. De BASis staat. Dan de drums, hier moet heel veel compressie op en ook een gate is nodig om de boel in bedwang te houden. Een slag op de toms en alles trilt mee maar een paar dempers gemaakt van podiumtape doen wonderen. Zo prikken we verder en tegen 11.00 beginnen de eerste opnames. Het is erg vreemd om te spelen met een koptelefoon op. Ik moet erg zoeken naar een geluid wat goed doorkomt wil ik niet wegvallen in de mix. Met veel mid rond de 750 Hz kom ik aardig door al krijg ik zo wel veel knor op mijn bas, dat zullen we later in de eindmix recht moeten trekken. De eerste drie nummers gaan niet echt hard maar in de namiddag begint het te vlotten en tegen vijven zijn we klaar met de nummers.
Ik vond het erg confronterend om mezelf terug te horen, het is net of je onder een microscoop wordt gelegd en je hoort ieder minuscuul dingetje behoorlijk uitvergroot. Terwijl de rest van de bandleden richting huis gaan zoeken Eric en ik een restaurantje op.



Tegen 19.30 zijn we weer terug in de studio. We drinken koffie en dan komt het moeilijke deel, voor mij althans. Het inspelen van contrabas. We zoeken een goede plek en hangen een mic in de kam. Nog een laatste stembeurt en dan gaat de koptelefoon weer op. Here we go.
Eerste track is niks
Tweede track begint goed, tot ik hem helemaal kwijt raak en moet stoppen.
Inmiddels beginnen mijn handen te protesteren.
De derde track gaat goed en ik ben erg tevreden met het eindresultaat. Een klein schoonheidsfoutje werken we in de mix wel weg.
We beginnen vast met afmixen en komen er achter dat je een basdrum erg mooi kan kleuren door hem te mixen door een amp modeling te gebruiken, iets wat je normaal toepast bij bas en/of gitaar. Verder mixen we wat gitaarpartijen waarbij we een kleine vertraging inbouwen. De linkerspeaker direct en de rechter speaker een fractie later geeft een mooi vol geluid, zeker met de juiste galm erover. We halen wat piepjes weg en gaan naar huis.

De volgende dag is het tijd voor de zang. Alle nummers worden opnieuw ingezongen en er wordt een elektrische gitaarpartij vervangen door een akoestische gitaarpartij. Verder wordt er bij één nummer tamboerijn toegevoegd.

Nu alles vastgelegd is breken we af. De komende weken gaat alles gemixed worden. Ook moeten we nog nadenken over CD boekje e.d.

Beschaving

Eskimo's die warme huizen krijgen en moeten werken om een ijskast te kunnen betalen.

CD opnames II

Vannacht moet ik het zonder haar stellen en ik mis haar nu al. Ze heeft er zin in. In de olie en voorzien van verse strings Is ze er helemaal klaar voor.
Smachtend staat ze te wachten totdat ze zaterdag mag laten horen waar ze zo goed is. Het produceren wat een waanzinnig laag waarbij bassen als heipalen de studio ingeknald zullen gaan worden. Het was een behoorlijk volksverhuizing vandaag. Niet alleen “The Black Pearl” ging richting studio, ook de Ampeg en de contrabas gingen mee. Staat ze vanavond niet alleen.
En omdat zij er nu toch niet is geeft het mij een excuus om eens naar een ander om te kijken. Marloes en de fretloze bas vechten nu al om mijn onverdeelde aandacht. Moeilijk kiezen, vooral omdat de Ampeg ook mee verhuisd is en het wel erg lastig wordt om een elektrische bas akoestisch te bespelen. Dan toch maar de Prinses, daar zit nog iets achter wat op een klankkast lijkt. Of zal ik me vingers rust geven om me zo optimaal te prepareren voor de CD opnames van dit weekend?
Ik kan ook mijn oude Warwick versterker weer eens afstoffen. Lang niet zo goed als Ampeg maar voor thuisgebruik zal ze wel voorzien.

Eigenlijk heb je nooit genoeg bassen en versterkers. Het wordt tijd voor een basscruise met een dik gevulde portemonnee. Helaas, de bodem van mijn portemonnee is in zicht. Zoals wel vaker het geval is hou ik aan het eind van mijn salaris een stukje maand over.

Middelbeers - Heeze

Altijd als ik mijn rugzak inpak word ik overvallen door een gevoel van vrijheid, dus terwijl ik vrijdagavond een slaapzak, kussen en andere zooi in een backpack sta te trappen voel ik me van binnen alweer blij worden. Ik start zaterdag in Middelbeers en om Middelbeers te bereiken zal ik aardig wat keren moeten overstappen om deze plaats te bereiken, iets wat bijdraagt aan mijn gevoel om een verre reis te maken. De stukken die gelopen gaan worden maken deel uit van het Pelgrimspad, wat via Visé naar Nice gaat en als eindbestemming Santiago de Compostela heeft. Zover zal het niet komen dit weekend want het is de bedoeling om zondag in Heeze te eindigen om daar de trein naar huis te pakken.

Ik reis via Amsterdam, Den Bosch en Tilburg om vanuit Tilburg het laatste stuk met de bus af te leggen. Dat wordt dus ontbijten in de trein. Vanaf Utrecht krijg ik gezelschap van een paar mede-Weekendhikers die ook meegaan dit weekend en al reizend verdwijnt de afstand als sneeuw voor de zon. In Tilburg lopen we nog een paar medereisgenoten tegen het lijf en het lijkt een beetje op een schoolreisje als we met zijn allen de bus “enteren”. Wel jammer dat we alleen de lolly’s vergeten zijn.

Vanaf Middelbeers gaat er dan uiteindelijk gelopen worden, het zal eens tijd worden. Ik ben dan al zo’n 3,5 uur onderweg en ik heb, behoudens het overstappen de tijd gedood met het lezen, ontbijten en slap ouwehoeren terwijl ik op mijn dikke steeds verder uitdijende reet heb gezeten. Die activiteiten kan ik ook ontplooien tijdens het lopen, behalve lezen dan. Dat gaat wat moeilijk. Kaartlezen gaat dan weer wel al lopend maar daar hoef ik dit keer niet voor te zorgen. Dus loop ik lekker te filosoferen over dubbelloops jachtgeweren die ik niet mee hoefde te nemen ondanks het woeste Brabantse Kempenland. Het is ook niet passen om tijdens een pelgrimage te lopen zwaaien met een dubbelloops jachtgeweer. Het is juist de bedoeling om tijdens een pelgrimstocht stap voor stap dichter bij jezelf te komen, zo word mij althans verteld. Niet dat ik daar een boodschap aan heb. Ik heb juist het gevoel bij iedere stap verder van huis te gaan hetgeen alleen maar bij draagt aan de feestvreugde.
We komen uit in Vessem waar we een lange koffiestop houden in de Jacobshoeve. Ze dragen pelgrims hier een warm hart toe, getuige de spotprijs van 50 cent voor een kop koffie.
Het duurt even voor we verder kunnen, een aantal personen heeft de onstuimige aandrang om te gaan winkelen in de nabij gelegen kringloopwinkel. Samen met een paar anderen wacht ik buiten onder het geven van luidkeels commentaar wat er op neer komt dat mannen gewoon niet van winkelen houden.

Nadat we al bijna bang waren om hier te moeten overnachten kunnen we gelukkig verder richting Knegsel, alwaar we onze tweede stop maken van de dag. Het is Sint Patricksday dus een Irish Coffee vind ik wel zo toepasselijk, uiteraard met de befaamde appeltaart. We lopen uiteindelijk verder om tenslotte in Eersel aan te komen, alwaar de kampeerboerderij zich bevind. We zijn de enige gasten deze nacht en in deze ruimte kun je best een feestje bouwen. Na een korte douche, best lastig douchen als je met één hand de douchekop moet vasthouden en met je andere hand je machtig torso staat in te zepen waarbij je ervoor moet waken om je schone undy niet gelijk te doen verzuipen, gaan we richting dorp. We komen via wat zoekwerk terecht bij het Mastebolleke, wat zoveel betekent als de kleinste maat denneappel/ dennenappel. Denneappel of dennenappel, koken kunnen ze hier wel en met een goed gevoel maak ik me op voor de terugtocht. Terug in het huisje stel ik voor om er een zesde klas (groep 8 voor de jeugdige lezertjes, wat doen jullie hier eigenlijk?) schoolfeest van te maken. De muziek valt in goede aarde, helaas is er niemand die wil slijpen dan wel schuifelen, dat was wel anders toen ik in de zesde klas zat en meisjes in de rij stonden om te schuifelen dan wel slijpen met mij. Het is 01.15 uur als we naar bed gaan, niet dat we dan gaan slapen al hoewel er in tegenstelling tot schoolreisjes en schoolfeesten weinig gekeet wordt. Eerst is er nog het ritueel van handen wassen, tanden poetsen etc. Één van mijn kamergenoten maakt het wel erg bont. Ik heb geen idee wat hij aan het doen is maar voor het licht eens uit is zijn we drie kwartier verder. Eindelijk, slapen, denk je dan. Forget it!, de één snurkt en de ander pruttelt waardoor de derde, zijnde ik, wat lig te woelen en te draaien in mijn slaapzak.
Op de gang klinken om 05.00 nog wat mysterieuze telefoontjes, raar tijdstip om stiekeme dates te maken op de gang van de kampeerboerderij maar ook dat hoort bij een schoolkamp.
Toch weet ik voldoende slaap te vatten, redelijk fit sta ik de volgende morgen wederom capriolen uit te halen onder de douche, omdat ik nog steeds met één hand de douchekop moet vasthouden en met de andere hand mijn machtig torso sta in te zepen waarbij ik ervoor moet waken om mijn schone undy niet gelijk te doen verzuipen. Je zou toch denken dat ze die douche wel hadden kunnen repareren in één nacht.

Het regent als we het huisje verlaten maar gelukkig valt het meeste er naast zodat we niet al te nat worden. Als we even onderweg zijn klaart het gelukkig op en de heerlijk geurende bossen (bossen ruiken heerlijk net na een regenbui) zorgen voor mooie plaatjes en modderige paden en bagger aan mijn poten. We komen langs de Dommel en we fantaseren dat daar een bepaald biermerk vandaan komt. Daarom is Dommelsch dus niet te zuipen, het is gewoon slootwater. Wel staat er een mooie watermolen die de energie opwekt voor het naastgelegen pand.
We moeten nog zo’n vijf kilometer als het stevig begint te hagelen, blijkbaar zijn de Goden niet zo gediend van een paar surrogaatpelgrims die niet door willen lopen naar Santiago de Compostela maar het bij Heeze voor gezien houden. Op het station gaan we ieder ons weegs. Op vertoon van het boekenweekgeschenk mag ik gratis reizen vandaag als vond ik het boek wat ik kocht om het boekenweekgeschenk te krijgen boeiender.

“Komt een vrouw bij de dokter”, geschreven door Kluun heb ik dan ook uitgelezen na een heen- en terugreis. Bij elkaar zo’n 6 uur waarvan ik ook nog 2 uur heb zitten ouwehoeren met wat mede-Weekendhikers.