Ter voorkoming van spam heb ik voor de optie woordverificatie gekozen zodat je eerst een vreemd woord moet intypen, voor je je reactie achter kunt laten. Zo word ik op mijn log tenminste niet geconfronteerd met zaken als Viagra (als ik wat wil laten staan, laat ik mijn baard wel staan) Rolexen waar het goud van aflazert en andere meuk.
Het nadeel van woordverificatie is dat je woorden tegenkomt waar je nog nooit van gehoord hebt en die je niet in je dikke van dale kunt terugvinden. Dus regelmatig vragen zowel medeblogger Ron als ik zich af wat de betekenis zou zijn van een woord.
Dit kan leiden tot zeer interessante onthullingen. Zo zijn we inmiddels al achter de volgende betekenissen:
Yrmamf: Moermansk, uitgesproken door iemand met een slecht zittend kunstgebit.
Zgiemam: CSKA Zgiemam, zestiende in de tweede divisie van Kazachstan. Twee punten achter Sarysu Karaghandy.
Itmdgugp: De volgende tegenstander is van CSKA Zgieman in het AK47 Bekertournooi van Kazachstan
Xrsuvfk: De daarop volgende tegenstander in het AK47 Bekertournooi van Kazachstan
bwlyh: het geluid is wat je maakt als je teveel wijn heb gedronken.
Ik ben benieuwd naar het volgende leerzame moment.
10 november, 2006
08 november, 2006
Bassbro said
Als je weer met je beide benen op de grond staat blijkt steeds weer
dat muziek de enige ware liefde is.
dat muziek de enige ware liefde is.
Groeten van Jan
Krijg ik net een SMS van Jan met de vraag of ik hem even wil helpen. Ik vraag me af wat hij van me wil, ik wil met alle liefde een basslick voor hem inspelen maar de kans is groot dat als hij hem afkeurt je dan tomaten naar je hoofd krijgt.
07 november, 2006
Shin kickin'
De naam is al afgekort, het repertoire al aardig uitgebreid. Nou ja, wat we willen gaan spelen dan. Wat te denken van artiesten als ZZ top, Walter Trout, Stevie Ray Vaughn, Ian Moore (geen familie van Gary), Vooruit, Gary Moore dan ook maar, Rory Gallagher, Ten Years After, Pat Travers, The Jeff Healy band, Travis Tritt, Jimi Hendrix en Slash's Snakepit, om maar eens met wat namen te smijten die we graag zouden willen coveren.
Stevige 12 bar bluesrock, ritmisch vaak niet al te ingewikkeld maar met ontzettende power en dynamiek gespeeld. Kortom, blues met ballen.
"Whippin post" van Frank Zappa zou ik ook erg graag willen toevoegen, alleen is die weer behoorlijk ingewikkeld en dan heb je ook nog minimaal een percussionist en een toetsenist nodig, en we twijfelen nu al of we er een drummer bij gaan zoeken, een drumcomputer is makkelijker te vinden en drinkt geen bier, zodat wij weer meer hebben. Tenslotte moet het wel leuk blijven en blijft Kneiper mijn voornaamste band.
Volgende week gaan we weer schenen schoppen!
Stevige 12 bar bluesrock, ritmisch vaak niet al te ingewikkeld maar met ontzettende power en dynamiek gespeeld. Kortom, blues met ballen.
"Whippin post" van Frank Zappa zou ik ook erg graag willen toevoegen, alleen is die weer behoorlijk ingewikkeld en dan heb je ook nog minimaal een percussionist en een toetsenist nodig, en we twijfelen nu al of we er een drummer bij gaan zoeken, een drumcomputer is makkelijker te vinden en drinkt geen bier, zodat wij weer meer hebben. Tenslotte moet het wel leuk blijven en blijft Kneiper mijn voornaamste band.
Volgende week gaan we weer schenen schoppen!
Doodstraf
Laat schreef ik een stuk getiteld misdaad loont, het comment wat ik van Ron kreeg zette mij aan het denken.
Hij vroeg zich af of hij tussen de regels door las dat ik voor de doodstraf ben. Hoewel mijn stuk daar verder niet over ging en ik ik ook niet de intentie had om voor of tegen de doodstraf te pleiten zette het mij toch aan het denken.
Mijn eerste gedachte was NEE, ik ben niet voor de doodstraf. Hoe kan iemand nou voor de doodstraf zijn? Je begeeft je daarmee toch op hetzelfde nivo als de moordenaar, voorop gesteld dat het een moordenaar is die je veroordeeld tot de doodstraf.
Stel je eens voor dat de bewijslast toch niet helemaal waterdicht is, veroordeel je dan een onschuldig man tot de doodstraf? Daar zou ik niet mee willen en kunnen leven.
Maar wat als de veroordeelde bij zijn vrijlating opnieuw in de fout gaat? Wat als diezelfde veroordeelde na zijn vrijlating jouw geliefde of kind vermoord, ben je dan ook tegen de doodstraf? Er zijn mensen die erin berusten, er zijn zelfs mensen die de moordenaar van hun kind kunnen vergeven. Ik vind dit hele dappere mensen. Ik twijfel of ik zelf zo groot zou kunnen zijn.
Het antwoord op de vraag of ik dan ook nog tegen de doodstraf ben moet ik helaas schuldig blijven. Ik heb het gelukkig nog nooit van dichtbij meegemaakt en hoop het nooit mee te maken, maar het is een feit dat het al verschillende malen is voorgekomen dit jaar waarbij een TBSer tijdens een proefverlof opnieuw in de fout ging.
Zoals zoveel dingen in dit leven is het nooit zwart/wit, maar een groot grijs gebied waarin je je dan begeeft. Hoewel mijn eerste gedachte is dat ik tegen de doodstraf pleit, ben ik daar bij nader inzien dus niet zo zeker van. Gelukkig ben ik geen rechter, advocaat of jurist en zal ik daarin dus nooit officieel stelling hoeven te nemen.
Ik kan alleen voor mezelf spreken en ik weet het eigenlijk niet of ik nou voor of tegen de doodstraf ben.
Hij vroeg zich af of hij tussen de regels door las dat ik voor de doodstraf ben. Hoewel mijn stuk daar verder niet over ging en ik ik ook niet de intentie had om voor of tegen de doodstraf te pleiten zette het mij toch aan het denken.
Mijn eerste gedachte was NEE, ik ben niet voor de doodstraf. Hoe kan iemand nou voor de doodstraf zijn? Je begeeft je daarmee toch op hetzelfde nivo als de moordenaar, voorop gesteld dat het een moordenaar is die je veroordeeld tot de doodstraf.
Stel je eens voor dat de bewijslast toch niet helemaal waterdicht is, veroordeel je dan een onschuldig man tot de doodstraf? Daar zou ik niet mee willen en kunnen leven.
Maar wat als de veroordeelde bij zijn vrijlating opnieuw in de fout gaat? Wat als diezelfde veroordeelde na zijn vrijlating jouw geliefde of kind vermoord, ben je dan ook tegen de doodstraf? Er zijn mensen die erin berusten, er zijn zelfs mensen die de moordenaar van hun kind kunnen vergeven. Ik vind dit hele dappere mensen. Ik twijfel of ik zelf zo groot zou kunnen zijn.
Het antwoord op de vraag of ik dan ook nog tegen de doodstraf ben moet ik helaas schuldig blijven. Ik heb het gelukkig nog nooit van dichtbij meegemaakt en hoop het nooit mee te maken, maar het is een feit dat het al verschillende malen is voorgekomen dit jaar waarbij een TBSer tijdens een proefverlof opnieuw in de fout ging.
Zoals zoveel dingen in dit leven is het nooit zwart/wit, maar een groot grijs gebied waarin je je dan begeeft. Hoewel mijn eerste gedachte is dat ik tegen de doodstraf pleit, ben ik daar bij nader inzien dus niet zo zeker van. Gelukkig ben ik geen rechter, advocaat of jurist en zal ik daarin dus nooit officieel stelling hoeven te nemen.
Ik kan alleen voor mezelf spreken en ik weet het eigenlijk niet of ik nou voor of tegen de doodstraf ben.
Niks
Het is weer zover, de blaadjes vallen van de bomen.
Ja René, da’s meestal zo. In de zomer vallen de mussen uit de boom en in de herfst vallen er blaadjes uit. Het wordt pas zorgelijk als er bakstenen uit de bomen vallen, al geeft het wel weer een geheel nieuwe dimensie aan een mooie boswandeling. Stiekem vraag ik me nu af of jij toch niet getroffen bent door een vallende baksteen, stoeptegel of straatklinker.
Hoezo dan?
Je bent zo rusteloos de laatste tijd. Je hebt vanavond zegge en schrijven één pan kaasfondue veroberd, twee glazen wijn opgedronken, drie hoofdstukken gelezen in een boek, vier basgitaren bespeeld en vijf keer gekeken of je nog mail hebt. En dit alles in willekeurige volgorde.
Ja, knap hé, probeer ik er nog enthousiast van te maken.
Morgenavond moet je repeteren met de Shin kickin white socks sucks bluesband en donderdagavond repeteer je met Kneiper. Je moet nog twee dagen werken en dan heb je zowaar eens twee dagen vrijgenomen, je hebt zeggen en schrijven al wel twee hele vakantiedagen opgenomen en dit zijn je volgende twee. Ga je ff lekker weg of zo?
Nee nee, geen tijd voor. Druk, druk druk, weet u nog.
Ja waarmee dan?
Nou eh… geen idee eigenlijk. Of, om maar eens met Maarten te spreken:
Was ik nu bezig boodschappen aan het doen
Of was ik bezig niet te hyperventileren
Ga ik nu gewoon dood
Of ben ik bezig mooi te sterven
Waar ben je nou mee bezig
En het begint je langzaam te dagen
Weet je wat jij moet doen
Niks
Blijf nou maar rustig liggen en doe Niks
Niks
Hou nou maar op met ademhalen en doe Niks
En adem uit
Regelmatig klaagt mijn omgeving dat ze zo moe van me worden, nu wordt ik warempel ook nog eens moe van mezelf!
Ja René, da’s meestal zo. In de zomer vallen de mussen uit de boom en in de herfst vallen er blaadjes uit. Het wordt pas zorgelijk als er bakstenen uit de bomen vallen, al geeft het wel weer een geheel nieuwe dimensie aan een mooie boswandeling. Stiekem vraag ik me nu af of jij toch niet getroffen bent door een vallende baksteen, stoeptegel of straatklinker.
Hoezo dan?
Je bent zo rusteloos de laatste tijd. Je hebt vanavond zegge en schrijven één pan kaasfondue veroberd, twee glazen wijn opgedronken, drie hoofdstukken gelezen in een boek, vier basgitaren bespeeld en vijf keer gekeken of je nog mail hebt. En dit alles in willekeurige volgorde.
Ja, knap hé, probeer ik er nog enthousiast van te maken.
Morgenavond moet je repeteren met de Shin kickin white socks sucks bluesband en donderdagavond repeteer je met Kneiper. Je moet nog twee dagen werken en dan heb je zowaar eens twee dagen vrijgenomen, je hebt zeggen en schrijven al wel twee hele vakantiedagen opgenomen en dit zijn je volgende twee. Ga je ff lekker weg of zo?
Nee nee, geen tijd voor. Druk, druk druk, weet u nog.
Ja waarmee dan?
Nou eh… geen idee eigenlijk. Of, om maar eens met Maarten te spreken:
Was ik nu bezig boodschappen aan het doen
Of was ik bezig niet te hyperventileren
Ga ik nu gewoon dood
Of ben ik bezig mooi te sterven
Waar ben je nou mee bezig
En het begint je langzaam te dagen
Weet je wat jij moet doen
Niks
Blijf nou maar rustig liggen en doe Niks
Niks
Hou nou maar op met ademhalen en doe Niks
En adem uit
Regelmatig klaagt mijn omgeving dat ze zo moe van me worden, nu wordt ik warempel ook nog eens moe van mezelf!
05 november, 2006
Misdaad loont
In 1987 werd Nederland opgeschrikt door een ontvoeringszaak. Op 9 september 1987 wachtte Ferdi Elsas, tegenwoordig bekend als Paul Elsas, zijn slachtoffer Gerrit Jan Heijn op in diens villa in Bloemendaal. Ze reden naar de bossen in Renkum en daar liet hij het slachtoffer wat bandjes inspreken, sneed zijn pink af en schoot hem daarna van achteren dood.
Vervolgens eiste hij zijn losgeld op waarna hij gepakt werd om dat hij een fles drank betaalde met een gemerkt biljet van 250,00 gulden. Nadat hij 20 jaar had vastgezeten kwam hij in 2001 vrij.
Met behulp van zijn advocaat kreeg hij zo’n 350.000,00 EURO in verband met achterstallige WAO./AAW. Tezamen met de opbrengst van een boek wat geschreven werd door zijn zielig en alleen achtergebleven vrouw vormde dit een prachtig startkapitaal om tegenwoordig in een riante woonboerderij te Ruurloo te vertoeven, want voor de 425.000,00 die hij hiervoor uitgaf zal het goed toeven zijn. Al is het wel erg sneu voor hem dat hij niet meer welkom is op de jaarlijkse barbecue van Ruurloo.
Het is maar te hopen dat hij dit niet ziet als een nieuw onrecht wat hem wordt aangedaan want straks gaat hij weer pinken afsnijden en erop los moorden, iemand nog een pink van de barbecue?
Ik vind het van de zotte dat iemand die 20 jaar mocht verblijven in een staatshotel wat een aardig bedrag per jaar kost bij zijn vrijlating doodleuk 350.000,00 EURO meekrijgt bij wijze van achterstallig WAO./AAW.
Degene die de WAO./AAW. echt nodig hebben kunnen vaak amper de eindjes aan elkaar knopen en moeten aan het van de maand maar zien hoe ze aan eten komen, laat staan dat ze eens lekker kunnen barbecuen. Wellicht kunnen zij ook iemand ontvoeren, verminken en vermoorden zodat zij er straks over 20 jaar ook lekker warmpjes bij zitten?
Vervolgens eiste hij zijn losgeld op waarna hij gepakt werd om dat hij een fles drank betaalde met een gemerkt biljet van 250,00 gulden. Nadat hij 20 jaar had vastgezeten kwam hij in 2001 vrij.
Met behulp van zijn advocaat kreeg hij zo’n 350.000,00 EURO in verband met achterstallige WAO./AAW. Tezamen met de opbrengst van een boek wat geschreven werd door zijn zielig en alleen achtergebleven vrouw vormde dit een prachtig startkapitaal om tegenwoordig in een riante woonboerderij te Ruurloo te vertoeven, want voor de 425.000,00 die hij hiervoor uitgaf zal het goed toeven zijn. Al is het wel erg sneu voor hem dat hij niet meer welkom is op de jaarlijkse barbecue van Ruurloo.
Het is maar te hopen dat hij dit niet ziet als een nieuw onrecht wat hem wordt aangedaan want straks gaat hij weer pinken afsnijden en erop los moorden, iemand nog een pink van de barbecue?
Ik vind het van de zotte dat iemand die 20 jaar mocht verblijven in een staatshotel wat een aardig bedrag per jaar kost bij zijn vrijlating doodleuk 350.000,00 EURO meekrijgt bij wijze van achterstallig WAO./AAW.
Degene die de WAO./AAW. echt nodig hebben kunnen vaak amper de eindjes aan elkaar knopen en moeten aan het van de maand maar zien hoe ze aan eten komen, laat staan dat ze eens lekker kunnen barbecuen. Wellicht kunnen zij ook iemand ontvoeren, verminken en vermoorden zodat zij er straks over 20 jaar ook lekker warmpjes bij zitten?
over drie minuten hebben we nogmaal vijf minuten vertraging
Gisteren met Weekendhike een rondwandeling door de duinen in Zuid-Kennemerland. Niet vanaf station Santpoort Noord maar ditmaal vanaf station Santpoort-Zuid. Terwijl we ons daar verzamelen horen we het volgende bericht: de sprinter naar Beverwijk zal over vijf minuten binnen komen. Na nog eens drie minuten klinkt het bericht dat de sprinter naar Beverwijk over vijf minuten zal binnenkomen. Huh, dat zei je drie minuten geleden ook al. En dan dat bericht. Vroeger, toen de treinen nog op kolen liepen en je tussen de rails de laatste brokjes weghaalde om thuis de kachel warm te stoken, hadden de treinen nog gewoon vertraging. Tegenwoordig komen ze over vijf minuten binnen, waarbij die vijf minuten dan wel een heel ruim begrip is. Gelukkig rolt de trein toch binnen en brengt ons de laatste Weekendhiker waarna we op pad kunnen.
We passeren een paar imposante villa’s om via de hockey- en voetbalvelden van Bloemendaal de ingang van de duinen te bereiken. Een van de mooiste gebieden van Nederland ontvouwt zich aan ons oog en via wat kleine heuveltjes die we nog net zonder stijgijzers konden beklimmen komen we bij een meer uit. We blijven even staan om te genieten van het uitzicht en lopen dan verder tot we uitkomen bij een uitzichtpunt wat ons een weids uitzicht bied over de duinen. In één woord: prachtig! Via het vogelmeer komen we bij het bekende Parnassia alwaar we even pauzeren. Daarna lopen we even het strand op en terwijl ik even aan de vloedlijn sta en mijn veters vastknoop wordt ik bijna overvallen door een iets te enthousiaste golf. Gelukkig blijken mijn schoenen nog steeds waterdicht te zijn waarna we weer het duin inlopen. Onderweg passeren we een kudde Schotse Hooglanders, helaas krijg ik niemand zo gek om een rodeo te laten rijden. Even verderop staat een kudde Koniks, Poolse paarden. Het is een behoorlijk grote groep en we zouden ze makkelijk als lastdieren kunnen gebruiken ware het niet dat we vrij kleine rugzakjes bij ons hebben die we makkelijk zelf kunnen dragen.
Tenslotte komen we weer uit bij de hockey- en voetbalvelden van Bloemendaal alwaar twee teams elkaar bestrijden op het voetbalveld. Zo te horen deugt de arbitrage niet al brengen de voetballers er zelf ook weinig van terecht. Aan zijn postuur te zien fungeert één voetballer tevens als ballenkast, Je kunt niet zeggen dat de bal onder zijn t-shirt zit, hier is plaats voor alle ballen van de club en van zijn t-shirt kan de groep Weekendhikers een tent maken waar we allemaal onder kunnen schuilen. Maar dan moet het shirt wel eerst gewassen worden.
Op Station Santpoort-Zuid waaieren we uit elkaar, op het perron klinkt de volgende mededeling:
De sprinter naar Beverwijk zal over vijf minuten binnen komen. Na drie minuten gevolgd door het bericht dat de sprinter naar Beverwijk over vijf minuten zal binnenkomen.
We passeren een paar imposante villa’s om via de hockey- en voetbalvelden van Bloemendaal de ingang van de duinen te bereiken. Een van de mooiste gebieden van Nederland ontvouwt zich aan ons oog en via wat kleine heuveltjes die we nog net zonder stijgijzers konden beklimmen komen we bij een meer uit. We blijven even staan om te genieten van het uitzicht en lopen dan verder tot we uitkomen bij een uitzichtpunt wat ons een weids uitzicht bied over de duinen. In één woord: prachtig! Via het vogelmeer komen we bij het bekende Parnassia alwaar we even pauzeren. Daarna lopen we even het strand op en terwijl ik even aan de vloedlijn sta en mijn veters vastknoop wordt ik bijna overvallen door een iets te enthousiaste golf. Gelukkig blijken mijn schoenen nog steeds waterdicht te zijn waarna we weer het duin inlopen. Onderweg passeren we een kudde Schotse Hooglanders, helaas krijg ik niemand zo gek om een rodeo te laten rijden. Even verderop staat een kudde Koniks, Poolse paarden. Het is een behoorlijk grote groep en we zouden ze makkelijk als lastdieren kunnen gebruiken ware het niet dat we vrij kleine rugzakjes bij ons hebben die we makkelijk zelf kunnen dragen.
Tenslotte komen we weer uit bij de hockey- en voetbalvelden van Bloemendaal alwaar twee teams elkaar bestrijden op het voetbalveld. Zo te horen deugt de arbitrage niet al brengen de voetballers er zelf ook weinig van terecht. Aan zijn postuur te zien fungeert één voetballer tevens als ballenkast, Je kunt niet zeggen dat de bal onder zijn t-shirt zit, hier is plaats voor alle ballen van de club en van zijn t-shirt kan de groep Weekendhikers een tent maken waar we allemaal onder kunnen schuilen. Maar dan moet het shirt wel eerst gewassen worden.
Op Station Santpoort-Zuid waaieren we uit elkaar, op het perron klinkt de volgende mededeling:
De sprinter naar Beverwijk zal over vijf minuten binnen komen. Na drie minuten gevolgd door het bericht dat de sprinter naar Beverwijk over vijf minuten zal binnenkomen.
03 november, 2006
Druk druk druk
Soms is het net alsof je in een glazen knikker zit, je ziet het leven voorbij rollen en je bent niet bij machte het te stoppen. Soms wil je wel even uit de knikker stappen om even vanaf de zijkant te staan kijken hoe het leven doorrolt maar daar is geen tijd voor. Je moet doorrollen, doorrollen, doorrollen….
Als iemand je vraagt hoe het met je gaat antwoord je druk druk druk. Je hebt het blijkbaar zo druk dat alleen druk niet genoeg is, nee je hebt het druk druk druk. Vroeger gaf je nog weleens gewoon antwoord: goed, zei je dan, of gaat wel, net afhankelijk van hoe je je voelde. Daarna kwamen de telefoongesprekken waarin je zei waar je was. Je nam de telefoon op en een stem aan de andere kant zei: Hoi, René, waar ben je? In de trein, op je werk, onderweg. Altijd was je wel ergens. Nooit zei je, ik zit nu heerlijk in mijn luie stoel te niksen. Dat kon gewoon niet, dat was “not done”. Als je niet druk bent tel je niet meer mee in deze maatschappij, waarin we minder tijd hebben voor diepgaande sociale contacten. Wel hebben we tijd voor oppervlakkigheid. Hoe is het met jou? Ook druk zeker? En we zijn al weer op weg naar de volgende “belangrijke” afspraak. We vliegen vanuit werk naar de sportschool, daarna vliegen we door naar de supermarkt voor een snelle hap om s’avonds weer op tijd bij de cursus “Authentieke Balinese dakpannen leggen” te zijn. Verder vliegen we toch zeker twee keer per jaar naar een bestemming die zo ver mogelijk ligt van hier en in ieder geval verder als de bestemming van de buren.
Immers, we moeten scoren. Nog meer salaris, een nog verdere vakantie, een nog grotere versterker. Noem maar op. Stilstand is achteruitgang.
Maar René, waarom stap je dan niet uit die glazen knikker om even vanaf een afstandje te staan kijken hoe het leven passeert? Straks spat die glazen knikker met een grote knal uiteen tegen een muur en zit jij met de scherven. Beweer dan nog maar eens dat scherven geluk brengen.
Nurks haal ik mijn schouders op. Natuurlijk zou ik graag even uit die glazen knikker willen stappen. Maar weet je wat het probleem is?
Ik heb het te druk.
Als iemand je vraagt hoe het met je gaat antwoord je druk druk druk. Je hebt het blijkbaar zo druk dat alleen druk niet genoeg is, nee je hebt het druk druk druk. Vroeger gaf je nog weleens gewoon antwoord: goed, zei je dan, of gaat wel, net afhankelijk van hoe je je voelde. Daarna kwamen de telefoongesprekken waarin je zei waar je was. Je nam de telefoon op en een stem aan de andere kant zei: Hoi, René, waar ben je? In de trein, op je werk, onderweg. Altijd was je wel ergens. Nooit zei je, ik zit nu heerlijk in mijn luie stoel te niksen. Dat kon gewoon niet, dat was “not done”. Als je niet druk bent tel je niet meer mee in deze maatschappij, waarin we minder tijd hebben voor diepgaande sociale contacten. Wel hebben we tijd voor oppervlakkigheid. Hoe is het met jou? Ook druk zeker? En we zijn al weer op weg naar de volgende “belangrijke” afspraak. We vliegen vanuit werk naar de sportschool, daarna vliegen we door naar de supermarkt voor een snelle hap om s’avonds weer op tijd bij de cursus “Authentieke Balinese dakpannen leggen” te zijn. Verder vliegen we toch zeker twee keer per jaar naar een bestemming die zo ver mogelijk ligt van hier en in ieder geval verder als de bestemming van de buren.
Immers, we moeten scoren. Nog meer salaris, een nog verdere vakantie, een nog grotere versterker. Noem maar op. Stilstand is achteruitgang.
Maar René, waarom stap je dan niet uit die glazen knikker om even vanaf een afstandje te staan kijken hoe het leven passeert? Straks spat die glazen knikker met een grote knal uiteen tegen een muur en zit jij met de scherven. Beweer dan nog maar eens dat scherven geluk brengen.
Nurks haal ik mijn schouders op. Natuurlijk zou ik graag even uit die glazen knikker willen stappen. Maar weet je wat het probleem is?
Ik heb het te druk.
01 november, 2006
Met de B van Balen
Zojuist heb ik te horen gekregen dat het concert in het Groningse plaatsje B niet doorgaat. Het dorpje wat welgeteld twee inwoners blijkt te hebben heeft haar enige kroeg moeten sluiten. Blijkbaar hebben de twee inwoners een andere kroeg gevonden in het nabijgelegen Duitsland waar naast de benzine ook het bier dus goedkoper schijnt te zijn, of hebben ze gezamenlijk een andere hobby gevonden, wellicht elkaar, of anders het altijd kolderieke neutenschaiten.
Heeft er iemand misschien nog een leuke gig voor ons op 25 november?
Heeft er iemand misschien nog een leuke gig voor ons op 25 november?
The shin kickin white socks sucks blues band
René, de oude gitarist van Kneiper belde of ik zin had om langs te komen in zijn studio om wat te pilsen en passant wat te spelen. Tuurlijk, ik zie je vanavond was mijn enthousiaste reactie. Dus de bas gepakt en mezelf gehuld in stevige wind- en water dichte kledij en op naar zijn studio. Eerst maar ff bijpraten, verteld over de plannen voor 2007 waarin Kneiper een CD wil gaan maken (vertel ik u binnenkort meer over) en over de verdeling van zijn solo’s. Geef er maar één aan Bassie, zei ik grijnzend. Na de koffie werd het tijd om ons op te sluiten in de studio in het gezelschap van een paar hete versterkers en wat koude bieren, een prima combinatie om eens lekker te scheuren op onze instrumenten. Geen Kneiper repertoire, maar wel wat stevigere rock songs van o.a. Iron Maiden en Danko Jones. Verder hebben we ons tussendoor nog wat vermaakt met wat strakke bluesschema’s, slap ouwehoeren en het ledigen van zijn koelkast. Passant verzinnen we nog een kekke naam die niet op een CD hoesje past tenzij je hele kleine lettertjes gebruikt;
The shin kickin white socks sucks blues band.
We eindigen met wat meespelen op een CD van Danko Jones, ondertussen allebei vals meeblerend. Volgens een weekendhiker die ik laatst sprak maakt het niet uit wat je zingt, als je vanuit je hart zingt is het nooit vals. Deze dame is werkzaam als muziektherapeute dus je mag aannemen dat ze er verstand van heeft.
love to play my Rock'n'Roll, but I've played the blues before
I've had my share of broken hearts
but I don't play the blues no more
If you meet the girl of your wildest dreams
she's gonna turn out to be a curse
Love will hit you bad boy, but the blues will hit you worse
Terwijl we afspreken om het gauw weer over te doen pak ik tevreden "The Black Pearl" in.
Damn, I suck as a singer but i'm a hell of a bassplayer!
The shin kickin white socks sucks blues band.
We eindigen met wat meespelen op een CD van Danko Jones, ondertussen allebei vals meeblerend. Volgens een weekendhiker die ik laatst sprak maakt het niet uit wat je zingt, als je vanuit je hart zingt is het nooit vals. Deze dame is werkzaam als muziektherapeute dus je mag aannemen dat ze er verstand van heeft.
love to play my Rock'n'Roll, but I've played the blues before
I've had my share of broken hearts
but I don't play the blues no more
If you meet the girl of your wildest dreams
she's gonna turn out to be a curse
Love will hit you bad boy, but the blues will hit you worse
Terwijl we afspreken om het gauw weer over te doen pak ik tevreden "The Black Pearl" in.
Damn, I suck as a singer but i'm a hell of a bassplayer!
29 oktober, 2006
Tijdbom II
Hij is werkzaam bij de EOD. Als je hem heel hard ziet lopen met het angstzweet op zijn voorhoofd en met in zijn ene hand een tang en in zijn andere hand een schroevedraaier, stel dan geen moeilijke vragen.
Ren zo hard mogelijk met hem mee!
28 oktober, 2006
27 oktober, 2006
New beginning
Nadat vorige week onze solo gitarist vrij onverwacht had aangegeven er per onmiddelijke ingang mee te stoppen moesten gisteravond de vier overgebleven koppies bij elkaar gestoken worden om te bespreken hoe verder te gaan. Deze vier, normaal harde koppen, waren er al snel uit. We gaan gewoon met ons vieren door! Zelden zijn we het zo snel eens geweest binnen de band, volgende vraag: Wat te doen met het concert in Groningen op 25 november in de provincie Groningen in een plaats die met een B begint. Ook door laten gaan. Mooi ook opgelost. Blijft de vraag hoe die plaats in Groningen heet die met een B begint en die op ongeveer 10 km van de Duitse grens ligt. Onder de juiste oplossingen verloot ik een "meet en greet" met de bassist van de band Kneiper. Mede bandleden zijn uitgesloten van deelname, die koppen zie ik iedere week al ;-)
Na zo een uurtje om tafel te hebben gezeten werd het tijd voor het echte werk, tenslotte komen we hier om te repeteren. Maar eerst moest onze zangeres nog even naar de wc.
René, wil je even meelopen? Pardon! Je bent toch oud en wijs genoeg om zelf je broek los te knopen? Oh er zit een spin en die moet ik voor je weghalen. Nou, vooruit dan maar. Ik wist dat Moon (onze zangeres) over een fenomenale strot beschikt maar de uithalen die ik nu te horen krijg teisteren mijn trommelvliezen, ik had mijn oordopjes nog niet in. Terug in de oefenruimte vragen Stok en Toets wat ik wel niet allemaal met Moon uitgespookt heb daar ze haar hebben horen gillen als de sirene van een brandweerauto. Nou niks bijzonders, even een spinnetje verwijderd.
Eindelijk trappen dan af en we gaan los als een groep Feyenoordsupporters in een bestuursvergadering. Omdat we besloten hebben om geen audities te doen voor een nieuwe sologitarist heeft dat als gevolg dat er hier en daar wat ruimte over blijft voor bijvoorbeeld een bassolo. Zelf stel ik voor om een kleine bassolo te doen in het nummer "So What". We spelen het nummer en in de bewuste passage laat ik horen wat ik bedoel. Ik zie goedkeurende blikken om me heen en na afloop van het nummer vraag ik wat ze er van vinden. Nice one! Die houden we er maar even in en ik zal er thuis nog wat aan schaven.Voor de kenners, een solo gespeeld in de pentatonische bluesladder van Bes inclusief de blauwe noten. De avond vliegt voorbij en als we afsluiten en bij het hek nog wat nakletsen laat Toets het nummer "New beginning" horen van Ilse Delange. Eigenlijk geldt voor Kneiper ook een beetje deze avond:
Een soort van nieuw begin, nu zonder sologitarist maar wel met een mooie bassolo in het vooruitzicht.
New beginning
First breath of air I'm so aware of
New beginning
I'n thankful for the chance to start again
I've turned the page, a change came with the wind
It's not the end
It's a new beginning
Na zo een uurtje om tafel te hebben gezeten werd het tijd voor het echte werk, tenslotte komen we hier om te repeteren. Maar eerst moest onze zangeres nog even naar de wc.
René, wil je even meelopen? Pardon! Je bent toch oud en wijs genoeg om zelf je broek los te knopen? Oh er zit een spin en die moet ik voor je weghalen. Nou, vooruit dan maar. Ik wist dat Moon (onze zangeres) over een fenomenale strot beschikt maar de uithalen die ik nu te horen krijg teisteren mijn trommelvliezen, ik had mijn oordopjes nog niet in. Terug in de oefenruimte vragen Stok en Toets wat ik wel niet allemaal met Moon uitgespookt heb daar ze haar hebben horen gillen als de sirene van een brandweerauto. Nou niks bijzonders, even een spinnetje verwijderd.
Eindelijk trappen dan af en we gaan los als een groep Feyenoordsupporters in een bestuursvergadering. Omdat we besloten hebben om geen audities te doen voor een nieuwe sologitarist heeft dat als gevolg dat er hier en daar wat ruimte over blijft voor bijvoorbeeld een bassolo. Zelf stel ik voor om een kleine bassolo te doen in het nummer "So What". We spelen het nummer en in de bewuste passage laat ik horen wat ik bedoel. Ik zie goedkeurende blikken om me heen en na afloop van het nummer vraag ik wat ze er van vinden. Nice one! Die houden we er maar even in en ik zal er thuis nog wat aan schaven.Voor de kenners, een solo gespeeld in de pentatonische bluesladder van Bes inclusief de blauwe noten. De avond vliegt voorbij en als we afsluiten en bij het hek nog wat nakletsen laat Toets het nummer "New beginning" horen van Ilse Delange. Eigenlijk geldt voor Kneiper ook een beetje deze avond:
Een soort van nieuw begin, nu zonder sologitarist maar wel met een mooie bassolo in het vooruitzicht.
New beginning
First breath of air I'm so aware of
New beginning
I'n thankful for the chance to start again
I've turned the page, a change came with the wind
It's not the end
It's a new beginning
23 oktober, 2006
Witte sokken
Witte sokken zijn passé, witte sokken, dat kan gewoon echt niet meer. Ik vraag me af waarom niet? Het grappige is dat het vaak wordt gezegd door mensen die er zelf uit zien als een soort van kruising tussen een vogelverschrikker en Lady Edna. Alleen al de gedachte aan dat soort mensen maakt dat ik hard gillend naar de klerenkast ren om zoveel mogelijk maagdelijk witte sokken aan te trekken. Maar hiermee is mijn vraag niet beantwoord op wat er mis is met witte sokken.
Wel schijnt het zo te zijn dat je witte sokken kunt compenseren door een bepaald merk wc-papier in huis te hebben, aldus een al weer iets gedateerde TV reclame. De logica hiervan ontgaat me eveneens volkomen. Gaan ze ervan uit dat je je bips dan wel derrière (ik wil hier geen ongepaste namen ten toon spreiden voor achterwerk) soms afveegt met witte sokken als je niet dat bepaalde merk toiletpapier in huis hebt?
Boze tongen beweren dat het dragen van witte (al dan niet sport-)sokken rampzalig zou zijn voor de kwaliteit van sperma, en zorgt voor mismaakte nakomelingen. Alsof ik me sokken aan zou houden in bed!
Toch hoef ik me geloof ik geen echte zorgen te maken als ik naar beneden kijk en daar mijn voeten aanschouw. Zij zijn niet gestoken in witte sokken. Ooit waren ze dat wel, maar nu zijn mijn sokken grijs en iets verwassen. Vanuit een klein gat in mijn linkersok steekt mijn kleine teen brutaal naar buiten alsof hij mij een knipoog wil geven ;-)
Ik denk dat ik binnenkort maar eens ga kijken voor witte wandelsokken.
Beestachtig
Van mij mag deze hond wel happen naar de baas die een iets andere betekenis aan het woord doggystyle gaf.
22 oktober, 2006
Schipperslatijn II
Een schip dat voorbij de kim zeilt is niet weg.
Het is alleen niet meer zichtbaar.
Het is alleen niet meer zichtbaar.
Dona Dona
Vandaag ben ik samen met Laura naar Nikitov geweest, een akoestisch ensemble dat Jiddische liederen en Klezmer speelt, waarbij ritme en klank uit de Gypsy Jazz en de Oost-Europese volksmuziek duidelijk doorklinken.
De van oorsprong Nederlandse groep wordt in de Verenigde Staten beschouwd als "een van de beste moderne Jiddische volkszangensembles". Ze speelt in zalen in zowel Amerika als Europa. Vandaag speelde zij Nederland. Niet in een zaal als het Haarlems Concertgebouw waar dit gezelschap thuis zou horen, maar in het Mosterdzaadje te Santpoort-Noord, een oud maar klein kerkgebouw aldaar. Het was vandaag te klein, de laatste bezoekers moesten met een schoenlepel naar binnen gewrongen worden.
Even denken we dat we beland zijn op de 100ste verjaardag van opa die zijn verjaardag viert in het plaatselijke clubgebouw. Laura en ik zijn, op de bandleden na, de enige twee personen zonder grijze haren en met eigen tanden. Dan schuift achter mij een jonge moeder aan met op schoot een kind van een jaar of drie. Het kind heeft nog geen grijze haren, wel schreeuwt het de hele kerk bij elkaar. Ik vind het prima dat je je kind cultureel op wilt voeden maar stuur een kind van drie lekker naar K3 of zo, i.p.v. naar een Jiddisch Concert. Het kind vind het niet leuk en begint te dreinen, de moeder raakt geïrriteerd en fluistert STIL NOU! waarop de hele zaal zich irriteert en de band zijn concentratie kwijt raakt.
Het is een mooi concert wat gegeven wordt, al verst a ik geen Hebreeuws. Gelukkig vertelt de zangeres waar de nummers over gaan. De meeste nummers gaan over drinken of over de liefde. Er zijn beroerdere dingen om je aan te zondigen. Er wordt veel bruiloftsmuziek gezongen en af en toe komt er een gevoelig nummer voorbij wat gaat over afscheid nemen of over het toeval.
Dona, dona
Dona, dona
Ojfn foerl ligt dos kelbl,
ligt geboendn mit a sjtrik,
hojch in himl
flit dos sjwelbl,
frejt zich,
drejt zich hin oen krik.
Lacht der wind in korn,
lacht oen lacht oen lacht,
lacht er op a tog a gantsn
mit a halber nacht.
Dona, dona, dona ...
Sjrajt dos kelbl,
zogt der pojer:
"Wer zje hejst
dich zajn a kalb?
Wolst gekert tsoe zajn a fojgl,
wolst gekert tsoe zajn a sjwalb.
Bidne kelber toet men bindn
oen men sjlept zej
oen men sjecht,
wer's hot fligl, flit arojftsoe,
iz baj kejnem nisjt kejn knecht.
Dona, dona, dona ...
En de vertaling is als volgt:
Op de wagen ligt het kalfje,
ligt gebonden met een strik,
hoog in de hemel
vliegt de zwaluw,
verheugt zich,
draait links en rechts.
De wind lacht in het koren,
lacht en lacht en lacht,
hij lacht een hele dag
en een halve nacht.
Dona, dona, dona ...
Het kalfje schreeuwt,
de boer zegt:
"Wie heeft je dan opgedragen
om een kalfje te zijn?
Je had een vogel kunnen zijn,
je had een zwaluw kunnen zijn.
Arme kalfjes bindt men vast
ze worden meegevoerd
en geslacht,
wie vleugels heeft, vliegt weg,
is niemands knecht.
Dona, dona, dona ...
De van oorsprong Nederlandse groep wordt in de Verenigde Staten beschouwd als "een van de beste moderne Jiddische volkszangensembles". Ze speelt in zalen in zowel Amerika als Europa. Vandaag speelde zij Nederland. Niet in een zaal als het Haarlems Concertgebouw waar dit gezelschap thuis zou horen, maar in het Mosterdzaadje te Santpoort-Noord, een oud maar klein kerkgebouw aldaar. Het was vandaag te klein, de laatste bezoekers moesten met een schoenlepel naar binnen gewrongen worden.
Even denken we dat we beland zijn op de 100ste verjaardag van opa die zijn verjaardag viert in het plaatselijke clubgebouw. Laura en ik zijn, op de bandleden na, de enige twee personen zonder grijze haren en met eigen tanden. Dan schuift achter mij een jonge moeder aan met op schoot een kind van een jaar of drie. Het kind heeft nog geen grijze haren, wel schreeuwt het de hele kerk bij elkaar. Ik vind het prima dat je je kind cultureel op wilt voeden maar stuur een kind van drie lekker naar K3 of zo, i.p.v. naar een Jiddisch Concert. Het kind vind het niet leuk en begint te dreinen, de moeder raakt geïrriteerd en fluistert STIL NOU! waarop de hele zaal zich irriteert en de band zijn concentratie kwijt raakt.
Het is een mooi concert wat gegeven wordt, al verst a ik geen Hebreeuws. Gelukkig vertelt de zangeres waar de nummers over gaan. De meeste nummers gaan over drinken of over de liefde. Er zijn beroerdere dingen om je aan te zondigen. Er wordt veel bruiloftsmuziek gezongen en af en toe komt er een gevoelig nummer voorbij wat gaat over afscheid nemen of over het toeval.
Dona, dona
Dona, dona
Ojfn foerl ligt dos kelbl,
ligt geboendn mit a sjtrik,
hojch in himl
flit dos sjwelbl,
frejt zich,
drejt zich hin oen krik.
Lacht der wind in korn,
lacht oen lacht oen lacht,
lacht er op a tog a gantsn
mit a halber nacht.
Dona, dona, dona ...
Sjrajt dos kelbl,
zogt der pojer:
"Wer zje hejst
dich zajn a kalb?
Wolst gekert tsoe zajn a fojgl,
wolst gekert tsoe zajn a sjwalb.
Bidne kelber toet men bindn
oen men sjlept zej
oen men sjecht,
wer's hot fligl, flit arojftsoe,
iz baj kejnem nisjt kejn knecht.
Dona, dona, dona ...
En de vertaling is als volgt:
Op de wagen ligt het kalfje,
ligt gebonden met een strik,
hoog in de hemel
vliegt de zwaluw,
verheugt zich,
draait links en rechts.
De wind lacht in het koren,
lacht en lacht en lacht,
hij lacht een hele dag
en een halve nacht.
Dona, dona, dona ...
Het kalfje schreeuwt,
de boer zegt:
"Wie heeft je dan opgedragen
om een kalfje te zijn?
Je had een vogel kunnen zijn,
je had een zwaluw kunnen zijn.
Arme kalfjes bindt men vast
ze worden meegevoerd
en geslacht,
wie vleugels heeft, vliegt weg,
is niemands knecht.
Dona, dona, dona ...
Amsterdamse Waterleidingduinen
Zaterdag een hele mooie hike gelopen door de Amsterdamse Waterleidingduinen. Een voordeel van dit gebied is dat het niet zo ver is, een ander voordeel was dat de hike pas om 12.45 begon. Zo kon ik nog uitslapen ook want hard nodig was want de om vrijdagavond om 19.00 uur naar bed gaan is me niet gelukt. Dus eerst lekker uitslapen, daarna uitgebreid douchen, scheerbeurt en een uitgebreid ontbijt met een dubbele espresso waarna ik op mijn dooie akkertje naar het station kon kuieren.
Ik moest in Heemstede – Aerdenhout overstappen op een bus en die sloten helaas niet op elkaar aan, hoewel helaas…
Er bleek een viskraam te zitten aan de overkant en op een paar haring met ui is het goed hiken, kan ik u nu uit eigen ervaring vertellen. Het verzamelen van de deelnemers ging niet helemaal zonder slag of stoot. De organisator had bij het doorgeven van de vertrekdata van het openbaar vervoer de verkeerde data ingevoerd zodat iedereen maar langzaam binnendruppelde. Tevens was er iemand met de auto gekomen die het niet helemaal kon vinden. Uiteindelijk kon zij ons wel achterna lopen zodat we om 14.00 uur compleet waren. Toen hadden we de eerste kilometers al in de benen en luisterden naar het geluid van reebokken, het lijkt een beetje op het geluid van een zwaar verkouden kikker.
De Waterleidingduinen zijn een zeer afwisselend gebied met hoge duinen, ruig begroeide valleien en vlaktes, zandverstuivingen, bossen met grote oude bomen, met riet omzoomde waterplassen en diverse kanalen. De meidoorn, vlier en duindoorn zaten al bomvol kleurige vruchtjes. We hebben zelfs een reebok gezien.
Wel een ander gezicht dan in een hertenkamp. Maar ook deze was aardig gewend aan de nabijheid van mensen, hij ging onverstoorbaar door met wat hij dan ook aan het doen was. Daarna nog even wat wezen eten in een pannenkoekenhuis.
Waarna de terugweg aanvaard werd, nou ja met een kleine omweg dan. De organisator had een verjaardag en belde even met de jarige, waarop ik gelijk enthousiast “lang zal ze leven” begon te brullen. Blijkbaar werden mijn zangkunsten voor één keer wel gewaardeerd want prompt werd ik uitgenodigd om ook even langs te komen.
Dus zo belande ik totaal onverwacht op verjaardag visite bij Susan, wat erg gezellig was. Weer een paar leuke mensen ontmoet en leuke verhalen gehoord.
Zo zie je maar weer dat de leukste dingen gebeuren als je niet teveel en te ver vooruit denkt wat je allemaal wilt gaan doen, zo kun je nog eens ja zeggen op een totaal onverwachte uitnodiging. Ik ga nog eens nadenken of ik voor 2007 wel een agenda ga aanschaffen ;-)
Ik moest in Heemstede – Aerdenhout overstappen op een bus en die sloten helaas niet op elkaar aan, hoewel helaas…
Er bleek een viskraam te zitten aan de overkant en op een paar haring met ui is het goed hiken, kan ik u nu uit eigen ervaring vertellen. Het verzamelen van de deelnemers ging niet helemaal zonder slag of stoot. De organisator had bij het doorgeven van de vertrekdata van het openbaar vervoer de verkeerde data ingevoerd zodat iedereen maar langzaam binnendruppelde. Tevens was er iemand met de auto gekomen die het niet helemaal kon vinden. Uiteindelijk kon zij ons wel achterna lopen zodat we om 14.00 uur compleet waren. Toen hadden we de eerste kilometers al in de benen en luisterden naar het geluid van reebokken, het lijkt een beetje op het geluid van een zwaar verkouden kikker.
De Waterleidingduinen zijn een zeer afwisselend gebied met hoge duinen, ruig begroeide valleien en vlaktes, zandverstuivingen, bossen met grote oude bomen, met riet omzoomde waterplassen en diverse kanalen. De meidoorn, vlier en duindoorn zaten al bomvol kleurige vruchtjes. We hebben zelfs een reebok gezien.
Wel een ander gezicht dan in een hertenkamp. Maar ook deze was aardig gewend aan de nabijheid van mensen, hij ging onverstoorbaar door met wat hij dan ook aan het doen was. Daarna nog even wat wezen eten in een pannenkoekenhuis.
Waarna de terugweg aanvaard werd, nou ja met een kleine omweg dan. De organisator had een verjaardag en belde even met de jarige, waarop ik gelijk enthousiast “lang zal ze leven” begon te brullen. Blijkbaar werden mijn zangkunsten voor één keer wel gewaardeerd want prompt werd ik uitgenodigd om ook even langs te komen.
Dus zo belande ik totaal onverwacht op verjaardag visite bij Susan, wat erg gezellig was. Weer een paar leuke mensen ontmoet en leuke verhalen gehoord.
Zo zie je maar weer dat de leukste dingen gebeuren als je niet teveel en te ver vooruit denkt wat je allemaal wilt gaan doen, zo kun je nog eens ja zeggen op een totaal onverwachte uitnodiging. Ik ga nog eens nadenken of ik voor 2007 wel een agenda ga aanschaffen ;-)
20 oktober, 2006
Dr. Teeth and the Electric Mayhem
Kan iemand mij misschien helpen aan muziek van Dr. Teeth and the Electric Mayhem?
De bassist uit deze band behoort namelijk tot mijn absolute favorieten. Niet dat hij zo bijzonder goed is, maar hij is wel de meest coole bassist die ik ooit heb gezien. Hij schijnt zelfs een steady room te hebben in the house of the hippest.
Deze bassist, Sgt. Floyd Pepper is een hippie-achtig figuur met een lila huidskleur en lang oranjeachtig haar, gedragen in een paardenstaart. Een opmerkelijke uiterlijke eigenschap is dat hij twee lege oogkassen heeft. Meestal heeft hij een groene legerpet op zijn hoofd en draagt hij een rood uniform met epauletten op de schouders en goudkleurige, ornamentele knopen.
Zijn naam verwijst naar zowel naar de Britse band Pink Floyd, als naar de titel van het beroemde Beatles-album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Op de hoes van dit album staat een jack afgebeeld dat vrijwel identiek is aan Floyds jack.
De overige band leden zijn: Dr. Teeth (bandleider, piano), Janice (gitaar), (Zoot (saxofoon) en Animal (drums). Lips (trompet) en Rowlf(piano).
Mocht er iemand nog een LP (Deze band was actief van 1976 tot 1981 en toen hadden ze nog geen CD's) van deze band van wereldformaat hebben hou ik me aanbevolen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
