CD opnames II

Vannacht moet ik het zonder haar stellen en ik mis haar nu al. Ze heeft er zin in. In de olie en voorzien van verse strings Is ze er helemaal klaar voor.
Smachtend staat ze te wachten totdat ze zaterdag mag laten horen waar ze zo goed is. Het produceren wat een waanzinnig laag waarbij bassen als heipalen de studio ingeknald zullen gaan worden. Het was een behoorlijk volksverhuizing vandaag. Niet alleen “The Black Pearl” ging richting studio, ook de Ampeg en de contrabas gingen mee. Staat ze vanavond niet alleen.
En omdat zij er nu toch niet is geeft het mij een excuus om eens naar een ander om te kijken. Marloes en de fretloze bas vechten nu al om mijn onverdeelde aandacht. Moeilijk kiezen, vooral omdat de Ampeg ook mee verhuisd is en het wel erg lastig wordt om een elektrische bas akoestisch te bespelen. Dan toch maar de Prinses, daar zit nog iets achter wat op een klankkast lijkt. Of zal ik me vingers rust geven om me zo optimaal te prepareren voor de CD opnames van dit weekend?
Ik kan ook mijn oude Warwick versterker weer eens afstoffen. Lang niet zo goed als Ampeg maar voor thuisgebruik zal ze wel voorzien.

Eigenlijk heb je nooit genoeg bassen en versterkers. Het wordt tijd voor een basscruise met een dik gevulde portemonnee. Helaas, de bodem van mijn portemonnee is in zicht. Zoals wel vaker het geval is hou ik aan het eind van mijn salaris een stukje maand over.

Middelbeers - Heeze

Altijd als ik mijn rugzak inpak word ik overvallen door een gevoel van vrijheid, dus terwijl ik vrijdagavond een slaapzak, kussen en andere zooi in een backpack sta te trappen voel ik me van binnen alweer blij worden. Ik start zaterdag in Middelbeers en om Middelbeers te bereiken zal ik aardig wat keren moeten overstappen om deze plaats te bereiken, iets wat bijdraagt aan mijn gevoel om een verre reis te maken. De stukken die gelopen gaan worden maken deel uit van het Pelgrimspad, wat via Visé naar Nice gaat en als eindbestemming Santiago de Compostela heeft. Zover zal het niet komen dit weekend want het is de bedoeling om zondag in Heeze te eindigen om daar de trein naar huis te pakken.

Ik reis via Amsterdam, Den Bosch en Tilburg om vanuit Tilburg het laatste stuk met de bus af te leggen. Dat wordt dus ontbijten in de trein. Vanaf Utrecht krijg ik gezelschap van een paar mede-Weekendhikers die ook meegaan dit weekend en al reizend verdwijnt de afstand als sneeuw voor de zon. In Tilburg lopen we nog een paar medereisgenoten tegen het lijf en het lijkt een beetje op een schoolreisje als we met zijn allen de bus “enteren”. Wel jammer dat we alleen de lolly’s vergeten zijn.

Vanaf Middelbeers gaat er dan uiteindelijk gelopen worden, het zal eens tijd worden. Ik ben dan al zo’n 3,5 uur onderweg en ik heb, behoudens het overstappen de tijd gedood met het lezen, ontbijten en slap ouwehoeren terwijl ik op mijn dikke steeds verder uitdijende reet heb gezeten. Die activiteiten kan ik ook ontplooien tijdens het lopen, behalve lezen dan. Dat gaat wat moeilijk. Kaartlezen gaat dan weer wel al lopend maar daar hoef ik dit keer niet voor te zorgen. Dus loop ik lekker te filosoferen over dubbelloops jachtgeweren die ik niet mee hoefde te nemen ondanks het woeste Brabantse Kempenland. Het is ook niet passen om tijdens een pelgrimage te lopen zwaaien met een dubbelloops jachtgeweer. Het is juist de bedoeling om tijdens een pelgrimstocht stap voor stap dichter bij jezelf te komen, zo word mij althans verteld. Niet dat ik daar een boodschap aan heb. Ik heb juist het gevoel bij iedere stap verder van huis te gaan hetgeen alleen maar bij draagt aan de feestvreugde.
We komen uit in Vessem waar we een lange koffiestop houden in de Jacobshoeve. Ze dragen pelgrims hier een warm hart toe, getuige de spotprijs van 50 cent voor een kop koffie.
Het duurt even voor we verder kunnen, een aantal personen heeft de onstuimige aandrang om te gaan winkelen in de nabij gelegen kringloopwinkel. Samen met een paar anderen wacht ik buiten onder het geven van luidkeels commentaar wat er op neer komt dat mannen gewoon niet van winkelen houden.

Nadat we al bijna bang waren om hier te moeten overnachten kunnen we gelukkig verder richting Knegsel, alwaar we onze tweede stop maken van de dag. Het is Sint Patricksday dus een Irish Coffee vind ik wel zo toepasselijk, uiteraard met de befaamde appeltaart. We lopen uiteindelijk verder om tenslotte in Eersel aan te komen, alwaar de kampeerboerderij zich bevind. We zijn de enige gasten deze nacht en in deze ruimte kun je best een feestje bouwen. Na een korte douche, best lastig douchen als je met één hand de douchekop moet vasthouden en met je andere hand je machtig torso staat in te zepen waarbij je ervoor moet waken om je schone undy niet gelijk te doen verzuipen, gaan we richting dorp. We komen via wat zoekwerk terecht bij het Mastebolleke, wat zoveel betekent als de kleinste maat denneappel/ dennenappel. Denneappel of dennenappel, koken kunnen ze hier wel en met een goed gevoel maak ik me op voor de terugtocht. Terug in het huisje stel ik voor om er een zesde klas (groep 8 voor de jeugdige lezertjes, wat doen jullie hier eigenlijk?) schoolfeest van te maken. De muziek valt in goede aarde, helaas is er niemand die wil slijpen dan wel schuifelen, dat was wel anders toen ik in de zesde klas zat en meisjes in de rij stonden om te schuifelen dan wel slijpen met mij. Het is 01.15 uur als we naar bed gaan, niet dat we dan gaan slapen al hoewel er in tegenstelling tot schoolreisjes en schoolfeesten weinig gekeet wordt. Eerst is er nog het ritueel van handen wassen, tanden poetsen etc. Één van mijn kamergenoten maakt het wel erg bont. Ik heb geen idee wat hij aan het doen is maar voor het licht eens uit is zijn we drie kwartier verder. Eindelijk, slapen, denk je dan. Forget it!, de één snurkt en de ander pruttelt waardoor de derde, zijnde ik, wat lig te woelen en te draaien in mijn slaapzak.
Op de gang klinken om 05.00 nog wat mysterieuze telefoontjes, raar tijdstip om stiekeme dates te maken op de gang van de kampeerboerderij maar ook dat hoort bij een schoolkamp.
Toch weet ik voldoende slaap te vatten, redelijk fit sta ik de volgende morgen wederom capriolen uit te halen onder de douche, omdat ik nog steeds met één hand de douchekop moet vasthouden en met de andere hand mijn machtig torso sta in te zepen waarbij ik ervoor moet waken om mijn schone undy niet gelijk te doen verzuipen. Je zou toch denken dat ze die douche wel hadden kunnen repareren in één nacht.

Het regent als we het huisje verlaten maar gelukkig valt het meeste er naast zodat we niet al te nat worden. Als we even onderweg zijn klaart het gelukkig op en de heerlijk geurende bossen (bossen ruiken heerlijk net na een regenbui) zorgen voor mooie plaatjes en modderige paden en bagger aan mijn poten. We komen langs de Dommel en we fantaseren dat daar een bepaald biermerk vandaan komt. Daarom is Dommelsch dus niet te zuipen, het is gewoon slootwater. Wel staat er een mooie watermolen die de energie opwekt voor het naastgelegen pand.
We moeten nog zo’n vijf kilometer als het stevig begint te hagelen, blijkbaar zijn de Goden niet zo gediend van een paar surrogaatpelgrims die niet door willen lopen naar Santiago de Compostela maar het bij Heeze voor gezien houden. Op het station gaan we ieder ons weegs. Op vertoon van het boekenweekgeschenk mag ik gratis reizen vandaag als vond ik het boek wat ik kocht om het boekenweekgeschenk te krijgen boeiender.

“Komt een vrouw bij de dokter”, geschreven door Kluun heb ik dan ook uitgelezen na een heen- en terugreis. Bij elkaar zo’n 6 uur waarvan ik ook nog 2 uur heb zitten ouwehoeren met wat mede-Weekendhikers.

Rage against the machine

FUCK YOU, I WON'T DO WHAT YOU TELL ME!

Vreemde vogel

Vreemde vogel gearresteerd na chatsessie met jonge kinderen.

the last but one supper

Geen bijzondere prestatie

Net als vrouwen kunnen mannen wel degelijk verschillende dingen tegelijk doen.

Het grote verschil tussen mannen en vrouwen is echter dat mannen het geen bijzondere prestatie vinden om verschillende dingen tegelijk te doen.

CD opnames I

Zoals ik al eerder schreef gaan we binnenkort CD opnames maken met Kneiper. Leuke tijden breken aan. Al weken zijn we ermee bezig. Nieuwe nummers laten we even liggen tot na de opnames. Eerst de CD, daarna verder. Inmiddels heb ik een priklijst gemaakt. Welke nummers, de volgorde van opnemen, wie waar een solo heeft, bijzonderheden etc etc…
Eric zal zijn handen vol hebben op het weekend van 24 en 25 maart.
Ik ga bijna alles inspelen op mijn inmiddels vertrouwde Ampeg amp, maar dan zonder cabinetten eronder. We pakken de DI en gebruiken hoofdtelefoons als monitor, zo reduceer je overspraak tot een minimum. Op één nummer na zal ik alles inspelen op mijn geliefde “The Black Pearl”.
Dat andere nummer ga ik niet doen op Marloes of op mijn fretloze bas en ook de Prinses mag thuis blijven.
Ik heb besloten om één nummer in te spelen op mijn contrabas. Uiteraard gaat dat via close miking.
Een nummer inspelen op contrabas, dat vind ik nou echt stoer en zal voor mij een geheel nieuwe ervaring zijn. Een jaar of zes geleden speelde ik al mee op twee verschillende CD’s van een bigband waar ik destijds in zat, toen was ik nog slechts te horen op basgitaar.

Straks dus ook op contrabas, STOER!!!!

Harry in Eindhoven

Hoewel ik eerder goede ervaringen had met stad Eindhoven
heb ik gisteren de minder prettige kanten van deze stad mogen ervaren. Het theater is er één van het soort “over de top”. Het kan te gek ook. Het theater heeft meer loading docks als het gemiddelde distributie centrum van een grote supermarktketen, ondergronds 40 kleedkamers die gemiddeld ruimte bieden aan 20 personen, wat voor productie wil je in hemelsnaam neerzetten dat je voor 800 man kleedkamers nodig hebt? En overal ontbreekt een fatsoenlijke bewegwijzering zodat je behoorlijk moet zoeken voor je het juiste podium hebt. Wat is in hemelsnaam het nut van dit soort massapakhuizen?
Vaak is het een erfenis van een al te ijverige wethouder met een groot ego die in zijn gemeente een prestigeus gebouw wil neerzetten alvorens hij weg gepromoveerd (lees opdondert). wordt naar een grote stad. Zo hal kost ettelijke miljoenen, bedragen van 70 miljoen zijn niet ongewoon in deze branche, helaas is er nooit geld voor een fatsoenlijke PR en vinden ze theater producties altijd te duur zodat er overal op beknibbeld wordt. Ieder kopje koffie wordt in rekening gebracht en dan nog lopen ze te klagen dat een productie zoveel geld moet kosten. Gevolg, een “prachtig” gebouw, als je tenminste van wansmaak houdt, en lege zalen. Al is zaal dan weer een groot woord. Het geheel heeft nog het meest weg van een fabriekshal, iets waar ze in Eindhoven wel weg mee weten en heet dan ook toepasselijk Philipszaal. Het geheel heeft nog het meest weg van een kruising tussen een voetbalstadion en een congrescentrum.

De zaal is matig gevuld vanavond en ik heb een baaldag vandaag. Het theater is ruk, de merchandise is door de hele vrachtwagen geslingerd en tijdens een zoektocht door de 40 kleedkamers ( U heeft kleedkamer 2, A4) verdwaal ik hopeloos door het gebouw. Gelukkig ben ik niet de enige maar een plattegrond had hier niet misstaan. Een tochtje van de backstage naar de foyer, waar ik sta met een merchandise stand duurt ongeveer een half uur en dan had ik nog mazzel dat ik in één keer goed liep.
Terug naar huis komen we erachter dat Eindhoven toch wel erg ver van de beschaafde wereld af ligt, we doen er 1,5 uur over om weer naar huis te komen. Valt er dan helemaal niks positiefs te melden over deze zaterdag? Jawel,

A: De dag is voorbij en we mogen naar huis.
B: Het Thaise restaurant waar we vanavond gegeten hebben was top, tijd voor de beste man om naar het westen te verhuizen

De première van Harry

Gouda, stad van stroopwafels, kaarsen en kaas en sinds maandag ook de stad van een succesvolle première van Harry.
Het is 10.00 als mijn telefoon rinkelt en de bassnaren zich melden, hello, moet ik nog wat meenemen? Vanaf de ontbijttafel dirigeer ik het één en ander en als ik onderweg ben melden de toetsen zich: Moet ik nog wat vroeger komen vandaag i.v.m. de première?
Zo gaat het de hele dag door en terwijl we aan het bouwen zijn rinkelt mijn telefoon nog een aantal keer. Gelukkig weet ik alles in goede banen te leiden al zijn er altijd wel een paar “kun jij dit nog ff regelen?”te bespeuren. Zo loop ik op maandag te zoeken naar een winkel in draad en garen (een chique benaming voor een naaiwinkel) om zwart touw te zoeken, verwijs ik voor de laatste kaarten door naar het impresariaat en hang wat vlaggen en andere attributen in.

Tegen 17.30 verzamelen we ons naar de artiestenfoyer alwaar een buffet voor ons klaarstaat. De stamppot lijkt regelrecht uit de gaarkeukens te komen en is niet echt geweldig, maar het vult wel als een baksteen.
Quasi nonchalant doet een trompettist een dutje en tijdens de laatste soundcheck is hij ineens verdwenen, gelukkig is hij gauw op te sporen en de laatste klanken klinken voor de show los barst. Terwijl de zaal nu vol loopt met zo’n 500 man en 2 kabouters op rij 9 heerst er in de kleedkamers onder het podium nu toch een wat zenuwachtige spanning.
Even voor achten geef ik ze vijf minuten en lopen ze met me mee naar boven, ze krijgen een aanvang en de show barst los.

Hoe de show er uit ziet verklap ik niet, u moet vooral zelf komen kijken maar het dak gaat er vanaf deze avond. Na afloop heffen we het glas en pakken de show weer in de kisten terwijl onderwijl de muikanten de trap af dalen op weg naar de foyer. Tegen 23.30 melden wij ons ook in de foyer. Harry zit weer in de vrachtwagen, zaterdag wacht Eindhoven op een kennismaking met Harry.

Brrr, koud water

Onderzoek heeft uitgewezen dat het buitenwater om deze tijd van het jaar nog verre van aangenaam is. Tijdens de grote voorjaarsbeurt van de tuin, als de natuur te warm is voor de tijd van het jaar ga ik daar in mee en snoei de tuin een maand eerder als gebruikelijk, had ik ook wat onderhoudswerk aan de tuinvijver. Brrr, de temperatuur mag dan wel warm zijn voor de tijd van het jaar, de temperatuur van het vijverwater trekt zich daar niet van aan. Er zaten nog net geen pinquins aan de rand van de vijver maar het water was me toch koud. Even dacht ik dat ik wat ijsbergen zag ronddobberen die mogelijk afgeweken is van zijn koers vanuit de noordpool maar het bleek wat wit uitgeslagen blad te zijn.

Het was wel hoognodig dat ik wat deed in de tuin want de rozen begonnen te verwilderen en ook het onkruid tierde welig. Omdat ik toch bezig was heb ik gelijk maar de nodige mossen tussen de tegels verwijderd.
Ineens valt na het snoeien op dat 45 vierkante meter nog best een knap stuk is, vooral als de paden niet meer overwoekert worden door mossen, bladafval en uitlopers van verschillende planten.

Het staat er weer keurig bij.

Levende vlaggenstok

Gisteren werd Harry weer tevoorschijn getoverd toen we ons richting Den Bosch begaven, Omdat we iets aan de vroege kant zijn besluiten we eerst nog even een snel broodje te scoren in de stad, al is snel hier niet echt van toepassing. De bediening is beeldschoon, heeft ogen om in te verdrinken een glimlach die het servies bijna doet breken maar is zo langzaam als dikke stront tegen de berg op in de winter met tegenwind. Kortom, het schiet niet echt op. Terug naar het theater zijn we getuige hoe de stad een paar weken terug geleden moet hebben onder het schrikbewind van de Oeteldonkers, ook wel bekend als carnaval. Verwaaide confetti ligt nog overal, je zou toch denken dat ze hun zooi wat beter zouden opruimen want voor de rest is Den Bosch zonder twijfel een prachtige stad. Terug in het theater beginnen we te lossen en hangen de benodigde decorstukken in. Omdat dit theater geen trekkenwand heeft mag ik vanavond weer dienst doen als levende vlaggenstok.

In het donker kom ik op en het enige wat van mij zichtbaar is zijn mijn schoenen en de beroemde rooie muts. Het zijn de schoenen die mij later de das om zullen doen want terwijl ik in de pauze de “Marketing and Merchandise” beman wordt ik herkend aan..jawel mijn schoenen. Waar vrouwen al niet op letten.
Na de pauze zwaai ik met een ander doek maar voordat ik dat doe marcheer in het podium op met een opgerold doek als geweer over mijn schouder hetgeen doet denken aan de militaire tak van het kabouterfront.
Voorlopig ben ik uitgespeeld met deze act, de meeste theaters die nu volgen hebben een trekkenwand. Alleen als we op 19 mei in De Regentes te Den Haag spelen zal ik deze truc nog één maal uit moeten voeren.

Harry ligt inmiddels weer in zijn flightcase te wachten op de première die maandag zal plaatsvinden, misschien moet ik voor die tijd toch mijn schoenen maar even poetsen.

Vaktaal

Tik - tik - tik - tik
toeng doeng de doeng doeng doeng.
Kun je daar niet tada tada tadada ta doen?
Huh, tada tada tada tada?
Nee, tada tada tadada!
Zo,
ja, das wel mooi.
Dan kom ik daar ik op de break.
Yeah right.
Wat vinden jullie mooier
dsjing dsjing dsjing.
of een paar vette splashes?
dsjing dsjing dsjing had ik gisteren nog bij de Chinees, zonder sambal.
en die vette splashes?
Doe mij die maar
Gatver, MC Donalds.
Mag de hond ook een plakje worst?
Nee nu ben je te vroeg.
das weer te laat.
En dan kom jij daar met een dikke groaaaaaaar
Vergeet die dikke groaaaaaaar maar ff, die komt later wel.
Iedereen woont in die straat tegenwoordig.
Stond dat nou in Es?
Nee, in F#
vies?
shrieeeeeeeeeeeekkkkkkkk!!
Auw, ik dacht dat we klaar waren, begint de laptop te protesteren.
Ik had net mijn oordopjes uit.

Kortom, eind van deze maand hebben we CD opname's. We hebben nog ff om de puntjes op de i te zetten.

Speciaal voor de luie lezer...

Harry meets Dalai Lama.

Nadat er vorige week op maandag, dinsdag en woensdag druk gemonteerd werd om van Harry een goede voorstelling te maken ging het gezelschap afgelopen week op pad om eens flink te try-outen. De eerste try-out hadden we al gehad op woensdag 14 februari maar een beetje rock-opera heeft niet genoeg aan één try-out. Dus ging de karavaan 4 dagen langs verschillende theaters, met de nadruk op verschillend.

Als eerste was het Cultuurcentrum VU Griffioen aan de beurt. Een klein zaaltje zonder trekkenwand. Das best lastig als je decor stukken hebt die tijdens de voorstelling naar beneden dienen te komen. Je kunt ze wel van de portaalbrug af gooien maar hoe krijg je ze dan weer op tijd omhoog? Dus zo stond ik die avond met een schattig kaboutermutsje op mijn hoofd zodat ik eruitzag als de Dalai Lama op een portaalbrug wat aan de touwen te vieren.

De volgende dag was het de beurt aan het spoortheater in Nijverdal. Nou ja, theater... Het geheel was een kruising tussen een buurthuis zaal uit de jaren 70 waar je op woensdagavond kan klaverjassen en een verenigingsgebouw wat oma afhuurt om haar 80ste verjaardag te vieren. OOk hier geen trekkenwand, zelfs geen portaalbrug. Maar als je nu een vlakke vloer opstelling maakt, je laat het podium leeg en je hangt achter de gordijnen op het podium je decorstukken op aan een steiger dan trek je op het moment supreme de gordijnen open en tada, ook dat werkte.

Als je dan denkt dat je het wel gehad hebt qua technische beperkingen kom je terecht in het Beauforthuis te Austerlitz. Dat is dan de overtreffende trap. Je komt binnen om de vrachtwagen te lossen, stagehands hebben ze niet, een laad en los platform is er ook niet en om te lossen leg je een rijplaat tussen de klep van het vrachtwagen en het podiumpje wat nog kleiner is dan de riser die we normaal gebruiken als podium voor drums, keybord en percussie. Dus alles met het handje tillen, iedere keer bukken want anders stoot je je harses aan de opening van wat laat maar los heet en dan de zaal in tillen. Geen trekkenwand, geen portaalbrug dus op het moment dat de decorstukken nodig zijn loop ik iedere keer vermomd als Dalai Lama de zaal in met het betreffende decorstuk in mijn handen. Het zag er wel heel grappig uit.

Gisteren mochten we dan eindelijk in een echt theater staan. De Bussel in OOsterhout. Goed laad en los platform, Trekkenwand met 40 trekken, 4 man techniek erbij van het theater. Now we're talking. Alles liep van een leien dakje. Gelukkig staan er voor de rest van de tour voornamelijk van dit soort theaters op het programma. Nu zit Harry weer even in zijn flightcase, zaterdag mag hij er weer even uit voor een try-out in het Koningstheater te Den bosch en maandag is de premiere in de Goudse schouwburg te Gouda.

Komt u ook?

Blij dat ik rij

Failliet!!!

Playing too loud during warm-up $10
Slapping while soundchecking your amp $25
Playing it loud and fast, after playing it wrong $20
Asking for an "E" while tuning $25
Playing a written riff $50
Playing a written riff wrong $75
Writing down the names of the notes played $50
Writing down the names of the wrong notes played $100
Slowing down an up-tempo song $75
Slowing down a ballad $100
Tuning during a ballad $50
Falling asleep during a ballad $1
Ignoring the drummer's tempo $100
Playing the drummer's tempo $250
Can't find beat after drum fill $25
After playing out of tune, faking that you're tuning your bass $50
Asking for the last note of a song $50
Getting the last note of a song. . . from the singer $100
Playing a long slide to last note of a song $200
Forget to turn on amp $40
Bringing an amp you can't move by yourself $75
Taking more than one bass to a gig $100 per bass
Setting up and tearing down earlier than the rest $55.00
Playing a song other than what the rest of the band is playing $150.00
Slapping a double bass $150
Rehearsing during breaks $50
Rehearsing during a drum solo $1
Rehearsing during a song $100
Not rehearsing at home $500
Starting a sentence with, "when I was a guitar player. . ." $1,000
Playing above the first octave You're FIRED!

Puupenkoppenland

Weekendhike is erg leuk, sterker nog: ik vind het een verrijking van mijn toch al goed ingedeelde leven. Het heeft één nadeel. Je moet soms vroeg op. Iets waar ik absoluut niet van hou. Gisteren een nieuw record gezet in het vroeg opstaan voor een tocht met Weekendhike.
6 uur, zes ja. Dat is toch geen tijd voor een fatsoenlijk mens? Meestal ga ik op die tijd pas naar bed.

Even na negenen arriveer ik in Amersfoort waar ik de kaartlezer tegenkom, per bus reizen we verder om halverwege nog eens over te stappen in een andere bus. Sommige plekken zijn wat moeilijk bereikbaar, we zullen maar denken dat zoiets goed is voor het avontuurlijk gevoel in dit verhaal. Uiteindelijk bereiken we Achterveld, wat ter ere van het carnaval is omgedoopt in Puupenkoppenland. Het klinkt een beetje als een nieuwe kinderserie. Yoko en Choko in Puupenkoppenland.

Vanuit hier gaat er gelopen worden, terug naar Amersfoort. En je was al in Amersfoort, hoor ik daar iemand zeggen. Tja, je moet iets doen om de tijd te doden. Via prachtige bospaadjes, ondergelopen paadjes en modderige paadjes trekken we door deze woestenij.
We stoppen bij een hotel voor koffie met gebak en als we naar buiten gaan zijn we getuige van een schouwspel wat niet misstaan zal hebben in de tweede helft van de 19e eeuw. Een jachttafereel wordt opgezet. Bij de deur staat een man in witte maillots (ben je wel een man als je een witte maillot draagt?), een rode blazer en een ventielloze Beshoorn om zijn schouder. Ik vraag of hij een stukje Miles Davis kan spelen maar dat zit niet in zijn repertoire. Wel legt hij vriendelijk uit wat er gaande is: ze gaan een vossenjacht naspelen door met een in vossenurine gedoopte doek sporen uit te zetten voor de jachthonden. Uiteraard wordt er niet echt gejaagd, dat is al 16 jaar verboden in Nederland. Verder vertelt hij over het communiceren met de hoorn, de 40 honden die straks losgelaten worden en dat de vossenjacht vroeger voornamelijk voor rijke mensen was. Dat laatste is volgens mij nog steeds zo, getuige de vele PC. Hoofdstraattrekkers op het parkeerterrein.

We lopen verder, springen over een sloot en belanden op iets wat de naam pad niet verdiend, maar het lopen wel erg leuk maakt. Begroeid met alle soorten struiken die prikken, steken, je veter los laten gaan en krassen maken op alle uitstekende lichaamsdelen. Na zo’n 50 meter dit pad gevolgd te hebben blijken de paden samen te komen en op te gaan in een goed begaanbaar pad. Ach, het was wel even goed voor het avontuurlijk gevoel in dit verhaal. We lopen door om uit te komen bij een niet meer in gebruik zijnde spoorbaan, met mijn oor op de rails gelegd kan ik verkondigen dat er hier al zeker in geen 30 jaar meer een trein heeft gereden. Zo lopen Amersfoort binnen. We duiken nog even een kroegje in en gaan daarna nog even een hapje eten bij een leuk eetcafé. Tegen 21.30 nemen we afscheid op het station, met bijna 30 km in de benen en een goed gevulde buik doezel ik rustig op de terugreis en zonder vertraging ben ik om 23.15 weer thuis.

Mooi moment

Starend vanuit het slaapkamerraam zie een hoe een merel op de schutting zit te fluiten. Hij vliegt op en land naast de vijver om daaruit te drinken. De krokussen staan in bloei en ook de tulpenbollen komen weer uit de grond. Achter in de vuurdoorn scharrelt een vink op zoek naar wat eetbaars, of zou hij een nest willen bouwen?
Met een glimlach op mijn lippen loop ik naar binnen voor een kop koffie. Gelukkig, het voorjaar komt er weer aan.

Ik wil nog even niet denken aan het werk wat er nog gedaan moet worden in de tuin. De schutting moet opnieuw in de beits worden gezet, de deur van de schutting moet worden vervangen en er moet hoognodig gesnoeid worden.

Nu even niet, ik wil de vogels niet storen.

Fileleed

Romantisch doen op valentijnsdag? Echt niet!!

Vrouwen zeggen nooit eens...

Poeh, ruik je die! Goed gelukt, hè?

harige billen zijn enorm sexy, vind ik.

Ik vergiste me. Je had weer gelijk.

Dat ziet er zwaar uit. Zal ik het dragen?

Mijn moeder wilde langskomen maar ik heb een smoes verzonnen hoor.

Als je wilt dat ik een biertje kom brengen, kun je ook gewoon een boer laten. Dat hoor ik wel vanuit de keuken.

Een man hoort niet af te wassen. Bemoei jij je nu maar met de DVD recorder.

Ik vind het niet meer leuk. Je besteed veel te veel aandacht en geld aan mij.

Ik heb op de kaart gekeken en je moet hier linksaf.

Ga maar lekker slapen, ik zal je niet wakker houden met mijn gezwets.

Het regent, ik doe de boodschappen wel.

Hier heb je mijn salaris, koop die basgitaar maar die je wou hebben.

Utrechtse heuvelrug

Het is zaterdag nog veel te vroeg als de wekker gaat maar als je de wekker zelf hebt gezet moet je dus ook opstaan. Logica waar geen speld tussen te krijgen is. Het is bedoeling dat ik veertig kilometer ga lopen, maar als ik nu niet gauw wakker word kom ik niet verder dan slaapwandelen.
Veertig kilometer, hoe verzinnen ze het. Na een heftige douche flikker ik gauw wat brood in mijn backpack en gesp een thermoskan koffie aan de zijkant. Zo, ontbijten kan in de trein wel. Het duurt immers twee uur voor dat ik aan zal komen in het über pittoreske Veenendaal-West.
En als mijn brood voortijdig opraakt kan ik altijd nog aan de energie repen, druivensuikers en stuiterdrankjes die er verder in mijn tas een plaats hebben gekregen. Ik schijn het niet nodig te hebben want er is mij vrijdagavond telefonisch verzekerd dat we voldoende restaurants aan zullen doen. Een blik op mijn weldoorvoede buik besluit dat het geen kwaad kan om zelf nog wat extra’s mee te sjouwen. Bovendien ben ik wel benieuwd naar de effecten van stuiterdrank met de opwindende naam Blue Bastard, niet te verwarren met de gelijknamige punk band uit Munchen waarvan ik helaas geen Cd’s in de kast heb staan maar die ongetwijfeld hoge ogen gaan gooien bij de uitreiking van de Duitse versie van de Zilveren Harp, Echo heet deze prijs, geloof ik.

Terug naar het lopen van vandaag. Na een voorspoedige reis kwam ik aan in Veenendaal – West. Er waren wel twee deelnemers. Pieter die tevens fungeerde als kaartlezer/organisator en ik. Welgemoed gaan we op pad dwars door de Utrechtse heuvelrug, al gauw vrolijk ouwehoerend over een weekend wildkamperen wat we willen gaan ondernemen, muziek, en al dat andere wat het leven zo bijzonder maakt. Af en toe graai ik achter in mijn rugzak naar wat brood of ander voedsel en zo stappen we rond ik een werkelijk prachtige omgeving rondom de Amerongse berg en het Egelmeer. Het is jammer dat het wat mistig is want de uitzichten moeten soms fenomenaal zijn met helder weer. We dwalen rond over stukken hei en later blijkt dat we passant een extra rondje hebben gelopen van zo’n vijf kilometer. Na zo’n 25 km aan één stuk te hebben gelopen wordt het tijd voor een goede pauze, normaal heb ik, als ik 25 km loop al zeker één en nog vaker twee keer gepauzeerd maar als je zo’n eind wilt lopen is het zaak om vooral niet te vaak te gaan pauzeren. Dus vandaar dat we een eerder tegengekomen restaurant links hebben laten liggen, letterlijk en figuurlijk. Om 15.40 nestelen we ons in luxe stoelen en na een frisse salade gaan we verder om 16.30.
We lopen nu richting Driebergen, het uitzicht is hier een stuk minder langs een rijksweg maar na een lang stuk buigen we af. Het begint al aardig te schemeren en als we even later in een modderige berm lopen wordt het tijd om de lamp te voorschijn te halen, de rode fietslamp achter op mijn backpack brand al een tijdje maar nu gespen we toch ook maar de hoofdlampen om. Gestaag ploeteren we verder als twee mijnwerkers. Het begint nu stevig te regenen en de laatste 7 km vallen me zwaar, hoewel ik het ook wel een uitdaging vind. Tegen 19.30 bereiken we het station van Driebergen – Zeist. Al met al hebben we in 9 uur en drie kwartier 40 km gelopen, als je daar nog zo’n 3 kwartier pauze vanaf trek hou je negen uur over. Niet slecht voor een amateur, sterker nog, eigenlijk ben ik wel trots op mezelf dat ik zo’n eind gelopen heb. In Utrecht gaan we nog wat eten in een Indiaas restaurant, als ik even naar de wc toe ga strompel ik als een gerimpelde hoogbejaarde zwangere vrouw maar het lukt me om niet om te vallen. Terug naar de trein gaat het me net zo af maar de volgende ochtend, terwijl ik dit stukje type, is de spierpijn al weer zo goed als verdwenen.

Gelukkig maar, want volgende week staat er weer 29 km op het programma.

Als de nood het hoogst is, is de redding nabij

Reisadvies

In verband met de sneeuw adviseert de NS reizigers 'gespreid' te reizen.
Hoe doet je dat dan?
Legt u mijn benen maar in het bagagerek, mijn armen reizen eerste klas en de rest van mijn lichaam tweede klas.
Of is het de bedoeling dat ik wijdbeens met de armen gespreid plaats nemen zodat ik in mijn eentje vier plekken bezet hou?

Geraakt.

Ik ben een man, dat wil zeggen dat je witte sokken draagt, je hersens regelmatig een meter lager zakken en je je verder ongevoelig gedraagt. Mode heb ik schijt aan dus ik draag inderdaad witte sokken en door te zeggen dat ik schijt heb aan wat mode is toon ik me van ongevoelige kant. Als ik een leuke vrouw zie zakken mijn hersens i.d.d. een meter lager, rollen mijn ogen uit mijn kassen en begin ik te kwijlen. Gelukkig liggen mijn eisen op het gebied van leuke vrouwen erg hoog zodat de laatste situatie niet al te vaak voor komt. Ik schreeuw vaak en bij wijle ook erg hard, het is immers zo lekker om jezelf eens te horen brullen. Maar ondanks dat mijn gedrag af en toe verdomd veel lijkt op dat van een botte boer valt het verder wel mee met mijn ongevoeligheid.
Zo ben ik de afgelopen week een paar goed geraakt en wist ik niet goed wat te zeggen, iets wat mij zelden overkomt.
Zo ben ik op zowel donderdag als op zaterdag ontzettend verwend. Iets wat ik erg fijn gevonden heb maar waar ik ook een beetje stil van word. De moeite die mensen genomen hebben om mij een fijne dag te bezorgen. De cadeaus die ik mocht ontvangen zijn erg leuk en goed in de smaak gevallen.
Wat ik echter nog veel fijner vond was de aandacht die ik kreeg. Vrienden en vriendinnen die speciaal langs komen dan wel meenemen. Daar word ik pas echt verlegen van.

Een andere gebeurtenis die mij erg raakte was het feit dat ik gevraagd ben om samen met een gitarist een bandje te vormen. Nu spelen we al weer een tijdje samen, eigenlijk al sinds hij bij Kneiper weg is waar ik hem heb leren kennen. Vorige week belde hij me op dat hij toch ook weer in een echte band wil spelen en of ik het zag zitten om dat samen met hem op te zetten. Nu ben ik wel een basverslaafde maar om nou te beweren dat ik een hele goeie bassist ben...
Ik vind dat wel meevallen.
Hij dacht er anders over want hij wou mij er graag bij hebben, zowel op het persoonlijke als op het muzikale vlak.
Dat is altijd erg fijn om te horen.

Uiteraard heb ik ja gezegd. Er is maar één goede manier om een goede bassist te worden en dat is door veel te spelen. Dus gaan we nu op zoek naar een drummer en een zanger. Dat werd gisteren gevierd met het spelen van een stevig stukje bluesrock waarbij de bastonen als heipalen dreunden en ik ook nog een stukje gezongen heb. Nou ja, ik moest me wel eerst even wat moed indrinken maar ook dat hoort bij de botte bassende boeren blues, als je er niet over kunt praten neem je een biertje en speel je wat voor de vuist weg, conclusie:

I suck as a singer but i'm a hell of a bassplayer.

Gelukkig maar dat we op zoek gaan naar een zanger.

Uiteraard ga ik voorlopig gewoon door met Kneiper. De data voor de CD opnames komen eraan en ik ga naast verschillende speelstijlen op de basgitaar, zowel fingerpicking, slappen en spelen met een plectrum, één nummer inspelen op contrabas.
Gelukkig maar dat ik muziek maken als hobby heb, het geeft me mooi de gelegenheid om die gevoelens van “geraakt zijn” om te zetten in goed basspel.

Verwend!

Zo, de laatste glazen staan weer in de kast. Nu nog even bijkomen. Ik voel me op dit moment heel bijzonder, terwijl er toch niet zoveel bijzonders is aan 34 worden. Tenminste, er zijn hele volksstammen 34 geworden maar zouden ze zich net zo bijzonder voelen als ik me nu voel?
Niet dat 34 worden nou zo’n bijzondere prestatie is, maar wat ben ik verwend.
Het voelt erg fijn en ik voel me stiekem ook wel een beetje geraakt door alle aandacht die ik heb gekregen. Wat heerlijk allemaal. Kaarten, SMSjes, tegoedbonnen, een paar prachtige flessen voor zowel inwendig als uitwendig gebruik, noem het maar op. Eerst heb ik donderdag al een fantastische dag gehad en nu vanavond weer.
De komende weken ga ik me verdiepen in het vinden van een perfecte partner en alles wat daarbij komt kijken zoals ingrijpende plastische chirurgie, internetdaten, opdringerige telefonische verkopers en verboden dromen. Ja, ik ben net zo nieuwsgierig als u, terwijl ik dat boek lees geniet ik van een goed glas en een lekker stuk chocola, waarna ik me ga verdiepen in het ontdekken van bijzondere wijnstreken, terwijl ik passant een wandelroute in de provincie Antwerpen uitzet. Kortom, ik ben verwend vanavond en niet zo’n klein beetje ook.

Dankjulliewel allemaal!

Dagje Rotterdam

Op mijn vierde verjaardag ging ik met mijn moeder naar de kinderboerderij, gisteren werd ik op 34 jarige leeftijd getrakteerd op een dagje dierentuin. Dit keer niet door mijn moeder maar door Gerhard. Diergaarde Blijdorp viert dit jaar zijn 150 jarig bestaan, ik werd gisteren 34. Een mooie gelegenheid om twee jarigen met elkaar in contact te brengen. Dankzij, of ondanks “medewerking” van de NS wisten we Rotterdam te bereiken en na een korte wandeling liepen we de dierentuin binnen. Het was lekker rustig dus we konden overal op ons gemak rondkijken. Hoogtepunt vond ik het bezoek aan het Oceanium, waar we begonnen met een bezoek aan het zo inspirerend klinkende “Bass Rock”.
We zagen hoe een Zeeotter uitgebreid dineerde. Hij zwom op zijn rug en op zijn buik lag een stuk vis wat hij regelmatig oppakte om er een flink stuk van af te happen. Af en toe dook hij naar beneden om daar een nieuw stuk vis te pakken. Verder prachtige koraalriffen gezien, haaien, pijlstaartroggen (strikey!!) en uiteraard de koningspinguïns, er stond een jong tussen van een paar maanden wat nog het meeste weg had van een langgerekt bolletje wol.

Vorig jaar is er een ware babyboom geweest in Blijdorp en we hebben veel jongen bewonderd, zo zijn we op kraamvisite geweest bij o.a. de gorilla’s, dwergnijlpaarden, de leeuwtjes die blijkbaar na al vaderloos zijn zodat ze een moeilijke jeugd tegemoet gaan, de giraffes en heel veel schilpadden.

Tegen vijfen liepen we naar buiten op zoek naar Astrid, het dierentuinbezoek was weliswaar afgelopen maar ze hadden nog een verassing voor mij in petto. Astrid hadden we spoedig gevonden en nadat we bijgepraat hadden in het bekende jazzcafé
Dizzy onder het genot van een witbiertje werd ik meegetroond naar een Pakistaans restaurant.
Zelden heb ik zo lekker gegeten. We konden kiezen uit mild, toeristen heet of heet en volgens G & A kon ik heet makkelijk aan, tenslotte had ik al eens Indiaas bij hun gegeten zonder problemen. De waarheid is dat ik wel wat gewend ben op het gebied van pittig en inderdaad had ik met de scherp gekruide gerechten geen moeite. Wat smaakte het toch heerlijk. Ken je het gevoel van vol te zitten maar toch nog een hapje te willen nemen omdat alles zo lekker smaakt? Eten is zo fijn, het is jammer dat je het niet de hele dag kunt volhouden. Al met al was het dus een echte “Schijt aan Sonja” dag gisteren.

Het was een fantastische dag gisteren en ik heb genoten van de verwennerij. Dankjulliewel!

34

Alle lichten uit

Mag je gedurende die 5 minuten wel een kaarsje branden of warm je daar de aarde ook te veel mee op?

Ik ben niet dik, ik ben te kort.

Doet u maar de dungesneden hertenrugfilet gevuld met paddenstoeltjes en sjalotjes, omringd door truffel vinaigrette, gevolgd door een ouderwets dubbel getrokken ossenstaartbouillon met een vleugje madeira. Als tussengerecht voor mij de In knoflook gebakken champignons, gegratineerd met kruidenkaas en als hoofdgerecht gebakken hazenrugfilet met Afferdse kruidkoeksaus. Bij dit alles graag een bijpassend wijnarrrangement.
Daarna graag een coupe dame blanche om vervolgens af te sluiten met een kaasplateau met een glas port waarna ik me zal vervoegen bij de open haard voor een cappucino met een goede cognac en doet u daar maar een schaaltje bonbons bij.

Een eenvoudige doch voedzame maaltijd, zeg maar.

Wat zegt u, of ik wel om mijn figuur denk? Maar natuurlijk, mijn beste. Rond is immers ook een figuur.

cryptogram

De naam van dit eiland doet vermoeden dat het hier om een paradijs voor rock bassisten gaat.

Hart

Ik ben al zo vaak mijn hart verloren dat ik geen idee heb waar het ligt.

Zuster!!!

ik slof op geruite sloffen door het huis met mijn rug in een hoek van 45 graden alsof ik 98 ben, maar ik moet nog 34 worden. Normaal hike ik 25 km, desnoods op geruite sloffen maar op het ogenblik heb ik nog het meeste behoefte aan goede zorg.

Als advies kreeg ik te horen dat ik mijn rug goed warm moest houden maar als ik in de magnetron probeer te kruipen krijg ik nog meer last van mijn rug.
Dan probeer je een warme kruik.
Ik heb alleen een jeneverkruik, maar die is leeg
tegen de kachel aan gaan zitten?
staat een bankstel voor
dan haal je die even weg
Kan niet.
Last van mijn rug.
bestel een masseuse!
doe maar een brunette van 28
met benen tot onder haar oksel en haren tot op haar billen!
wel via het ziekenfonds graag
zit niet in het pakket denk ik
Ik heb wel een drie *** polis.
Een donkerharige exotische schoonheid dan?
Sorry, kijk de kleine lettertjes er maar eens op na, bovendien wat wil je met haar doen? Je kunt niet met haar stoeien want je hebt last van je rug.
Ze kan toch lief voor me zijn?

Maar ook dat voorstel wordt afgekeurd. Ik moet eerst daadwerkelijk 98 zijn voor ik in aanmerking kom voor hulp.
Nu moet ik nog 65 jaar wachten voor ik in aanmerking kom voor hulp van een langbenige zuster. Als zij nu 28 is dan is ze straks 93 en zijn de fraaie lange benen vast veranderd in een paar van cellulitis voorziene spataders gestoken in steunkousen. Dan hoef ik haar niet meer. Ik wil nu hulp.

Mijn gebed werd verhoord. Helaas zijn de bezuinigingen in de zorg hard aangekomen bij het verplegend personeel zodat je met deze zuster playmobil ook niet veel verder komt. Ze studeert inmiddels voor vliegende non en vliegt bij mij de hele kamer door. Zo blijf ik toch een beetje in beweging op mijn oude dag.

ZUSTER!!!!

Winterpret

Mijn koude tengels onder jouw warme trui.........

Politie

Je mag geen jas dragen met de bovenstaande afbeelding.
Fuck you roepen mag dan weer wel.

Poll

Je ziet steeds vaker dat de consument ingeschakeld wordt als het gaat om opiniepeilingen. Of het nu gaat om het ontwerp voor een nieuw waspoeder, de verkiezingen of het al dan niet ontharen van de bilnaad. Steeds vaker mag u meedenken.
René zou René niet zijn als hij dan ook niet zou proberen om met deze trend mee te gaan. Daarom zult u op deze plek af en toe een poll aantreffen zodat ik me een beter beeld kan vormen van mijn lezerspubliek en zo mijn schrijfsels daarop kan aanpassen.
Daarom lanceer ik heden de eerste stelling:

Wat doet u als eerste wanneer u s’morgens ontwaakt?

A: U vermoordt de wekker met een daarvoor gereedstaande hamer.

B: U begint uitgebreid aan u ballen te krabben (hoe dit bij dames zit weet ik niet maar ik ben er erg nieuwsgierig naar).

C: U schopt u partner uit bed met het verzoek om voor ontbijt op bed te zorgen.

D: U springt onder de douche met het voornemen om er eens flink bij te zingen maar u glijdt uit over het stukje zeep.

E: U draait zich nog eens om en slaapt lekker verder.

F: U kleedt zich aan en gaat naar huis.

G: U zet de PC aan en kijkt wat voor stukje hier nu weer staat.

To love mother nature

Bring nothing but silence
Show nothing but grace
Seek nothing but shelter
From the great human race
Take nothing but pictures
Kill nothing but time
Leave nothing but footprints
To show you came by

Words: John Kay © 1977 Rambunctious Music (ASCAP)

Meneer, hoe heet zo'n ding

Enthousiast sta ik in de pannen te roeren als de bel gaat. He shit, niet nou. Toch maar even gauw kijken wie er is, het zal wel een collecte zijn of zo, die komen altijd onder etenstijd.
Voor de deur staat een meisje van een jaar of 14.

Meneer, hoe heet zo ding als wat bij u in de hoek staat?
Dat ding in de hoek?
Dat is mijn contrabas.
Dankuwel meneer
Enthousiast loopt ze naar haar vriendin terug, enthousiast brullend, een contrabas....
Een brutaaltje, maar wel op een leuke manier. Ik had haar graag nog iets meer verteld maar om daar nou mijn eten voor aan te branden gaat te ver.

Misschien stelt ze er binnenkort wel wat vragen over aan haar leraar CKV.

Stevig briesje II

Heeft uw dak veel geleden onder de storm?
Dat kan ik u pas zeggen als ik het teruggevonden heb.

Stevig briesje

zingen

Hoor de wind waait door de bomen.
Hier in huis waait zelfs de wind.

stoppen met zingen

Ik heb op mijn werk net de riolering provisorisch hersteld als om 11.30 de telefoon gaat:
Hoi met Moon, zeg, het repeteren gaat niet door vanavond, het waait te hard en we blijven liever thuis i.p.v. er nog met de auto op uit te gaan.
Oh, oke.
Om 14.30 rinkelt nogmaals de telefoon.
Hello, met Egon, hoe is het in daar?
Alles staat nog, hoezo?
Ga maar naar huis, het schijnt nog veel harder te gaan waaien. Ik heb liever dat je nog veilig thuis komt.
Thanx.

Ik besluit toch maar even gauw wat dingen af te maken en het is rond 15.30 uur als ik een laatste ronde maak en naar huis ga. Even overweeg ik om nog even op het strand te gaan kijken maar als ik nog geen minuut onderweg ben laat ik die gedachte varen. Een hoosbui vergezeld van hagel maakt dat ik binnen 10 seconden een zeiknatte broek heb. Mijn jas is wel bestand tegen het natuurgeweld en ook mijn voeten blijven droog dankzij mijn schoenen. Lang leve de multifunctionele hike uitrusting. Ik kom er amper tegen in maar ik vind het wel gaaf om zo wat te dollen met de natuurelementen. Terwijl ik me door de storm en regen ploeter zie ik automobilisten een parkeervak induiken omdat ze niet verder durven/kunnen rijden. Verwonderd kijken ze mij aan. Ik loop rond met een vette grijns terwijl het noodweer is. Maar ja, wat zij niet weten is dat ik binnen 10 minuten thuis zal zijn bij een warme douche en daarna droge kleren. En die wetenschap maakt dat ik me haast naar een onverwachte vrije avond. Thuisgekomen zitten mijn kleren omgedraaid binnenstebuiten door de wind. Toch wel een stevig briesje. Er wordt hier en daar al gesproken over Orkaan Femke. Lijkt me een beetje overdreven al weet ik best waarom een orkaan altijd vrouwennamen dragen. Als ze komen zijn ze nat en wild en als ze gaan ben je je huis kwijt. Of dat voor Femke’s ook geld weet ik niet. Er bevind zich niemand in mijn directe kring die zo heet maar ik zal het eens navragen.

Helaas moet ik wel zelf koken, pizza’s worden nu niet meer bezorgd. Ik besluit van de nood een deugd te maken en trek de beste ingredienten uit de koelkast om er eens lekker van te genieten. Helemaal niet verkeerd, een onverwacht vrije avond waarop je ook nog eens vroeg thuis bent.

Ik hoop maar dat we op het werk niet al te veel schade oplopen, toen ik wegging kraakte het gebouw wel behoorlijk. Hier in huis is er niet zo veel aan de hand. Dat is, net als, vrij stevig gebouwd en kan wel tegen een stootje.

Bloemen

Gisteravond met Shin Kickin' gerepeteerd. Zitten we na afloop nog ff af te pilsen in de huiskamer komt het gesprek op bloemen.
Heb jij nooit bloemen in huis dan?
Nee, ik heb geeneens een vaas thuis. Die ene keer dat ik bloemen krijg zet ik wel in een lege bierfles of een lege wijnfles, net wat voor handen is.
Maar na een gig krijg je toch wel bloemen?
Nee, hoor. Ik krijg tijdens een concert altijd undy's naar me toe geworpen met daaraan een tel.nummer van een dame. Daarom wil ik niet in een bejaardentehuis spelen. Ik krijg nog liever een tomaat naar mijn kop dan een natte tenalady.
Nou, als je jarig bent krijg je mij een vaas met bloemen.

Da's goed, begin maar vast met sparen, over twee weken wordt ik 34

Zandstralen

Met oren nog vol van het klaroengeschal en trompetgeschetter van de vorige avond ben ik vandaag even wezen uitwaaien aan het strand. Hoewel het niet meer zo hard stormde als donderdag leverde de zee nog mooie golven en schuimkoppen op en word ik nog behoorlijk gezandstraald. Ik ben van Wijk aan Zee naar Castricum gelopen en net voorbij heemskerk was het strand op dat moment niet breder dan zo’n 40 cm. Soms moest ik even wachten tot een golf zich terug getrokken had alvorens ik verder kon lopen. Wat ik eigenlijk wel een grappig spelletje vond totdat ik iets te overmoedig werd en tot bijna mijn knieën in het water stond.

Bij Castricum aangekomen kan ik niet verder zodat ik een stukje terug moet om alsnog het duin in te klauteren. En dat allemaal voor een hardloopwedstrijd.
Via onbekende paden struin ik vrolijk door de duinen rond terwijl ik bedenk dat ik zelf wel eens een hike kan organiseren voor Weekendhike die nu eens niet gaat over de bekende LAW paden of de NS routes. Gewoon zelf een route uitzetten en struinen maar.
Na een paar uur rondgebanjerd te hebben kom ik weer uit bij Castricum alwaar ik de bus naar huis pak.

Corus Symphonisch Blaasorkest

Gisteravond is ook het culturele leven van 2007 van start gegaan, met een bezoek wat Laura en ik brachten aan het traditionele Nieuwjaarsconcert van het Corus Symphonisch Blaasorkest.
Was ik van de week al even in de Agatha Kerk, nu sta ik dus in de Vredevorst kerk. Twee keer dit jaar ben ik al vrijwillig in de kerk geweest, als dat maar goed gaat. Amen.
In tegenstelling tot de Agatha kerk heeft dit totaal geen sfeer. Het is een kerkgebouw uit de jaren 1970 en heeft nog het meeste weg van een kruising tussen een aula van de middelbare school en een aula van de begraafplaats. Erg sfeervol dus.

Naast veel koper, goh verassend, staat er het nodige slagwerk opgesteld en ontwaren we zowaar nog een contrabassist. Al blijft zijn rol vooral beperkt tot “Ik zie hem wel maar ik hoor hem niet”. Hij komt eenvoudig niet boven het geweld van de blazers uit. Wat kleine versterking had hier geen kwaad gekund, volgend jaar mag hij mijn Ampeg set wel lenen.

Slagwerker in een orkest behoort tegenwoordig tot een olympische sport. Vooral als je maar drie slagwerkers hebt en wel tien percussie instrumenten variërend van klokkenspel, drumstel, pauken, bekkens tot en met een heus hamer en aambeeld. Ze wisselen continu van slagwerk en ze mogen allemaal een keer op de pauken, de bekkens en het klokkenspel. Het komt de maatvastheid niet ten goede en het klinkt soms wat rommelig.

Voor de pauze weet het orkest me te boeien, het stuk na de pauze vind ik een stuk slapper maar ik moet eerlijk toegeven dat ik geen kenner ben op dit gebied. Ik hoor wel wat bekende stukken voorbij komen van Gershwin, Strauss en Sammy Davis jr. Ronduit lachwekkend is het overdreven gedrag van de dirigent die wel iets weg heeft van Emile Ratelband. Hij heeft niet alleen de looks maar ook het irritante gedrag overgenomen. Tsjakka, en dan nu de trompetsolo.
Na afloop van het concert begint de voorzitster annex voice over met de woorden “Het Corus Symphonisch Blaasorkest wenst u” waarbij de rest van het orkest invalt “een ijzersterk 2007”! Als daar geen spruitjeslucht aanzit weet ik het ook niet meer. Even zijn we bang dat nu de bingo begint mar gelukkig spelen ze nog een toegift waarna we haastig de zaal verlaten.

Weer even wennen aan een wiebelende whale tail

Na bijna een maand van afwezigheid was het vanavond weer eens ouderwets Kneipertijd. De laatste repetitie dateerde al weer van begin december vorig jaar, zo lang geleden dat ik de exacte datum niet meer weet. Maar ja, de “feestdagen” zaten er tussen en dan heeft er altijd wel iemand een kerstdiner, zit met zijn toetsen het bier op te schuimen of heeft andere verplichtingen waarbij hij op oudejaarsavond de zangeres moet lastig vallen:
Allo, hips, las net je smsje hips gjelukkich njieuwjaah.
Waaj jik sit?
Op ‘t randje van me bet in een Nivon huissie.

We noemen geen namen, u mag zelf raden wie dat was ;-)

Maar een nieuw jaar, dus nieuwe kansen voor de band. Een nieuwe oefenruimte gevonden. Wat dat betreft zit ik dicht bij het vuur en voor een schappelijke prijs mogen we nu gebruik maken van de studio op mijn werk.
Deze ruimte is een stuk netter en een stuk groter. Groot voordeel voor mij is dat de ruimte op 10 minuten loopafstand van mijn woning ligt. Al moet ik nog wel even wennen aan het idee om op mijn vrije avond weer naar mijn werk te gaan om mijn hobby uit te oefenen.
De ruimte is een stuk beter uitgerust. S’winters kan de kachel aan, zomers de airco. We hebben een koelkast en een koffiezetapparaat tot de beschikking en als je naar de wc gaat hoef je niet te twijfelen of je het niet beter buiten kunt doen. Onze vorige oefenruimte was in een oude fabrieksloods en de wc-pot aldaar had al zo’n 20 jaar geen bleek meer gezien. Kortom, een hele verbetering.
We zullen het repeteren de komende periode hard nodig hebben want op 24 en 25 maart gaat Kneiper een CD opnemen. In dezelfde ruimte gaat Bassbro Eric zich straks uitleven om ons vast te leggen op de gevoelige schijf. Uiteraard zal ik u hierover op de hoogte houden.

Terug naar vanavond. Er is altijd wel iemand met een zuidelijk temperament die het manjana manjana erg letterlijk neemt en dus om 19.45 aan komt kakken, terwijl je had afgesproken om om 19.00 uur te beginnen. We hadden hem nog geprobeerd te bellen maar hij had een nieuw nummer, wat hij ons die avond had willen vertellen. Beetje jammer dat we hem dus niet konden bereiken. In gedachten hadden we hem al bijna gevierendeeld toen hij binnen kwam zetten. Vervolgens staat er een zangeres een beetje met een wiebelende whale tail naar je toe gedraaid. Ja hallo, ga je lekker?

A: Ik ben al weer een tijdje single
B: Ik ben niet van beton
C: Ik weet dat je zelf heel hard kan slaan en dat je ook nog eens een breed vriendje hebt, kun je geen Burkha aantrekken want zo kwijl ik mijn bas onder.

Gelukkig kon ze er wel om lachen, ze is eigenlijk wel heel lief. Als iemand mij in een bepaalde toestand opbelt om mij het beste te wensen ben ik daar niet zo blij mee, zij ziet er dan wel weer de humor van in. Ze zijn inmiddels wel wat gewend van me bij Kneiper als het op rare streken aan komt.
Het repeteren ging eigenlijk best goed, zonder al te veel rare streken.
Wel was er iemand die continu aan allerlei knoppen moest draaien om het geluid goed te krijgen maar ook dat hoort bij een nieuwe oefenruimte. Het is toch weer even wennen. Waar ik wel heel snel aan gewend zal zijn is het feit dat ik weer binnen 10 minuten thuis ben.

Men at work

Aan alles komt een einde, zo realiseerde ik afgelopen maandag met een klap dat de vakantie was afgelopen toen met een martelend TUUT TUUT TUUT de wekker afliep als was het een Israelisch luchtalarm.
Shit, de vakantie is over, en ik begon er net aan te wennen.
Inmiddels zijn zowel ik als de buren weer gewend aan het geluid van een wekker en begint het arbeidsproces langzaam weer te wennen. Waarschijnlijk zal ik zaterdag het geluid van de wekker wel missen en me zorgen maken of ik me niet verslapen heb voordat ik me realiseer dat het weekend is. Inmiddels hebben we de eerste werkbesprekingen voor komend jaar gehad en er zitten weer een paar mooie klussen bij.
Zo ga ik straks weer het hele land door als tourmanager:
21 x met De verleiding van Harry Faust en 5 keer met de Mattheus Passion van Egon Kracht & The Troupe.
We organiseren het Juttersfestival en verder alle voorkomende klussen zoals onderhoud, administratie en wat schrijfwerk.
Maar eerst de tour met Harry Faust. 12 en 13 februari hebben we de eerste bouwdagen waarna we van 14 februari t/m 20 mei on the road zijn. Heerlijk, ik kan bijna niet wachten tot het zover is.
Voorlopig ziet mijn werklijst voor 2007 er zo uit.

14 feb '07 20:15 Harry Faust Kennemer Theater Beverwijk
23 feb '07 20:30 Harry Faust CC VU Griffioen Amstelveen
24 feb '07 20:15 Harry Faust Spoortheater Nijverdal
25 feb '07 17:30 Harry Faust Beauforthuis Austerlitz
26 feb '07 20:15 Harry Faust Theater De Bussel Oosterhout
03 mrt '07 20:15 Harry Faust Het Koningstheater Den Bosch
05 mrt '07 20:00 Harry Faust De Goudse Schouwburg Gouda
10 mrt '07 20:30 Harry Faust Parktheater Eindhoven
20 mrt '07 20:30 Harry Faust Theater De Vest Alkmaar
21 mrt '07 20:15 Harry Faust Fortis Theater a.d. Schie Schiedam
04 apr '07 20.15 Mattheus Passion Grote Kerk Beverwijk
06 apr '07 20.15 Mattheus Passion Westlandtheater De Naald Naaldwijk
07 apr '07 20.00 Mattheus Passion Theater De Kolk Assen
08 apr '07 20.15 Mattheus Passion Theater De Stoep Spijkenisse
09 apr '07 15.00 Mattheus Passion Theater De Bussel Oosterhout
12 apr '07 20:15 Harry Faust Schouwburg De Meerse Hoofddorp
13 apr '07 20:30 Harry Faust Theater Castellum Alphen a/d Rijn
19 apr '07 20:15 Harry Faust Isala Theater Capelle a/d IJssel
27 apr '07 20:15 Harry Faust Leidse Schouwburg Leiden
08 mei '07 20:15 Harry Faust De Oosterpoort Groningen
09 mei '07 20:00 Harry Faust Schouwburg Venray
10 mei '07 20:15 Harry Faust Theater de Veste Delft
11 mei '07 20:30 Harry Faust Schouwburg Almere Almere
12 mei '07 20:30 Harry Faust Schouwburg Het Park Hoorn
19 mei '07 20:30 Harry Faust De Regentes Den Haag
20 mei '07 20:15 Harry Faust De Kleine Komedie Amsterdam
06 juli'07 Juttersfestival Dorpsweide Wijk aan Zee
07 juli'07 Juttersfestival Dorpsweide Wijk aan Zee
08 juli'07 Juttersfestival Dorpsweide Wijk aan Zee

Uiteraard zal ik u op de hoogte houden van het reilen en zeilen van deze komende gebeurtenissen tussen roedeboei en koperen kees.

Anouk

I'm picking up the pieces of my past.
But I can't find no peace at all.

Trein

Het is ook altijd wat met de NS. Liggen er eens geen blaadjes op de trein, dan glibberen ze massaal in de knoflooksaus, waarna de passagiers lopen te klagen over ademnood. Daar kan ik me iets bij voorstellen als je s'morgens vroeg wordt geconfronteerd met een conducteur die de kaartjes loopt te knippen terwijl een gigantische knoflookkegel uit zijn bakkes komt. Maar om daar nou voor met elkaar op de vuist te gaan lijkt mij wat overdreven.

Dood

Ik ben nog niet aan dood gaan toe, gelukkig niet. Toch vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn, dood zijn. Er is nog niemand die het me verteld heeft. Ik heb me laten vertellen dat er ook niemand is die het me kan vertellen. Er zijn immers maar weinig mensen van de dood teruggekeerd. Ik ken ze in ieder geval niet, u wel? Toch ben ik niet bang voor de dood, het is immers de toekomst.
Eerlijk gezegd lijkt het me maar een saaie bedoeling. Dan lig je daar in een kist terwijl iedereen nog één keer voorbij schuifelt en onder het turen naar je gluurt en mompelt, “goh, nooit geweten dat die René er zo rustig bij kon liggen, het is voor het eerst dat hij zijn klep een tijdje houdt”.

Wat zou er verder met je gebeuren? Sommige mensen denken dat je naar de hemel gaat, omdat ik niet geloof denken diezelfde mensen dat ik naar de hel ga. Rare bedoening, alleen omdat ik niet geloof mag ik straks niet bij ze aan tafel zitten. Of zouden diezelfde mensen de mooiste plekjes voor zichzelf willen houden?

Toch boeiend hoe ik zo met de dood bezig kan zijn. Ik ben niet levensmoe, heb geen bedreigende ziekte onder de leden en ben hopelijk nog niet eens op de helft van mijn leven.
Doodgaan is wel de enigste zekerheid die je hebt, je wordt geboren en gaat dood, zo simpel ligt het. En daartussen zit iets wat je leven noemt en wat je zelf in mag vullen. Feitelijk zit ik hier dus gewoon dood te gaan.

Opwekkende gedachte derhalve. Toch vind ik de dood “iets” hebben. Als ik naar een theater ga mag ik graag geraakt worden. Het hoeft niet alleen maar die lach te zijn. Ik vind het een prestatie als iemand mij weet te raken. Door te vertellen over liefdesverdriet wat voor bijna iedereen wel herkenbaar zal zijn, of door te vertellen over de dood. Pareltjes vind ik bijvoorbeeld Als ik dood ben of Nu ik nog leef.

Ondanks dat ik de dood een boeiend onderwerp vinden ben ik wel degelijk blij om te leven. Als ik onverhoopt toch eerder dan verwacht in een kist mocht belanden hoeft u van mij niet langs te komen. Ik heb liever dat u een borrel komt halen die ik u zelf in mag schenken. Laten we dan proosten op het leven.

Cheers!

PC Problemen

Doe mij die maar

Op de laatste dag van mijn vakantie stond er een familiebezoek gepland. Ditmaal hoefde ik er niet zelf op uit maar mocht ik de gastheer spelen. Iets wat ik graag doe. Mijn nichtje, of eigenlijk nicht, want ik moet op mijn tenen gaan staan wil ik haar nog enigszins in de ogen kunnen kijken bracht me een bezoek. Bijzonder want we wonen ver uit elkaar en zien elkaar niet dagelijks, toch ben ik blij met het contact wat we samen hebben.

Nadat ik Esther afgehaald had op het station was het zo’n beetje tijd voor de lunch. Aangezien ik geen zin had om zelf brood te smeren brachten we een bezoek aan Brasserie ’t Begijnenhof alwaar een overdadige kaart ons het kiezen aanzienlijk bemoeilijkte. Gelukkig hadden ze dat zelf goed begrepen want een blik op de kaart vertelde ons dat we naast de meer gebruikelijke recepten ook konden kiezen uit een broodje “Doe mij die maar”. Doe mij die maar, was dan ook het antwoord op de vraag wat ik wou hebben. Dat bleek te bestaan uit zelfgebakken vijgenbrood met geitenkaas uit de oven en een spinaziesalade. Erg lekker dus.

Daarna moesten we de stad in, dat schijnt te horen bij damesvisite. Ben ik er toch weer mooi ingestonken. Nou ja, eigenlijk viel het best mee. Soms kan shoppen niet onaangenaam zijn. We hebben ook nog een bezoek aan de kerststal gebracht. Ja ja, René die een bezoek brengt aan de kerk en naar de kerststal gaat staan koekeloeren. Nou is de kerststal in de Agathakerk wel een begrip in Beverwijk en ver daarbuiten. Het kerkgebouw is zelf ook zeer de moeite waard om eens te bezoeken als en als u in de buurt bent zal deze heiden het u graag laten zien. Amen.

Daarna konden we de stad verlaten en werd het tijd voor een bezoek aan mijn paleis. Na een spelletje regenwormen moest er nog wat gebrouwen worden in de keuken. Tenslotte profileer ik me graag als restaurant “De gevulde kippenkont”. Na een korte smakelijke maaltijd was het tijd voor koffie en daarna de afwas...

Moest ze ineens de trein halen. Ik weet niet van wie ze dat geleerd heeft om hem net voor de afwas te smeren maar van mij heeft ze dat niet. Ik doe zulke dingen nooit!!!!!!!
Ik had me er juist zo op verheugd om samen met haar af te wassen, ik had expres een vaat van een week verstopt in een keukenkastje om haar een extra verassing te kunnen geven. Nu zit ik nog met de zooi.

Eens kijken wie ik binnenkort mag verwelkomen in restaurant “De gevulde kippenkont”.

Heet

Terwijl de meeste mensen die zich nu in Nederland bevinden dik gekleed gaan, loop ik rond in een zwembroek, drink ik veel water met ijsblokjes en bevind me bij voorkeur in de directe omgeving van een ventilator.
Mijn ketel heeft problemen, wil de kachel dan normaal niet meer warm worden, bij mij is het net andersom. De kachel wil niet meer uit en de afgelopen dagen is de temperatuur gestegen tot 25 graden celsius.
Ik zou mijn verkoeling ook in de tuin kunnen zoeken maar dan hoor ik de deurbel niet. En die wil ik graag horen want de storingsmonteur is onderweg.

Ik hoop dat hij ijsjes bij zich heeft.

Dat zijn berichten!

Op de kop af toch nog maar een paar goede voornemens gemaakt.

Zo wil ik dit jaar meer foliumzuur slikken om doofheid op latere leeftijd te voorkomen, tenslotte komt dit vaak voor bij muzikanten en ik wil geen risico's nemen.

Verder heb ik besloten om vooral door te gaan met met eten en me niet over te geven aan wat voor dieet dan ook. Sorry, Sonja.

Als laatste goede voornemen ga ik gewoon door met drinken.

Ik kan dat foliumzuur gewoon doorspoelen met een biertje, als ik er dan wat bitterballen bij eet kan ik de smaak van het foliumzuur wegwerken. Zo vang ik drie vliegen in één klap.
Had ik al gezegd dat 2007 een geweldig jaar gaat worden?

1 jarig jubileum

Op 3 januari 2006 schreef ik mijn eerste logje, inmiddels ben ik dus 1 jaar (en 1 dag verder). In dit jaar heb ik 240 wijsneuzerige gedachte's, verhalen en belevenissen aan u toevertrouwd. Hoewel een eerste lustrum meestal pas bij vijf jaar wordt gevierd, vind ik het reden genoeg om straks aan de koffie met gebak te gaan.

Oud en nieuw, deel III (slot)

1 januari 2007

De drank heeft mij voldoende verdoofd om te slapen zonder last te hebben van Snurkie, helaas heeft de drank me niet voldoende verdoofd om door de wekker heen te slapen. Maar om door dat gepiep heen te moeten slapen heb je minimaal de inhoud van een goed gesorteerde grote slijterij nodig en zoveel paste niet in mijn rugzak. Lodderig doe ik voorzichtig één oog open om te vragen hoe laat het is:
Half tien, krijg ik te horen.
Oh, en hoe laat was het ontbijt?
Half tien, is wederom het antwoord.

Juist, dat schiet op. Zet jij de wekker altijd zo scherp?
Moeizaam ploeter ik uit bed en gooi een tankwagen water over mijn gezicht, ik schiet in wat kleren en denk klaar te zijn voor het ontbijt. Tot mijn grote verbazing ben ik niet ééns de laatste die aanschuift voor het ontbijt, één na laatste, kijk, dat zijn berichten. Een minder goed bericht is dat er nog geen koffie is maar ook dat wordt geregeld. Ik tril wat als ik de koffiekan haal uit de keuken en het trillen wordt iets erger tot dat ik een goochelact ten beste geef. Ik jongleer met een bord wat helaas niet valvast blijkt te zijn. Nou ja, scherven brengen geluk. Waarschijnlijk een combinatie van te weinig slaap en ietwat te veel alcohol maar koffie en brood doet wonderen, zodat ik, zij het nog enigszins onvast, naar boven ga om mijn tas in te pakken. Hoewel de rugzak zes liter wijn minder bevat zijn daar weer andere dingen voor in de plaats gekomen en in combinatie met wat natte kleren die er nu inzitten zit hij toch nog gauw op de vijftien kilo. Dit in combinatie met mijn enigszins brakke toestand zal wel zorgen voor een leuk tochtje. Er wordt nog gauw even een groepsfoto gemaakt en dan gaan we op pad.

Frisse lucht doet wonderen en ik voel me gauw opknappen. We lopen door een prachtige bosrijke omgeving, helaas af en toe valt er een fris buitje maar dat zorgt ervoor dat de laatste restjes slaap verdwijnen. Ik ben weer het mannetje. We lopen een stuk over de Veluwe, het is hier prachtig. Ik denk dat ik dit jaar wat vaker in dit gebied ga lopen, het is alleen jammer dat het wat ver weg is vanuit Beverwijk, misschien maar eens een weekendje van maken. Wel begint de rugzak zich aardig te roeren, oef, hij is best zwaar. Dit is iets waar ik dus ook vaker mee wil oefenen. Tijdens een hoosbui houden we even stil onder een viaduct om daarna onze weg te vervolgen tot we in Wolfheze aankomen. Hier gebruiken we nog een versnapering waarna we met de trein huiswaarts gaan. Tot Amsterdam Amstel heb ik nog gezelschap van een mede-hiker, daarna reis ik alleen verder naar huis. Gelukkig zonder vertraging.

Ik kan terugkijken op een fantastische jaarwisseling en hoop dat het jaar zich net zo leuk zal worden als dit weekend. Het is in ieder geval een zeer goede start geweest.

Oud en nieuw, deel II

31 december 2006

Om 07.30 vertelt een hoop gepiep me dat het tijd wordt voor een snelle douche, terwijl snurkie zich nog eens lekker omdraait. Het is oneerlijk verdeeld in deze wereld. Omdat de groep uit 25 personen bestaat gaan we in twee gesplitste groepen lopen. Ik zit in de eerste, hij in de tweede. Terwijl ik de gang in loop op weg naar de douche komt er een plens water aan zetten. Even denk ik dat de Rijn buiten haar oevers is getreden. Het valt mee, degene die voor mij onder de douche stond heeft de halve gang blank gezet. Wel zo gemakkelijk, nu heb je al schone voeten voor je de douche bereikt. Hoef je er niet met je baggerpoten onder te staan, heeft degene die na jouw komt geen last van bagger op de tegeltjes.
Na een goed ontbijt en een paar kopjes koffie gaan we op pad.

De omgeving is een erg mooie bosrijke omgeving. De geur van dennen die ik eigenlijk alleen ken van de spuitbus op mijn toilet komt je hier tegemoet. Het zal wel een heidens karwei zijn geweest om al die bomen in te spuiten met deze geur maar ik snap nu wel waarom deze geur laatst uitverkocht was bij de supermarkt.
Bij een koffiekopje scharen we ons om twee ronde tafels en laten ons de koffie met gebak goed smaken. We lopen verder tot een prachtig uitzichtpunt over de uiterwaarden van de Rijn. Als we weer verder lopen komen we na een tijdje de andere groep tegen. We wisselen wat ervaringen uit en lopen dan verder om na twee uur weer uit te komen bij hetzelfde koffiekopje als vanochtend. We zijn dus weer bijna in het huisje, een mooi moment om met zijn allen in een knus hoekje te duiken en ons te goed te doen aan een versnapering. Koffie heb ik nu wel even genoeg gehad maar een Jagermeister gaat er prima in, goed tegen de kou.
We zien de eerste groep voorbij komen en als we weer naar buiten lopen halen we ze in om het laatste stuk gezamenlijk uit te lopen.

Een korte douche en daarna even lekker uitrusten in de foyer voor we de keuken ingaan om eens flink te roeren in potten en pannen, sommige dingen veranderen gelukkig niet. De maaltijd is eenvoudig doch voedzaam en alles gaat schoon op. Na de maaltijd kak ik een beetje in, het slaapgebrek begint me parten te spelen. Een flink partijtje tafelvoetbal gevolgd door iets wat lijkt op tafeltennis doet wonderen en als herboren kom ik weer boven. Samen met Frans duik ik nog even de keuken in om een goede pan gluhwein te maken. Terwijl we hier mee bezig zijn klokken we een biertje onze dorstige kelen in en we nemen onze streken van het afgelopen jaar nog eens door. Peppie en Kokkie strikes back. We brengen de pan naar binnen en serveren uit, voor de liefhebbers met een extra scheut rum in het glas. Tegen 23.00 verdwijnen we nogmaals in de kelder voor een potje tafeltennis met een mannetje of 10. Als een gek ren je dan om de tafel heen om de bal over het net te hengsten waarbij er uiteindelijk twee overblijven. Vermoeiende bezigheid derhalve.

Tegen 23.45 gaan we terug naar boven waar het aftellen begint. Ik krijg een fles champagne in mijn handen gedrukt met het verzoek deze om uur nul te laten knallen. Dat lukt, en terwijl we proosten lopen we in groepjes naar buiten. Tijdens het vage spel van gisteravond heb ik een pakje knalerwten gewonnen en dat is dan ook het enige vuurwerk wat ik afsteek deze avond.
We blijven tot laat op en om 04.30 zijn we nog met zijn drieën over. We besluiten om het goede jaar maar te beginnen met een hike en we maken nog een ommetje door het bos. Terwijl we onze dromen bespreken voor 2007 en woeste plannen maken waar u wellicht nog over zult lezen over enige tijd. Het is iets over zessen als ik het bed bereik. Zonder last te hebben van gesnurk val ik in een diepe slaap.

Oud en nieuw, deel I

30 december 2006

Omdat een goed begin een goed einde verdiend heb ik oud en nieuw in stijl afgesloten, een weekendje weekendhike dus. Net als vorig jaar.
Terwijl ik op zaterdag morgen de laatste spullen in mijn rugtas trap til ik hem even op voor de aardigheid. Oef, mijn rug krijgt het zwaar te verduren. Kleding, extra schoenen, mijn eigen Auping bed en als klap op de vuurpijl zes liter wijn moeten mij door dit weekend heen helpen.
Als ik door het centrum van Beverwijk loop gaat het best met de rugzak om, maar na een voorspoedige treinreis wordt er gelopen van Station Ede-Wageningen naar het Nivonhuis De Bosbeek in Bennekom. Een stukje van zes km die we afleggen in vijf kwartier. Ik voel de rugzak best hangen, misschien volgende keer toch maar een schone onderbroek minder meenemen.Bij aankomst in het huisje kun je mij letterlijk uitwringen van het zweten.

Een aantal mensen zijn rechtstreeks met de auto naar het huisje genomen en omdat iemand wat moeite heeft met het vinden van de locatie loop ik samen met nog iemand de automobiliste tegemoet. Uitgerust als een mijnwerker met een hoofdlamp om want het is inmiddels al aardig donker loodsen we haar naar binnen, de missie van de rescue rangers is geslaagd.

Na het eten moet er gespeeld worden. Denk dan niet aan zo’n lullig spelletje monopoly, triviant of scrabble. Nee, dit keer ging het met het mes op tafel. De inzet was dan ook niet gering. We hadden de opdracht gekregen om allemaal drie kleine cadeautjes mee te nemen van huis en die vormden de inzet voor een hoop rare opdrachten:
Pak een kadootje van de stapel en hou het zelf
Pak een kadootje van de stapel en geef het aan een ander
Pak een kadootje van een ander af en geef dat aan iemand anders.
Ga een stoel naar links
Geef allemaal een kadootje aan degene rechts naast jou.
Trek een jurk aan en laat je op de foto zetten.

Er circuleert nu dus een vage foto van uw auteur in een jurk.

Na nog een korte avondwandeling in een nu wel erg krakend bos drinken we nog wat om het bed om te zoeken om te genieten van een nachtrust. Het bed heb ik gauw gevonden, de nachtrust niet. Mijn kamer genoot blijkt te snurken als een bronstig neuspaard met een flinke verkoudheid in de paartijd. Tijdens de avondwandeling kraakte het al in het bos maar ik vrees dat hij nog wat bomen extra heeft omgezaagd.

Nieuwjaarsgroet

Plaatjes raden

Terwijl we vandaag in Nijmegen de stad op stelten hebben gezet kwamen we ook nog langs een vinylwinkel. Dozen vol met LP's stonden ons daar verleidelijk aan te kijken. Zo'n elpeehoes is een kunstwerk op zich. Heel wat anders als een oppervlakte van pak hem beet 12 x 14 cm waarmee een CD hoes zich moet behelpen. Een aantal mooie voorbeelden vind u hier, waarbij u zelf uw kennis kunt testen. Weet U de naam van de artiest en het album?

Nijmegen, niet te koop

Vandaag afgezakt naar Nijmegen, om daar samen met mijn Bassbro een dagje te gaan basscruisen. Als ik op het station sta blijkt hij nog in de file te staan, hetgeen mij mooi de gelegenheid geeft om een bak koffie te scoren. Net als ik mijn tweede bak wil gaan halen, de file blijkt langer als ik dacht, gaat mijn mobiel af;
Ik sta voor het station.
Das mooi, koffie?
Ja, is goed.

En zo balanceer ik door het station met twee verse dampende koffie op weg naar buiten waar ik bij hem in de auto stap. Met een luid ”gas Bas” scheuren we weg. Om uit te komen bij een “met gevaar voor eigen leven opscheuren” rotonde. Het is landelijk zo geregeld dat verkeer wat zich op een rotonde bevindt voorrang heeft, behalve in Nijmegen:
Hier heeft het verkeer wat de rotonde op wil voorrang. Handig als je er op wilt rijden, maar een stuk minder als je er op rijdt en je er pas na vijf afslagen verder er weer af wilt. Vijf ja, zo lang kostte het Eric om uit te vinden waar nou het knopje van de richtingaanwijzer zat, daarom een extra rondje van de zaak gedraaid.

We parkeren de auto en begroeten elkaar maar eens stevig zoals alleen basbroeders dat kunnen. Er wordt aan handen gezwengeld en op schouders gebeukt wat bij een gewone sterveling zou lijden tot een driedubbele sleutelbeenbreuk. Zo niet bij basbroeders, dagelijks trainen wij onze schouders door er een basgitaar om te hangen met een gemiddeld gewicht van vijf kilo.
Tegeltjeswijsheid leert ons dan ook dat “toen plassen pissen werd is het gezeik begonnen” en om Nijmegen nog maar eens extra af te zeiken besproeien we het Kronenburgpark. De reden dat Frank Boeijen hier ooit een liedje over gemaakt heeft is voor ons reden te meer om hem eens flink uit de broek te laten hangen al moet je wel oppassen niet betrapt te worden op wildplassen, dat kost je vijftig EURO. De laatste keer dat het mij overkwam heb ik de agent vijfenvijftig EURO gegeven. Toen de agent vroeg waar dat goed voor was vertelde ik hem dat ik net een scheet gelaten had, hetgeen de agent niet echt kon waarderen

We beginnen vandaag met een bezoek aan Paul alwaar we zijn nieuwe zaak aan goedkeurende blikken onderwerpen. Fijn spul heeft deze man hangen, mocht ik morgen over een flinke stapel geld struikelen dan weet ik waar ik een flink deel heen kan brengen. Toppunt is een collectie Fender Jazzbassen uit de jaren 60 en 70. Helaas staat er bij de meeste een bordje “Niet te koop”. Het lekkerste houdt Paul voor zichzelf. Terwijl Bassbro een elektrische upright aan een nader onderzoek onderwerpt vermaak ik me met wat bassen die her en der hangen om verliefd te worden op een Fender Jazzbas uit de jaren 70 met een maple hals en toets en de voor de jaren 70 zo typische blockinlay. Maar slik, 2300 EURO voor een bas uit 1975, das wel de hoofdprijs.

Kwijlend verlaat ik de winkel, vooral omdat Eric mij hardhandig aan de schouder mee naar buiten sleurt. Het is maar goed dat het om een getrainde schouder gaat, al zullen ze daar in Nijmegen niet echt blij zijn geweest met het kwijlspoor.
We gaan op zoek naar de volgende muziekwinkel, de waarheid gebiedt ons te zeggen dat Nijmegen een beetje tegenvalt, zeker op het gebied van muziekwinkels. Wel lopen we nog even binnen bij een winkel gespecialiseerd in vinyl, genaamd Vinylarchief, waarbij het mijn beurt is om Eric een schouder uit de kom te draaien. Onderweg komen we nog langs een klokkenwinkel maar bij meer dan de helft van het aangebodene staat een briefje “niet te koop”, het geen ons doet verzuchten dat Nijmegen best leuke spullen heeft maar het niet wil verkopen. Eigenlijk is het dus een soort van museum, maar dan wel één zonder openbaar toilet. We besluiten onze dag met een etentje waarbij we de stand van zaken nog eens doornemen. Conclusie:

A: Er zijn geen goede muziekwinkels meer in Nederland, je kunt beter struinen op internet.
B: De volgende basscruise pakken we al onze spullen in, huren een ruimte en gaan ons daar uitleven met onze versterkers en bassen.
C: De volgende keer slaan we het shoppen over en gaan we gelijk uit eten.

We verlaten Nijmegen en terwijl onze sporen langzaam opdrogen zal het nog wel even onrustig blijven in de stad. In de trein naar huis tref ik nog een Weekendhiker die deze dag is gaan hiken in Vaalst. Zouden ze daar meer muziekwinkels hebben?

Aaaaaaaaaaooooooooooeeeeeeeee...

Op een troosteloze “derde zondag” verzamelen zich op een troosteloos station een groepje Weekendhikers. Terwijl Santpoort Noord nog op zijn of haar gat ligt dan wel met één oor op een kussen komt het station tot leven. Schoenen worden verwisseld, Thermoskannen worden ontkurkt en Weekendhikers worden gedropt. Terwijl het miezeren stopt gaan we op pad. Tunneltje onderdoor, rechts, links. Ik dirigeer maar wat of ik doe alsof. De waarheid is dat ik dit stuk vaker gelopen heb en het dus nagenoeg uit mijn hoofd ken. Wel heb ik voor de zekerheid een kaart in mijn binnenzak gestoken. Bij Parnassia houden we een korte stop waar we concluderen dat

A: Kinderen best leuk zijn
B: We allemaal nog even wachten met kinderen
C: Ouders kinderen meenemen naar het strand zodat ze niet thuis de boel afbreken.

We besluiten om over het strand naar Zandvoort te lopen. Zo komt de kaart toch nog even van pas. Want lag dat het Station van Zandvoort nou achter de 200000000 zandkorrel of achter de 200000001ste zandkorrel?

Op het strand bij Zandvoort geniet ik van een haring wat me op het idee brengt om ook eens een Hollandse Haring Hap Hike te organiseren. Een HHHH dus. Stinkt het nou zo naar vis of komt het omdat je zulke grote stappen neemt?
We eindigen in Zandvoort in een zeer “fout” café. De muziek, voor zover je het muziek mag noemen klinkt nog het meest als een soort van kruising tussen Whitney Houston die een kind ligt te baren en Maria Kerrie die met haar vingers tussen de deur zit.

Aaaaaaaaaaooooooooooeeeeeeeee...

Fonduepan

S’nachts een man, de volgende morgen lekker uitslapen. Dat is vandaag prima gelukt. Na gisteravond nog even weg te zijn geweest draaide ik me vanochtend heerlijk om op een tijdstip dat de wekker normaal gesproken onverbiddelijk afgaat. Om 10.00 ging er lodderig één oog open, gevolgd door een graai naar links waar zich een CD speler bevind. Rustig werd ik wakker met op de achter grond het liefelijke geluid van de “Red Hot Chili Peppers”.

“I HEARD YOUR VOICE THROUGH A PHOTOGRAPH
I THOUGHT IT UP IT BROUGHT UP THE PAST
ONCE YOU KNOW YOU CAN NEVER GO BACK
I’VE GOT TO TAKE IT ON THE OTHERSIDE”

Luidkeels meeblerend wordt ik wakker en met mij de hele buurt. Er zijn beroerdere manieren om wakker te worden. Toegeven, ik weet ook betere manieren.
Veel hoef ik niet te doen vandaag. Dus vul ik de dag met wat lezen en muziek luisteren tot Hans komt. Vanavond een vuurtje gestookt onder de fonduepan. Ik heb een vierpits gasstel met automatische ontsteking en een koekenpan met de diameter van een tractorwiel maar wij moeten zo nodig weer wat knoeien met een lullig pannetje waar net aan twee kleine stukjes vlees inpassen. Dan heb je een etentje en dan sta je nog de hele avond je eigen vlees te bereiden. Het duurt even voor die getrainde buikspieren van ons verzadigd zijn. Om de tijd te doden drinken we er maar een glas wijn bij en ouwehoeren we wat. Al met al brengen we de avond op gepaste wijze door waarbij we ons later naar de voorkamer begeven om daar te genieten van het toetje, aardbeienijs met slagroom.

Morgen 16 km hiken, dus dan loop ik de calorieën er wel weer af.

Mijn kerstgedachte

Rustig liep hij de kamer in. Geen pakjes onder geen boom.
Kerst, het zou wat. Beetje schijnheilig vrede met alles en iedereen. Nou ja, voor twee dagen dan. Op 27 december zullen de kogels je wel weer om de oren vliegen. Het kogelquotum voor 2006 moet immers wel volgeschoten worden. Vroeger moest hij ook verplicht kerst vieren. 363 dagen per jaar kreeg je te horen dat je een klootzak was die nergens voor deugde, in het geval van een schrikkeljaar kreeg je het zelfs 364 dagen per jaar te horen. Maar op 25 en op 26 december was het “feest”. Je krassen verstopte je achter een mooi pak en met een schijnheilig smoelwerk wenste je iedereen een vredig kerstfeest. Immers de familie was aanwezig en mocht niets weten van wat er zich afspeelde. Ziende blind en horende doof.

Gelukkig lag dit alles achter hem al bleef kerst een nare herinnering oproepen. Daarom vierde hij geen kerst meer. Lekker rustig aan was het devies. Gewoon in een trui en afgetrapte spijkerbroek op de bank met een boek wat hij had gekocht. Hij beschouwde het gewoon als de eerste twee dagen van zijn vakantie. Vanavond kwam er nog iemand eten en morgen zou hij gaan hiken met een groepje.

Een zondag is niet erg maar drie zondagen achter elkaar is wel wat veel van het goede.

Kerstkaart

Ik heb al een bloedhekel aan kerst en dan komt er ook nog een bezorger langs van een plaatselijk sufferdje wat 51 weken per jaar twee dagen te laat komt, vaak verkreukeld en gescheurd.
Het krantje, voor zover je daar van spreken kan komt alleen heel en op tijd in de week voor kerst omdat hij dan een kaartje heeft gekregen van de baas.
Hij presteert het bovendien om aan te bellen op het moment dat ik zit te eten en dat moet je niet doen als je iets van me wilt.

Het printen van dit kaartje kostte me aan inkt en papier misschien wel meer dan de euro die je normaal geeft maar het gezicht van die bezorger was werkelijk onbetaalbaar toen hij bovenstaand kaartje kreeg en ik hem ook prettige feestdagen toewenste.

11 kleine visjes

Mannen met een stropdas heb ik nooit vertrouwd, mannen met een stropdas met daarop Disney figuren moet je met een korreltje zout nemen en mannen met een stropdas met Disney figuren in kerststijl zijn staatsgevaarlijk. Als zo’n figuur dan ook nog een kerstmuts draagt met bel en een figuur heeft waarbij je mij als anorexia patiënt kunt beschouwen is hij dus per definitie verdacht. We moeten immers met zijn allen oplettend zijn tegenwoordig. Hij had zich verder vermomd als conducteur maar het had ook een terrorist kunnen zijn. Je weet het tegenwoordig maar nooit. Gelukkig was de eventuele aanslag die dit treurig-gezellig persoon had willen plegen niet op de trein gericht waar ik in zat want die rolde keurig op tijd Station Leiden binnen, waarna ik de bus nam naar het hectische Zoeterwoude. Langzaam druppelen de andere Weekendhikers binnen terwijl we staan te verkleumen omdat één iemand de bus moest missen en we gekleed waren op hiken, niet op stilstaan vragen we ons af waarom we afgesproken hebben op de meest troosteloze plek op deze aardkloot. Zelfs op Purmerend of Waddinxveen is er koffie ter verkrijgen, maar zo niet op het afspreekpunt in Zoeterwoude. Alle tekenen wijzen erop dat de goden ons slecht gezind zullen zijn vandaag.

Het Hiken bleek vandaag wel wat weg te hebben van de tien kleine visjes die naar zee zwommen, al waren we vandaag eigenlijk met zijn elven. Al na een paar kilometer viel de eerste uit, zij had een hond bij zich en die bleken in het gebied niet toegestaan te zijn. Dat was het eerste visje wat wegzwom. Het tweede visje nam het zwemmen wel erg letterlijk. Toen we rechtsaf een hek over moesten liep hij blindelings rechtdoor en viel voorover in een sloot vol met koeien stront. Hij dacht dat het een asfaltweg was waar wat water op stond, helaas voor hem was het dus een sloot gevuld met een wel zeer kwalijk riekend goedje. Gelukkig was er een boer om de hoek de hem in de stal schoon kon spuiten en voorzien van een droge en schone overal. Daar ging visje twee terwijl visje drie zo vriendelijk was om hem even naar het station te brengen. De overige visje besloten om toch eerst maar op zoek te gaan naar een koffiekopje. Uiteindelijk slaagden we hierin maar het was inmiddels al aardig laat geworden zodat we besloten terug te lopen. Bij de bushalte namen we afscheid van nog eens vier visjes. Twee visje namen daar de fiets, één visje pakte de bus en één visje had daar zijn auto geparkeerd. Met vier visjes besloten we toch nog maar een stukje te lopen naar het Station van Leiden. Via wat drukke wegen kwamen we tenslotte in een nog drukkere winkelstraat. Een Visje ging nog even wat kopen in de stad en twee visjes liepen richting de bussen, als laatste visje bereikte ik het station waarop de trein, ditmaal gelukkig zonder terroristische treurig-gezellige als kerstclown vermomde conducteur.

Wereldvrede

Leuke meid gezocht om vanmiddag iets te betekenen voor de wereldvrede.

Jong geleerd, oud gedaan

Vanavond sprak ik met mijn moeder over het afgelopen weekend waarin mijn oom mij tevergeefs probeerde te bekeren.
Mijn moeder vertelde me daarop dat ik al op jonge leeftijd niks met God te maken wou hebben.

In 1974 bracht Robert Long de LP “Vroeger of later” uit, met daarop o.a. het nummer Jezus red. Ik begon in die tijd net lekker te brabbelen en net op het moment dat mijn toch wel steng gelovige opa en oma om visite waren presteerde ik het om vrolijk zingend in een schone luier luidkeels “Jezus, Jezus” te zingen, zonder hierbij ook maar een spoortje van eerbied te hebben voor de man aan het kruis. Nog een geluk voor mijn moeder dat ik nog te klein was om de gehele tekst op te dreunen.

Enkele maanden later was mijn moeder met mij op visite bij diezelfde opa en oma. We bleven eten en na het eten placht mijn opa altijd een stuk voor te lezen uit de bijbel. Nieuwsgierig klom ik bij opa op schoot. Meestal las mijn moeder me voor en ik vond de verhalen over “Roodkapje”, “Sneeuwwitje” en “Assepoester” maar wat spannend.
Helaas bleken de verhalen in de bijbel een stuk zwaarder en het kon me dan ook totaal niet boeien.
Na vijf minuten klom ik van schoot, verkondigde dat ik mijn autootjes bij elkaar ging zoeken en dat we maar beter naar huis konden gaan. Mijn moeder met een rood hoofd aan tafel achter latend.

U begrijpt dat het tussen God en mij nooit iets geworden is. Sindsdien ben ik bij gebrek aan een goed alternatief maar achter me zelf gaan staan.