Transport

Prompt, met René Vermey, goedemorgen. Zo begon ik nietsvermoedend op kantoor afgelopen maandag een telefoongesprek.
Iemand van de crew van The Troupe belde en dat zijn altijd leuke gesprekken. Even elkaar uithoren over de laatste nieuwtjes en mooie licht- en geluidsklussen. We bespreken de komende tour en wat we daarvoor nog nodig hebben. Kijk jij eens of je een flinke auto kunt regelen, was de laatste vraag.

Tuurlijk joh, geen probleem. In gedachten zag ik de crew en mezelf, want ja, ja, deze jongen gaat weer mee als tourmanager ;-)al rondrijden in Daf 95 XF spacecab of een dikke Volvo Globetrotter, voorzien van magnetron, koelkast, bedden en heel belangrijk, een koffiezetapparaat! maar helaas, daar hebben we geen budget voor. De papieren ook niet trouwens maar een kleinigheidje hou je.

Dus moest ik op zoek naar iets wat bereden kan worden met een BE rijbewijs maar waar je wel flink mee kan laden, tenslotte hebben we toch zo'n 2000 (tweeduizend) kilo aan meuk bij ons, dat is dan nog zonder het personeel. Helaas kunnen de meeste busjes maar maximaal 800 kilo laden en dat is wat weinig. Gelukkig zijn hier tegenwoordig goede oplossingen voor te vinden. Er zijn tegenwoordig kleine trekker/oplegger te huur met een laadvermogen van 3400 kilo die je met rijbewijs BE net nog mag besturen, ook een Clixtar is een optie. Dat is een kleine bakwagen met een dubbele achteras en dat heeft een laadvermogen van 3500 kilo en mag je met rijbewijs BE besturen. Hoewel best handig en groot genoeg valt het natuurlijk in het niets bij bovenstaande foto.

Stel je eens voor, één container vol met lichtapparatuur, één container vol geluidsapparatuur en nog een container voor de videoapparatuur, decor en de instrumenten. En dat allemaal op een LVZ. Wel wat lastig om in een stad bij het theater te komen maar wel gaaf!!

Misschien over een paar jaar maar eens mee met een tourtje Rolling Stones? Die gebruikte tijdens de laatste tour 70 trucks per voorstelling. In totaal hadden ze drie voorstellingen. Terwijl ze in Amsterdam aan het uitvoeren waren, braken ze in een ander land de show af en waren ze op weer een andere plek aan het opbouwen. Dat zijn dus 210 vrachtwagens in totaal.

Ik denk niet dat ik zo'n grote tour eens mee ga maken met Kneiper of Shin Kickin', maar je weet het natuurlijk maar nooit ;-)

The restless kind

Vanavond was het weer Shin Kickin' tijd. In tegenstelling tot de oefenruimte van Kneiper die een groot rock 'n roll gehalte kent oefenen we bij Shin Kickin' gewoon bij René thuis, andere René dan. Zelf ben ik net iets te klein behuisd maar andere René heeft een studio in zijn tuin op laten trekken. Voor we daar naar binnen drinken we altijd ff een bakkie en kletsen we wat, meestal is ook zijn vrouw aanwezig en ook twee inwonende dochters laten altijd wel even hun gezicht zien en komen een praatje maken. Beregezellig vind ik dat, wat een tegenstelling vergeleken bij mij thuis, waar niemand ooit zomaar ff aanschuift voor koffie met een kletspraatje, al krijg ik gelukkig wel regelmatig visite.

Maar er heerst bij hun toch wel een warme sfeer in huis die je nou eenmaal wat minder hebt als je alleen woont. Al heeft alleen wonen natuurlijk ook wel weer een hoop voordelen die je niet hebt als je samenwoont. Mijn studio is gewoon in huis en ik hoef niet de tuin in en kan bas spelen wanneer ik wil. Maar ik geloof niet dat ik het heel erg zou vinden om bas te spelen in een aparte studio die dan in mijn tuin staat als daar tegenoverstaat dat er een warme sfeer in huis heerst en er regelmatig iemand aanschuift voor een bakkie met kletspraat. Ach, ieder nadeel heb zo zijn voordeel, aldus een bekende voetballer.

Na een bakkie met speculaas en een praatje wordt het tijd om de studio in te duiken. Het spelen gaat weer lekker vanavond. "Keep on rockin in a free world" van Neil Young en "Hey Joe" van Jimi Hendrix zitten er al heel behoorlijk in, en ook komt eerder gespeeld werk van o.a. ZZ top en Danko Jones passeren de revue. Het zit er nog goed in allemaal. Bij "Cho cho mama" beginnen mijn vingers wat te verkrampen, da's toch wel een behoorlijke snelle "walking bass", daar moet ik nog ff op oefenen.

We eindigen met een nummer wat ik vorige week inbracht, "The restless kind" van Travis Tritt, het lijkt wel een beetje over mij te gaan....

Well I was born the restless kind
Settlin' down never crossed my mind
Wild and wooly I guess that's me
People sure get nervous when a man is free
I can hold my tongue and I can hold my wine
I can hold my own I'm the restless kind

I've seen the country and I've been to town
Rode in fancy cars with the top rolled down
Comin' down the road like a summer breeze
Whatever it takes I do what I please
I can hold my horses I can hold the line
Yeah I can hold my own I'm the restless kind
Yeah the restless kind

I was born the restless kind
I never assume what I'm gonna find
I can stand my ground I can slip through a crack
But as sure as I leave buddy I'll be back
I can hold my temper I can bide my time
Yeah I can hold my own I'm the restless kind
I can hold my tongue I can hold my wine
Yeah I can hold my own I'm the restless kind
Oh I'm the restless kind
Rough and rowdy restless kind

Broeikaseffect

Door het broekaseffect wat mede veroorzaakt wordt door auto's warmt de aarde steeds verder op, daarom zullen auto's vanaf 2010 verplicht worden gesteld tot het hebben van een airco.

Hoeft u er niet zo warmpjes bij te zitten.

Zwevend

Zonder verliefd te zijn zweef ik door het land. Morgen mogen u en ik weer naar de stembus opdat wij bepalen wie er de komende 4 jaar onze koers gaan bepalen, of korter natuurlijk. Als het volgende kabinet weer eens struikelt.
Ik zal zeker gaan stemmen omdat het een recht is wat gekoesterd moet worden en omdat ik alleen op die manier de komende vier jaar mijn mening mag geven over wat er in Den Haag beslist wordt. Als je niet stemt mag je ook niet klagen over politieke beslissingen die je niet zinnen, dan had je maar moeten stemmen.

Blijft de vraag wat ik ga stemmen. Eerlijk gezegd heb ik niet veel van alle debatten meegekregen. Ik wordt nogal al moe van die praatjes waarin niks verteld wordt, laat staan iets zinnigs. Om het u wat makkelijker te maken geef ik hieronder een korte profielschets van enkele lijsttrekkers.

CDA, Jan Peter Balkende: Het enige wat ik meekreeg is dat de Premier ineens aan vriendjespolitiek doet en hij al bijna 50000 vriendjes schijnt te hebben via Hyves/Hieves/hiv/whatever. Heeft hij daar wel tijd voor, hij moet toch het land besturen?
Kijkt in zijn zeldzame vrije uren graag naar het spel Lingo op tv.

VVD, Mark Rutte, maakt zich o.a. erg sterk voor een nieuw televisie programma wat na de verkiezingen uitgezonden gaat worden en wat als titel krijgt: Politicus zoekt vrouw. Wat mij betreft mag hij vast met de opname’s beginnen.

SP, Jan Marijnissen, weet wat dit land op de been houdt, een stevige kom tomatensoep, helaas geserveerd zonder gehaktballetjes. Vind ik, als carnivoor zijnde, toch een minpuntje.

Partij Voor De Dieren, Marianne Thieme, uiterlijk zonder twijfel de meest aantrekkelijke van het stel, zij heeft de vaandel overgenomen van Femke Halsema van Groen Links die vroeger de babe van de politiek was maar nu met haar 40+ over de houdbaarsheidsdatum heen is qua aantrekkelijk zijn. Helaas zal ik als overtuigd carnivoor mij niet kunnen vinden in alle standpunten van mevrouw Thieme (Marianne voor intimi). Wel hebben ze een erg goede poster waarin de bekende blauwe 2e kamer stoel aan flarden is getrokken door een trots poserende kat.

PVDA, Wouter Bos, Met een glimlach op zijn lippen bevroren leidt deze man helaas aan een quarterlifecrisis, hij durft maar niet te kiezen tussen een linkse coalitie of tch een coalitie met het CDA, er zit nogal een verschil tussen deze twee.

Ik zweef ergens aan de linkerkant en twijfel nog tussen Groen Links en SP. Ik denk dat het de laatste partij gaat worden, ondanks de ontbrekende gehaktballen. Ach, juist voor die extra’s die het leven zo leuk maken moet je toch zelf zorgen.

Sinterklaas

Gisteravond had ik mijn schoen gezet. Liedje gezongen en een emmer water voor het paard klaargezet.

Toen ik vanochtend ging kijken wat de lieve Sint in mijn schoen gestopt had, bleken mijn schoenveters gejat te zijn.

Onder dwang

Afgelopen weekend heb ik me naast het mij ongans eten aan appels ook nog erg vermaakt met een boek met een toch wel zwaar beladen onderwerp. Hoewel ik het niet altijd eens ben met de schrijver en ik vind dat hij een soms wel erg gekleurd verslag geeft van zijn gebeurtenissen tijdens zijn detentie en TBS vond ik het een zeer boeiend boek wat ik graag bij u wil aanraden.

Wat speelt zich af in TBS-klinieken als de Van Mesdagkliniek? Worden mensen daar werkelijk ‘klaargestoomd’ voor terugkeer in de maatschappij of worden ze gewoon voor onbepaalde tijd opgesloten? In “Onder Dwang” beschrijven Humphrey Ludwig (pseudoniem) en journalist Rick Blom het leven van een terbeschikkinggestelde in al zijn facetten

Het verhaal begint op het moment dat de dan 26-jarige Humphrey, de rechtbank zijn vonnis hoort uitspreken: vijf jaar cel met TBS, wegens de moord op zijn vrouw. “U bent een ernstig gestoorde persoonlijkheid…”, voegde de president van de rechtbank daar nog eens aan toe. "En dat gezegd door iemand die zich als man dagelijks in een zwarte soepjurk in het openbaar durft te vertonen".

Wat volgt is een met veel vaart en humor geschreven verhaal waarin achtereenvolgens verteld wordt over de onderzoeken in het Pieter Baan Centrum die zeven weken duren en zijn tijd daarna in de van "Mesdagkliniek" te Groningen, onder gedetineerden ook wel aangeduid als ‘de Hel van het Noorden’.
Humphrey omschrijft zijn eerste indruk van de kliniek als volgt: er doemde een gebouwencomplex voor mij op dat op verschillende plaatsen werd omlijst door grimmig prikkeldraad. Het geheel had iets grimmigs, iets dreigends, alsof daar in die stoffige gebouwen iets huisde dat op mij loerde.
Eenmaal in de kliniek aangekomen maakt hij kennis met het personeel aldaar: de bewakers, de sociotherapeuten, de afdelingspsychologen en de psychiaters. Met name de sociotherapeuten blijken een grote invloed te hebben op de gang van zaken binnen de instelling. Zo heeft iedere gedetineerde een sociotherapeut als vaste ‘mentor’ die voor hem als rolmodel diende te figureren. Geen gevoel voor zelfrespect kon daar volgens Humphrey echter te klein voor zijn. In zijn boek geeft hij meermalen aan over het algemeen niet zo’n hoge pet op te hebben van deze ‘sociotherapeuten’. Zij waren volgens Humphrey zelfs verantwoordelijk voor allerlei misstanden binnen de kliniek. Genoemd worden o.a. het feit dat er verschillende gedetineerden overlijden wegens het niet op tijd verlenen van medische hulp, liefdesrelaties tussen gedetineerden en vrouwelijke sociotherapeuten (5 x in één jaar!)en competentiestijd tussen de verschillende therapeuten onderling.

Ondanks het feit dat er ernstige onderwerpen in worden aangeroerd is geen deprimerend boek. Ik wil zeker geen oordeel vellen over dat iemand wel of niet terecht TBS krijgt, wat wel blijkt is dat de omgang met TBS door justitie soms nogal te wensen over laat. Met Humphrey is het goed gekomen, al blijft hij natuurlijk wel iemand met een moord op zijn geweten.

Helaas gebeurt het echter vaak dat iemand met TBS na behandeling of tijdens zijn/haar ontsnapping in herhaling vervalt, met alle afschuwelijke gevolgen vandien.

Appels

Is het voor sommige blijkbaar al tijd voor appeltjes van oranje, zelf heb ik gisteren bijna een overdosis gehad van de gewone handappel, al waren sommige exemplaren meer geschikt als moesappel of voetbalappel, wat ik ter plekke dan ook uitprobeerde.

Woopi had via Weekendhike een hike georganiseerd die van Geldermalsen en in de eerste helft van deze wandeling ging langs de Linge door oude Betuwse dorpjes als Deil en Enspijk, met regelmatig uitzicht over de rivier de Linge.
We kwamen langs veel fruitbomen en hoewel het seizoen al een beetje over is viel er voor de oplettende wandelaar nog genoeg te smullen onderweg. Al appels naar binnenwerkend werden er recepten uitgewisseld voor appeltaart, appelsap, appelcider, appelstroop, appelflappen en appelmoes.
Na wat speuren vonden we een cafeetje wat de Keuringsdienst van Waren nog nooit heeft gevonden, anders hadden ze ter plekke wel kunnen sluiten. De gordijnen stonken nog erger dan in de oefenruimte van Kneiper en te zien aan de spinnenwebben had de inrichting nog het meeste weg van een spookhuis. Ach, je komt nog eens ergens met Weekendhike.

Het tweede deel ging door lanen en onverharde paden van het schitterende Landgoed Mariënwaerdt richting Culemborg. Op een gegeven moment zouden we na een paar honderd meter op het station uit moeten komen, blijkbaar is bijna een kilometer een paar honderd meter voor Culemborgse begrippen.

De stationsomroeper bleek dezelfde te zijn als een paar weken geleden op station Santpoort Zuid, getuige de volgende mededeling die over het perron schalt:
De stoptrein naar Utrecht zal over vijf minuten binnen komen. Na drie minuten gevolgd door het bericht dat de stoptrein naar Utrecht over vijf minuten zal binnenkomen.

Een goed gesprek

Volgende ingewijden kan ik, "lekker uit mijn nek lullen" en ik zal niet ontkennen dat ik slap ouwehoeren tot een ware kunst verheven heb. Maar op zijn tijd een goed gesprek zal ik niet uit de weg gaan waarbij serieuze onderwerpen als kunst, religie, liefde en politiek (hoe serieus kun je dat laatste nog nemen tegenwoordig?) de revue passeren. Ik vind het heerlijk om op zijn tijd in goed gezelschap van b.v. een goede vriend een stevig gesprek aan te gaan waarbij we de hele wereld verbeteren tussen de kaasplank en het glas wijn. Dat er dan af en toe een glas te veel genuttigd wordt is bijzaak. Veel effect sorteren deze gesprekken niet, als ik de volgende morgen wakker word blijkt er vaak niks veranderd te zijn in de wereld, terwijl je de avond ervoor nog zo'n mooi wereldbeeld had gecreëerd. Daar doe je dan zo je best voor.

De kans is groot dat zulke gesprekken er in de toekomst heel anders uit gaan zien. Volgens een gerennomeerd wetenschappelijk blad zullen wij over een aantal jaren in staat zijn om te communiceren met onze huisdieren. Dan hoef je niet meer naar je psychiater of de kroeg maar je bespreekt je problemen met Bello/Pluto/hoe je hond ook heten mag, woningnood bespreek je met de goudvis die als ervaringsdeskundige optreed omdat hij zelf al jaren in een veel te klein kommetje rond dobbert en je laatste belevenissen op het amoureuze vlak bespreek je met een tortelduif die passant het wasgoed wat in de tuin te drogen hangt onderschijt.

Stank voor dank, zullen we maar zeggen.

Lawaaihemd

Regelmatig pak ik mijn basgitaar in omdat er gespeeld moet worden. Twee keer in de week pak ik "Marloes" of "The black pearl" in een hoes om ze mee te nemen naar repetities van "Shin Kickin'" of "Kneiper". Het heeft wel iets als je dan over straat loopt met op je rug je kostbaarste bezit. Terwijl ik dan de deur uitloop zie je bewonderende blikken van passanten die vragen waar je moet spelen vanavond. Amsterdam, antwoord ik dan zonder blikken of blozen, of: gewoon, repeteren. Net afhankelijk van wat er die avond op het programma staat.

Als het echter aan de wetenschap ligt zullen passanten binnenkort niet meer vragen waar ik moet spelen vanavond. Voor gitaristen is hij er al, het wachten is nu totdat Bassie ook in zijn hemd staat.

Ik snap best dat gitaristen zich te buiten gaan aan dit soort rare fratsen, het blijven tenslotte gitaristen en dat is nu eenmaal anders als een bassist. Maar ik moet er niet aan denken dat ik over 10 jaar een kek hemdje uit de kast pak omdat ik de behoefte heb om te musiceren.

Straks speel je niet de nieuwste basgitaar van Ibanez, maar trek je een truitje aan van een dure modewinkel/Zeeman/Whatever.

Zouden Hawaihemden dan wel weer mogen?

Schaapjes tellen

Als u niet kunt slapen klikt u hier.(wel even uw speakers aanzetten)

Net als Ernie prefereer ik persoonlijk toch brandweerauto's ;-)

Woerden - IJsselstein

Liep ik gisteren al 22 km, vandaag stond er nog een toetje op het programma van nog eens 22 km.
Dit maal iets verder van huis, kon ik gisteren riant uitslapen, vandaag trof ik het minder en ging mijn trein reeds om 08.40 richting Woerden. Gelukkig ging de trein rechtstreeks en kon ik onderweg nog wat verder wakker worden met de nodige koffie uit de thermoskan en wat lekkernijen die overbleven van Sint Maarten.
Ruim op tijd was ik in Woerden alwaar een kleine maar alweer een zeer leuke groep welgemutst regenbuien, een verdwaalde hagelkorrel en glibberige dijkjes trotseerden, onderweg de meest vreemde projecten passerend in het anders zo rustige Linschoten.

Wat te denken van auqa-tennisbanen en Annie’s Bodycentrum, het klinkt als een vaag bordeel maar daar doen ze niet aan in het brave Linschoten. Nee, bij Annie kunt u Power-platen, vacu-steppen en wrappen met Pilates, of zoiets. Het zal u niet verbazen dat we hard doorgelopen zijn, dus ik kan u niet vertellen wat het nu allemaal inhoudt, wel heb ik me laten vertellen dat jij bij drie power-plates een cola kunt krijgen. We lopen verder en passeren en houden een pauze in Montfoort. Na cappuccino met appelgebak met slagroom ( ja, ja, het was een zeer calorierijk weekend) klimmen en klauteren we verder. We komen nog wat hekjes tegen waarover heen geklauterd dient te worden maar dat is voor een beetje Weekendhiker geen probleem, ook een omgewaaide boom die over de dijk ligt wordt zonder moeite overwonnen. En terwijl er weer wat plaatselijke druppels naar beneden komen gaan we dapper voort. De regen deert ons niet, het meeste valt er immers toch naast en gelukkig zijn het maar drie buitjes, onderweg zien we ook nog een prachtige regenboog en spoedig naderen we nu IJsselstein, alwaar we de tram pakken richting Utrecht Centraal waarna de trein me keurig thuis brengt.

Al met al heb ik in twee dagen tijd 44 km gelopen. Ik heb geen blaren en geen spierpijn en daar ben ik eerlijk gezegd best een beetje trots op. Zeker als je bedenkt dat ik op 1 oktober 2005 begonnen ben met Weekendhike en al 34 hikes heb gelopen, waarvan ik er 5 zelf heb georganiseerd.

Even voor de statistieken: een totaal van 653 km, dat gedeeld door 34 maakt 19,2 km per hike. Niet dat het verder iets zegt maar ik vind dat ik wel een glas wijn verdiend heb.

Cheers

Sint Maarten hike

Sint Maarten Hike

Enkele weken geleden bedacht ik het idee om een hike te organiseren met Sint Maarten en mijn deelnemers, in het kader van Sint Maarten, daarna een etentje aan te bieden bij mij thuis, intimi en u nu dus ook, weten dat ik daarmee restaurant “De gevulde kippenkont” bedoel.

Voor ze echter aan mochten schuiven moest er natuurlijk wel even gebikkeld worden, voor niks gaat de zon op. De tocht die ik uitzette voerde van Station Castricum eerst naar het welbekende Johanna’s Hoeve, dwars door een begrazingsgebied heen. Na koffie met gebak bogen we af naar het strand waar we heerlijk konden uitwaaien. Met een stevige wind is het strand een mooie plek om uit te waaien. Een machtig gezicht om de golven te zien breken op het strand wat met grote schuimkoppen gepaard gaan. Bij Heemskerk zijn we weer het duingebied ingegaan om via de Meeuwenweg en het Moffenpadje in Wijk aan Zee uit te komen, alwaar we in Sonnevanck konden genieten van een goed glas bockbier. Waarna we welgemoed de laatste zes kilometers naar mijn huis aflegden.

Ik had express donderdag en vrijdagmiddag vrij genomen om als een witte tornado door mijn paleis te gaan en me voor te bereiden op het koken voor vijf gasten en de gastheer zelf. De beste wijnen werden uit de wijnkelder betrokken en de binnen no time stond de pasta saus te borrelen op het vuur, één en ander begeleid onder stemmig Sint Maarten gezang

Sinte Maarten, beste man
zette op het vuur een pan
Met tomaat, room, kruiden en gehakt
zorg dat je tijdens het eten niet smakt.

Hoewel het erg lekker smaakte is het de visite niet gelukt om de pan tot op de bodem leeg te krijgen, als ik morgenavond dus terugkom van de volgende hike hoef ik het alleen maar even op te warmen in de magnetron.

Elektrische tandenborstel

Zelf gebruik ik mijn tandenborstel alleen om mijn tanden te poetsen maar vrouwen zijn toch een stuk creatiever met die dingen, blijkens bijgaande berichten. Oftewel,wat je wel en wat je niet kunt doen met je elektrische tandenborstel.

Wie is dat?

Vandaag kreeg ik van een collega deze afbeelding toegemaild met de opmerking dat de persoon rechts wel heel erg op mij lijkt. Dat klopt vrij aardig, brilletje, kort haar wat alle kanten opstaat en een vette grijns die mij regelmatig aanstaart als ik in de spiegel kijk. Blijft de vraag wie de bevallige dame aan de linkerkant is...

Zou ik best willen weten.

Woordverificatie

Ter voorkoming van spam heb ik voor de optie woordverificatie gekozen zodat je eerst een vreemd woord moet intypen, voor je je reactie achter kunt laten. Zo word ik op mijn log tenminste niet geconfronteerd met zaken als Viagra (als ik wat wil laten staan, laat ik mijn baard wel staan) Rolexen waar het goud van aflazert en andere meuk.

Het nadeel van woordverificatie is dat je woorden tegenkomt waar je nog nooit van gehoord hebt en die je niet in je dikke van dale kunt terugvinden. Dus regelmatig vragen zowel medeblogger Ron als ik zich af wat de betekenis zou zijn van een woord.
Dit kan leiden tot zeer interessante onthullingen. Zo zijn we inmiddels al achter de volgende betekenissen:

Yrmamf: Moermansk, uitgesproken door iemand met een slecht zittend kunstgebit.

Zgiemam: CSKA Zgiemam, zestiende in de tweede divisie van Kazachstan. Twee punten achter Sarysu Karaghandy.

Itmdgugp: De volgende tegenstander is van CSKA Zgieman in het AK47 Bekertournooi van Kazachstan

Xrsuvfk: De daarop volgende tegenstander in het AK47 Bekertournooi van Kazachstan

bwlyh: het geluid is wat je maakt als je teveel wijn heb gedronken.



Ik ben benieuwd naar het volgende leerzame moment.

Bassbro said

Als je weer met je beide benen op de grond staat blijkt steeds weer
dat muziek de enige ware liefde is.

Groeten van Jan

Krijg ik net een SMS van Jan met de vraag of ik hem even wil helpen. Ik vraag me af wat hij van me wil, ik wil met alle liefde een basslick voor hem inspelen maar de kans is groot dat als hij hem afkeurt je dan tomaten naar je hoofd krijgt.

Shin kickin'

De naam is al afgekort, het repertoire al aardig uitgebreid. Nou ja, wat we willen gaan spelen dan. Wat te denken van artiesten als ZZ top, Walter Trout, Stevie Ray Vaughn, Ian Moore (geen familie van Gary), Vooruit, Gary Moore dan ook maar, Rory Gallagher, Ten Years After, Pat Travers, The Jeff Healy band, Travis Tritt, Jimi Hendrix en Slash's Snakepit, om maar eens met wat namen te smijten die we graag zouden willen coveren.
Stevige 12 bar bluesrock, ritmisch vaak niet al te ingewikkeld maar met ontzettende power en dynamiek gespeeld. Kortom, blues met ballen.

"Whippin post" van Frank Zappa zou ik ook erg graag willen toevoegen, alleen is die weer behoorlijk ingewikkeld en dan heb je ook nog minimaal een percussionist en een toetsenist nodig, en we twijfelen nu al of we er een drummer bij gaan zoeken, een drumcomputer is makkelijker te vinden en drinkt geen bier, zodat wij weer meer hebben. Tenslotte moet het wel leuk blijven en blijft Kneiper mijn voornaamste band.

Volgende week gaan we weer schenen schoppen!

Doodstraf

Laat schreef ik een stuk getiteld misdaad loont, het comment wat ik van Ron kreeg zette mij aan het denken.

Hij vroeg zich af of hij tussen de regels door las dat ik voor de doodstraf ben. Hoewel mijn stuk daar verder niet over ging en ik ik ook niet de intentie had om voor of tegen de doodstraf te pleiten zette het mij toch aan het denken.

Mijn eerste gedachte was NEE, ik ben niet voor de doodstraf. Hoe kan iemand nou voor de doodstraf zijn? Je begeeft je daarmee toch op hetzelfde nivo als de moordenaar, voorop gesteld dat het een moordenaar is die je veroordeeld tot de doodstraf.
Stel je eens voor dat de bewijslast toch niet helemaal waterdicht is, veroordeel je dan een onschuldig man tot de doodstraf? Daar zou ik niet mee willen en kunnen leven.
Maar wat als de veroordeelde bij zijn vrijlating opnieuw in de fout gaat? Wat als diezelfde veroordeelde na zijn vrijlating jouw geliefde of kind vermoord, ben je dan ook tegen de doodstraf? Er zijn mensen die erin berusten, er zijn zelfs mensen die de moordenaar van hun kind kunnen vergeven. Ik vind dit hele dappere mensen. Ik twijfel of ik zelf zo groot zou kunnen zijn.

Het antwoord op de vraag of ik dan ook nog tegen de doodstraf ben moet ik helaas schuldig blijven. Ik heb het gelukkig nog nooit van dichtbij meegemaakt en hoop het nooit mee te maken, maar het is een feit dat het al verschillende malen is voorgekomen dit jaar waarbij een TBSer tijdens een proefverlof opnieuw in de fout ging.

Zoals zoveel dingen in dit leven is het nooit zwart/wit, maar een groot grijs gebied waarin je je dan begeeft. Hoewel mijn eerste gedachte is dat ik tegen de doodstraf pleit, ben ik daar bij nader inzien dus niet zo zeker van. Gelukkig ben ik geen rechter, advocaat of jurist en zal ik daarin dus nooit officieel stelling hoeven te nemen.

Ik kan alleen voor mezelf spreken en ik weet het eigenlijk niet of ik nou voor of tegen de doodstraf ben.

Niks

Het is weer zover, de blaadjes vallen van de bomen.

Ja René, da’s meestal zo. In de zomer vallen de mussen uit de boom en in de herfst vallen er blaadjes uit. Het wordt pas zorgelijk als er bakstenen uit de bomen vallen, al geeft het wel weer een geheel nieuwe dimensie aan een mooie boswandeling. Stiekem vraag ik me nu af of jij toch niet getroffen bent door een vallende baksteen, stoeptegel of straatklinker.

Hoezo dan?

Je bent zo rusteloos de laatste tijd. Je hebt vanavond zegge en schrijven één pan kaasfondue veroberd, twee glazen wijn opgedronken, drie hoofdstukken gelezen in een boek, vier basgitaren bespeeld en vijf keer gekeken of je nog mail hebt. En dit alles in willekeurige volgorde.

Ja, knap hé, probeer ik er nog enthousiast van te maken.

Morgenavond moet je repeteren met de Shin kickin white socks sucks bluesband en donderdagavond repeteer je met Kneiper. Je moet nog twee dagen werken en dan heb je zowaar eens twee dagen vrijgenomen, je hebt zeggen en schrijven al wel twee hele vakantiedagen opgenomen en dit zijn je volgende twee. Ga je ff lekker weg of zo?

Nee nee, geen tijd voor. Druk, druk druk, weet u nog.

Ja waarmee dan?

Nou eh… geen idee eigenlijk. Of, om maar eens met Maarten te spreken:

Was ik nu bezig boodschappen aan het doen
Of was ik bezig niet te hyperventileren
Ga ik nu gewoon dood
Of ben ik bezig mooi te sterven
Waar ben je nou mee bezig
En het begint je langzaam te dagen
Weet je wat jij moet doen

Niks
Blijf nou maar rustig liggen en doe Niks
Niks
Hou nou maar op met ademhalen en doe Niks
En adem uit

Regelmatig klaagt mijn omgeving dat ze zo moe van me worden, nu wordt ik warempel ook nog eens moe van mezelf!

Misdaad loont

In 1987 werd Nederland opgeschrikt door een ontvoeringszaak. Op 9 september 1987 wachtte Ferdi Elsas, tegenwoordig bekend als Paul Elsas, zijn slachtoffer Gerrit Jan Heijn op in diens villa in Bloemendaal. Ze reden naar de bossen in Renkum en daar liet hij het slachtoffer wat bandjes inspreken, sneed zijn pink af en schoot hem daarna van achteren dood.

Vervolgens eiste hij zijn losgeld op waarna hij gepakt werd om dat hij een fles drank betaalde met een gemerkt biljet van 250,00 gulden. Nadat hij 20 jaar had vastgezeten kwam hij in 2001 vrij.
Met behulp van zijn advocaat kreeg hij zo’n 350.000,00 EURO in verband met achterstallige WAO./AAW. Tezamen met de opbrengst van een boek wat geschreven werd door zijn zielig en alleen achtergebleven vrouw vormde dit een prachtig startkapitaal om tegenwoordig in een riante woonboerderij te Ruurloo te vertoeven, want voor de 425.000,00 die hij hiervoor uitgaf zal het goed toeven zijn. Al is het wel erg sneu voor hem dat hij niet meer welkom is op de jaarlijkse barbecue van Ruurloo.
Het is maar te hopen dat hij dit niet ziet als een nieuw onrecht wat hem wordt aangedaan want straks gaat hij weer pinken afsnijden en erop los moorden, iemand nog een pink van de barbecue?

Ik vind het van de zotte dat iemand die 20 jaar mocht verblijven in een staatshotel wat een aardig bedrag per jaar kost bij zijn vrijlating doodleuk 350.000,00 EURO meekrijgt bij wijze van achterstallig WAO./AAW.
Degene die de WAO./AAW. echt nodig hebben kunnen vaak amper de eindjes aan elkaar knopen en moeten aan het van de maand maar zien hoe ze aan eten komen, laat staan dat ze eens lekker kunnen barbecuen. Wellicht kunnen zij ook iemand ontvoeren, verminken en vermoorden zodat zij er straks over 20 jaar ook lekker warmpjes bij zitten?

over drie minuten hebben we nogmaal vijf minuten vertraging

Gisteren met Weekendhike een rondwandeling door de duinen in Zuid-Kennemerland. Niet vanaf station Santpoort Noord maar ditmaal vanaf station Santpoort-Zuid. Terwijl we ons daar verzamelen horen we het volgende bericht: de sprinter naar Beverwijk zal over vijf minuten binnen komen. Na nog eens drie minuten klinkt het bericht dat de sprinter naar Beverwijk over vijf minuten zal binnenkomen. Huh, dat zei je drie minuten geleden ook al. En dan dat bericht. Vroeger, toen de treinen nog op kolen liepen en je tussen de rails de laatste brokjes weghaalde om thuis de kachel warm te stoken, hadden de treinen nog gewoon vertraging. Tegenwoordig komen ze over vijf minuten binnen, waarbij die vijf minuten dan wel een heel ruim begrip is. Gelukkig rolt de trein toch binnen en brengt ons de laatste Weekendhiker waarna we op pad kunnen.

We passeren een paar imposante villa’s om via de hockey- en voetbalvelden van Bloemendaal de ingang van de duinen te bereiken. Een van de mooiste gebieden van Nederland ontvouwt zich aan ons oog en via wat kleine heuveltjes die we nog net zonder stijgijzers konden beklimmen komen we bij een meer uit. We blijven even staan om te genieten van het uitzicht en lopen dan verder tot we uitkomen bij een uitzichtpunt wat ons een weids uitzicht bied over de duinen. In één woord: prachtig! Via het vogelmeer komen we bij het bekende Parnassia alwaar we even pauzeren. Daarna lopen we even het strand op en terwijl ik even aan de vloedlijn sta en mijn veters vastknoop wordt ik bijna overvallen door een iets te enthousiaste golf. Gelukkig blijken mijn schoenen nog steeds waterdicht te zijn waarna we weer het duin inlopen. Onderweg passeren we een kudde Schotse Hooglanders, helaas krijg ik niemand zo gek om een rodeo te laten rijden. Even verderop staat een kudde Koniks, Poolse paarden. Het is een behoorlijk grote groep en we zouden ze makkelijk als lastdieren kunnen gebruiken ware het niet dat we vrij kleine rugzakjes bij ons hebben die we makkelijk zelf kunnen dragen.

Tenslotte komen we weer uit bij de hockey- en voetbalvelden van Bloemendaal alwaar twee teams elkaar bestrijden op het voetbalveld. Zo te horen deugt de arbitrage niet al brengen de voetballers er zelf ook weinig van terecht. Aan zijn postuur te zien fungeert één voetballer tevens als ballenkast, Je kunt niet zeggen dat de bal onder zijn t-shirt zit, hier is plaats voor alle ballen van de club en van zijn t-shirt kan de groep Weekendhikers een tent maken waar we allemaal onder kunnen schuilen. Maar dan moet het shirt wel eerst gewassen worden.

Op Station Santpoort-Zuid waaieren we uit elkaar, op het perron klinkt de volgende mededeling:

De sprinter naar Beverwijk zal over vijf minuten binnen komen. Na drie minuten gevolgd door het bericht dat de sprinter naar Beverwijk over vijf minuten zal binnenkomen.

Druk druk druk

Soms is het net alsof je in een glazen knikker zit, je ziet het leven voorbij rollen en je bent niet bij machte het te stoppen. Soms wil je wel even uit de knikker stappen om even vanaf de zijkant te staan kijken hoe het leven doorrolt maar daar is geen tijd voor. Je moet doorrollen, doorrollen, doorrollen….

Als iemand je vraagt hoe het met je gaat antwoord je druk druk druk. Je hebt het blijkbaar zo druk dat alleen druk niet genoeg is, nee je hebt het druk druk druk. Vroeger gaf je nog weleens gewoon antwoord: goed, zei je dan, of gaat wel, net afhankelijk van hoe je je voelde. Daarna kwamen de telefoongesprekken waarin je zei waar je was. Je nam de telefoon op en een stem aan de andere kant zei: Hoi, René, waar ben je? In de trein, op je werk, onderweg. Altijd was je wel ergens. Nooit zei je, ik zit nu heerlijk in mijn luie stoel te niksen. Dat kon gewoon niet, dat was “not done”. Als je niet druk bent tel je niet meer mee in deze maatschappij, waarin we minder tijd hebben voor diepgaande sociale contacten. Wel hebben we tijd voor oppervlakkigheid. Hoe is het met jou? Ook druk zeker? En we zijn al weer op weg naar de volgende “belangrijke” afspraak. We vliegen vanuit werk naar de sportschool, daarna vliegen we door naar de supermarkt voor een snelle hap om s’avonds weer op tijd bij de cursus “Authentieke Balinese dakpannen leggen” te zijn. Verder vliegen we toch zeker twee keer per jaar naar een bestemming die zo ver mogelijk ligt van hier en in ieder geval verder als de bestemming van de buren.
Immers, we moeten scoren. Nog meer salaris, een nog verdere vakantie, een nog grotere versterker. Noem maar op. Stilstand is achteruitgang.

Maar René, waarom stap je dan niet uit die glazen knikker om even vanaf een afstandje te staan kijken hoe het leven passeert? Straks spat die glazen knikker met een grote knal uiteen tegen een muur en zit jij met de scherven. Beweer dan nog maar eens dat scherven geluk brengen.
Nurks haal ik mijn schouders op. Natuurlijk zou ik graag even uit die glazen knikker willen stappen. Maar weet je wat het probleem is?

Ik heb het te druk.

Met de B van Balen

Zojuist heb ik te horen gekregen dat het concert in het Groningse plaatsje B niet doorgaat. Het dorpje wat welgeteld twee inwoners blijkt te hebben heeft haar enige kroeg moeten sluiten. Blijkbaar hebben de twee inwoners een andere kroeg gevonden in het nabijgelegen Duitsland waar naast de benzine ook het bier dus goedkoper schijnt te zijn, of hebben ze gezamenlijk een andere hobby gevonden, wellicht elkaar, of anders het altijd kolderieke neutenschaiten.

Heeft er iemand misschien nog een leuke gig voor ons op 25 november?

The shin kickin white socks sucks blues band

René, de oude gitarist van Kneiper belde of ik zin had om langs te komen in zijn studio om wat te pilsen en passant wat te spelen. Tuurlijk, ik zie je vanavond was mijn enthousiaste reactie. Dus de bas gepakt en mezelf gehuld in stevige wind- en water dichte kledij en op naar zijn studio. Eerst maar ff bijpraten, verteld over de plannen voor 2007 waarin Kneiper een CD wil gaan maken (vertel ik u binnenkort meer over) en over de verdeling van zijn solo’s. Geef er maar één aan Bassie, zei ik grijnzend. Na de koffie werd het tijd om ons op te sluiten in de studio in het gezelschap van een paar hete versterkers en wat koude bieren, een prima combinatie om eens lekker te scheuren op onze instrumenten. Geen Kneiper repertoire, maar wel wat stevigere rock songs van o.a. Iron Maiden en Danko Jones. Verder hebben we ons tussendoor nog wat vermaakt met wat strakke bluesschema’s, slap ouwehoeren en het ledigen van zijn koelkast. Passant verzinnen we nog een kekke naam die niet op een CD hoesje past tenzij je hele kleine lettertjes gebruikt;

The shin kickin white socks sucks blues band.

We eindigen met wat meespelen op een CD van Danko Jones, ondertussen allebei vals meeblerend. Volgens een weekendhiker die ik laatst sprak maakt het niet uit wat je zingt, als je vanuit je hart zingt is het nooit vals. Deze dame is werkzaam als muziektherapeute dus je mag aannemen dat ze er verstand van heeft.

love to play my Rock'n'Roll, but I've played the blues before
I've had my share of broken hearts
but I don't play the blues no more
If you meet the girl of your wildest dreams
she's gonna turn out to be a curse
Love will hit you bad boy, but the blues will hit you worse

Terwijl we afspreken om het gauw weer over te doen pak ik tevreden "The Black Pearl" in.

Damn, I suck as a singer but i'm a hell of a bassplayer!

Tijdbom II

Hij is werkzaam bij de EOD. Als je hem heel hard ziet lopen met het angstzweet op zijn voorhoofd en met in zijn ene hand een tang en in zijn andere hand een schroevedraaier, stel dan geen moeilijke vragen.

Ren zo hard mogelijk met hem mee!

Verdriet

Als je tranen zijn opgedroogd wil het niet zeggen dat je verdriet verwerkt is.

New beginning

Nadat vorige week onze solo gitarist vrij onverwacht had aangegeven er per onmiddelijke ingang mee te stoppen moesten gisteravond de vier overgebleven koppies bij elkaar gestoken worden om te bespreken hoe verder te gaan. Deze vier, normaal harde koppen, waren er al snel uit. We gaan gewoon met ons vieren door! Zelden zijn we het zo snel eens geweest binnen de band, volgende vraag: Wat te doen met het concert in Groningen op 25 november in de provincie Groningen in een plaats die met een B begint. Ook door laten gaan. Mooi ook opgelost. Blijft de vraag hoe die plaats in Groningen heet die met een B begint en die op ongeveer 10 km van de Duitse grens ligt. Onder de juiste oplossingen verloot ik een "meet en greet" met de bassist van de band Kneiper. Mede bandleden zijn uitgesloten van deelname, die koppen zie ik iedere week al ;-)

Na zo een uurtje om tafel te hebben gezeten werd het tijd voor het echte werk, tenslotte komen we hier om te repeteren. Maar eerst moest onze zangeres nog even naar de wc.
René, wil je even meelopen? Pardon! Je bent toch oud en wijs genoeg om zelf je broek los te knopen? Oh er zit een spin en die moet ik voor je weghalen. Nou, vooruit dan maar. Ik wist dat Moon (onze zangeres) over een fenomenale strot beschikt maar de uithalen die ik nu te horen krijg teisteren mijn trommelvliezen, ik had mijn oordopjes nog niet in. Terug in de oefenruimte vragen Stok en Toets wat ik wel niet allemaal met Moon uitgespookt heb daar ze haar hebben horen gillen als de sirene van een brandweerauto. Nou niks bijzonders, even een spinnetje verwijderd.

Eindelijk trappen dan af en we gaan los als een groep Feyenoordsupporters in een bestuursvergadering. Omdat we besloten hebben om geen audities te doen voor een nieuwe sologitarist heeft dat als gevolg dat er hier en daar wat ruimte over blijft voor bijvoorbeeld een bassolo. Zelf stel ik voor om een kleine bassolo te doen in het nummer "So What". We spelen het nummer en in de bewuste passage laat ik horen wat ik bedoel. Ik zie goedkeurende blikken om me heen en na afloop van het nummer vraag ik wat ze er van vinden. Nice one! Die houden we er maar even in en ik zal er thuis nog wat aan schaven.Voor de kenners, een solo gespeeld in de pentatonische bluesladder van Bes inclusief de blauwe noten. De avond vliegt voorbij en als we afsluiten en bij het hek nog wat nakletsen laat Toets het nummer "New beginning" horen van Ilse Delange. Eigenlijk geldt voor Kneiper ook een beetje deze avond:

Een soort van nieuw begin, nu zonder sologitarist maar wel met een mooie bassolo in het vooruitzicht.

New beginning
First breath of air I'm so aware of
New beginning
I'n thankful for the chance to start again
I've turned the page, a change came with the wind
It's not the end
It's a new beginning

Witte sokken

Witte sokken zijn passé, witte sokken, dat kan gewoon echt niet meer. Ik vraag me af waarom niet? Het grappige is dat het vaak wordt gezegd door mensen die er zelf uit zien als een soort van kruising tussen een vogelverschrikker en Lady Edna. Alleen al de gedachte aan dat soort mensen maakt dat ik hard gillend naar de klerenkast ren om zoveel mogelijk maagdelijk witte sokken aan te trekken. Maar hiermee is mijn vraag niet beantwoord op wat er mis is met witte sokken.
Wel schijnt het zo te zijn dat je witte sokken kunt compenseren door een bepaald merk wc-papier in huis te hebben, aldus een al weer iets gedateerde TV reclame. De logica hiervan ontgaat me eveneens volkomen. Gaan ze ervan uit dat je je bips dan wel derrière (ik wil hier geen ongepaste namen ten toon spreiden voor achterwerk) soms afveegt met witte sokken als je niet dat bepaalde merk toiletpapier in huis hebt?

Boze tongen beweren dat het dragen van witte (al dan niet sport-)sokken rampzalig zou zijn voor de kwaliteit van sperma, en zorgt voor mismaakte nakomelingen. Alsof ik me sokken aan zou houden in bed!

Toch hoef ik me geloof ik geen echte zorgen te maken als ik naar beneden kijk en daar mijn voeten aanschouw. Zij zijn niet gestoken in witte sokken. Ooit waren ze dat wel, maar nu zijn mijn sokken grijs en iets verwassen. Vanuit een klein gat in mijn linkersok steekt mijn kleine teen brutaal naar buiten alsof hij mij een knipoog wil geven ;-)

Ik denk dat ik binnenkort maar eens ga kijken voor witte wandelsokken.

Beestachtig

Van mij mag deze hond wel happen naar de baas die een iets andere betekenis aan het woord doggystyle gaf.

Schipperslatijn II

Een schip dat voorbij de kim zeilt is niet weg.
Het is alleen niet meer zichtbaar.

Dona Dona

Vandaag ben ik samen met Laura naar Nikitov geweest, een akoestisch ensemble dat Jiddische liederen en Klezmer speelt, waarbij ritme en klank uit de Gypsy Jazz en de Oost-Europese volksmuziek duidelijk doorklinken.
De van oorsprong Nederlandse groep wordt in de Verenigde Staten beschouwd als "een van de beste moderne Jiddische volkszangensembles". Ze speelt in zalen in zowel Amerika als Europa. Vandaag speelde zij Nederland. Niet in een zaal als het Haarlems Concertgebouw waar dit gezelschap thuis zou horen, maar in het Mosterdzaadje te Santpoort-Noord, een oud maar klein kerkgebouw aldaar. Het was vandaag te klein, de laatste bezoekers moesten met een schoenlepel naar binnen gewrongen worden.

Even denken we dat we beland zijn op de 100ste verjaardag van opa die zijn verjaardag viert in het plaatselijke clubgebouw. Laura en ik zijn, op de bandleden na, de enige twee personen zonder grijze haren en met eigen tanden. Dan schuift achter mij een jonge moeder aan met op schoot een kind van een jaar of drie. Het kind heeft nog geen grijze haren, wel schreeuwt het de hele kerk bij elkaar. Ik vind het prima dat je je kind cultureel op wilt voeden maar stuur een kind van drie lekker naar K3 of zo, i.p.v. naar een Jiddisch Concert. Het kind vind het niet leuk en begint te dreinen, de moeder raakt geïrriteerd en fluistert STIL NOU! waarop de hele zaal zich irriteert en de band zijn concentratie kwijt raakt.

Het is een mooi concert wat gegeven wordt, al verst a ik geen Hebreeuws. Gelukkig vertelt de zangeres waar de nummers over gaan. De meeste nummers gaan over drinken of over de liefde. Er zijn beroerdere dingen om je aan te zondigen. Er wordt veel bruiloftsmuziek gezongen en af en toe komt er een gevoelig nummer voorbij wat gaat over afscheid nemen of over het toeval.

Dona, dona

Dona, dona
Ojfn foerl ligt dos kelbl,
ligt geboendn mit a sjtrik,
hojch in himl
flit dos sjwelbl,
frejt zich,
drejt zich hin oen krik.

Lacht der wind in korn,
lacht oen lacht oen lacht,
lacht er op a tog a gantsn
mit a halber nacht.

Dona, dona, dona ...

Sjrajt dos kelbl,
zogt der pojer:
"Wer zje hejst
dich zajn a kalb?
Wolst gekert tsoe zajn a fojgl,
wolst gekert tsoe zajn a sjwalb.

Bidne kelber toet men bindn
oen men sjlept zej
oen men sjecht,
wer's hot fligl, flit arojftsoe,
iz baj kejnem nisjt kejn knecht.

Dona, dona, dona ...

En de vertaling is als volgt:

Op de wagen ligt het kalfje,
ligt gebonden met een strik,
hoog in de hemel
vliegt de zwaluw,
verheugt zich,
draait links en rechts.

De wind lacht in het koren,
lacht en lacht en lacht,
hij lacht een hele dag
en een halve nacht.

Dona, dona, dona ...

Het kalfje schreeuwt,
de boer zegt:
"Wie heeft je dan opgedragen
om een kalfje te zijn?
Je had een vogel kunnen zijn,
je had een zwaluw kunnen zijn.

Arme kalfjes bindt men vast
ze worden meegevoerd
en geslacht,
wie vleugels heeft, vliegt weg,
is niemands knecht.

Dona, dona, dona ...

Amsterdamse Waterleidingduinen

Zaterdag een hele mooie hike gelopen door de Amsterdamse Waterleidingduinen. Een voordeel van dit gebied is dat het niet zo ver is, een ander voordeel was dat de hike pas om 12.45 begon. Zo kon ik nog uitslapen ook want hard nodig was want de om vrijdagavond om 19.00 uur naar bed gaan is me niet gelukt. Dus eerst lekker uitslapen, daarna uitgebreid douchen, scheerbeurt en een uitgebreid ontbijt met een dubbele espresso waarna ik op mijn dooie akkertje naar het station kon kuieren.
Ik moest in Heemstede – Aerdenhout overstappen op een bus en die sloten helaas niet op elkaar aan, hoewel helaas…

Er bleek een viskraam te zitten aan de overkant en op een paar haring met ui is het goed hiken, kan ik u nu uit eigen ervaring vertellen. Het verzamelen van de deelnemers ging niet helemaal zonder slag of stoot. De organisator had bij het doorgeven van de vertrekdata van het openbaar vervoer de verkeerde data ingevoerd zodat iedereen maar langzaam binnendruppelde. Tevens was er iemand met de auto gekomen die het niet helemaal kon vinden. Uiteindelijk kon zij ons wel achterna lopen zodat we om 14.00 uur compleet waren. Toen hadden we de eerste kilometers al in de benen en luisterden naar het geluid van reebokken, het lijkt een beetje op het geluid van een zwaar verkouden kikker.

De Waterleidingduinen zijn een zeer afwisselend gebied met hoge duinen, ruig begroeide valleien en vlaktes, zandverstuivingen, bossen met grote oude bomen, met riet omzoomde waterplassen en diverse kanalen. De meidoorn, vlier en duindoorn zaten al bomvol kleurige vruchtjes. We hebben zelfs een reebok gezien.
Wel een ander gezicht dan in een hertenkamp. Maar ook deze was aardig gewend aan de nabijheid van mensen, hij ging onverstoorbaar door met wat hij dan ook aan het doen was. Daarna nog even wat wezen eten in een pannenkoekenhuis.
Waarna de terugweg aanvaard werd, nou ja met een kleine omweg dan. De organisator had een verjaardag en belde even met de jarige, waarop ik gelijk enthousiast “lang zal ze leven” begon te brullen. Blijkbaar werden mijn zangkunsten voor één keer wel gewaardeerd want prompt werd ik uitgenodigd om ook even langs te komen.
Dus zo belande ik totaal onverwacht op verjaardag visite bij Susan, wat erg gezellig was. Weer een paar leuke mensen ontmoet en leuke verhalen gehoord.

Zo zie je maar weer dat de leukste dingen gebeuren als je niet teveel en te ver vooruit denkt wat je allemaal wilt gaan doen, zo kun je nog eens ja zeggen op een totaal onverwachte uitnodiging. Ik ga nog eens nadenken of ik voor 2007 wel een agenda ga aanschaffen ;-)

Dr. Teeth and the Electric Mayhem

Kan iemand mij misschien helpen aan muziek van Dr. Teeth and the Electric Mayhem?

De bassist uit deze band behoort namelijk tot mijn absolute favorieten. Niet dat hij zo bijzonder goed is, maar hij is wel de meest coole bassist die ik ooit heb gezien. Hij schijnt zelfs een steady room te hebben in the house of the hippest.
Deze bassist, Sgt. Floyd Pepper is een hippie-achtig figuur met een lila huidskleur en lang oranjeachtig haar, gedragen in een paardenstaart. Een opmerkelijke uiterlijke eigenschap is dat hij twee lege oogkassen heeft. Meestal heeft hij een groene legerpet op zijn hoofd en draagt hij een rood uniform met epauletten op de schouders en goudkleurige, ornamentele knopen.

Zijn naam verwijst naar zowel naar de Britse band Pink Floyd, als naar de titel van het beroemde Beatles-album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Op de hoes van dit album staat een jack afgebeeld dat vrijwel identiek is aan Floyds jack.

De overige band leden zijn: Dr. Teeth (bandleider, piano), Janice (gitaar), (Zoot (saxofoon) en Animal (drums). Lips (trompet) en Rowlf(piano).

Mocht er iemand nog een LP (Deze band was actief van 1976 tot 1981 en toen hadden ze nog geen CD's) van deze band van wereldformaat hebben hou ik me aanbevolen.

Gaap

Goede morgen is een contradictie in termen. Wat kan er nu goed zijn aan een morgen? Zoals algemeen bekend starten ochtenden altijd te vroeg. Goedemiddag zal wel lukken en bij een goedenavond is succes verzekerd. Maar goedemorgen, welke sadist heeft dat uitgevonden?
Zo filosofeerde ik erop los terwijl vanochtend de wekker afging als het luchtalarm in Beiroet. Ik rol door maar ja, daar ligt niemand om nog even tegenaan te kruipen en dus is er ook niemand om koffie bij te bestellen. Wel val ik nu bijna uit bed en terwijl ik de koffiepot aan slinger en ik mezelf onder de douche zet bedenk ik dat ik de laatste tijd te vaak te laat naar bed ga. Tegen 22.00 uur word ik pas actief. Ik ben dan ook echt een nachtmens die tegen de avond pas op leeft.
Dit tot groot verdriet van mezelf als ik de volgende morgen weer eens achter mijn buro zit te vechten tegen dichtvallende oogleden, ondertussen liters cafeïne naar binnen werkend.
Maar ja, de wijn smaakte lekker gisteravond en die LP met Gerry Mulligan had ik al een tijd niet gehoord. Vervolgens kreeg ik het nog op mijn heupen om nog even een uurtje in de home studio te werken, uiteraard wel met koptelefoon op, anders wordt de hele buurt wakker. Midden in de nacht nog een paar basslicks inspelen is geen activiteit waar je vrienden mee maakt.
Het is de kunst om van geluidsoverlast een buurtfeest te maken, maar mijn buren trappen er niet in. Daarna nog eens geluisterd naar wat ik ingespeeld had en ik kreeg al weer ideeën om in die break een hoge partij toe te voegen als een soort van powerchords met distortion toen ik de tegenwoordigheid van geest had om even op mijn klok te kijken…
Slik, 03.30 alweer, en ik zou op tijd naar bed gaan. Damn, weer mislukt. Vanavond dan maar. Oh nee, vanavond repeteren met Kneiper dus ik ben meestal niet voor 23.45 thuis.

Vrijdagavond is het begin van het weekend, ik denk dat ik dan maar eens om 19.00 naar bed ga.

Wekker

Kabouter gooien II

Het is gelukt,

Na een zeer zwaar trainingskamp waarbij een trainingskamp van Al Qaida gekwalificeerd kan worden als een dagje Efteling, gevolgd door een stage door de vele tuinen in mijn buurt waarbij geen enkele tuinkabouter veilig bleek voor mijn heilige guerrilla oorlog is het me gelukt om mijn naam te vestigen in de top vijf van kabouter gooiers. Nu maar hopen dat ik geen last krijg met het Kabouter Actie Front.
Om nog maar te zwijgen van het tegen offensief om mij weer uit de top vijf te stoten.

Om te janken zo mooi

Wie appelen vaart, wie appelen eet, luidt een oud spreekwoord. Als je werkzaam bent in de IT krijg je een laptop, als verpleegster een jaarabonnement pleisters, een agent krijgt gratis bekeuringen en het meisje van de bakker heeft de lekkerste kadetten. Ik ben werkzaam in de muziek wat als voordeel heeft dat ik nogal eens vrijkaarten krijg voor een voorstelling, première en soms een CD in handen krijg gedrukt. Zoals vrijdag, toen ik de nieuwste CD van Maarten van Roozendaal, Egon Kracht en Marcel de Groot in ontvangst mocht nemen, getiteld “Barmhart”. Vers van de pers, hij was nog warm toen ik hem kreeg.
Wat een mooie CD is dit. Al vele malen heb ze zien optreden, met deze CD lijken ze het beste van de afgelopen jaren te combineren.

Soms luchtig zet het me aan het denken, zoals in het nummer “Sonja”, waarin gezongen wordt over een koopzieke vrouw die alleen nog maar koopt om te vergeten, soms ramt hij keihard binnen. Zoals in het vijfde nummer, getiteld “Het te late einde”, waarin verhaald wordt over een man die zorgt voor zijn inmiddels seniele en zwaar zieke vrouw, die nu niet meer bang is voor haar man.

“Sterfbed” hakt er ook flink in, het gaat over hoe hij bij het sterfbed van zijn vader staat. Een tekst die me ondanks alles aanspreekt. Mensen die me kennen weten wel wat ik bedoel. Ik heb de CD nu een aantal maal beluisterd en het is één van mijn favoriete nummers van deze CD. Waanzinnig mooie tekst, perfect arrangement. Misschien moet ik een stap overslaan en hopen dat er ooit, als mijn tijd gekomen is, er een kind aan mijn bed zal staan die mijn hand vast houdt.

Het nummer eindigt met een live uitvoering van “Mooi”, Om te janken zo mooi, wordt er gezongen. Wat mij betreft zeer van toepassing op deze CD.

Google Earth

Al enige tijd is het mogelijk om via Google Earth satelliet foto's te bekijken. Dus kun je rondkijken bij de Eifeltoren om daarna door te zweven naar willekeurig welke plaats dan ook. Nou ja, bijna dan. Strategische doelen staan er niet op. Die worden gekenmerkt door een zwart blokje. Weet je i.i.g waar ze zich ongeveer bevinden. Mijn huis is geen strategisch doel, ik kon het vrij makkelijk vinden.

Première

Op het moment van schrijven duizelt het me nog na, we hebben het gehad, de première van Kneiper op het Out! West festival te Amsterdam.
Wat moet ik er over schrijven? Ik ben niet gauw sprakeloos maar nu heb ik toch even tijd nodig om bij te komen. 1000 gedachten spelen door mijn hoofd en ik ben nog erg vol van het gebeuren. Het bandje waar ik deel van uit maak heeft de eer gehad om een festival te openen in Amsterdam, voor ons het tweede optreden in twee weken tijd, na de try-out nu dus de première gehad. Het was helaas niet zo druk wat ik jammer vond. Wat ik wel weer heel bijzonder vond was het feit dat er drie Weekendhikers in de zaal zaten:
Ron , Godelieve en Susan, ik vond het zo tof dat jullie speciaal waren gekomen voor deze gelegenheid. Thanx en een big bass hug vanaf deze kant.
Het optreden ging goed, al is een half uur natuurlijk zo voorbij. Ik heb er wel ontzettend van genoten en daarna in mijn pure spanningsboog nog even mijn muziekstandaard naar de gallemiezen (waar ligt dat?) geholpen. Je kunt zo ding blijkbaar niet inklappen als je niet eerst de schroeven los draait.

Er zijn twee biertjes die altijd extra lekker smaken. Het ene is het eerste biertje na de sex, het andere biertje smaakt zo lekker na het optreden. Ook deze keer was het een lekker biertje en het zou er niet bij één blijven. Dus lekker in het zonnetje zitten we nog wat te kletsen onder het genot van een biertje, ook dat is het harde bandleven. Later op de dag kuier ik wat rond en zie onder andere mijn bro Eric spelen met zijn Daddy’s Swing Unit. Terwijl Toets en ik het busje vol laden met onze meuk blijkt Stok zowaar nog een keer op het podium te verschijnen. Doet hij nu al auditie voor een ander band? Het blijkt dat hij gevraagd is om in te vallen bij een spontane jamsessie. Al te veel krijgen Toets en ik hier niet van mee want het busje staat al geladen voor de deur, en Amsterdam oud west is nu niet bepaald een veilige plek voor een busje volgeladen met kostbare instrumenten en apparatuur.
Tevreden rijden we naar huis toe, over zes weken pakken we onze zooi weer in voor een weekendje Winschoten, of all places. Tot die tijd gaan we nog even terug de repetitieruimte in om hier en daar nog wat nummers op te poetsen en nieuw materiaal in te studeren.

Maar eest nog even nagenieten met een biertje!

EIKEL

Terwijl de kosten voor de zorg net zo hard omhoog gaan als de wachtlijsten, een vader zijn eigen kind in stukken
hakt en je als amubulancemedewerker niet meer normaal je werk kan doen op zaterdagavond maakt de Haagse politiek zich zorgen over een stom spelletje op TV waar je de IQ van een garnaal voor nodig hebt.

Politicus, vijf letters

EIKEL

Onzedelijk voorstel

Voor onze gig op zondag moest er nog even flink gerepeteerd worden, dus hebben we zowel gisteravond als vanavond alles uit de kast getrokken. Natuurlijk valt er dan wel eens een onvertogen woord, dat kan ook niet anders als je zo close met elkaar optrekt. Maar wat ik vanavond hoorde, deed de adem in mijn keel stokken. Zelf een doorgewinterde vloeker als ik kan nog van kleur verschieten.

Omdat we op een festival spelen en we redelijk strak in een tijdschema zitten, leek het ons een goed idee om i.p.v. een gitaar een andere stemming te geven, een reserve gitaar mee te nemen. Zelf was ik al van plan om naast “The Black Pearl” ook nog “Marloes” mee te nemen, gewoon als back-up voor het geval er een snaar breekt. Dan kan ik gauw switchen en verder spelen en gaat er geen kostbare tijd verloren met het wisselen van snaren. Dus staan er zondag drie of vier gitaren op het podium en twee basgitaren.

Komt er een zangeres met het lumineuze idee om mensen in te gaan huren die dan de gitaren en de bassen gaan verzorgen. Voor mij wilde deze dame die ik normaal als lief zou kwalificeren maar nu gelijk maar omdoopte tot “Fucking Angel” dan wel een vrouw vragen die mijn bassen zou gaan stemmen. Ze dacht mij hier een plezier mee te doen aangezien ik bekend sta als een liefhebber van leuke dames:
Eerlijk is eerlijk, ik zie liever een leuke meid als het paard van de bakker maar om te vragen of zij mijn bas gaat stemmen gaat echt veel te ver.

Ik wil graag voor een dame koken,
Misschien trek ik wel de beste fles wijn uit mijn wijnrek,
Maar mijn bas uit handen geven aan een vreemde dame?

NO WAY!!!

Ik heb ook gevoelens.

Diploma

Tegenwoordig moet je in dit land overal een diploma voor hebben. Je kunt geen scheet meer laten als je hier niet gediplomeerd voor bent. Zelfs kinderen kunnen tegenwoordig niet zonder diploma, al op vier jarige leeftijd krijgen ze tegenwoordig een veterstrik diploma, waarna ze op gaan voor een zwemdiploma, middelbaar school diploma en noem de hele winkel maar op. Er is één ding waar je geen diploma voor nodig hebt. Dat is het kiezen voor een kind. Daar mag je zonder diploma aan beginnen. Je hoeft zelfs geen proeve van bekwaamheid af te leggen. Terecht, is mijn eerste gedachte.
Als er twee mensen zijn die uit oprechte liefde voor elkaar kiezen voor een kindje is dat het toppunt van geluk. Ik heb zelf geen kinderen maar wat moet het heerlijk zijn om je eigen kind te verschonen, voor te lezen, naar bed te brengen en op te zien groeien. Ik denk dat een kindje het meest kostbare bezit is wat je kunt krijgen. Je zult het koesteren, liefhebben en waarschijnlijk ook af en toe achter het behang willen plakken.

Helaas begint het er op te lijken dat steeds meer mensen dat laatste wel erg letterlijk schijnen te nemen. Ik lees steeds vaker in de krant over babymoord.
Hoe ziek ben je als je als vader of moeder je eigen kind vermoord? Hoe haal je het in je hersens, voor zover die dan aanwezig zijn, om je kind te mishandelen, gebruiken als wapen in een echtelijke ruzie of het na de geboorte te verdrinken in bad?
Ik vervloek de mensen die er zulke lage praktijken op na houden, had dan een condoom gebruikt, achterlijke idioot.
Helaas zijn dit soort mensen, voor zover je ze nog mensen kunt noemen, zelfs hier te stom voor.

Ik wil hier niet pleiten voor de doodstraf maar kunnen ze sterilisatie niet verplicht stellen?

Kabouter gooien

Als variant op het dwergwerpen presenteert The Troupe heden het vermaarde kaboutergooien

Laat maar

Het is al weer een paar jaar geleden dat ik verliefd werd op een vrouw die zich bevond in mijn directe vriendenkring. Het maakte me erg onzeker en ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest. Ik had haar leren kennen op een fietsvakantie en we hadden contact gehouden. We zagen elkaar af en toe, mailden elkaar en stonden af en toe als een paar schaduwboksers elkaar figuurlijk uit te dagen. Niet letterlijk, maar altijd was er wel geflirt over en weer. We hadden inmiddels besloten om het jaar daarop samen op vakantie te gaan. Gaandeweg sloeg bij mij de twijfel toe,wat moest ik hier nu mee. Stel je eens voor dat ik het haar vertelde: hoe zou ze dan reageren? Zou ze boos worden, zou ze me afwijzen, zou dit het einde beteken van de vriendschap of zouden we samen heel gelukkig worden? Weken was ik er mee bezig en nachten lag ik er wakker van, iets wat op den duur een zeer vermoeiende bezigheid is. Dit is het ook niet, dacht ik. En eerlijk gezegd hou ik niet van stiekem doen, normaal gesproken ben ik recht door zee, je moet toch kunnen zeggen dat je verliefd bent op iemand zonder een vriendschap in gevaar te brengen, dacht ik in mijn naïviteit. Helaas bleek de werkelijkheid toch iets anders te zijn.
Op een gegeven moment heb ik toch maar de stoute schoenen aangetrokken en haar verteld hoe mijn gevoelens voor haar lagen. Dit had ik beter niet kunnen doen. Zichtbaar geraakt vertelde ze me dat haar gevoelens niet wederzijds waren maar ze voegde er aan toe dat onze vriendschap nu nog closer zou worden. Helaas is dat niet gebeurt: Blijkbaar toch geschrokken draaide ze om als een blad aan een boom en i.p.v. die leuke goede vriendin die ze was geweest veranderde ze in een botte boerin. De vakantie is uitgelopen op een debacle en daarna heb ik haar vaarwel gezegd. Telkens als ik onderstaand nummer hoor vraag ik me af wat ik zou doen als het me weer zou overkomen.

Ik ging naar je toe met lood in m'n schoenen
ging ik naar je toe en ik keek je aan
Ik wilde het zeggen, ik moest het je zeggen
maar toen ben ik opeens weer naar huis terug gegaan
Omdat ik had nagedacht en m'n verstand zei
dat ik, wie weet, misschien wel voor schut zou hebben gestaan
want stel dat ik wel van jou hou
maar jij niet van mij
laat maar
laat maar

Ik ging naar je terug met knikkende knieen
ging ik naar je terug, maar ik heb het gedaan
Wat ik je moest zeggen, zei ik maar zo'n beetje
't was eigenlijk amper te verstaan
Omdat ik had nagedacht en m'n verstand zei
dat ik de tijd er eerst maar eens overheen moest laten gaan
zoals golven over het zand
zoals nachtvorst over het land
laat maar
laat maar

Maar toen opeens waren de rapen gaar
ik moest naar je terug en toen stond ik daar
met chardonnay en zalmtartaar, maar ja, ik dacht
dan maak ik het een beetje gezellig

En je keek me aan en je gaf me je hand
en die hand zette m'n hele lichaam in brand
weet je, ik moet je wat zeggen, riep ik
maar zo'n beetje wat jij toen al niet meer verstond
want je riep dat je meer van me hield
dan de sultan van Bagdad
de sultan van Bagdad
en je kuste me vol op mijn mond
en de wereld werd plat

Ik ga naar je toe met lood in m'n schoenen
ga ik naar je toe, dan is 't maar gedaan
ik ga het je zeggen, ik ga het je zeggen
of zal ik maar weer terug naar huis
Want stel dat ik van jou hou
maar jij niet van mij
laat maar
laat maar

Armoede

Zelfs een arme koe draagt nog een leren jas.

Schijt in je nest

Na een afmattende hike van 18 km moest er gisteravond ook nog gerepeteerd gaan worden. Dus na het hiken gauw even een broodje gehaald met die saus waar mee je je medebandleden zo’n plezier doet, de cafeïne naar binnen gegoten en weer ready to rock ’n roll.
Eerst maar een uitgebreide evaluatie gehad van het eerste concert van Kneiper. De foto’s staan inmiddels online op de site en er is een gastenboek geopend, voelt u vrij om het te tekenen.

Daarna moest er hard gewerkt worden, want komende zondag staat immers alweer een concert voor de deur. We krijgen het nog druk met optredens. Het concert op 25 november te Groningen is nu ook definitief geworden en er schijnt nog meer aan te komen.
Hard werken gaat gepaard met krachttermen, boze tongen beweren dat ik hiermee begonnen ben, maar u als lezer weet wel beter. Ik ben immers zeer welbespraakt en in mijn vocabulaire valt slechts zelden een onvertogen woord te vernemen. Toch vliegen vanavond de nodige geslachtsdelen als warme broodjes door de oefenruimte, wordt regelmatig de hulp van god ingeroepen en meerdere malen valt te horen dat u uw behoefte kunt doen in bed danwel panty. Uiteraard in iets andere bewoordingen die ik echter omwille van de goede smaak niet zal herhalen. Het is tenslotte niet de bedoeling om u te shockeren.

Toch gaat het repeteren best lekker vanavond al ben ik in combinatie met de hike van 18 km toch wel erg moe als ik s’avonds in mijn kribbe spring, gelukkig zonder uitwerpselen. Vrijdagavond gaan we nog 1 keer repeteren waarna we op zondag 15 oktober onze kunsten ten gehore mogen brengen op het hoofdpodium van het Het Out ! West Festival wat plaats vindt in buurtcentrum De Havelaar aan de Douwes Dekkerstraat 2 te Amsterdam.
Kneiper zal gaan spelen om : 14:30 uur en de entree is gratis.

Ik hoop u daar te mogen begroeten!

Erich Fried

Het is onzin, zegt het verstand... Het is belachelijk, zegt de trots... Het is onmogelijk, zegt de ervaring... Het is wat het is, zegt de liefde

De avond van het liefdeslied

Zowel in de muziek als in de poëzie is de liefde een grote bron van inspiratie. En terecht, want geeft u eens eerlijk toe:
Bent u nooit eens zo verliefd geweest dat u zingend en stralend door het leven huppelde met uw gedachte's bij die ene speciale persoon. Daarom ben ik heel erg benieuwd naar de paringsdans van poëzie en popmuziek die morgenavond op TV uitgezonden zal worden tijdens De Avond van het Liefdeslied. Dertien dichters kozen dertien muzikanten om samen een nieuw lied te schrijven over de liefde.

De dichters/muzikanten koppels bestaan uit de volgende personen:
Gerrit Komrij & Huub van der Lubbe
Ilja Leonard Pfeijffer & Ellen ten Damme
Hagar Peeters & Martin Buitenhuis (Van Dik Hout)
Neel Maria Min & Thé Lau
Erik-Jan Harmens & Roos (Roosbeef)
Peter Verhelst (B) & An Pierlé (B)
Manon Uphoff & Maarten van Roozendaal
Hafid Bouazza & Laïs (B)
Joost Zwagerman & Fréderique Spigt
Menno Wigman & Erik de Jong (Spinvis)
Antjie Krog & Wende Snijders
Kees 't Hart & De Jeugd Van Tegenwoordig
Alfred Schaffer & Bent Van Looy (Das Pop)(B)

De avond van het liefdeslied zal zondagavond 8 oktober uitgezonden worden op Nederland 3 om 20.30. Hoewel ik zelf niet gekluisterd zal zitten aan de buis wegens repetitie verplichtingen heb ik zojuist mijn video al ingesteld. Helemaal zonder roze bril zal ik dit stuk niet kunnen bekijken, ik heb wat kleine ondersteunende werkzaamheden gehad met betrekking tot de productie.

Muzikantenbak

Het komt vaak voor dat een muzikant een grote auto heeft. Het is simpelweg noodzaak om zijn dure instrumenten en bijbehorende apparatuur te vervoeren. Een contrabas past nu eenmaal niet in een Mini, en een beetje knappe basversterker laat zich niet proppen in een lelijke eend. Bekende muzikantenbakken zijn bevoorbeeld de bekende oude grote Volvo's. Degelijk gebouwde bakken die lang meegaan en waar een hoop zooi inpast. Met een Volvo Estate kun je al gauw de apparatuur van een gemiddelde rockband vervoeren. Recent onderzoek heeft echter uitgewezen dat die grote auto wel eens aangeschaft zou kunnen zijn met het oog op een heel ander doel, namelijk dat van de activiteiten na afloop van het concert met de bijbehorende groupies. Zelf heeft Kneiper volgende week zondag waarschijnlijk de beschikking over een heuse tourbus ;-)

Contrabas ontmoet piano

één van de voordelen van werken in een pand wat naast een kantoorruimte tevens een studio herbergt is de veelvuldige aanwezigheid van inspirerende mensen die zich bezig houden met musiceren en het schrijven van mooie liedjes, al is mooie liedjes weer zo simpel gezegd. Probeer het maar eens. Zelf kan ik het niet. Wel mag ik graag achter de oude piano gaan zitten die hier in de studio staat en schijnbaar achteloos wat pingelen. Eigenlijk kan ik totaal geen piano spelen, het is ook helemaal mijn instrument niet. Ik weet dat het instrument het complete bereik heeft van 8 volle akkoorden en daardoor geliefd is bij componisten, maar ik hoor liever een instrument wat minder bereik heeft maar juist daardoor zo veel kan zeggen. Uiteraard vind ik basgitaar en contrabas geweldig, maar als dat instrument mij niet uitgekozen zou hebben zou ik wellicht zijn gevallen voor de charme van een cello of de weemoedige klanken van een hees geblazen trompet.

Toch mag ik, zoals gezegd, in een verloren uurtje als de studio vrij is graag even achter de oude piano gaan zitten om daar wat voor me uit te denken terwijl ik zoek naar mooie klanken. Over alles wat er de afgelopen week gebeurd is, wat er gezegd is en hoe mensen mij soms weten te raken. Momenten waarop ik mijn gedachten de vrije loop laat en ik mijn grote bek niet nodig heb, er is toch niemand die het hoort. En er is niemand die met me meedenkt of me tegenspreekt. Soms haal ik wel een een paar mooie lijntjes uit de oude piano, die ik dan kan vertalen naar mijn contrabas. In tegenstelling tot de piano heeft deze wel soul. Zij praat tegen me, ze kan tevreden grommen als ik haar op de juiste wijze bespeel, ze huilt met me mee als ik verdrietig ben en brult als ik boos ben of pijn heb. Zo inspireren wij elkaar om het beste in ons beide boven te brengen.

De piano en de contrabas zouden een prachtige combinatie zijn: Beide gekrast door de tand des tijds maar muzikaal nog in optima forma;
De piano die technisch nagenoeg perfekt is met haar grote bereik van 8 oktaven en de contrabas met die geweldige bezieling.

Misschien moet ik ze eens aan elkaar voorstellen.

Ontzet

Op het moment van schrijven ben ik ontzet en tolt mijn hoofd nog na. Figuurlijk dan, letterlijk valt het wel mee, geloof ik.

Ik heb vanavond met een paar mensen van Weekendhike het Leidens ontzet gevierd, een klein groepje, maar wel gevaarlijk gezellig. Al had het wat voeten in aarde om vandaag in Leiden te geraken. Liggen er geen blaadjes op de rails, dan verzint de NS wel om op last van de politie geen treinen te laten rijden tussen Haarlem en Leiden. Ik moest reizen via Amsterdam Sloterdijk. Nu had ik een half uur extra reistijd genomen om in Leiden te genieten van een maaltje hutspot maar dat ging dus mooi niet door. Net op tijd was ik bij de groep Weekendhikers die onder leiding van Woopi Leiden onveilig zouden maken.

Dat onveilig maken is aardig gelukt. Zo ben ik voor het eerst van mijn leven in een soort bungee jump geweest. Janneke vroeg: wie gaat er met me mee, Ik, hoorde ik mezelf zeggen. We stapten in een kooi aan twee grote elastieken waar je stevig in vastgesnoerd wordt waarna je met een vaart waar een F16 niet tegen op kan de lucht in geschoten waarna je nog tig keer over de kop gaat en tenslotte rustig wiegend naar beneden gaat. Daarna ben ik met Woopi nog in een soort van spin geweest. Eerlijk gezegd vond ik die erger dan de bungee jump, of zou het de combinatie zijn geweest?

Daarna werd het de hoogste tijd om eens wat aan het knorrende gevoel in mijn maag te doen. Geen hutspot, maar wel het bekende kermis voer zoals een hamburger, oliebol, loempia en een plaatselijke snack van banaan met slagroom, dacht eerst dat het iets te maken zou hebben met één of andere vage bar maar het viel mee. Alles lekker doorgespoeld met een biertje want het was tenslotte kermis. Ondertussen liepen we over een soort van braderie en ja hoor, met drie dames in de groep ben je dan de pineut. Dat werd tassen uitzoeken. Ron en ik wachten wel even. Zijn we er toch weer ingetrapt.
Daarna zijn we nog wat bandjes wezen luisteren. Ik kreeg gelijk zin om zelf het podium op te springen maar ik moet nog even wachten, volgende week zondag mag ik weer. Tenslotte zijn we via een mensen massa weer terug gelopen naar het station.

Gelukkig reden er weer treinen tussen Leiden en Haarlem en terwijl mijn hoofd nog natold van alle gebeurtenissen luister ik tevreden naar de muziek uit mijn MP3 speler. “A town called Malice” van the Jam, in gedachte verbaster ik het tot “A town called Leiden”, en ik moet mezelf inhouden om het niet luidkeels mee te bleren in de trein.
Leiden is in ieder geval een leuke stad die ik graag nog eens beter wil leren kennen.

Ondersteboven

Als je voeten ruiken en je neus loopt, ben je vast ondersteboven gebouwd.

Walking on sunshine II

Op het moment van schrijven heb ik nog steeds het "Walking on sunshine" gevoel.
Gisteren om 15.00 uur verzameld in Café Sman, waar we begonnen met een biertje om ons toch wat moed in te drinken. Zenuwachtig René? Vraagt een mede-Kneiper me. Nee, antwoord ik met een stem die een halve oktaaf omhoog schiet. Natuurlijk ben ik zenuwachtig maar dat laat ik natuurlijk niet blijken als coole bassist. Dus sta ik er luchtig bij en worden passant de mouwen opgestroopt. Moon vind dat ik er zo nog cooler uitzie, zelf ben ik bang om met mijn bovenarmen op de tocht te staan dus ik rol mijn mouwen maar gauw weer naar beneden, een blessure kan ik nou niet gebruiken. We beginnen te bouwen, als jij nou daar ga staan, dan zet ik daar mijn versterker neer. Zo zijn we al gauw druk bezig met bouwen. Helaas hebben we als beginnende band nog geen roady’s. Stroom wordt aangelegd en na nog een biertje is het tijd voor een soundcheck. Zo, die staat hard zeg. Ik besluit om het optreden zonder oordopjes te doen, dit gevoel wil ik helemaal ondergaan.

Even na vijfen gaan we los. En hoe, Café Sman staat te trillen op zijn grondvesten en als een kudde wilde indianen op oorlogspad trekken we ten strijde, alles gevend wat we hebben. Mijn bas beukt, knalt en ronkt en als een machinegeweer produceer ik de ene strakke baslijn naar de andere. Veel te snel naar mijn zin is de eerste set afgelopen, zo de kop is eraf en het ging lekker. Hier en daar maak ik een praatje en zie zelfs een groupie in een Kneiper shirt rondlopen.

De tweede set verloopt vlekkeloos, in tegenstelling tot de derde set die wat minder goed verloopt.
Als goedmakertje besluiten we er nog maar een extra set tegenaan te knallen. We pikken de beste nummers eruit en die doen we gewoon nog een keer. Zo krijgt het publiek een toegift van 6 nummers. Als ik tijdens deze set om me heen kijk zie ik mijn 4 mede bandleden keihard werken en het erg naar hun zin hebben, zelf sta ik ook met een idioot brede grijns te spelen, wat heb ik het naar mijn zin! Tijdens het laatste nummer klim ik op al spelend op een barkruk om mijn bas aan de de bashemelpoort te tonen;
de toelatingscommissie, bestaande uit o.a. Phil lynott en John Entwistle besluit dat ik nog veel meer mag laten horen en knijpen tevreden een oogje toe.

Well done, moeten ze daarboven vast gedacht hebben.

Krommeniër 27-09-06

Walking on sunshine

Voor vanavond had ik de Juttersborrel op het programma staan, dit maal door mij georganiseerd. Het is traditie om enkele maanden na het juttersfestival nog even na te borrelen met de medewerkers van het juttersfestival. Een hapje en een drankje, een film waarop je kan toezien hoe het was en natuurlijk plannen bedenken voor volgend jaar.

Het was erg gezellig, maar ik was er af en toe niet helemaal bij met mijn gedachten. In gedachten stond ik al op het podium, niet van het Juttersfestival maar morgen, in cafe Sman. Samen met Toets stonden we ons er al op te verheugen. Afgesproken dat hij morgen om 14.30 uur bij me is op de Ampeg, "The Black Pearl" en de bassist naar het podium te brengen.
Verder nog wat gepraat over wat wel en wat niet te doen, de gein die we ongetwijfeld zullen trappen en eerlijk is eerlijk, ook over de zenuwen. Ik ben dan wel een coole bassist maar een heel klein beetje zenuwachtig ben ik wel, dat zal ik eerlijk toegeven. Het voelt niet onaangenaam, het is een beetje het gevoel wat je hebt op een eerste date met iemand die je erg leuk vindt. Het is spannend en je hebt het erg naar je zin, maar je vraagt je stiekem wel af wat zij van je vind en of zij het ook zo leuk heeft met jou, en of je haar nog een keer zult zien. Je voelt een vreemde kriebel in je buik die niet onaangenaam is en je loopt rond met een big smile op je gezicht:

"Walking on sunshine" heet dat gevoel, precies wat ik nu ook heb, heerlijk.
Over 24 uur is het optreden voorbij en kan ik u vertellen hoe het was geweest. Of ik dan nog steeds "walk on sunshine" of dat ik dan de blues speel. één ding weet ik zeker: ik ga er erg van genieten, of zoals mijn bassbro me zojuist mailde:

Rock on!

Poster

Leven als Gort in Frankrijk

Vandaag kreeg ik van Marco een leuk boek kado, getiteld ”Leven als Gort in Frankrijk”, geschreven door Ilja Gort. Deze Nederlander, thans vermaard wijnboer in de Bordeaux schrijft de meest humoristische verhalen over zijn belevenissen tussen de wijnboeren op het Zuid-Franse platteland.
Regelmatig lees ik tegenwoordig het weblog van dit heerschap en regelmatig verschijnt er een dikke grijns op mijn gezicht. U begrijpt dat ik, voor ik dit boek ga lezen, een greep zal doen in mijn eigen wijnkelder om daar een passende fles bij te zoeken. Ik zou natuurlijk kunnen gaan voor de befaamde rose van de meester zelf (hij schijnt volgens eigen zeggen tevens een vermaarde witte alsmede een fameuze rode wijn te creëren), maar stiekem denk ik aan een mooie pinot noir uit de bourgogne, die mijn smaakpapillen zal verwennen met een mond bomvol diksappig fruit als aardbei, framboos en vleeskersen, afgerond door een stevige vleug mokka en romige vanille van eikenhout. Ik verheug me er nu al op als ik binnenkort lekker een weekendje vrij heb om van deze beide geneugten te genieten. Uiteraard zal de wijn vergezeld gaan worden van een bijpassende kaasplank.
Ik ben benieuwd wat ik eerder zal vervolmaken, het in één adem uitlezen van dit boek of het ledigen van deze fles.

Ik laat het u weten.

Massagestoel

Schreef ik in het vorige blokje nog dat ik niet zoveel gaf om uiterlijke verzorging, toch ontkom ik er niet aan om af en toe eens plaats te nemen in de stoel van de kapper, al is dit tegenwoordig wel een zeer bijzondere stoel. Dus toen ik afgelopen week constateerde dat mijn haar dermate lang werd dat ik er over dreigde te struikelen werd het weer eens tijd om mijn achterwerk te parkeren in deze stoel en mij op Samsonachtige wijze te laten ontdoen van wat overtollige haargroei, helaas niet door Delilah maar dit keer door Amber.
Niets te nadele van Delilah, maar Amber had zeker niet misstaan in het rijtje van godinnen. Een prachtig figuur met weelderig lang blond haar en hemelsblauwe ogen waar ik bijna in verdrink, komt u maar mee, zingt ze me toe. Dan gaan we eerst u haren wassen, het zit bij de prijs inbegrepen en krijgt er een heerlijke massage bij in onze speciale stoel. Ik klapper met mijn oren, u gaat me masseren, vraag ik blue. Helaas, zo verwend wordt ik ook weer niet. Het blijkt hier te gaan om een stoel die allerlei trillende bewegingen maakt. Het voelt alsof je met een ongeveerde auto heel hard over de Belgische kasseien hobbelt. Na 10 minuten voel je je gelijk een flink geschudde knikkerzak. Die valse meiden ook altijd. Eerst Delilah die stiekem het haar van Samsom afknipte en nu weer Amber die mij doet belanden in een martelstoel die ze in de tijd van de inquisitie goed hadden kunnen gebruiken. Maar na enige tijd begint het te wennen en net als je het lekker begint te vinden wordt de stoel uitgezet.
Ze begint te knippen en te doen en na verloop van tijd wordt mijn haardracht weer enigszins toonbaar. Na afloop beland ik wederom in de stoel alwaar mijn haren nog even uitgewassen worden, dit keer helaas zonder dat de stoel in massage stand wordt gezet.

Als ik weer naar buiten loop voel ik het hier en daar kriebelen. Zou dat nou door Amber komen of door wat verdwaalde haartjes?

eau de toilette

Baldessarini

Was dat dan? Vraagt u zich af, vroeg ik me ook even af, moet ik eerlijk toegeven. Hoewel ik vrij weinig geld spendeer aan uiterlijke verzorging ontkom ik er niet aan om af en toe zeep te moeten kopen en wat tandpasta, wil ik niet uit mijn bakkes meuren als een ongewassen berenkont. Verder zullen ze wel niet rijk van mijn worden, afgezien van een deo tegen overtollige zweetlucht geef ik nu eenmaal niet om aftershaves, eau de toilette en weet ik wat voor zooi je tegenwoordig nog meer op je gezicht of andere lichaamsdelen schijnt te moeten smeren.

Toch kreeg ik vandaag een flesje mee van de vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij. Een flesje zo groot als een mini jackplug verpakt in een kartonnetje met daarop de afbeelding van een ongeschoren ouwe vent. Niet iets waar ik me mee kan identificeren. Ik ben regelmatig ongeschoren maar zeker niet oud! Ik ben een jonge vent en spring nog over een huis heen, mits het in Madurodam staat dan. Het zal vast geen aftershave zijn anders hadden ze wel een geschoren ouwe vent op het pakje afgebeeld.

Verbaasd pak ik het thuis uit, eau de toilette, wat moet ik daar nou weer mee? Dat gebruiken toch alleen een bepaald soort vrouwen die de naam dame over het algemeen niet verdienen en een uur in de wind meuren als ze naast je in trein gaan zitten met een over het algemeen te zwaar opgemaakt geblondeerde hars…eh hoofd? Welke Libellelezeres heeft nu weer bedacht dat mannen ook aan de eau de toilette moeten?

Baldessarini del mar staat er op het pakje, nooit van gehoord. Maar als de libellelezeres danwel vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij denkt dat ik 60 zuurverdiende Euri’s ga spenderen aan een één of ander luchtje waarvan de insecten spontaan dood neervallen heeft ze haar vak niet goed verstaan.
Voorzichtig open ik het flesje en snuif er eens aan, het valt mee: ik zie nog geen roze olifanten spontaan voorbij paraderen. Misschien moet ik het toch eens opdoen, wellicht tijdens het optreden van a.s. zondag.

Blijft de vraag waarom de vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij mij dit monster gegeven heeft:
Vond ze me aardig, zag ze in mij een potentiële eau de toilette koper of vond ze me gewoon ongelofelijk stinken en werd het tijd voor een scheerbeurt, waarbij ik deze eau de toilette als aftershave dien te gebruiken? Want wanneer zou je anders een eau de toilette moeten gebruiken?

De eerste keer

Niets voelt zo goed en zo speciaal als de eerste keer dat je iets doet. Wie herinnerd zich niet de eerste zoen op het schoolplein, vlak voordat je naar huis toe moest om te eten. Een zweterig plakhandje en wat onhandig gemompel. Of de eerste keer dat je het eerste salaris van je eerste baan ontving, de hele maand had je hard gewerkt en met je salarisstrook kon je de hele wereld kopen, althans, zo voelde het. Inmiddels weet je beter.

De allereerste keer op het podium is ook zo’n ervaring om nooit te vergeten: Als kind al was ik gefascineerd door de basgitaar. Helaas vonden mijn ouders muziekles te duur en ik was reeds lang het huis uit, toen ik op 24jarige leeftijd besloot om eens mee te doen aan een popcursus in Donkey Shot Heemskerk. Tijdens deze cursus krijg je in een paar weken een korte introductie op de verschillende instrumenten, schrijf je samen met je mede cursisten een eigen nummer en treed je daar na 12 weken mee op. Op zo’n avond worden er meerdere bands gepresenteerd met als gevolg dat ik die avond optrad voor zo’n 300 (driehonderd!) man. Ik heb daar na vaker opgetreden met verschillende bandjes maar nooit meer dat gevoel gehad als de eerste keer, waarbij ik drie dagen letterlijk zweefde door Beverwijk.

Komende zondag wordt het de eerste keer dat Kneiper optreed, toch ook weer een eerste keer en dus heel bijzonder. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat, al ben ik niet echt zenuwachtig, misschien komt het nog. Wel heb ik me voorgenomen om “The Black Pearl” nog eens goed op te poetsen en helemaal na te kijken, een dame moet je op zijn tijd toch wat aandacht geven en ze moet er goed uitzien op het podium en nog veel belangrijker, mij niet in de steek te laten. Ik heb het ooit gepresenteerd om tijdens een concert een snaar in tweeën te trekken op precies de allerlaatste noot. Een hele prestatie op zich, maar ik heb liever niet dat het me midden in een nummer gebeurt als ik zondag op het podium sta. De Ampeg afstoffen zal niet nodig zijn, 1 keer flink blazen op het podium en al het stof is eruit. Voor de rest maak ik me niet druk, ik trek die dag aan wat er uit mijn klerenkast komt vallen, bij de Red Hot Chilli Peppers kwam er ooit alleen een sok voor ieder bandlid uit de klerenkast gevallen.

Ik hoop dat er bij mij zondag iets meer uit valt als alleen een sok, al was het alleen maar omdat ik twee voeten heb.

Try-out

Met nietsontziende slagen tikt de klok gestaag maar onverstoorbaar verder richting zondag 1 oktober, de dag waarop Kneiper zijn debuut zal maken op het podium in café Sman te Wormerveer.
We zullen daar waarschijnlijk drie sets van 15 minuten gaan spelen als een try-out voor het optreden op 15 oktober. Klinkt goed he, een try-out op 1 oktober, een premiere op 15 oktober en op 25 november een full concert in Groningen, te dicht bij Duitsland. Als ik me niet vergis in Winschoten maar zodra ik exacte lokatie en tijden heb zal ik het u melden.
Maar eerst de try out komende zondag:

1 Oktober
tijd: 17.00 uur
Plaats: Cafe Sman
Zaanweg 2
Wormerveer

Ik heb er nu al veel zin in en hoop dat het gaat spetteren, maar dan niet zo letterlijk als vorige week zondag toen ik tijdens het wegzetten van mijn basgitaar een gigantische opdoffer kreeg. Op nog niet opgehelderde wijze had mijn standaard zichzelf statisch geladen wat een grote gele vonk tot gevolg had. Het zag er wel spectaculair uit en het zou niet misstaan als act op een podium, maar ik schrok wel erg. Gelukkig bleek mijn basgitaar er beter tegen bestand als mijn hart, het hart zat in mijn keel maar mijn bas deed het nog gewoon, al heb ik die avond mijn standaard niet meer durven te gebruiken.
Zo krijgen we toch nog een spectaculaire lichtshow, compleet met vuurwerk. We hebben trouwens een geweldig idee voor een eigen lichtshow. We zetten allemaal een mijnwerkershelm op met daarop een lamp gemonteerd. Zo'n helm heeft nog een groot ander voordeel:
Een zeker iemand met stokjes wil nog weleens voor houthakker spelen en waar gehakt wordt vallen spaanders, met een helm op wordt hoofdletsel voorkomen.

Ik hoop u zondag te mogen begroeten.

Quarterlife crisis II

Afgelopen week vertelde ik u dat als je de quarterlife crisis hebt gehad je minder kans maakt op de midlife crisis, ook maakte ik de conclusie op dat ik waarschijnlijk toch geen last heb van de quarterlife crisis.
Na een avond chillen met mijn matties ben ik tot de conclusie gekomen dat ik dus goede kans maak om over 7 jaar in de midlife te schieten. Echter, ik zal niet kiezen voor een sportwagen en/of een jonge dame van 18, ik ben bang dat ik ze allebei niet kan bijhouden.
Nee, we kwamen tot de conclusie dat ik meer gebaat ben bij een nog vettere basinstallatie, de beroemde 8 x 10 kast van Ampeg leek me wel wat.

En als we dan toch bezig zijn, doe er maar wat extra bassen bij, daarvan heb je er nooit genoeg. Een Gibson Thunderbird is al jaren een favoriet van me maar ook een Rickenbacker 4003 staat hoog op mijn lijstje.
Nog 7 jaar, dan is het zover. Ik heb dus nog even om de sponsering rond te krijgen.

Ik kan bijna niet wachten tot ik ook mijn midlifecrisis heb ;-)

Varkens masseren

Vertelde ik u op 14 februari nog over het knusse koeknuffelen, vandaag kwam ik tijdens een surftocht het begrip varkens masseren tegen. Het moet niet gekker worden.

Wat bezielt mensen toch om dit te verzinnen. Het zal allemaal hartstikke prettig zijn voor de mens maar ik vraag me serieus of zo’n dier er wel bij gebaat is. Een glunderende dame zegt dat het varken zo vrolijk knort. Nogal logisch, ik heb nog nooit een varken horen miauwen, blaffen of andere geluiden maken dan een hoop geknor.
Het zal ongetwijfeld hartstikke rustgevend en fijn zijn om Miss Piggy te mogen knijpen maar zou zijn beest nou echt niet gestressed worden van dat geflikflooi de hele dag? Persoonlijk moet ik er niks van hebben als iemand de hele dag aan me wil zitten, laat staan dat vreemde mensen op me afkomen en mij ongevraagd gaan masseren. Hou je handen thuis, denk ik dan. Maar ja, dat kan een varken niet zeggen natuurlijk.
Het is hartstikke leuk om samen met je vrienden en met Knir, Knar en Knor wat te rollebollen in het stro, maar wees eens eerlijk, schiet je dan niet een beetje ver door in je zogenaamde dierenliefde? Zoals bekend zijn varkens erg gevoelig voor stress en ik kan me niet voorstellen dat het rustgevend als er 10 man rond je hok hangt en jou ongevraagd gaat masseren.
Uiteraard hangt er aan het varkens masseren een prijskaartje, al vraag ik me af wie daar het meest bij gebaat is. De varkens, of toch die varkenshouder? Zo zijn we anno 2006 dan toch beland bij een omgekeerde wereld.

Vroeger had men dieren voor het vlees, de vacht en de bijproducten als melk en eieren, waarbij de beesten wat rond scharrelden in de vrije natuur, daarna moesten de beesten op stal waarna de bio-industrie zijn opmars maakte.
Tegenwoordig heeft men blijkbaar een nieuwe vorm van dierenmishandeling uitgevonden, je laat de mens er op los die zijn stress weg kan masseren op een varken.

Wat is het volgende wat de zogenaamde dierenliefhebbers gaan bedenken, kanarie kietelen, zebra’s zoenen of gaan we straks massaal walvissen wiegen?

Geld

ik hou aan het eind van mijn geld een stukje maand over.

Quarterlife crisis

Vandaag las ik in de krant dat de Quarterlife crisis zijn opmars maakt in Nederland, niet te verwarren met een quarterpounder, zo'n vies vettig broodje waarop een zielig restantje ligt van wat ooit eens een blij varken is geweest die nu rondzwemt in een vettige saus waarin als een groene oase een verlept blaadje sla eenzaam rond dobbert.
Evenmin is het een kwart van de midlife crisis, al schijnt het dat als je de quarterlifecrisis je minder kans hebt op een midlife crisis, het is maar waar je voorkeur naar uitgaat.

De Quarterlife crisis kenmerkt zich door het continu te lopen twijfelen en niet te durven kiezen, althans dat is in het kort de omschrijving die ik er uit op kan maken. En ik maar denken dat ik onzeker ben. Dat valt best mee, ik heb slechts een quarterlifecrisis. Toch wat onthutst wil ik al naar de medicijnkast lopen om daar een flinke dosis prozac of rohypnol te pakken maar ik kan niet kiezen tussen deze twee, dit zou wel eens een symptoom van deze crisis kunnen zijn, immers, niet kunnen kiezen behoort tot het ziekte beeld. Danig van slag loop ik terug naar de krant om het artikel verder te lezen.

Er staat dat je begin 30 bent, dat klopt, en je een management functie hebt, dat klopt niet, af en toe schop ik beroepshalve wat artiesten op het podium maar om mezelf nou manager te noemen vind ik wat ver gaan, het enige waar ik manager over ben is mijn eigen huishouden en die manager is al lang overwerkt, getuige de zooi op tafel en de afwas die al een week staat. Ik lees verder.
Je twijfelt over gezins uitbreiding, das ook niet waar, nou ja niet helemaal dan. Kinderen lijken me best leuk maar ik heb altijd geleerd dat ik daar een vrouw voor nodig heb. Zou ik best willen, lijkt me best gezellig maar ik heb er geen.
Ik lees verder: Je wilt zo veel mogelijk van het leven genieten en eruit halen wat erin zit. Rond je dertigste komt echter het besef dat je steeds meer verantwoordelijkheden krijgt. Een middelmatig leven ligt op de loer. Dat strookt niet met elkaar, dat veroorzaakt een crisis: de Quarterlife crisis. Dat ik zoveel mogelijk van het leven wil genieten is absoluut waar, dat lukt me dan ook prima, hoezo middelmatig leven? Ik doe wat ik leuk vind en getuige het feit dat ik daar alweer bijna acht jaar mijn boterham mee verdien zal ik dat wel niet zo onaardig doen, natuurlijk kijk ik wel om me heen voor een andere baan maar het is zeker niet zo dat ik me verveel in mijn huidige baan, ik hou alleen graag een breed blikveld.

Opgelucht haal ik adem, volgens mij valt het wel mee met die Quarterlife crisis van mij, er is niks mis om soms te twijfelen over beslissingen die je moet maken, het tekent dat je er serieus over nadenkt.

Alle wegen liggen immers nog open en het kan erg boeiend zijn om eens een onverwacht pad in te gaan en te zien waar je uitkomt.

Warning, Loud bassplayer!!!

Deze foto had u nog van me tegoed. Heftig setje zo. Ik moest even nadenken over een passende tekst hierboven. Ik kreeg van Joost al de tip om op te passen om de ruiten er niet uit te blazen, zelf zat ik meer te denken aan "orkaangeweld teistert oefenruimte". Mijn medemuzikanten zullen wellicht gedacht hebben aan "Bassist blaast onze trommelvliezen op". "Bassist krijgt hernia", is ook niet onaardig, het is wel duidelijk dat je deze set niet even in een rugzak propt.

Ik ben er wel heel erg trots op.

Go your own way

Ik ben net weer terug van een repetitie met Kneiper, nog twee weken en we hebben onze eerste gig. Yes, ik heb er zin in!
Vanavond konden we gebruik maken van het PA systeem van de kroeg waarin we zondag 1 oktober optreden, om eens te kijken hoe dat nou klinkt.
Aangezien ik nodig eens verwend moest worden en ik dat toch zelf moet doen, heb ik zaterdag een werkloze speakerkast met daarin een 15 inch speaker geprepareerd voor uitbreiding van mijn Ampeg set. Nieuwe speakerkabel er aan gezet met een mooie verloop naar speakon toe en inprikken maar. Vanavond was het een mooie gelegenheid om dit eens uit te proberen. Hoewel een 15 inch kast van Warwick het qua kwaliteit niet haalt bij mijn 2 x 10 van Ampeg, is de combinatie erg succesvol te noemen. Ik hoef niet apart over de PA geschakeld te worden, ik heb met 2 x 300 watt voldoende vermogen in huis om de klus te klaren. Wat klinkt deze set lekker zo. Ik heb wel besloten om deze setup alleen te gaan gebruiken tijdens concerten en voor de repetities alleen de 2 x 10 brulkast van Ampeg te gebruiken, anders wordt het wel erg veel gesleep twee keer in de week. Maar het klinkt wel helemaal te gek zo, er zijn wat foto's gemaakt en als ik ze doorgemaild krijg zet ik ze gauw op mijn log, want ik bent zo trots als een aap met zeven staarten.

Verder zijn we weer eens met een nieuw nummer begonnen, ik weet nog niet of we hem al zullen spelen op onze eerste gig maar volgend jaar komt ie zeker op de setlist te staan, want we zijn inmiddels uitgenodigd om een keer in Groningen te komen spelen en er schijnt een andere kroeg te zijn in Wormerveer die ons gevraagd heeft of we daar niet eens een openbare repetitie willen verzorgen. Al met al timmeren we dus flink aan de weg, en dit terwijl het eerste optreden pas over twee weken gepland staat. Maar een nieuw nummer dus, daar begon ik deze alinea mee:
"Go your own way" van Fleetwood Mac, kan het toepasselijker? Ik heb het altijd al een heerlijk nummer gevonden en op het ogenblik heeft het even een extra waarde voor me.

You can go your own way
Go your own way
You an call it
Another lonely day
You can go your own way
Go your own way

Ik ben niet de enige

Het verheugt mij zeer om te bemerken dat ik niet de enige bassist ben die er zo over denkt.

Basgitaar dan toch zeker