Laat schreef ik een stuk getiteld misdaad loont, het comment wat ik van Ron kreeg zette mij aan het denken.
Hij vroeg zich af of hij tussen de regels door las dat ik voor de doodstraf ben. Hoewel mijn stuk daar verder niet over ging en ik ik ook niet de intentie had om voor of tegen de doodstraf te pleiten zette het mij toch aan het denken.
Mijn eerste gedachte was NEE, ik ben niet voor de doodstraf. Hoe kan iemand nou voor de doodstraf zijn? Je begeeft je daarmee toch op hetzelfde nivo als de moordenaar, voorop gesteld dat het een moordenaar is die je veroordeeld tot de doodstraf.
Stel je eens voor dat de bewijslast toch niet helemaal waterdicht is, veroordeel je dan een onschuldig man tot de doodstraf? Daar zou ik niet mee willen en kunnen leven.
Maar wat als de veroordeelde bij zijn vrijlating opnieuw in de fout gaat? Wat als diezelfde veroordeelde na zijn vrijlating jouw geliefde of kind vermoord, ben je dan ook tegen de doodstraf? Er zijn mensen die erin berusten, er zijn zelfs mensen die de moordenaar van hun kind kunnen vergeven. Ik vind dit hele dappere mensen. Ik twijfel of ik zelf zo groot zou kunnen zijn.
Het antwoord op de vraag of ik dan ook nog tegen de doodstraf ben moet ik helaas schuldig blijven. Ik heb het gelukkig nog nooit van dichtbij meegemaakt en hoop het nooit mee te maken, maar het is een feit dat het al verschillende malen is voorgekomen dit jaar waarbij een TBSer tijdens een proefverlof opnieuw in de fout ging.
Zoals zoveel dingen in dit leven is het nooit zwart/wit, maar een groot grijs gebied waarin je je dan begeeft. Hoewel mijn eerste gedachte is dat ik tegen de doodstraf pleit, ben ik daar bij nader inzien dus niet zo zeker van. Gelukkig ben ik geen rechter, advocaat of jurist en zal ik daarin dus nooit officieel stelling hoeven te nemen.
Ik kan alleen voor mezelf spreken en ik weet het eigenlijk niet of ik nou voor of tegen de doodstraf ben.
07 november, 2006
Niks
Het is weer zover, de blaadjes vallen van de bomen.
Ja René, da’s meestal zo. In de zomer vallen de mussen uit de boom en in de herfst vallen er blaadjes uit. Het wordt pas zorgelijk als er bakstenen uit de bomen vallen, al geeft het wel weer een geheel nieuwe dimensie aan een mooie boswandeling. Stiekem vraag ik me nu af of jij toch niet getroffen bent door een vallende baksteen, stoeptegel of straatklinker.
Hoezo dan?
Je bent zo rusteloos de laatste tijd. Je hebt vanavond zegge en schrijven één pan kaasfondue veroberd, twee glazen wijn opgedronken, drie hoofdstukken gelezen in een boek, vier basgitaren bespeeld en vijf keer gekeken of je nog mail hebt. En dit alles in willekeurige volgorde.
Ja, knap hé, probeer ik er nog enthousiast van te maken.
Morgenavond moet je repeteren met de Shin kickin white socks sucks bluesband en donderdagavond repeteer je met Kneiper. Je moet nog twee dagen werken en dan heb je zowaar eens twee dagen vrijgenomen, je hebt zeggen en schrijven al wel twee hele vakantiedagen opgenomen en dit zijn je volgende twee. Ga je ff lekker weg of zo?
Nee nee, geen tijd voor. Druk, druk druk, weet u nog.
Ja waarmee dan?
Nou eh… geen idee eigenlijk. Of, om maar eens met Maarten te spreken:
Was ik nu bezig boodschappen aan het doen
Of was ik bezig niet te hyperventileren
Ga ik nu gewoon dood
Of ben ik bezig mooi te sterven
Waar ben je nou mee bezig
En het begint je langzaam te dagen
Weet je wat jij moet doen
Niks
Blijf nou maar rustig liggen en doe Niks
Niks
Hou nou maar op met ademhalen en doe Niks
En adem uit
Regelmatig klaagt mijn omgeving dat ze zo moe van me worden, nu wordt ik warempel ook nog eens moe van mezelf!
Ja René, da’s meestal zo. In de zomer vallen de mussen uit de boom en in de herfst vallen er blaadjes uit. Het wordt pas zorgelijk als er bakstenen uit de bomen vallen, al geeft het wel weer een geheel nieuwe dimensie aan een mooie boswandeling. Stiekem vraag ik me nu af of jij toch niet getroffen bent door een vallende baksteen, stoeptegel of straatklinker.
Hoezo dan?
Je bent zo rusteloos de laatste tijd. Je hebt vanavond zegge en schrijven één pan kaasfondue veroberd, twee glazen wijn opgedronken, drie hoofdstukken gelezen in een boek, vier basgitaren bespeeld en vijf keer gekeken of je nog mail hebt. En dit alles in willekeurige volgorde.
Ja, knap hé, probeer ik er nog enthousiast van te maken.
Morgenavond moet je repeteren met de Shin kickin white socks sucks bluesband en donderdagavond repeteer je met Kneiper. Je moet nog twee dagen werken en dan heb je zowaar eens twee dagen vrijgenomen, je hebt zeggen en schrijven al wel twee hele vakantiedagen opgenomen en dit zijn je volgende twee. Ga je ff lekker weg of zo?
Nee nee, geen tijd voor. Druk, druk druk, weet u nog.
Ja waarmee dan?
Nou eh… geen idee eigenlijk. Of, om maar eens met Maarten te spreken:
Was ik nu bezig boodschappen aan het doen
Of was ik bezig niet te hyperventileren
Ga ik nu gewoon dood
Of ben ik bezig mooi te sterven
Waar ben je nou mee bezig
En het begint je langzaam te dagen
Weet je wat jij moet doen
Niks
Blijf nou maar rustig liggen en doe Niks
Niks
Hou nou maar op met ademhalen en doe Niks
En adem uit
Regelmatig klaagt mijn omgeving dat ze zo moe van me worden, nu wordt ik warempel ook nog eens moe van mezelf!
05 november, 2006
Misdaad loont
In 1987 werd Nederland opgeschrikt door een ontvoeringszaak. Op 9 september 1987 wachtte Ferdi Elsas, tegenwoordig bekend als Paul Elsas, zijn slachtoffer Gerrit Jan Heijn op in diens villa in Bloemendaal. Ze reden naar de bossen in Renkum en daar liet hij het slachtoffer wat bandjes inspreken, sneed zijn pink af en schoot hem daarna van achteren dood.
Vervolgens eiste hij zijn losgeld op waarna hij gepakt werd om dat hij een fles drank betaalde met een gemerkt biljet van 250,00 gulden. Nadat hij 20 jaar had vastgezeten kwam hij in 2001 vrij.
Met behulp van zijn advocaat kreeg hij zo’n 350.000,00 EURO in verband met achterstallige WAO./AAW. Tezamen met de opbrengst van een boek wat geschreven werd door zijn zielig en alleen achtergebleven vrouw vormde dit een prachtig startkapitaal om tegenwoordig in een riante woonboerderij te Ruurloo te vertoeven, want voor de 425.000,00 die hij hiervoor uitgaf zal het goed toeven zijn. Al is het wel erg sneu voor hem dat hij niet meer welkom is op de jaarlijkse barbecue van Ruurloo.
Het is maar te hopen dat hij dit niet ziet als een nieuw onrecht wat hem wordt aangedaan want straks gaat hij weer pinken afsnijden en erop los moorden, iemand nog een pink van de barbecue?
Ik vind het van de zotte dat iemand die 20 jaar mocht verblijven in een staatshotel wat een aardig bedrag per jaar kost bij zijn vrijlating doodleuk 350.000,00 EURO meekrijgt bij wijze van achterstallig WAO./AAW.
Degene die de WAO./AAW. echt nodig hebben kunnen vaak amper de eindjes aan elkaar knopen en moeten aan het van de maand maar zien hoe ze aan eten komen, laat staan dat ze eens lekker kunnen barbecuen. Wellicht kunnen zij ook iemand ontvoeren, verminken en vermoorden zodat zij er straks over 20 jaar ook lekker warmpjes bij zitten?
Vervolgens eiste hij zijn losgeld op waarna hij gepakt werd om dat hij een fles drank betaalde met een gemerkt biljet van 250,00 gulden. Nadat hij 20 jaar had vastgezeten kwam hij in 2001 vrij.
Met behulp van zijn advocaat kreeg hij zo’n 350.000,00 EURO in verband met achterstallige WAO./AAW. Tezamen met de opbrengst van een boek wat geschreven werd door zijn zielig en alleen achtergebleven vrouw vormde dit een prachtig startkapitaal om tegenwoordig in een riante woonboerderij te Ruurloo te vertoeven, want voor de 425.000,00 die hij hiervoor uitgaf zal het goed toeven zijn. Al is het wel erg sneu voor hem dat hij niet meer welkom is op de jaarlijkse barbecue van Ruurloo.
Het is maar te hopen dat hij dit niet ziet als een nieuw onrecht wat hem wordt aangedaan want straks gaat hij weer pinken afsnijden en erop los moorden, iemand nog een pink van de barbecue?
Ik vind het van de zotte dat iemand die 20 jaar mocht verblijven in een staatshotel wat een aardig bedrag per jaar kost bij zijn vrijlating doodleuk 350.000,00 EURO meekrijgt bij wijze van achterstallig WAO./AAW.
Degene die de WAO./AAW. echt nodig hebben kunnen vaak amper de eindjes aan elkaar knopen en moeten aan het van de maand maar zien hoe ze aan eten komen, laat staan dat ze eens lekker kunnen barbecuen. Wellicht kunnen zij ook iemand ontvoeren, verminken en vermoorden zodat zij er straks over 20 jaar ook lekker warmpjes bij zitten?
over drie minuten hebben we nogmaal vijf minuten vertraging
Gisteren met Weekendhike een rondwandeling door de duinen in Zuid-Kennemerland. Niet vanaf station Santpoort Noord maar ditmaal vanaf station Santpoort-Zuid. Terwijl we ons daar verzamelen horen we het volgende bericht: de sprinter naar Beverwijk zal over vijf minuten binnen komen. Na nog eens drie minuten klinkt het bericht dat de sprinter naar Beverwijk over vijf minuten zal binnenkomen. Huh, dat zei je drie minuten geleden ook al. En dan dat bericht. Vroeger, toen de treinen nog op kolen liepen en je tussen de rails de laatste brokjes weghaalde om thuis de kachel warm te stoken, hadden de treinen nog gewoon vertraging. Tegenwoordig komen ze over vijf minuten binnen, waarbij die vijf minuten dan wel een heel ruim begrip is. Gelukkig rolt de trein toch binnen en brengt ons de laatste Weekendhiker waarna we op pad kunnen.
We passeren een paar imposante villa’s om via de hockey- en voetbalvelden van Bloemendaal de ingang van de duinen te bereiken. Een van de mooiste gebieden van Nederland ontvouwt zich aan ons oog en via wat kleine heuveltjes die we nog net zonder stijgijzers konden beklimmen komen we bij een meer uit. We blijven even staan om te genieten van het uitzicht en lopen dan verder tot we uitkomen bij een uitzichtpunt wat ons een weids uitzicht bied over de duinen. In één woord: prachtig! Via het vogelmeer komen we bij het bekende Parnassia alwaar we even pauzeren. Daarna lopen we even het strand op en terwijl ik even aan de vloedlijn sta en mijn veters vastknoop wordt ik bijna overvallen door een iets te enthousiaste golf. Gelukkig blijken mijn schoenen nog steeds waterdicht te zijn waarna we weer het duin inlopen. Onderweg passeren we een kudde Schotse Hooglanders, helaas krijg ik niemand zo gek om een rodeo te laten rijden. Even verderop staat een kudde Koniks, Poolse paarden. Het is een behoorlijk grote groep en we zouden ze makkelijk als lastdieren kunnen gebruiken ware het niet dat we vrij kleine rugzakjes bij ons hebben die we makkelijk zelf kunnen dragen.
Tenslotte komen we weer uit bij de hockey- en voetbalvelden van Bloemendaal alwaar twee teams elkaar bestrijden op het voetbalveld. Zo te horen deugt de arbitrage niet al brengen de voetballers er zelf ook weinig van terecht. Aan zijn postuur te zien fungeert één voetballer tevens als ballenkast, Je kunt niet zeggen dat de bal onder zijn t-shirt zit, hier is plaats voor alle ballen van de club en van zijn t-shirt kan de groep Weekendhikers een tent maken waar we allemaal onder kunnen schuilen. Maar dan moet het shirt wel eerst gewassen worden.
Op Station Santpoort-Zuid waaieren we uit elkaar, op het perron klinkt de volgende mededeling:
De sprinter naar Beverwijk zal over vijf minuten binnen komen. Na drie minuten gevolgd door het bericht dat de sprinter naar Beverwijk over vijf minuten zal binnenkomen.
We passeren een paar imposante villa’s om via de hockey- en voetbalvelden van Bloemendaal de ingang van de duinen te bereiken. Een van de mooiste gebieden van Nederland ontvouwt zich aan ons oog en via wat kleine heuveltjes die we nog net zonder stijgijzers konden beklimmen komen we bij een meer uit. We blijven even staan om te genieten van het uitzicht en lopen dan verder tot we uitkomen bij een uitzichtpunt wat ons een weids uitzicht bied over de duinen. In één woord: prachtig! Via het vogelmeer komen we bij het bekende Parnassia alwaar we even pauzeren. Daarna lopen we even het strand op en terwijl ik even aan de vloedlijn sta en mijn veters vastknoop wordt ik bijna overvallen door een iets te enthousiaste golf. Gelukkig blijken mijn schoenen nog steeds waterdicht te zijn waarna we weer het duin inlopen. Onderweg passeren we een kudde Schotse Hooglanders, helaas krijg ik niemand zo gek om een rodeo te laten rijden. Even verderop staat een kudde Koniks, Poolse paarden. Het is een behoorlijk grote groep en we zouden ze makkelijk als lastdieren kunnen gebruiken ware het niet dat we vrij kleine rugzakjes bij ons hebben die we makkelijk zelf kunnen dragen.
Tenslotte komen we weer uit bij de hockey- en voetbalvelden van Bloemendaal alwaar twee teams elkaar bestrijden op het voetbalveld. Zo te horen deugt de arbitrage niet al brengen de voetballers er zelf ook weinig van terecht. Aan zijn postuur te zien fungeert één voetballer tevens als ballenkast, Je kunt niet zeggen dat de bal onder zijn t-shirt zit, hier is plaats voor alle ballen van de club en van zijn t-shirt kan de groep Weekendhikers een tent maken waar we allemaal onder kunnen schuilen. Maar dan moet het shirt wel eerst gewassen worden.
Op Station Santpoort-Zuid waaieren we uit elkaar, op het perron klinkt de volgende mededeling:
De sprinter naar Beverwijk zal over vijf minuten binnen komen. Na drie minuten gevolgd door het bericht dat de sprinter naar Beverwijk over vijf minuten zal binnenkomen.
03 november, 2006
Druk druk druk
Soms is het net alsof je in een glazen knikker zit, je ziet het leven voorbij rollen en je bent niet bij machte het te stoppen. Soms wil je wel even uit de knikker stappen om even vanaf de zijkant te staan kijken hoe het leven doorrolt maar daar is geen tijd voor. Je moet doorrollen, doorrollen, doorrollen….
Als iemand je vraagt hoe het met je gaat antwoord je druk druk druk. Je hebt het blijkbaar zo druk dat alleen druk niet genoeg is, nee je hebt het druk druk druk. Vroeger gaf je nog weleens gewoon antwoord: goed, zei je dan, of gaat wel, net afhankelijk van hoe je je voelde. Daarna kwamen de telefoongesprekken waarin je zei waar je was. Je nam de telefoon op en een stem aan de andere kant zei: Hoi, René, waar ben je? In de trein, op je werk, onderweg. Altijd was je wel ergens. Nooit zei je, ik zit nu heerlijk in mijn luie stoel te niksen. Dat kon gewoon niet, dat was “not done”. Als je niet druk bent tel je niet meer mee in deze maatschappij, waarin we minder tijd hebben voor diepgaande sociale contacten. Wel hebben we tijd voor oppervlakkigheid. Hoe is het met jou? Ook druk zeker? En we zijn al weer op weg naar de volgende “belangrijke” afspraak. We vliegen vanuit werk naar de sportschool, daarna vliegen we door naar de supermarkt voor een snelle hap om s’avonds weer op tijd bij de cursus “Authentieke Balinese dakpannen leggen” te zijn. Verder vliegen we toch zeker twee keer per jaar naar een bestemming die zo ver mogelijk ligt van hier en in ieder geval verder als de bestemming van de buren.
Immers, we moeten scoren. Nog meer salaris, een nog verdere vakantie, een nog grotere versterker. Noem maar op. Stilstand is achteruitgang.
Maar René, waarom stap je dan niet uit die glazen knikker om even vanaf een afstandje te staan kijken hoe het leven passeert? Straks spat die glazen knikker met een grote knal uiteen tegen een muur en zit jij met de scherven. Beweer dan nog maar eens dat scherven geluk brengen.
Nurks haal ik mijn schouders op. Natuurlijk zou ik graag even uit die glazen knikker willen stappen. Maar weet je wat het probleem is?
Ik heb het te druk.
Als iemand je vraagt hoe het met je gaat antwoord je druk druk druk. Je hebt het blijkbaar zo druk dat alleen druk niet genoeg is, nee je hebt het druk druk druk. Vroeger gaf je nog weleens gewoon antwoord: goed, zei je dan, of gaat wel, net afhankelijk van hoe je je voelde. Daarna kwamen de telefoongesprekken waarin je zei waar je was. Je nam de telefoon op en een stem aan de andere kant zei: Hoi, René, waar ben je? In de trein, op je werk, onderweg. Altijd was je wel ergens. Nooit zei je, ik zit nu heerlijk in mijn luie stoel te niksen. Dat kon gewoon niet, dat was “not done”. Als je niet druk bent tel je niet meer mee in deze maatschappij, waarin we minder tijd hebben voor diepgaande sociale contacten. Wel hebben we tijd voor oppervlakkigheid. Hoe is het met jou? Ook druk zeker? En we zijn al weer op weg naar de volgende “belangrijke” afspraak. We vliegen vanuit werk naar de sportschool, daarna vliegen we door naar de supermarkt voor een snelle hap om s’avonds weer op tijd bij de cursus “Authentieke Balinese dakpannen leggen” te zijn. Verder vliegen we toch zeker twee keer per jaar naar een bestemming die zo ver mogelijk ligt van hier en in ieder geval verder als de bestemming van de buren.
Immers, we moeten scoren. Nog meer salaris, een nog verdere vakantie, een nog grotere versterker. Noem maar op. Stilstand is achteruitgang.
Maar René, waarom stap je dan niet uit die glazen knikker om even vanaf een afstandje te staan kijken hoe het leven passeert? Straks spat die glazen knikker met een grote knal uiteen tegen een muur en zit jij met de scherven. Beweer dan nog maar eens dat scherven geluk brengen.
Nurks haal ik mijn schouders op. Natuurlijk zou ik graag even uit die glazen knikker willen stappen. Maar weet je wat het probleem is?
Ik heb het te druk.
01 november, 2006
Met de B van Balen
Zojuist heb ik te horen gekregen dat het concert in het Groningse plaatsje B niet doorgaat. Het dorpje wat welgeteld twee inwoners blijkt te hebben heeft haar enige kroeg moeten sluiten. Blijkbaar hebben de twee inwoners een andere kroeg gevonden in het nabijgelegen Duitsland waar naast de benzine ook het bier dus goedkoper schijnt te zijn, of hebben ze gezamenlijk een andere hobby gevonden, wellicht elkaar, of anders het altijd kolderieke neutenschaiten.
Heeft er iemand misschien nog een leuke gig voor ons op 25 november?
Heeft er iemand misschien nog een leuke gig voor ons op 25 november?
The shin kickin white socks sucks blues band
René, de oude gitarist van Kneiper belde of ik zin had om langs te komen in zijn studio om wat te pilsen en passant wat te spelen. Tuurlijk, ik zie je vanavond was mijn enthousiaste reactie. Dus de bas gepakt en mezelf gehuld in stevige wind- en water dichte kledij en op naar zijn studio. Eerst maar ff bijpraten, verteld over de plannen voor 2007 waarin Kneiper een CD wil gaan maken (vertel ik u binnenkort meer over) en over de verdeling van zijn solo’s. Geef er maar één aan Bassie, zei ik grijnzend. Na de koffie werd het tijd om ons op te sluiten in de studio in het gezelschap van een paar hete versterkers en wat koude bieren, een prima combinatie om eens lekker te scheuren op onze instrumenten. Geen Kneiper repertoire, maar wel wat stevigere rock songs van o.a. Iron Maiden en Danko Jones. Verder hebben we ons tussendoor nog wat vermaakt met wat strakke bluesschema’s, slap ouwehoeren en het ledigen van zijn koelkast. Passant verzinnen we nog een kekke naam die niet op een CD hoesje past tenzij je hele kleine lettertjes gebruikt;
The shin kickin white socks sucks blues band.
We eindigen met wat meespelen op een CD van Danko Jones, ondertussen allebei vals meeblerend. Volgens een weekendhiker die ik laatst sprak maakt het niet uit wat je zingt, als je vanuit je hart zingt is het nooit vals. Deze dame is werkzaam als muziektherapeute dus je mag aannemen dat ze er verstand van heeft.
love to play my Rock'n'Roll, but I've played the blues before
I've had my share of broken hearts
but I don't play the blues no more
If you meet the girl of your wildest dreams
she's gonna turn out to be a curse
Love will hit you bad boy, but the blues will hit you worse
Terwijl we afspreken om het gauw weer over te doen pak ik tevreden "The Black Pearl" in.
Damn, I suck as a singer but i'm a hell of a bassplayer!
The shin kickin white socks sucks blues band.
We eindigen met wat meespelen op een CD van Danko Jones, ondertussen allebei vals meeblerend. Volgens een weekendhiker die ik laatst sprak maakt het niet uit wat je zingt, als je vanuit je hart zingt is het nooit vals. Deze dame is werkzaam als muziektherapeute dus je mag aannemen dat ze er verstand van heeft.
love to play my Rock'n'Roll, but I've played the blues before
I've had my share of broken hearts
but I don't play the blues no more
If you meet the girl of your wildest dreams
she's gonna turn out to be a curse
Love will hit you bad boy, but the blues will hit you worse
Terwijl we afspreken om het gauw weer over te doen pak ik tevreden "The Black Pearl" in.
Damn, I suck as a singer but i'm a hell of a bassplayer!
29 oktober, 2006
Tijdbom II
Hij is werkzaam bij de EOD. Als je hem heel hard ziet lopen met het angstzweet op zijn voorhoofd en met in zijn ene hand een tang en in zijn andere hand een schroevedraaier, stel dan geen moeilijke vragen.
Ren zo hard mogelijk met hem mee!
28 oktober, 2006
27 oktober, 2006
New beginning
Nadat vorige week onze solo gitarist vrij onverwacht had aangegeven er per onmiddelijke ingang mee te stoppen moesten gisteravond de vier overgebleven koppies bij elkaar gestoken worden om te bespreken hoe verder te gaan. Deze vier, normaal harde koppen, waren er al snel uit. We gaan gewoon met ons vieren door! Zelden zijn we het zo snel eens geweest binnen de band, volgende vraag: Wat te doen met het concert in Groningen op 25 november in de provincie Groningen in een plaats die met een B begint. Ook door laten gaan. Mooi ook opgelost. Blijft de vraag hoe die plaats in Groningen heet die met een B begint en die op ongeveer 10 km van de Duitse grens ligt. Onder de juiste oplossingen verloot ik een "meet en greet" met de bassist van de band Kneiper. Mede bandleden zijn uitgesloten van deelname, die koppen zie ik iedere week al ;-)
Na zo een uurtje om tafel te hebben gezeten werd het tijd voor het echte werk, tenslotte komen we hier om te repeteren. Maar eerst moest onze zangeres nog even naar de wc.
René, wil je even meelopen? Pardon! Je bent toch oud en wijs genoeg om zelf je broek los te knopen? Oh er zit een spin en die moet ik voor je weghalen. Nou, vooruit dan maar. Ik wist dat Moon (onze zangeres) over een fenomenale strot beschikt maar de uithalen die ik nu te horen krijg teisteren mijn trommelvliezen, ik had mijn oordopjes nog niet in. Terug in de oefenruimte vragen Stok en Toets wat ik wel niet allemaal met Moon uitgespookt heb daar ze haar hebben horen gillen als de sirene van een brandweerauto. Nou niks bijzonders, even een spinnetje verwijderd.
Eindelijk trappen dan af en we gaan los als een groep Feyenoordsupporters in een bestuursvergadering. Omdat we besloten hebben om geen audities te doen voor een nieuwe sologitarist heeft dat als gevolg dat er hier en daar wat ruimte over blijft voor bijvoorbeeld een bassolo. Zelf stel ik voor om een kleine bassolo te doen in het nummer "So What". We spelen het nummer en in de bewuste passage laat ik horen wat ik bedoel. Ik zie goedkeurende blikken om me heen en na afloop van het nummer vraag ik wat ze er van vinden. Nice one! Die houden we er maar even in en ik zal er thuis nog wat aan schaven.Voor de kenners, een solo gespeeld in de pentatonische bluesladder van Bes inclusief de blauwe noten. De avond vliegt voorbij en als we afsluiten en bij het hek nog wat nakletsen laat Toets het nummer "New beginning" horen van Ilse Delange. Eigenlijk geldt voor Kneiper ook een beetje deze avond:
Een soort van nieuw begin, nu zonder sologitarist maar wel met een mooie bassolo in het vooruitzicht.
New beginning
First breath of air I'm so aware of
New beginning
I'n thankful for the chance to start again
I've turned the page, a change came with the wind
It's not the end
It's a new beginning
Na zo een uurtje om tafel te hebben gezeten werd het tijd voor het echte werk, tenslotte komen we hier om te repeteren. Maar eerst moest onze zangeres nog even naar de wc.
René, wil je even meelopen? Pardon! Je bent toch oud en wijs genoeg om zelf je broek los te knopen? Oh er zit een spin en die moet ik voor je weghalen. Nou, vooruit dan maar. Ik wist dat Moon (onze zangeres) over een fenomenale strot beschikt maar de uithalen die ik nu te horen krijg teisteren mijn trommelvliezen, ik had mijn oordopjes nog niet in. Terug in de oefenruimte vragen Stok en Toets wat ik wel niet allemaal met Moon uitgespookt heb daar ze haar hebben horen gillen als de sirene van een brandweerauto. Nou niks bijzonders, even een spinnetje verwijderd.
Eindelijk trappen dan af en we gaan los als een groep Feyenoordsupporters in een bestuursvergadering. Omdat we besloten hebben om geen audities te doen voor een nieuwe sologitarist heeft dat als gevolg dat er hier en daar wat ruimte over blijft voor bijvoorbeeld een bassolo. Zelf stel ik voor om een kleine bassolo te doen in het nummer "So What". We spelen het nummer en in de bewuste passage laat ik horen wat ik bedoel. Ik zie goedkeurende blikken om me heen en na afloop van het nummer vraag ik wat ze er van vinden. Nice one! Die houden we er maar even in en ik zal er thuis nog wat aan schaven.Voor de kenners, een solo gespeeld in de pentatonische bluesladder van Bes inclusief de blauwe noten. De avond vliegt voorbij en als we afsluiten en bij het hek nog wat nakletsen laat Toets het nummer "New beginning" horen van Ilse Delange. Eigenlijk geldt voor Kneiper ook een beetje deze avond:
Een soort van nieuw begin, nu zonder sologitarist maar wel met een mooie bassolo in het vooruitzicht.
New beginning
First breath of air I'm so aware of
New beginning
I'n thankful for the chance to start again
I've turned the page, a change came with the wind
It's not the end
It's a new beginning
23 oktober, 2006
Witte sokken
Witte sokken zijn passé, witte sokken, dat kan gewoon echt niet meer. Ik vraag me af waarom niet? Het grappige is dat het vaak wordt gezegd door mensen die er zelf uit zien als een soort van kruising tussen een vogelverschrikker en Lady Edna. Alleen al de gedachte aan dat soort mensen maakt dat ik hard gillend naar de klerenkast ren om zoveel mogelijk maagdelijk witte sokken aan te trekken. Maar hiermee is mijn vraag niet beantwoord op wat er mis is met witte sokken.
Wel schijnt het zo te zijn dat je witte sokken kunt compenseren door een bepaald merk wc-papier in huis te hebben, aldus een al weer iets gedateerde TV reclame. De logica hiervan ontgaat me eveneens volkomen. Gaan ze ervan uit dat je je bips dan wel derrière (ik wil hier geen ongepaste namen ten toon spreiden voor achterwerk) soms afveegt met witte sokken als je niet dat bepaalde merk toiletpapier in huis hebt?
Boze tongen beweren dat het dragen van witte (al dan niet sport-)sokken rampzalig zou zijn voor de kwaliteit van sperma, en zorgt voor mismaakte nakomelingen. Alsof ik me sokken aan zou houden in bed!
Toch hoef ik me geloof ik geen echte zorgen te maken als ik naar beneden kijk en daar mijn voeten aanschouw. Zij zijn niet gestoken in witte sokken. Ooit waren ze dat wel, maar nu zijn mijn sokken grijs en iets verwassen. Vanuit een klein gat in mijn linkersok steekt mijn kleine teen brutaal naar buiten alsof hij mij een knipoog wil geven ;-)
Ik denk dat ik binnenkort maar eens ga kijken voor witte wandelsokken.
Beestachtig
Van mij mag deze hond wel happen naar de baas die een iets andere betekenis aan het woord doggystyle gaf.
22 oktober, 2006
Schipperslatijn II
Een schip dat voorbij de kim zeilt is niet weg.
Het is alleen niet meer zichtbaar.
Het is alleen niet meer zichtbaar.
Dona Dona
Vandaag ben ik samen met Laura naar Nikitov geweest, een akoestisch ensemble dat Jiddische liederen en Klezmer speelt, waarbij ritme en klank uit de Gypsy Jazz en de Oost-Europese volksmuziek duidelijk doorklinken.
De van oorsprong Nederlandse groep wordt in de Verenigde Staten beschouwd als "een van de beste moderne Jiddische volkszangensembles". Ze speelt in zalen in zowel Amerika als Europa. Vandaag speelde zij Nederland. Niet in een zaal als het Haarlems Concertgebouw waar dit gezelschap thuis zou horen, maar in het Mosterdzaadje te Santpoort-Noord, een oud maar klein kerkgebouw aldaar. Het was vandaag te klein, de laatste bezoekers moesten met een schoenlepel naar binnen gewrongen worden.
Even denken we dat we beland zijn op de 100ste verjaardag van opa die zijn verjaardag viert in het plaatselijke clubgebouw. Laura en ik zijn, op de bandleden na, de enige twee personen zonder grijze haren en met eigen tanden. Dan schuift achter mij een jonge moeder aan met op schoot een kind van een jaar of drie. Het kind heeft nog geen grijze haren, wel schreeuwt het de hele kerk bij elkaar. Ik vind het prima dat je je kind cultureel op wilt voeden maar stuur een kind van drie lekker naar K3 of zo, i.p.v. naar een Jiddisch Concert. Het kind vind het niet leuk en begint te dreinen, de moeder raakt geïrriteerd en fluistert STIL NOU! waarop de hele zaal zich irriteert en de band zijn concentratie kwijt raakt.
Het is een mooi concert wat gegeven wordt, al verst a ik geen Hebreeuws. Gelukkig vertelt de zangeres waar de nummers over gaan. De meeste nummers gaan over drinken of over de liefde. Er zijn beroerdere dingen om je aan te zondigen. Er wordt veel bruiloftsmuziek gezongen en af en toe komt er een gevoelig nummer voorbij wat gaat over afscheid nemen of over het toeval.
Dona, dona
Dona, dona
Ojfn foerl ligt dos kelbl,
ligt geboendn mit a sjtrik,
hojch in himl
flit dos sjwelbl,
frejt zich,
drejt zich hin oen krik.
Lacht der wind in korn,
lacht oen lacht oen lacht,
lacht er op a tog a gantsn
mit a halber nacht.
Dona, dona, dona ...
Sjrajt dos kelbl,
zogt der pojer:
"Wer zje hejst
dich zajn a kalb?
Wolst gekert tsoe zajn a fojgl,
wolst gekert tsoe zajn a sjwalb.
Bidne kelber toet men bindn
oen men sjlept zej
oen men sjecht,
wer's hot fligl, flit arojftsoe,
iz baj kejnem nisjt kejn knecht.
Dona, dona, dona ...
En de vertaling is als volgt:
Op de wagen ligt het kalfje,
ligt gebonden met een strik,
hoog in de hemel
vliegt de zwaluw,
verheugt zich,
draait links en rechts.
De wind lacht in het koren,
lacht en lacht en lacht,
hij lacht een hele dag
en een halve nacht.
Dona, dona, dona ...
Het kalfje schreeuwt,
de boer zegt:
"Wie heeft je dan opgedragen
om een kalfje te zijn?
Je had een vogel kunnen zijn,
je had een zwaluw kunnen zijn.
Arme kalfjes bindt men vast
ze worden meegevoerd
en geslacht,
wie vleugels heeft, vliegt weg,
is niemands knecht.
Dona, dona, dona ...
De van oorsprong Nederlandse groep wordt in de Verenigde Staten beschouwd als "een van de beste moderne Jiddische volkszangensembles". Ze speelt in zalen in zowel Amerika als Europa. Vandaag speelde zij Nederland. Niet in een zaal als het Haarlems Concertgebouw waar dit gezelschap thuis zou horen, maar in het Mosterdzaadje te Santpoort-Noord, een oud maar klein kerkgebouw aldaar. Het was vandaag te klein, de laatste bezoekers moesten met een schoenlepel naar binnen gewrongen worden.
Even denken we dat we beland zijn op de 100ste verjaardag van opa die zijn verjaardag viert in het plaatselijke clubgebouw. Laura en ik zijn, op de bandleden na, de enige twee personen zonder grijze haren en met eigen tanden. Dan schuift achter mij een jonge moeder aan met op schoot een kind van een jaar of drie. Het kind heeft nog geen grijze haren, wel schreeuwt het de hele kerk bij elkaar. Ik vind het prima dat je je kind cultureel op wilt voeden maar stuur een kind van drie lekker naar K3 of zo, i.p.v. naar een Jiddisch Concert. Het kind vind het niet leuk en begint te dreinen, de moeder raakt geïrriteerd en fluistert STIL NOU! waarop de hele zaal zich irriteert en de band zijn concentratie kwijt raakt.
Het is een mooi concert wat gegeven wordt, al verst a ik geen Hebreeuws. Gelukkig vertelt de zangeres waar de nummers over gaan. De meeste nummers gaan over drinken of over de liefde. Er zijn beroerdere dingen om je aan te zondigen. Er wordt veel bruiloftsmuziek gezongen en af en toe komt er een gevoelig nummer voorbij wat gaat over afscheid nemen of over het toeval.
Dona, dona
Dona, dona
Ojfn foerl ligt dos kelbl,
ligt geboendn mit a sjtrik,
hojch in himl
flit dos sjwelbl,
frejt zich,
drejt zich hin oen krik.
Lacht der wind in korn,
lacht oen lacht oen lacht,
lacht er op a tog a gantsn
mit a halber nacht.
Dona, dona, dona ...
Sjrajt dos kelbl,
zogt der pojer:
"Wer zje hejst
dich zajn a kalb?
Wolst gekert tsoe zajn a fojgl,
wolst gekert tsoe zajn a sjwalb.
Bidne kelber toet men bindn
oen men sjlept zej
oen men sjecht,
wer's hot fligl, flit arojftsoe,
iz baj kejnem nisjt kejn knecht.
Dona, dona, dona ...
En de vertaling is als volgt:
Op de wagen ligt het kalfje,
ligt gebonden met een strik,
hoog in de hemel
vliegt de zwaluw,
verheugt zich,
draait links en rechts.
De wind lacht in het koren,
lacht en lacht en lacht,
hij lacht een hele dag
en een halve nacht.
Dona, dona, dona ...
Het kalfje schreeuwt,
de boer zegt:
"Wie heeft je dan opgedragen
om een kalfje te zijn?
Je had een vogel kunnen zijn,
je had een zwaluw kunnen zijn.
Arme kalfjes bindt men vast
ze worden meegevoerd
en geslacht,
wie vleugels heeft, vliegt weg,
is niemands knecht.
Dona, dona, dona ...
Amsterdamse Waterleidingduinen
Zaterdag een hele mooie hike gelopen door de Amsterdamse Waterleidingduinen. Een voordeel van dit gebied is dat het niet zo ver is, een ander voordeel was dat de hike pas om 12.45 begon. Zo kon ik nog uitslapen ook want hard nodig was want de om vrijdagavond om 19.00 uur naar bed gaan is me niet gelukt. Dus eerst lekker uitslapen, daarna uitgebreid douchen, scheerbeurt en een uitgebreid ontbijt met een dubbele espresso waarna ik op mijn dooie akkertje naar het station kon kuieren.
Ik moest in Heemstede – Aerdenhout overstappen op een bus en die sloten helaas niet op elkaar aan, hoewel helaas…
Er bleek een viskraam te zitten aan de overkant en op een paar haring met ui is het goed hiken, kan ik u nu uit eigen ervaring vertellen. Het verzamelen van de deelnemers ging niet helemaal zonder slag of stoot. De organisator had bij het doorgeven van de vertrekdata van het openbaar vervoer de verkeerde data ingevoerd zodat iedereen maar langzaam binnendruppelde. Tevens was er iemand met de auto gekomen die het niet helemaal kon vinden. Uiteindelijk kon zij ons wel achterna lopen zodat we om 14.00 uur compleet waren. Toen hadden we de eerste kilometers al in de benen en luisterden naar het geluid van reebokken, het lijkt een beetje op het geluid van een zwaar verkouden kikker.
De Waterleidingduinen zijn een zeer afwisselend gebied met hoge duinen, ruig begroeide valleien en vlaktes, zandverstuivingen, bossen met grote oude bomen, met riet omzoomde waterplassen en diverse kanalen. De meidoorn, vlier en duindoorn zaten al bomvol kleurige vruchtjes. We hebben zelfs een reebok gezien.
Wel een ander gezicht dan in een hertenkamp. Maar ook deze was aardig gewend aan de nabijheid van mensen, hij ging onverstoorbaar door met wat hij dan ook aan het doen was. Daarna nog even wat wezen eten in een pannenkoekenhuis.
Waarna de terugweg aanvaard werd, nou ja met een kleine omweg dan. De organisator had een verjaardag en belde even met de jarige, waarop ik gelijk enthousiast “lang zal ze leven” begon te brullen. Blijkbaar werden mijn zangkunsten voor één keer wel gewaardeerd want prompt werd ik uitgenodigd om ook even langs te komen.
Dus zo belande ik totaal onverwacht op verjaardag visite bij Susan, wat erg gezellig was. Weer een paar leuke mensen ontmoet en leuke verhalen gehoord.
Zo zie je maar weer dat de leukste dingen gebeuren als je niet teveel en te ver vooruit denkt wat je allemaal wilt gaan doen, zo kun je nog eens ja zeggen op een totaal onverwachte uitnodiging. Ik ga nog eens nadenken of ik voor 2007 wel een agenda ga aanschaffen ;-)
Ik moest in Heemstede – Aerdenhout overstappen op een bus en die sloten helaas niet op elkaar aan, hoewel helaas…
Er bleek een viskraam te zitten aan de overkant en op een paar haring met ui is het goed hiken, kan ik u nu uit eigen ervaring vertellen. Het verzamelen van de deelnemers ging niet helemaal zonder slag of stoot. De organisator had bij het doorgeven van de vertrekdata van het openbaar vervoer de verkeerde data ingevoerd zodat iedereen maar langzaam binnendruppelde. Tevens was er iemand met de auto gekomen die het niet helemaal kon vinden. Uiteindelijk kon zij ons wel achterna lopen zodat we om 14.00 uur compleet waren. Toen hadden we de eerste kilometers al in de benen en luisterden naar het geluid van reebokken, het lijkt een beetje op het geluid van een zwaar verkouden kikker.
De Waterleidingduinen zijn een zeer afwisselend gebied met hoge duinen, ruig begroeide valleien en vlaktes, zandverstuivingen, bossen met grote oude bomen, met riet omzoomde waterplassen en diverse kanalen. De meidoorn, vlier en duindoorn zaten al bomvol kleurige vruchtjes. We hebben zelfs een reebok gezien.
Wel een ander gezicht dan in een hertenkamp. Maar ook deze was aardig gewend aan de nabijheid van mensen, hij ging onverstoorbaar door met wat hij dan ook aan het doen was. Daarna nog even wat wezen eten in een pannenkoekenhuis.
Waarna de terugweg aanvaard werd, nou ja met een kleine omweg dan. De organisator had een verjaardag en belde even met de jarige, waarop ik gelijk enthousiast “lang zal ze leven” begon te brullen. Blijkbaar werden mijn zangkunsten voor één keer wel gewaardeerd want prompt werd ik uitgenodigd om ook even langs te komen.
Dus zo belande ik totaal onverwacht op verjaardag visite bij Susan, wat erg gezellig was. Weer een paar leuke mensen ontmoet en leuke verhalen gehoord.
Zo zie je maar weer dat de leukste dingen gebeuren als je niet teveel en te ver vooruit denkt wat je allemaal wilt gaan doen, zo kun je nog eens ja zeggen op een totaal onverwachte uitnodiging. Ik ga nog eens nadenken of ik voor 2007 wel een agenda ga aanschaffen ;-)
20 oktober, 2006
Dr. Teeth and the Electric Mayhem
Kan iemand mij misschien helpen aan muziek van Dr. Teeth and the Electric Mayhem?
De bassist uit deze band behoort namelijk tot mijn absolute favorieten. Niet dat hij zo bijzonder goed is, maar hij is wel de meest coole bassist die ik ooit heb gezien. Hij schijnt zelfs een steady room te hebben in the house of the hippest.
Deze bassist, Sgt. Floyd Pepper is een hippie-achtig figuur met een lila huidskleur en lang oranjeachtig haar, gedragen in een paardenstaart. Een opmerkelijke uiterlijke eigenschap is dat hij twee lege oogkassen heeft. Meestal heeft hij een groene legerpet op zijn hoofd en draagt hij een rood uniform met epauletten op de schouders en goudkleurige, ornamentele knopen.
Zijn naam verwijst naar zowel naar de Britse band Pink Floyd, als naar de titel van het beroemde Beatles-album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Op de hoes van dit album staat een jack afgebeeld dat vrijwel identiek is aan Floyds jack.
De overige band leden zijn: Dr. Teeth (bandleider, piano), Janice (gitaar), (Zoot (saxofoon) en Animal (drums). Lips (trompet) en Rowlf(piano).
Mocht er iemand nog een LP (Deze band was actief van 1976 tot 1981 en toen hadden ze nog geen CD's) van deze band van wereldformaat hebben hou ik me aanbevolen.
19 oktober, 2006
Gaap
Goede morgen is een contradictie in termen. Wat kan er nu goed zijn aan een morgen? Zoals algemeen bekend starten ochtenden altijd te vroeg. Goedemiddag zal wel lukken en bij een goedenavond is succes verzekerd. Maar goedemorgen, welke sadist heeft dat uitgevonden?
Zo filosofeerde ik erop los terwijl vanochtend de wekker afging als het luchtalarm in Beiroet. Ik rol door maar ja, daar ligt niemand om nog even tegenaan te kruipen en dus is er ook niemand om koffie bij te bestellen. Wel val ik nu bijna uit bed en terwijl ik de koffiepot aan slinger en ik mezelf onder de douche zet bedenk ik dat ik de laatste tijd te vaak te laat naar bed ga. Tegen 22.00 uur word ik pas actief. Ik ben dan ook echt een nachtmens die tegen de avond pas op leeft.
Dit tot groot verdriet van mezelf als ik de volgende morgen weer eens achter mijn buro zit te vechten tegen dichtvallende oogleden, ondertussen liters cafeïne naar binnen werkend.
Maar ja, de wijn smaakte lekker gisteravond en die LP met Gerry Mulligan had ik al een tijd niet gehoord. Vervolgens kreeg ik het nog op mijn heupen om nog even een uurtje in de home studio te werken, uiteraard wel met koptelefoon op, anders wordt de hele buurt wakker. Midden in de nacht nog een paar basslicks inspelen is geen activiteit waar je vrienden mee maakt.
Het is de kunst om van geluidsoverlast een buurtfeest te maken, maar mijn buren trappen er niet in. Daarna nog eens geluisterd naar wat ik ingespeeld had en ik kreeg al weer ideeën om in die break een hoge partij toe te voegen als een soort van powerchords met distortion toen ik de tegenwoordigheid van geest had om even op mijn klok te kijken…
Slik, 03.30 alweer, en ik zou op tijd naar bed gaan. Damn, weer mislukt. Vanavond dan maar. Oh nee, vanavond repeteren met Kneiper dus ik ben meestal niet voor 23.45 thuis.
Vrijdagavond is het begin van het weekend, ik denk dat ik dan maar eens om 19.00 naar bed ga.
Zo filosofeerde ik erop los terwijl vanochtend de wekker afging als het luchtalarm in Beiroet. Ik rol door maar ja, daar ligt niemand om nog even tegenaan te kruipen en dus is er ook niemand om koffie bij te bestellen. Wel val ik nu bijna uit bed en terwijl ik de koffiepot aan slinger en ik mezelf onder de douche zet bedenk ik dat ik de laatste tijd te vaak te laat naar bed ga. Tegen 22.00 uur word ik pas actief. Ik ben dan ook echt een nachtmens die tegen de avond pas op leeft.
Dit tot groot verdriet van mezelf als ik de volgende morgen weer eens achter mijn buro zit te vechten tegen dichtvallende oogleden, ondertussen liters cafeïne naar binnen werkend.
Maar ja, de wijn smaakte lekker gisteravond en die LP met Gerry Mulligan had ik al een tijd niet gehoord. Vervolgens kreeg ik het nog op mijn heupen om nog even een uurtje in de home studio te werken, uiteraard wel met koptelefoon op, anders wordt de hele buurt wakker. Midden in de nacht nog een paar basslicks inspelen is geen activiteit waar je vrienden mee maakt.
Het is de kunst om van geluidsoverlast een buurtfeest te maken, maar mijn buren trappen er niet in. Daarna nog eens geluisterd naar wat ik ingespeeld had en ik kreeg al weer ideeën om in die break een hoge partij toe te voegen als een soort van powerchords met distortion toen ik de tegenwoordigheid van geest had om even op mijn klok te kijken…
Slik, 03.30 alweer, en ik zou op tijd naar bed gaan. Damn, weer mislukt. Vanavond dan maar. Oh nee, vanavond repeteren met Kneiper dus ik ben meestal niet voor 23.45 thuis.
Vrijdagavond is het begin van het weekend, ik denk dat ik dan maar eens om 19.00 naar bed ga.
18 oktober, 2006
Kabouter gooien II
Het is gelukt,
Na een zeer zwaar trainingskamp waarbij een trainingskamp van Al Qaida gekwalificeerd kan worden als een dagje Efteling, gevolgd door een stage door de vele tuinen in mijn buurt waarbij geen enkele tuinkabouter veilig bleek voor mijn heilige guerrilla oorlog is het me gelukt om mijn naam te vestigen in de top vijf van kabouter gooiers. Nu maar hopen dat ik geen last krijg met het Kabouter Actie Front.
Om nog maar te zwijgen van het tegen offensief om mij weer uit de top vijf te stoten.
Na een zeer zwaar trainingskamp waarbij een trainingskamp van Al Qaida gekwalificeerd kan worden als een dagje Efteling, gevolgd door een stage door de vele tuinen in mijn buurt waarbij geen enkele tuinkabouter veilig bleek voor mijn heilige guerrilla oorlog is het me gelukt om mijn naam te vestigen in de top vijf van kabouter gooiers. Nu maar hopen dat ik geen last krijg met het Kabouter Actie Front.
Om nog maar te zwijgen van het tegen offensief om mij weer uit de top vijf te stoten.
16 oktober, 2006
Om te janken zo mooi
Wie appelen vaart, wie appelen eet, luidt een oud spreekwoord. Als je werkzaam bent in de IT krijg je een laptop, als verpleegster een jaarabonnement pleisters, een agent krijgt gratis bekeuringen en het meisje van de bakker heeft de lekkerste kadetten. Ik ben werkzaam in de muziek wat als voordeel heeft dat ik nogal eens vrijkaarten krijg voor een voorstelling, première en soms een CD in handen krijg gedrukt. Zoals vrijdag, toen ik de nieuwste CD van Maarten van Roozendaal, Egon Kracht en Marcel de Groot in ontvangst mocht nemen, getiteld “Barmhart”. Vers van de pers, hij was nog warm toen ik hem kreeg.
Wat een mooie CD is dit. Al vele malen heb ze zien optreden, met deze CD lijken ze het beste van de afgelopen jaren te combineren.
Soms luchtig zet het me aan het denken, zoals in het nummer “Sonja”, waarin gezongen wordt over een koopzieke vrouw die alleen nog maar koopt om te vergeten, soms ramt hij keihard binnen. Zoals in het vijfde nummer, getiteld “Het te late einde”, waarin verhaald wordt over een man die zorgt voor zijn inmiddels seniele en zwaar zieke vrouw, die nu niet meer bang is voor haar man.
“Sterfbed” hakt er ook flink in, het gaat over hoe hij bij het sterfbed van zijn vader staat. Een tekst die me ondanks alles aanspreekt. Mensen die me kennen weten wel wat ik bedoel. Ik heb de CD nu een aantal maal beluisterd en het is één van mijn favoriete nummers van deze CD. Waanzinnig mooie tekst, perfect arrangement. Misschien moet ik een stap overslaan en hopen dat er ooit, als mijn tijd gekomen is, er een kind aan mijn bed zal staan die mijn hand vast houdt.
Het nummer eindigt met een live uitvoering van “Mooi”, Om te janken zo mooi, wordt er gezongen. Wat mij betreft zeer van toepassing op deze CD.
Wat een mooie CD is dit. Al vele malen heb ze zien optreden, met deze CD lijken ze het beste van de afgelopen jaren te combineren.
Soms luchtig zet het me aan het denken, zoals in het nummer “Sonja”, waarin gezongen wordt over een koopzieke vrouw die alleen nog maar koopt om te vergeten, soms ramt hij keihard binnen. Zoals in het vijfde nummer, getiteld “Het te late einde”, waarin verhaald wordt over een man die zorgt voor zijn inmiddels seniele en zwaar zieke vrouw, die nu niet meer bang is voor haar man.
“Sterfbed” hakt er ook flink in, het gaat over hoe hij bij het sterfbed van zijn vader staat. Een tekst die me ondanks alles aanspreekt. Mensen die me kennen weten wel wat ik bedoel. Ik heb de CD nu een aantal maal beluisterd en het is één van mijn favoriete nummers van deze CD. Waanzinnig mooie tekst, perfect arrangement. Misschien moet ik een stap overslaan en hopen dat er ooit, als mijn tijd gekomen is, er een kind aan mijn bed zal staan die mijn hand vast houdt.
Het nummer eindigt met een live uitvoering van “Mooi”, Om te janken zo mooi, wordt er gezongen. Wat mij betreft zeer van toepassing op deze CD.
Google Earth
Al enige tijd is het mogelijk om via Google Earth satelliet foto's te bekijken. Dus kun je rondkijken bij de Eifeltoren om daarna door te zweven naar willekeurig welke plaats dan ook. Nou ja, bijna dan. Strategische doelen staan er niet op. Die worden gekenmerkt door een zwart blokje. Weet je i.i.g waar ze zich ongeveer bevinden. Mijn huis is geen strategisch doel, ik kon het vrij makkelijk vinden.
15 oktober, 2006
Première
Op het moment van schrijven duizelt het me nog na, we hebben het gehad, de première van Kneiper op het Out! West festival te Amsterdam.
Wat moet ik er over schrijven? Ik ben niet gauw sprakeloos maar nu heb ik toch even tijd nodig om bij te komen. 1000 gedachten spelen door mijn hoofd en ik ben nog erg vol van het gebeuren. Het bandje waar ik deel van uit maak heeft de eer gehad om een festival te openen in Amsterdam, voor ons het tweede optreden in twee weken tijd, na de try-out nu dus de première gehad. Het was helaas niet zo druk wat ik jammer vond. Wat ik wel weer heel bijzonder vond was het feit dat er drie Weekendhikers in de zaal zaten:
Ron , Godelieve en Susan, ik vond het zo tof dat jullie speciaal waren gekomen voor deze gelegenheid. Thanx en een big bass hug vanaf deze kant.
Het optreden ging goed, al is een half uur natuurlijk zo voorbij. Ik heb er wel ontzettend van genoten en daarna in mijn pure spanningsboog nog even mijn muziekstandaard naar de gallemiezen (waar ligt dat?) geholpen. Je kunt zo ding blijkbaar niet inklappen als je niet eerst de schroeven los draait.
Er zijn twee biertjes die altijd extra lekker smaken. Het ene is het eerste biertje na de sex, het andere biertje smaakt zo lekker na het optreden. Ook deze keer was het een lekker biertje en het zou er niet bij één blijven. Dus lekker in het zonnetje zitten we nog wat te kletsen onder het genot van een biertje, ook dat is het harde bandleven. Later op de dag kuier ik wat rond en zie onder andere mijn bro Eric spelen met zijn Daddy’s Swing Unit. Terwijl Toets en ik het busje vol laden met onze meuk blijkt Stok zowaar nog een keer op het podium te verschijnen. Doet hij nu al auditie voor een ander band? Het blijkt dat hij gevraagd is om in te vallen bij een spontane jamsessie. Al te veel krijgen Toets en ik hier niet van mee want het busje staat al geladen voor de deur, en Amsterdam oud west is nu niet bepaald een veilige plek voor een busje volgeladen met kostbare instrumenten en apparatuur.
Tevreden rijden we naar huis toe, over zes weken pakken we onze zooi weer in voor een weekendje Winschoten, of all places. Tot die tijd gaan we nog even terug de repetitieruimte in om hier en daar nog wat nummers op te poetsen en nieuw materiaal in te studeren.
Maar eest nog even nagenieten met een biertje!
Wat moet ik er over schrijven? Ik ben niet gauw sprakeloos maar nu heb ik toch even tijd nodig om bij te komen. 1000 gedachten spelen door mijn hoofd en ik ben nog erg vol van het gebeuren. Het bandje waar ik deel van uit maak heeft de eer gehad om een festival te openen in Amsterdam, voor ons het tweede optreden in twee weken tijd, na de try-out nu dus de première gehad. Het was helaas niet zo druk wat ik jammer vond. Wat ik wel weer heel bijzonder vond was het feit dat er drie Weekendhikers in de zaal zaten:
Ron , Godelieve en Susan, ik vond het zo tof dat jullie speciaal waren gekomen voor deze gelegenheid. Thanx en een big bass hug vanaf deze kant.
Het optreden ging goed, al is een half uur natuurlijk zo voorbij. Ik heb er wel ontzettend van genoten en daarna in mijn pure spanningsboog nog even mijn muziekstandaard naar de gallemiezen (waar ligt dat?) geholpen. Je kunt zo ding blijkbaar niet inklappen als je niet eerst de schroeven los draait.
Er zijn twee biertjes die altijd extra lekker smaken. Het ene is het eerste biertje na de sex, het andere biertje smaakt zo lekker na het optreden. Ook deze keer was het een lekker biertje en het zou er niet bij één blijven. Dus lekker in het zonnetje zitten we nog wat te kletsen onder het genot van een biertje, ook dat is het harde bandleven. Later op de dag kuier ik wat rond en zie onder andere mijn bro Eric spelen met zijn Daddy’s Swing Unit. Terwijl Toets en ik het busje vol laden met onze meuk blijkt Stok zowaar nog een keer op het podium te verschijnen. Doet hij nu al auditie voor een ander band? Het blijkt dat hij gevraagd is om in te vallen bij een spontane jamsessie. Al te veel krijgen Toets en ik hier niet van mee want het busje staat al geladen voor de deur, en Amsterdam oud west is nu niet bepaald een veilige plek voor een busje volgeladen met kostbare instrumenten en apparatuur.
Tevreden rijden we naar huis toe, over zes weken pakken we onze zooi weer in voor een weekendje Winschoten, of all places. Tot die tijd gaan we nog even terug de repetitieruimte in om hier en daar nog wat nummers op te poetsen en nieuw materiaal in te studeren.
Maar eest nog even nagenieten met een biertje!
EIKEL
Terwijl de kosten voor de zorg net zo hard omhoog gaan als de wachtlijsten, een vader zijn eigen kind in stukken
hakt en je als amubulancemedewerker niet meer normaal je werk kan doen op zaterdagavond maakt de Haagse politiek zich zorgen over een stom spelletje op TV waar je de IQ van een garnaal voor nodig hebt.
Politicus, vijf letters
EIKEL
hakt en je als amubulancemedewerker niet meer normaal je werk kan doen op zaterdagavond maakt de Haagse politiek zich zorgen over een stom spelletje op TV waar je de IQ van een garnaal voor nodig hebt.
Politicus, vijf letters
EIKEL
13 oktober, 2006
Onzedelijk voorstel
Voor onze gig op zondag moest er nog even flink gerepeteerd worden, dus hebben we zowel gisteravond als vanavond alles uit de kast getrokken. Natuurlijk valt er dan wel eens een onvertogen woord, dat kan ook niet anders als je zo close met elkaar optrekt. Maar wat ik vanavond hoorde, deed de adem in mijn keel stokken. Zelf een doorgewinterde vloeker als ik kan nog van kleur verschieten.
Omdat we op een festival spelen en we redelijk strak in een tijdschema zitten, leek het ons een goed idee om i.p.v. een gitaar een andere stemming te geven, een reserve gitaar mee te nemen. Zelf was ik al van plan om naast “The Black Pearl” ook nog “Marloes” mee te nemen, gewoon als back-up voor het geval er een snaar breekt. Dan kan ik gauw switchen en verder spelen en gaat er geen kostbare tijd verloren met het wisselen van snaren. Dus staan er zondag drie of vier gitaren op het podium en twee basgitaren.
Komt er een zangeres met het lumineuze idee om mensen in te gaan huren die dan de gitaren en de bassen gaan verzorgen. Voor mij wilde deze dame die ik normaal als lief zou kwalificeren maar nu gelijk maar omdoopte tot “Fucking Angel” dan wel een vrouw vragen die mijn bassen zou gaan stemmen. Ze dacht mij hier een plezier mee te doen aangezien ik bekend sta als een liefhebber van leuke dames:
Eerlijk is eerlijk, ik zie liever een leuke meid als het paard van de bakker maar om te vragen of zij mijn bas gaat stemmen gaat echt veel te ver.
Ik wil graag voor een dame koken,
Misschien trek ik wel de beste fles wijn uit mijn wijnrek,
Maar mijn bas uit handen geven aan een vreemde dame?
NO WAY!!!
Ik heb ook gevoelens.
Omdat we op een festival spelen en we redelijk strak in een tijdschema zitten, leek het ons een goed idee om i.p.v. een gitaar een andere stemming te geven, een reserve gitaar mee te nemen. Zelf was ik al van plan om naast “The Black Pearl” ook nog “Marloes” mee te nemen, gewoon als back-up voor het geval er een snaar breekt. Dan kan ik gauw switchen en verder spelen en gaat er geen kostbare tijd verloren met het wisselen van snaren. Dus staan er zondag drie of vier gitaren op het podium en twee basgitaren.
Komt er een zangeres met het lumineuze idee om mensen in te gaan huren die dan de gitaren en de bassen gaan verzorgen. Voor mij wilde deze dame die ik normaal als lief zou kwalificeren maar nu gelijk maar omdoopte tot “Fucking Angel” dan wel een vrouw vragen die mijn bassen zou gaan stemmen. Ze dacht mij hier een plezier mee te doen aangezien ik bekend sta als een liefhebber van leuke dames:
Eerlijk is eerlijk, ik zie liever een leuke meid als het paard van de bakker maar om te vragen of zij mijn bas gaat stemmen gaat echt veel te ver.
Ik wil graag voor een dame koken,
Misschien trek ik wel de beste fles wijn uit mijn wijnrek,
Maar mijn bas uit handen geven aan een vreemde dame?
NO WAY!!!
Ik heb ook gevoelens.
Diploma
Tegenwoordig moet je in dit land overal een diploma voor hebben. Je kunt geen scheet meer laten als je hier niet gediplomeerd voor bent. Zelfs kinderen kunnen tegenwoordig niet zonder diploma, al op vier jarige leeftijd krijgen ze tegenwoordig een veterstrik diploma, waarna ze op gaan voor een zwemdiploma, middelbaar school diploma en noem de hele winkel maar op. Er is één ding waar je geen diploma voor nodig hebt. Dat is het kiezen voor een kind. Daar mag je zonder diploma aan beginnen. Je hoeft zelfs geen proeve van bekwaamheid af te leggen. Terecht, is mijn eerste gedachte.
Als er twee mensen zijn die uit oprechte liefde voor elkaar kiezen voor een kindje is dat het toppunt van geluk. Ik heb zelf geen kinderen maar wat moet het heerlijk zijn om je eigen kind te verschonen, voor te lezen, naar bed te brengen en op te zien groeien. Ik denk dat een kindje het meest kostbare bezit is wat je kunt krijgen. Je zult het koesteren, liefhebben en waarschijnlijk ook af en toe achter het behang willen plakken.
Helaas begint het er op te lijken dat steeds meer mensen dat laatste wel erg letterlijk schijnen te nemen. Ik lees steeds vaker in de krant over babymoord.
Hoe ziek ben je als je als vader of moeder je eigen kind vermoord? Hoe haal je het in je hersens, voor zover die dan aanwezig zijn, om je kind te mishandelen, gebruiken als wapen in een echtelijke ruzie of het na de geboorte te verdrinken in bad?
Ik vervloek de mensen die er zulke lage praktijken op na houden, had dan een condoom gebruikt, achterlijke idioot.
Helaas zijn dit soort mensen, voor zover je ze nog mensen kunt noemen, zelfs hier te stom voor.
Ik wil hier niet pleiten voor de doodstraf maar kunnen ze sterilisatie niet verplicht stellen?
Als er twee mensen zijn die uit oprechte liefde voor elkaar kiezen voor een kindje is dat het toppunt van geluk. Ik heb zelf geen kinderen maar wat moet het heerlijk zijn om je eigen kind te verschonen, voor te lezen, naar bed te brengen en op te zien groeien. Ik denk dat een kindje het meest kostbare bezit is wat je kunt krijgen. Je zult het koesteren, liefhebben en waarschijnlijk ook af en toe achter het behang willen plakken.
Helaas begint het er op te lijken dat steeds meer mensen dat laatste wel erg letterlijk schijnen te nemen. Ik lees steeds vaker in de krant over babymoord.
Hoe ziek ben je als je als vader of moeder je eigen kind vermoord? Hoe haal je het in je hersens, voor zover die dan aanwezig zijn, om je kind te mishandelen, gebruiken als wapen in een echtelijke ruzie of het na de geboorte te verdrinken in bad?
Ik vervloek de mensen die er zulke lage praktijken op na houden, had dan een condoom gebruikt, achterlijke idioot.
Helaas zijn dit soort mensen, voor zover je ze nog mensen kunt noemen, zelfs hier te stom voor.
Ik wil hier niet pleiten voor de doodstraf maar kunnen ze sterilisatie niet verplicht stellen?
Kabouter gooien
Als variant op het dwergwerpen presenteert The Troupe heden het vermaarde kaboutergooien
11 oktober, 2006
Laat maar
Het is al weer een paar jaar geleden dat ik verliefd werd op een vrouw die zich bevond in mijn directe vriendenkring. Het maakte me erg onzeker en ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest. Ik had haar leren kennen op een fietsvakantie en we hadden contact gehouden. We zagen elkaar af en toe, mailden elkaar en stonden af en toe als een paar schaduwboksers elkaar figuurlijk uit te dagen. Niet letterlijk, maar altijd was er wel geflirt over en weer. We hadden inmiddels besloten om het jaar daarop samen op vakantie te gaan. Gaandeweg sloeg bij mij de twijfel toe,wat moest ik hier nu mee. Stel je eens voor dat ik het haar vertelde: hoe zou ze dan reageren? Zou ze boos worden, zou ze me afwijzen, zou dit het einde beteken van de vriendschap of zouden we samen heel gelukkig worden? Weken was ik er mee bezig en nachten lag ik er wakker van, iets wat op den duur een zeer vermoeiende bezigheid is. Dit is het ook niet, dacht ik. En eerlijk gezegd hou ik niet van stiekem doen, normaal gesproken ben ik recht door zee, je moet toch kunnen zeggen dat je verliefd bent op iemand zonder een vriendschap in gevaar te brengen, dacht ik in mijn naïviteit. Helaas bleek de werkelijkheid toch iets anders te zijn.
Op een gegeven moment heb ik toch maar de stoute schoenen aangetrokken en haar verteld hoe mijn gevoelens voor haar lagen. Dit had ik beter niet kunnen doen. Zichtbaar geraakt vertelde ze me dat haar gevoelens niet wederzijds waren maar ze voegde er aan toe dat onze vriendschap nu nog closer zou worden. Helaas is dat niet gebeurt: Blijkbaar toch geschrokken draaide ze om als een blad aan een boom en i.p.v. die leuke goede vriendin die ze was geweest veranderde ze in een botte boerin. De vakantie is uitgelopen op een debacle en daarna heb ik haar vaarwel gezegd. Telkens als ik onderstaand nummer hoor vraag ik me af wat ik zou doen als het me weer zou overkomen.
Ik ging naar je toe met lood in m'n schoenen
ging ik naar je toe en ik keek je aan
Ik wilde het zeggen, ik moest het je zeggen
maar toen ben ik opeens weer naar huis terug gegaan
Omdat ik had nagedacht en m'n verstand zei
dat ik, wie weet, misschien wel voor schut zou hebben gestaan
want stel dat ik wel van jou hou
maar jij niet van mij
laat maar
laat maar
Ik ging naar je terug met knikkende knieen
ging ik naar je terug, maar ik heb het gedaan
Wat ik je moest zeggen, zei ik maar zo'n beetje
't was eigenlijk amper te verstaan
Omdat ik had nagedacht en m'n verstand zei
dat ik de tijd er eerst maar eens overheen moest laten gaan
zoals golven over het zand
zoals nachtvorst over het land
laat maar
laat maar
Maar toen opeens waren de rapen gaar
ik moest naar je terug en toen stond ik daar
met chardonnay en zalmtartaar, maar ja, ik dacht
dan maak ik het een beetje gezellig
En je keek me aan en je gaf me je hand
en die hand zette m'n hele lichaam in brand
weet je, ik moet je wat zeggen, riep ik
maar zo'n beetje wat jij toen al niet meer verstond
want je riep dat je meer van me hield
dan de sultan van Bagdad
de sultan van Bagdad
en je kuste me vol op mijn mond
en de wereld werd plat
Ik ga naar je toe met lood in m'n schoenen
ga ik naar je toe, dan is 't maar gedaan
ik ga het je zeggen, ik ga het je zeggen
of zal ik maar weer terug naar huis
Want stel dat ik van jou hou
maar jij niet van mij
laat maar
laat maar
Op een gegeven moment heb ik toch maar de stoute schoenen aangetrokken en haar verteld hoe mijn gevoelens voor haar lagen. Dit had ik beter niet kunnen doen. Zichtbaar geraakt vertelde ze me dat haar gevoelens niet wederzijds waren maar ze voegde er aan toe dat onze vriendschap nu nog closer zou worden. Helaas is dat niet gebeurt: Blijkbaar toch geschrokken draaide ze om als een blad aan een boom en i.p.v. die leuke goede vriendin die ze was geweest veranderde ze in een botte boerin. De vakantie is uitgelopen op een debacle en daarna heb ik haar vaarwel gezegd. Telkens als ik onderstaand nummer hoor vraag ik me af wat ik zou doen als het me weer zou overkomen.
Ik ging naar je toe met lood in m'n schoenen
ging ik naar je toe en ik keek je aan
Ik wilde het zeggen, ik moest het je zeggen
maar toen ben ik opeens weer naar huis terug gegaan
Omdat ik had nagedacht en m'n verstand zei
dat ik, wie weet, misschien wel voor schut zou hebben gestaan
want stel dat ik wel van jou hou
maar jij niet van mij
laat maar
laat maar
Ik ging naar je terug met knikkende knieen
ging ik naar je terug, maar ik heb het gedaan
Wat ik je moest zeggen, zei ik maar zo'n beetje
't was eigenlijk amper te verstaan
Omdat ik had nagedacht en m'n verstand zei
dat ik de tijd er eerst maar eens overheen moest laten gaan
zoals golven over het zand
zoals nachtvorst over het land
laat maar
laat maar
Maar toen opeens waren de rapen gaar
ik moest naar je terug en toen stond ik daar
met chardonnay en zalmtartaar, maar ja, ik dacht
dan maak ik het een beetje gezellig
En je keek me aan en je gaf me je hand
en die hand zette m'n hele lichaam in brand
weet je, ik moet je wat zeggen, riep ik
maar zo'n beetje wat jij toen al niet meer verstond
want je riep dat je meer van me hield
dan de sultan van Bagdad
de sultan van Bagdad
en je kuste me vol op mijn mond
en de wereld werd plat
Ik ga naar je toe met lood in m'n schoenen
ga ik naar je toe, dan is 't maar gedaan
ik ga het je zeggen, ik ga het je zeggen
of zal ik maar weer terug naar huis
Want stel dat ik van jou hou
maar jij niet van mij
laat maar
laat maar
10 oktober, 2006
09 oktober, 2006
Schijt in je nest
Na een afmattende hike van 18 km moest er gisteravond ook nog gerepeteerd gaan worden. Dus na het hiken gauw even een broodje gehaald met die saus waar mee je je medebandleden zo’n plezier doet, de cafeïne naar binnen gegoten en weer ready to rock ’n roll.
Eerst maar een uitgebreide evaluatie gehad van het eerste concert van Kneiper. De foto’s staan inmiddels online op de site en er is een gastenboek geopend, voelt u vrij om het te tekenen.
Daarna moest er hard gewerkt worden, want komende zondag staat immers alweer een concert voor de deur. We krijgen het nog druk met optredens. Het concert op 25 november te Groningen is nu ook definitief geworden en er schijnt nog meer aan te komen.
Hard werken gaat gepaard met krachttermen, boze tongen beweren dat ik hiermee begonnen ben, maar u als lezer weet wel beter. Ik ben immers zeer welbespraakt en in mijn vocabulaire valt slechts zelden een onvertogen woord te vernemen. Toch vliegen vanavond de nodige geslachtsdelen als warme broodjes door de oefenruimte, wordt regelmatig de hulp van god ingeroepen en meerdere malen valt te horen dat u uw behoefte kunt doen in bed danwel panty. Uiteraard in iets andere bewoordingen die ik echter omwille van de goede smaak niet zal herhalen. Het is tenslotte niet de bedoeling om u te shockeren.
Toch gaat het repeteren best lekker vanavond al ben ik in combinatie met de hike van 18 km toch wel erg moe als ik s’avonds in mijn kribbe spring, gelukkig zonder uitwerpselen. Vrijdagavond gaan we nog 1 keer repeteren waarna we op zondag 15 oktober onze kunsten ten gehore mogen brengen op het hoofdpodium van het Het Out ! West Festival wat plaats vindt in buurtcentrum De Havelaar aan de Douwes Dekkerstraat 2 te Amsterdam.
Kneiper zal gaan spelen om : 14:30 uur en de entree is gratis.
Ik hoop u daar te mogen begroeten!
Eerst maar een uitgebreide evaluatie gehad van het eerste concert van Kneiper. De foto’s staan inmiddels online op de site en er is een gastenboek geopend, voelt u vrij om het te tekenen.
Daarna moest er hard gewerkt worden, want komende zondag staat immers alweer een concert voor de deur. We krijgen het nog druk met optredens. Het concert op 25 november te Groningen is nu ook definitief geworden en er schijnt nog meer aan te komen.
Hard werken gaat gepaard met krachttermen, boze tongen beweren dat ik hiermee begonnen ben, maar u als lezer weet wel beter. Ik ben immers zeer welbespraakt en in mijn vocabulaire valt slechts zelden een onvertogen woord te vernemen. Toch vliegen vanavond de nodige geslachtsdelen als warme broodjes door de oefenruimte, wordt regelmatig de hulp van god ingeroepen en meerdere malen valt te horen dat u uw behoefte kunt doen in bed danwel panty. Uiteraard in iets andere bewoordingen die ik echter omwille van de goede smaak niet zal herhalen. Het is tenslotte niet de bedoeling om u te shockeren.
Toch gaat het repeteren best lekker vanavond al ben ik in combinatie met de hike van 18 km toch wel erg moe als ik s’avonds in mijn kribbe spring, gelukkig zonder uitwerpselen. Vrijdagavond gaan we nog 1 keer repeteren waarna we op zondag 15 oktober onze kunsten ten gehore mogen brengen op het hoofdpodium van het Het Out ! West Festival wat plaats vindt in buurtcentrum De Havelaar aan de Douwes Dekkerstraat 2 te Amsterdam.
Kneiper zal gaan spelen om : 14:30 uur en de entree is gratis.
Ik hoop u daar te mogen begroeten!
08 oktober, 2006
Erich Fried
Het is onzin, zegt het verstand... Het is belachelijk, zegt de trots... Het is onmogelijk, zegt de ervaring... Het is wat het is, zegt de liefde
07 oktober, 2006
De avond van het liefdeslied
Zowel in de muziek als in de poëzie is de liefde een grote bron van inspiratie. En terecht, want geeft u eens eerlijk toe:
Bent u nooit eens zo verliefd geweest dat u zingend en stralend door het leven huppelde met uw gedachte's bij die ene speciale persoon. Daarom ben ik heel erg benieuwd naar de paringsdans van poëzie en popmuziek die morgenavond op TV uitgezonden zal worden tijdens De Avond van het Liefdeslied. Dertien dichters kozen dertien muzikanten om samen een nieuw lied te schrijven over de liefde.
De dichters/muzikanten koppels bestaan uit de volgende personen:
Gerrit Komrij & Huub van der Lubbe
Ilja Leonard Pfeijffer & Ellen ten Damme
Hagar Peeters & Martin Buitenhuis (Van Dik Hout)
Neel Maria Min & Thé Lau
Erik-Jan Harmens & Roos (Roosbeef)
Peter Verhelst (B) & An Pierlé (B)
Manon Uphoff & Maarten van Roozendaal
Hafid Bouazza & Laïs (B)
Joost Zwagerman & Fréderique Spigt
Menno Wigman & Erik de Jong (Spinvis)
Antjie Krog & Wende Snijders
Kees 't Hart & De Jeugd Van Tegenwoordig
Alfred Schaffer & Bent Van Looy (Das Pop)(B)
De avond van het liefdeslied zal zondagavond 8 oktober uitgezonden worden op Nederland 3 om 20.30. Hoewel ik zelf niet gekluisterd zal zitten aan de buis wegens repetitie verplichtingen heb ik zojuist mijn video al ingesteld. Helemaal zonder roze bril zal ik dit stuk niet kunnen bekijken, ik heb wat kleine ondersteunende werkzaamheden gehad met betrekking tot de productie.
06 oktober, 2006
Muzikantenbak
Het komt vaak voor dat een muzikant een grote auto heeft. Het is simpelweg noodzaak om zijn dure instrumenten en bijbehorende apparatuur te vervoeren. Een contrabas past nu eenmaal niet in een Mini, en een beetje knappe basversterker laat zich niet proppen in een lelijke eend. Bekende muzikantenbakken zijn bevoorbeeld de bekende oude grote Volvo's. Degelijk gebouwde bakken die lang meegaan en waar een hoop zooi inpast. Met een Volvo Estate kun je al gauw de apparatuur van een gemiddelde rockband vervoeren. Recent onderzoek heeft echter uitgewezen dat die grote auto wel eens aangeschaft zou kunnen zijn met het oog op een heel ander doel, namelijk dat van de activiteiten na afloop van het concert met de bijbehorende groupies. Zelf heeft Kneiper volgende week zondag waarschijnlijk de beschikking over een heuse tourbus ;-)
Contrabas ontmoet piano
één van de voordelen van werken in een pand wat naast een kantoorruimte tevens een studio herbergt is de veelvuldige aanwezigheid van inspirerende mensen die zich bezig houden met musiceren en het schrijven van mooie liedjes, al is mooie liedjes weer zo simpel gezegd. Probeer het maar eens. Zelf kan ik het niet. Wel mag ik graag achter de oude piano gaan zitten die hier in de studio staat en schijnbaar achteloos wat pingelen. Eigenlijk kan ik totaal geen piano spelen, het is ook helemaal mijn instrument niet. Ik weet dat het instrument het complete bereik heeft van 8 volle akkoorden en daardoor geliefd is bij componisten, maar ik hoor liever een instrument wat minder bereik heeft maar juist daardoor zo veel kan zeggen. Uiteraard vind ik basgitaar en contrabas geweldig, maar als dat instrument mij niet uitgekozen zou hebben zou ik wellicht zijn gevallen voor de charme van een cello of de weemoedige klanken van een hees geblazen trompet.
Toch mag ik, zoals gezegd, in een verloren uurtje als de studio vrij is graag even achter de oude piano gaan zitten om daar wat voor me uit te denken terwijl ik zoek naar mooie klanken. Over alles wat er de afgelopen week gebeurd is, wat er gezegd is en hoe mensen mij soms weten te raken. Momenten waarop ik mijn gedachten de vrije loop laat en ik mijn grote bek niet nodig heb, er is toch niemand die het hoort. En er is niemand die met me meedenkt of me tegenspreekt. Soms haal ik wel een een paar mooie lijntjes uit de oude piano, die ik dan kan vertalen naar mijn contrabas. In tegenstelling tot de piano heeft deze wel soul. Zij praat tegen me, ze kan tevreden grommen als ik haar op de juiste wijze bespeel, ze huilt met me mee als ik verdrietig ben en brult als ik boos ben of pijn heb. Zo inspireren wij elkaar om het beste in ons beide boven te brengen.
De piano en de contrabas zouden een prachtige combinatie zijn: Beide gekrast door de tand des tijds maar muzikaal nog in optima forma;
De piano die technisch nagenoeg perfekt is met haar grote bereik van 8 oktaven en de contrabas met die geweldige bezieling.
Misschien moet ik ze eens aan elkaar voorstellen.
Toch mag ik, zoals gezegd, in een verloren uurtje als de studio vrij is graag even achter de oude piano gaan zitten om daar wat voor me uit te denken terwijl ik zoek naar mooie klanken. Over alles wat er de afgelopen week gebeurd is, wat er gezegd is en hoe mensen mij soms weten te raken. Momenten waarop ik mijn gedachten de vrije loop laat en ik mijn grote bek niet nodig heb, er is toch niemand die het hoort. En er is niemand die met me meedenkt of me tegenspreekt. Soms haal ik wel een een paar mooie lijntjes uit de oude piano, die ik dan kan vertalen naar mijn contrabas. In tegenstelling tot de piano heeft deze wel soul. Zij praat tegen me, ze kan tevreden grommen als ik haar op de juiste wijze bespeel, ze huilt met me mee als ik verdrietig ben en brult als ik boos ben of pijn heb. Zo inspireren wij elkaar om het beste in ons beide boven te brengen.
De piano en de contrabas zouden een prachtige combinatie zijn: Beide gekrast door de tand des tijds maar muzikaal nog in optima forma;
De piano die technisch nagenoeg perfekt is met haar grote bereik van 8 oktaven en de contrabas met die geweldige bezieling.
Misschien moet ik ze eens aan elkaar voorstellen.
04 oktober, 2006
Ontzet
Op het moment van schrijven ben ik ontzet en tolt mijn hoofd nog na. Figuurlijk dan, letterlijk valt het wel mee, geloof ik.
Ik heb vanavond met een paar mensen van Weekendhike het Leidens ontzet gevierd, een klein groepje, maar wel gevaarlijk gezellig. Al had het wat voeten in aarde om vandaag in Leiden te geraken. Liggen er geen blaadjes op de rails, dan verzint de NS wel om op last van de politie geen treinen te laten rijden tussen Haarlem en Leiden. Ik moest reizen via Amsterdam Sloterdijk. Nu had ik een half uur extra reistijd genomen om in Leiden te genieten van een maaltje hutspot maar dat ging dus mooi niet door. Net op tijd was ik bij de groep Weekendhikers die onder leiding van Woopi Leiden onveilig zouden maken.
Dat onveilig maken is aardig gelukt. Zo ben ik voor het eerst van mijn leven in een soort bungee jump geweest. Janneke vroeg: wie gaat er met me mee, Ik, hoorde ik mezelf zeggen. We stapten in een kooi aan twee grote elastieken waar je stevig in vastgesnoerd wordt waarna je met een vaart waar een F16 niet tegen op kan de lucht in geschoten waarna je nog tig keer over de kop gaat en tenslotte rustig wiegend naar beneden gaat. Daarna ben ik met Woopi nog in een soort van spin geweest. Eerlijk gezegd vond ik die erger dan de bungee jump, of zou het de combinatie zijn geweest?
Daarna werd het de hoogste tijd om eens wat aan het knorrende gevoel in mijn maag te doen. Geen hutspot, maar wel het bekende kermis voer zoals een hamburger, oliebol, loempia en een plaatselijke snack van banaan met slagroom, dacht eerst dat het iets te maken zou hebben met één of andere vage bar maar het viel mee. Alles lekker doorgespoeld met een biertje want het was tenslotte kermis. Ondertussen liepen we over een soort van braderie en ja hoor, met drie dames in de groep ben je dan de pineut. Dat werd tassen uitzoeken. Ron en ik wachten wel even. Zijn we er toch weer ingetrapt.
Daarna zijn we nog wat bandjes wezen luisteren. Ik kreeg gelijk zin om zelf het podium op te springen maar ik moet nog even wachten, volgende week zondag mag ik weer. Tenslotte zijn we via een mensen massa weer terug gelopen naar het station.
Gelukkig reden er weer treinen tussen Leiden en Haarlem en terwijl mijn hoofd nog natold van alle gebeurtenissen luister ik tevreden naar de muziek uit mijn MP3 speler. “A town called Malice” van the Jam, in gedachte verbaster ik het tot “A town called Leiden”, en ik moet mezelf inhouden om het niet luidkeels mee te bleren in de trein.
Leiden is in ieder geval een leuke stad die ik graag nog eens beter wil leren kennen.
Ik heb vanavond met een paar mensen van Weekendhike het Leidens ontzet gevierd, een klein groepje, maar wel gevaarlijk gezellig. Al had het wat voeten in aarde om vandaag in Leiden te geraken. Liggen er geen blaadjes op de rails, dan verzint de NS wel om op last van de politie geen treinen te laten rijden tussen Haarlem en Leiden. Ik moest reizen via Amsterdam Sloterdijk. Nu had ik een half uur extra reistijd genomen om in Leiden te genieten van een maaltje hutspot maar dat ging dus mooi niet door. Net op tijd was ik bij de groep Weekendhikers die onder leiding van Woopi Leiden onveilig zouden maken.
Dat onveilig maken is aardig gelukt. Zo ben ik voor het eerst van mijn leven in een soort bungee jump geweest. Janneke vroeg: wie gaat er met me mee, Ik, hoorde ik mezelf zeggen. We stapten in een kooi aan twee grote elastieken waar je stevig in vastgesnoerd wordt waarna je met een vaart waar een F16 niet tegen op kan de lucht in geschoten waarna je nog tig keer over de kop gaat en tenslotte rustig wiegend naar beneden gaat. Daarna ben ik met Woopi nog in een soort van spin geweest. Eerlijk gezegd vond ik die erger dan de bungee jump, of zou het de combinatie zijn geweest?
Daarna werd het de hoogste tijd om eens wat aan het knorrende gevoel in mijn maag te doen. Geen hutspot, maar wel het bekende kermis voer zoals een hamburger, oliebol, loempia en een plaatselijke snack van banaan met slagroom, dacht eerst dat het iets te maken zou hebben met één of andere vage bar maar het viel mee. Alles lekker doorgespoeld met een biertje want het was tenslotte kermis. Ondertussen liepen we over een soort van braderie en ja hoor, met drie dames in de groep ben je dan de pineut. Dat werd tassen uitzoeken. Ron en ik wachten wel even. Zijn we er toch weer ingetrapt.
Daarna zijn we nog wat bandjes wezen luisteren. Ik kreeg gelijk zin om zelf het podium op te springen maar ik moet nog even wachten, volgende week zondag mag ik weer. Tenslotte zijn we via een mensen massa weer terug gelopen naar het station.
Gelukkig reden er weer treinen tussen Leiden en Haarlem en terwijl mijn hoofd nog natold van alle gebeurtenissen luister ik tevreden naar de muziek uit mijn MP3 speler. “A town called Malice” van the Jam, in gedachte verbaster ik het tot “A town called Leiden”, en ik moet mezelf inhouden om het niet luidkeels mee te bleren in de trein.
Leiden is in ieder geval een leuke stad die ik graag nog eens beter wil leren kennen.
02 oktober, 2006
Walking on sunshine II
Op het moment van schrijven heb ik nog steeds het "Walking on sunshine" gevoel.
Gisteren om 15.00 uur verzameld in Café Sman, waar we begonnen met een biertje om ons toch wat moed in te drinken. Zenuwachtig René? Vraagt een mede-Kneiper me. Nee, antwoord ik met een stem die een halve oktaaf omhoog schiet. Natuurlijk ben ik zenuwachtig maar dat laat ik natuurlijk niet blijken als coole bassist. Dus sta ik er luchtig bij en worden passant de mouwen opgestroopt. Moon vind dat ik er zo nog cooler uitzie, zelf ben ik bang om met mijn bovenarmen op de tocht te staan dus ik rol mijn mouwen maar gauw weer naar beneden, een blessure kan ik nou niet gebruiken. We beginnen te bouwen, als jij nou daar ga staan, dan zet ik daar mijn versterker neer. Zo zijn we al gauw druk bezig met bouwen. Helaas hebben we als beginnende band nog geen roady’s. Stroom wordt aangelegd en na nog een biertje is het tijd voor een soundcheck. Zo, die staat hard zeg. Ik besluit om het optreden zonder oordopjes te doen, dit gevoel wil ik helemaal ondergaan.
Even na vijfen gaan we los. En hoe, Café Sman staat te trillen op zijn grondvesten en als een kudde wilde indianen op oorlogspad trekken we ten strijde, alles gevend wat we hebben. Mijn bas beukt, knalt en ronkt en als een machinegeweer produceer ik de ene strakke baslijn naar de andere. Veel te snel naar mijn zin is de eerste set afgelopen, zo de kop is eraf en het ging lekker. Hier en daar maak ik een praatje en zie zelfs een groupie in een Kneiper shirt rondlopen.
De tweede set verloopt vlekkeloos, in tegenstelling tot de derde set die wat minder goed verloopt.
Als goedmakertje besluiten we er nog maar een extra set tegenaan te knallen. We pikken de beste nummers eruit en die doen we gewoon nog een keer. Zo krijgt het publiek een toegift van 6 nummers. Als ik tijdens deze set om me heen kijk zie ik mijn 4 mede bandleden keihard werken en het erg naar hun zin hebben, zelf sta ik ook met een idioot brede grijns te spelen, wat heb ik het naar mijn zin! Tijdens het laatste nummer klim ik op al spelend op een barkruk om mijn bas aan de de bashemelpoort te tonen;
de toelatingscommissie, bestaande uit o.a. Phil lynott en John Entwistle besluit dat ik nog veel meer mag laten horen en knijpen tevreden een oogje toe.
Well done, moeten ze daarboven vast gedacht hebben.
Gisteren om 15.00 uur verzameld in Café Sman, waar we begonnen met een biertje om ons toch wat moed in te drinken. Zenuwachtig René? Vraagt een mede-Kneiper me. Nee, antwoord ik met een stem die een halve oktaaf omhoog schiet. Natuurlijk ben ik zenuwachtig maar dat laat ik natuurlijk niet blijken als coole bassist. Dus sta ik er luchtig bij en worden passant de mouwen opgestroopt. Moon vind dat ik er zo nog cooler uitzie, zelf ben ik bang om met mijn bovenarmen op de tocht te staan dus ik rol mijn mouwen maar gauw weer naar beneden, een blessure kan ik nou niet gebruiken. We beginnen te bouwen, als jij nou daar ga staan, dan zet ik daar mijn versterker neer. Zo zijn we al gauw druk bezig met bouwen. Helaas hebben we als beginnende band nog geen roady’s. Stroom wordt aangelegd en na nog een biertje is het tijd voor een soundcheck. Zo, die staat hard zeg. Ik besluit om het optreden zonder oordopjes te doen, dit gevoel wil ik helemaal ondergaan.
Even na vijfen gaan we los. En hoe, Café Sman staat te trillen op zijn grondvesten en als een kudde wilde indianen op oorlogspad trekken we ten strijde, alles gevend wat we hebben. Mijn bas beukt, knalt en ronkt en als een machinegeweer produceer ik de ene strakke baslijn naar de andere. Veel te snel naar mijn zin is de eerste set afgelopen, zo de kop is eraf en het ging lekker. Hier en daar maak ik een praatje en zie zelfs een groupie in een Kneiper shirt rondlopen.
De tweede set verloopt vlekkeloos, in tegenstelling tot de derde set die wat minder goed verloopt.
Als goedmakertje besluiten we er nog maar een extra set tegenaan te knallen. We pikken de beste nummers eruit en die doen we gewoon nog een keer. Zo krijgt het publiek een toegift van 6 nummers. Als ik tijdens deze set om me heen kijk zie ik mijn 4 mede bandleden keihard werken en het erg naar hun zin hebben, zelf sta ik ook met een idioot brede grijns te spelen, wat heb ik het naar mijn zin! Tijdens het laatste nummer klim ik op al spelend op een barkruk om mijn bas aan de de bashemelpoort te tonen;
de toelatingscommissie, bestaande uit o.a. Phil lynott en John Entwistle besluit dat ik nog veel meer mag laten horen en knijpen tevreden een oogje toe.
Well done, moeten ze daarboven vast gedacht hebben.
01 oktober, 2006
Walking on sunshine
Voor vanavond had ik de Juttersborrel op het programma staan, dit maal door mij georganiseerd. Het is traditie om enkele maanden na het juttersfestival nog even na te borrelen met de medewerkers van het juttersfestival. Een hapje en een drankje, een film waarop je kan toezien hoe het was en natuurlijk plannen bedenken voor volgend jaar.
Het was erg gezellig, maar ik was er af en toe niet helemaal bij met mijn gedachten. In gedachten stond ik al op het podium, niet van het Juttersfestival maar morgen, in cafe Sman. Samen met Toets stonden we ons er al op te verheugen. Afgesproken dat hij morgen om 14.30 uur bij me is op de Ampeg, "The Black Pearl" en de bassist naar het podium te brengen.
Verder nog wat gepraat over wat wel en wat niet te doen, de gein die we ongetwijfeld zullen trappen en eerlijk is eerlijk, ook over de zenuwen. Ik ben dan wel een coole bassist maar een heel klein beetje zenuwachtig ben ik wel, dat zal ik eerlijk toegeven. Het voelt niet onaangenaam, het is een beetje het gevoel wat je hebt op een eerste date met iemand die je erg leuk vindt. Het is spannend en je hebt het erg naar je zin, maar je vraagt je stiekem wel af wat zij van je vind en of zij het ook zo leuk heeft met jou, en of je haar nog een keer zult zien. Je voelt een vreemde kriebel in je buik die niet onaangenaam is en je loopt rond met een big smile op je gezicht:
"Walking on sunshine" heet dat gevoel, precies wat ik nu ook heb, heerlijk.
Over 24 uur is het optreden voorbij en kan ik u vertellen hoe het was geweest. Of ik dan nog steeds "walk on sunshine" of dat ik dan de blues speel. één ding weet ik zeker: ik ga er erg van genieten, of zoals mijn bassbro me zojuist mailde:
Rock on!
Het was erg gezellig, maar ik was er af en toe niet helemaal bij met mijn gedachten. In gedachten stond ik al op het podium, niet van het Juttersfestival maar morgen, in cafe Sman. Samen met Toets stonden we ons er al op te verheugen. Afgesproken dat hij morgen om 14.30 uur bij me is op de Ampeg, "The Black Pearl" en de bassist naar het podium te brengen.
Verder nog wat gepraat over wat wel en wat niet te doen, de gein die we ongetwijfeld zullen trappen en eerlijk is eerlijk, ook over de zenuwen. Ik ben dan wel een coole bassist maar een heel klein beetje zenuwachtig ben ik wel, dat zal ik eerlijk toegeven. Het voelt niet onaangenaam, het is een beetje het gevoel wat je hebt op een eerste date met iemand die je erg leuk vindt. Het is spannend en je hebt het erg naar je zin, maar je vraagt je stiekem wel af wat zij van je vind en of zij het ook zo leuk heeft met jou, en of je haar nog een keer zult zien. Je voelt een vreemde kriebel in je buik die niet onaangenaam is en je loopt rond met een big smile op je gezicht:
"Walking on sunshine" heet dat gevoel, precies wat ik nu ook heb, heerlijk.
Over 24 uur is het optreden voorbij en kan ik u vertellen hoe het was geweest. Of ik dan nog steeds "walk on sunshine" of dat ik dan de blues speel. één ding weet ik zeker: ik ga er erg van genieten, of zoals mijn bassbro me zojuist mailde:
Rock on!
28 september, 2006
Leven als Gort in Frankrijk
Vandaag kreeg ik van Marco een leuk boek kado, getiteld ”Leven als Gort in Frankrijk”, geschreven door Ilja Gort. Deze Nederlander, thans vermaard wijnboer in de Bordeaux schrijft de meest humoristische verhalen over zijn belevenissen tussen de wijnboeren op het Zuid-Franse platteland.
Regelmatig lees ik tegenwoordig het weblog van dit heerschap en regelmatig verschijnt er een dikke grijns op mijn gezicht. U begrijpt dat ik, voor ik dit boek ga lezen, een greep zal doen in mijn eigen wijnkelder om daar een passende fles bij te zoeken. Ik zou natuurlijk kunnen gaan voor de befaamde rose van de meester zelf (hij schijnt volgens eigen zeggen tevens een vermaarde witte alsmede een fameuze rode wijn te creëren), maar stiekem denk ik aan een mooie pinot noir uit de bourgogne, die mijn smaakpapillen zal verwennen met een mond bomvol diksappig fruit als aardbei, framboos en vleeskersen, afgerond door een stevige vleug mokka en romige vanille van eikenhout. Ik verheug me er nu al op als ik binnenkort lekker een weekendje vrij heb om van deze beide geneugten te genieten. Uiteraard zal de wijn vergezeld gaan worden van een bijpassende kaasplank.
Ik ben benieuwd wat ik eerder zal vervolmaken, het in één adem uitlezen van dit boek of het ledigen van deze fles.
Ik laat het u weten.
Regelmatig lees ik tegenwoordig het weblog van dit heerschap en regelmatig verschijnt er een dikke grijns op mijn gezicht. U begrijpt dat ik, voor ik dit boek ga lezen, een greep zal doen in mijn eigen wijnkelder om daar een passende fles bij te zoeken. Ik zou natuurlijk kunnen gaan voor de befaamde rose van de meester zelf (hij schijnt volgens eigen zeggen tevens een vermaarde witte alsmede een fameuze rode wijn te creëren), maar stiekem denk ik aan een mooie pinot noir uit de bourgogne, die mijn smaakpapillen zal verwennen met een mond bomvol diksappig fruit als aardbei, framboos en vleeskersen, afgerond door een stevige vleug mokka en romige vanille van eikenhout. Ik verheug me er nu al op als ik binnenkort lekker een weekendje vrij heb om van deze beide geneugten te genieten. Uiteraard zal de wijn vergezeld gaan worden van een bijpassende kaasplank.
Ik ben benieuwd wat ik eerder zal vervolmaken, het in één adem uitlezen van dit boek of het ledigen van deze fles.
Ik laat het u weten.
Massagestoel
Schreef ik in het vorige blokje nog dat ik niet zoveel gaf om uiterlijke verzorging, toch ontkom ik er niet aan om af en toe eens plaats te nemen in de stoel van de kapper, al is dit tegenwoordig wel een zeer bijzondere stoel. Dus toen ik afgelopen week constateerde dat mijn haar dermate lang werd dat ik er over dreigde te struikelen werd het weer eens tijd om mijn achterwerk te parkeren in deze stoel en mij op Samsonachtige wijze te laten ontdoen van wat overtollige haargroei, helaas niet door Delilah maar dit keer door Amber.
Niets te nadele van Delilah, maar Amber had zeker niet misstaan in het rijtje van godinnen. Een prachtig figuur met weelderig lang blond haar en hemelsblauwe ogen waar ik bijna in verdrink, komt u maar mee, zingt ze me toe. Dan gaan we eerst u haren wassen, het zit bij de prijs inbegrepen en krijgt er een heerlijke massage bij in onze speciale stoel. Ik klapper met mijn oren, u gaat me masseren, vraag ik blue. Helaas, zo verwend wordt ik ook weer niet. Het blijkt hier te gaan om een stoel die allerlei trillende bewegingen maakt. Het voelt alsof je met een ongeveerde auto heel hard over de Belgische kasseien hobbelt. Na 10 minuten voel je je gelijk een flink geschudde knikkerzak. Die valse meiden ook altijd. Eerst Delilah die stiekem het haar van Samsom afknipte en nu weer Amber die mij doet belanden in een martelstoel die ze in de tijd van de inquisitie goed hadden kunnen gebruiken. Maar na enige tijd begint het te wennen en net als je het lekker begint te vinden wordt de stoel uitgezet.
Ze begint te knippen en te doen en na verloop van tijd wordt mijn haardracht weer enigszins toonbaar. Na afloop beland ik wederom in de stoel alwaar mijn haren nog even uitgewassen worden, dit keer helaas zonder dat de stoel in massage stand wordt gezet.
Als ik weer naar buiten loop voel ik het hier en daar kriebelen. Zou dat nou door Amber komen of door wat verdwaalde haartjes?
Niets te nadele van Delilah, maar Amber had zeker niet misstaan in het rijtje van godinnen. Een prachtig figuur met weelderig lang blond haar en hemelsblauwe ogen waar ik bijna in verdrink, komt u maar mee, zingt ze me toe. Dan gaan we eerst u haren wassen, het zit bij de prijs inbegrepen en krijgt er een heerlijke massage bij in onze speciale stoel. Ik klapper met mijn oren, u gaat me masseren, vraag ik blue. Helaas, zo verwend wordt ik ook weer niet. Het blijkt hier te gaan om een stoel die allerlei trillende bewegingen maakt. Het voelt alsof je met een ongeveerde auto heel hard over de Belgische kasseien hobbelt. Na 10 minuten voel je je gelijk een flink geschudde knikkerzak. Die valse meiden ook altijd. Eerst Delilah die stiekem het haar van Samsom afknipte en nu weer Amber die mij doet belanden in een martelstoel die ze in de tijd van de inquisitie goed hadden kunnen gebruiken. Maar na enige tijd begint het te wennen en net als je het lekker begint te vinden wordt de stoel uitgezet.
Ze begint te knippen en te doen en na verloop van tijd wordt mijn haardracht weer enigszins toonbaar. Na afloop beland ik wederom in de stoel alwaar mijn haren nog even uitgewassen worden, dit keer helaas zonder dat de stoel in massage stand wordt gezet.
Als ik weer naar buiten loop voel ik het hier en daar kriebelen. Zou dat nou door Amber komen of door wat verdwaalde haartjes?
26 september, 2006
eau de toilette
Baldessarini
Was dat dan? Vraagt u zich af, vroeg ik me ook even af, moet ik eerlijk toegeven. Hoewel ik vrij weinig geld spendeer aan uiterlijke verzorging ontkom ik er niet aan om af en toe zeep te moeten kopen en wat tandpasta, wil ik niet uit mijn bakkes meuren als een ongewassen berenkont. Verder zullen ze wel niet rijk van mijn worden, afgezien van een deo tegen overtollige zweetlucht geef ik nu eenmaal niet om aftershaves, eau de toilette en weet ik wat voor zooi je tegenwoordig nog meer op je gezicht of andere lichaamsdelen schijnt te moeten smeren.
Toch kreeg ik vandaag een flesje mee van de vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij. Een flesje zo groot als een mini jackplug verpakt in een kartonnetje met daarop de afbeelding van een ongeschoren ouwe vent. Niet iets waar ik me mee kan identificeren. Ik ben regelmatig ongeschoren maar zeker niet oud! Ik ben een jonge vent en spring nog over een huis heen, mits het in Madurodam staat dan. Het zal vast geen aftershave zijn anders hadden ze wel een geschoren ouwe vent op het pakje afgebeeld.
Verbaasd pak ik het thuis uit, eau de toilette, wat moet ik daar nou weer mee? Dat gebruiken toch alleen een bepaald soort vrouwen die de naam dame over het algemeen niet verdienen en een uur in de wind meuren als ze naast je in trein gaan zitten met een over het algemeen te zwaar opgemaakt geblondeerde hars…eh hoofd? Welke Libellelezeres heeft nu weer bedacht dat mannen ook aan de eau de toilette moeten?
Baldessarini del mar staat er op het pakje, nooit van gehoord. Maar als de libellelezeres danwel vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij denkt dat ik 60 zuurverdiende Euri’s ga spenderen aan een één of ander luchtje waarvan de insecten spontaan dood neervallen heeft ze haar vak niet goed verstaan.
Voorzichtig open ik het flesje en snuif er eens aan, het valt mee: ik zie nog geen roze olifanten spontaan voorbij paraderen. Misschien moet ik het toch eens opdoen, wellicht tijdens het optreden van a.s. zondag.
Blijft de vraag waarom de vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij mij dit monster gegeven heeft:
Vond ze me aardig, zag ze in mij een potentiële eau de toilette koper of vond ze me gewoon ongelofelijk stinken en werd het tijd voor een scheerbeurt, waarbij ik deze eau de toilette als aftershave dien te gebruiken? Want wanneer zou je anders een eau de toilette moeten gebruiken?
Was dat dan? Vraagt u zich af, vroeg ik me ook even af, moet ik eerlijk toegeven. Hoewel ik vrij weinig geld spendeer aan uiterlijke verzorging ontkom ik er niet aan om af en toe zeep te moeten kopen en wat tandpasta, wil ik niet uit mijn bakkes meuren als een ongewassen berenkont. Verder zullen ze wel niet rijk van mijn worden, afgezien van een deo tegen overtollige zweetlucht geef ik nu eenmaal niet om aftershaves, eau de toilette en weet ik wat voor zooi je tegenwoordig nog meer op je gezicht of andere lichaamsdelen schijnt te moeten smeren.
Toch kreeg ik vandaag een flesje mee van de vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij. Een flesje zo groot als een mini jackplug verpakt in een kartonnetje met daarop de afbeelding van een ongeschoren ouwe vent. Niet iets waar ik me mee kan identificeren. Ik ben regelmatig ongeschoren maar zeker niet oud! Ik ben een jonge vent en spring nog over een huis heen, mits het in Madurodam staat dan. Het zal vast geen aftershave zijn anders hadden ze wel een geschoren ouwe vent op het pakje afgebeeld.
Verbaasd pak ik het thuis uit, eau de toilette, wat moet ik daar nou weer mee? Dat gebruiken toch alleen een bepaald soort vrouwen die de naam dame over het algemeen niet verdienen en een uur in de wind meuren als ze naast je in trein gaan zitten met een over het algemeen te zwaar opgemaakt geblondeerde hars…eh hoofd? Welke Libellelezeres heeft nu weer bedacht dat mannen ook aan de eau de toilette moeten?
Baldessarini del mar staat er op het pakje, nooit van gehoord. Maar als de libellelezeres danwel vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij denkt dat ik 60 zuurverdiende Euri’s ga spenderen aan een één of ander luchtje waarvan de insecten spontaan dood neervallen heeft ze haar vak niet goed verstaan.
Voorzichtig open ik het flesje en snuif er eens aan, het valt mee: ik zie nog geen roze olifanten spontaan voorbij paraderen. Misschien moet ik het toch eens opdoen, wellicht tijdens het optreden van a.s. zondag.
Blijft de vraag waarom de vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij mij dit monster gegeven heeft:
Vond ze me aardig, zag ze in mij een potentiële eau de toilette koper of vond ze me gewoon ongelofelijk stinken en werd het tijd voor een scheerbeurt, waarbij ik deze eau de toilette als aftershave dien te gebruiken? Want wanneer zou je anders een eau de toilette moeten gebruiken?
25 september, 2006
De eerste keer
Niets voelt zo goed en zo speciaal als de eerste keer dat je iets doet. Wie herinnerd zich niet de eerste zoen op het schoolplein, vlak voordat je naar huis toe moest om te eten. Een zweterig plakhandje en wat onhandig gemompel. Of de eerste keer dat je het eerste salaris van je eerste baan ontving, de hele maand had je hard gewerkt en met je salarisstrook kon je de hele wereld kopen, althans, zo voelde het. Inmiddels weet je beter.
De allereerste keer op het podium is ook zo’n ervaring om nooit te vergeten: Als kind al was ik gefascineerd door de basgitaar. Helaas vonden mijn ouders muziekles te duur en ik was reeds lang het huis uit, toen ik op 24jarige leeftijd besloot om eens mee te doen aan een popcursus in Donkey Shot Heemskerk. Tijdens deze cursus krijg je in een paar weken een korte introductie op de verschillende instrumenten, schrijf je samen met je mede cursisten een eigen nummer en treed je daar na 12 weken mee op. Op zo’n avond worden er meerdere bands gepresenteerd met als gevolg dat ik die avond optrad voor zo’n 300 (driehonderd!) man. Ik heb daar na vaker opgetreden met verschillende bandjes maar nooit meer dat gevoel gehad als de eerste keer, waarbij ik drie dagen letterlijk zweefde door Beverwijk.
Komende zondag wordt het de eerste keer dat Kneiper optreed, toch ook weer een eerste keer en dus heel bijzonder. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat, al ben ik niet echt zenuwachtig, misschien komt het nog. Wel heb ik me voorgenomen om “The Black Pearl” nog eens goed op te poetsen en helemaal na te kijken, een dame moet je op zijn tijd toch wat aandacht geven en ze moet er goed uitzien op het podium en nog veel belangrijker, mij niet in de steek te laten. Ik heb het ooit gepresenteerd om tijdens een concert een snaar in tweeën te trekken op precies de allerlaatste noot. Een hele prestatie op zich, maar ik heb liever niet dat het me midden in een nummer gebeurt als ik zondag op het podium sta. De Ampeg afstoffen zal niet nodig zijn, 1 keer flink blazen op het podium en al het stof is eruit. Voor de rest maak ik me niet druk, ik trek die dag aan wat er uit mijn klerenkast komt vallen, bij de Red Hot Chilli Peppers kwam er ooit alleen een sok voor ieder bandlid uit de klerenkast gevallen.
Ik hoop dat er bij mij zondag iets meer uit valt als alleen een sok, al was het alleen maar omdat ik twee voeten heb.
De allereerste keer op het podium is ook zo’n ervaring om nooit te vergeten: Als kind al was ik gefascineerd door de basgitaar. Helaas vonden mijn ouders muziekles te duur en ik was reeds lang het huis uit, toen ik op 24jarige leeftijd besloot om eens mee te doen aan een popcursus in Donkey Shot Heemskerk. Tijdens deze cursus krijg je in een paar weken een korte introductie op de verschillende instrumenten, schrijf je samen met je mede cursisten een eigen nummer en treed je daar na 12 weken mee op. Op zo’n avond worden er meerdere bands gepresenteerd met als gevolg dat ik die avond optrad voor zo’n 300 (driehonderd!) man. Ik heb daar na vaker opgetreden met verschillende bandjes maar nooit meer dat gevoel gehad als de eerste keer, waarbij ik drie dagen letterlijk zweefde door Beverwijk.
Komende zondag wordt het de eerste keer dat Kneiper optreed, toch ook weer een eerste keer en dus heel bijzonder. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat, al ben ik niet echt zenuwachtig, misschien komt het nog. Wel heb ik me voorgenomen om “The Black Pearl” nog eens goed op te poetsen en helemaal na te kijken, een dame moet je op zijn tijd toch wat aandacht geven en ze moet er goed uitzien op het podium en nog veel belangrijker, mij niet in de steek te laten. Ik heb het ooit gepresenteerd om tijdens een concert een snaar in tweeën te trekken op precies de allerlaatste noot. Een hele prestatie op zich, maar ik heb liever niet dat het me midden in een nummer gebeurt als ik zondag op het podium sta. De Ampeg afstoffen zal niet nodig zijn, 1 keer flink blazen op het podium en al het stof is eruit. Voor de rest maak ik me niet druk, ik trek die dag aan wat er uit mijn klerenkast komt vallen, bij de Red Hot Chilli Peppers kwam er ooit alleen een sok voor ieder bandlid uit de klerenkast gevallen.
Ik hoop dat er bij mij zondag iets meer uit valt als alleen een sok, al was het alleen maar omdat ik twee voeten heb.
24 september, 2006
Try-out
Met nietsontziende slagen tikt de klok gestaag maar onverstoorbaar verder richting zondag 1 oktober, de dag waarop Kneiper zijn debuut zal maken op het podium in café Sman te Wormerveer.
We zullen daar waarschijnlijk drie sets van 15 minuten gaan spelen als een try-out voor het optreden op 15 oktober. Klinkt goed he, een try-out op 1 oktober, een premiere op 15 oktober en op 25 november een full concert in Groningen, te dicht bij Duitsland. Als ik me niet vergis in Winschoten maar zodra ik exacte lokatie en tijden heb zal ik het u melden.
Maar eerst de try out komende zondag:
1 Oktober
tijd: 17.00 uur
Plaats: Cafe Sman
Zaanweg 2
Wormerveer
Ik heb er nu al veel zin in en hoop dat het gaat spetteren, maar dan niet zo letterlijk als vorige week zondag toen ik tijdens het wegzetten van mijn basgitaar een gigantische opdoffer kreeg. Op nog niet opgehelderde wijze had mijn standaard zichzelf statisch geladen wat een grote gele vonk tot gevolg had. Het zag er wel spectaculair uit en het zou niet misstaan als act op een podium, maar ik schrok wel erg. Gelukkig bleek mijn basgitaar er beter tegen bestand als mijn hart, het hart zat in mijn keel maar mijn bas deed het nog gewoon, al heb ik die avond mijn standaard niet meer durven te gebruiken.
Zo krijgen we toch nog een spectaculaire lichtshow, compleet met vuurwerk. We hebben trouwens een geweldig idee voor een eigen lichtshow. We zetten allemaal een mijnwerkershelm op met daarop een lamp gemonteerd. Zo'n helm heeft nog een groot ander voordeel:
Een zeker iemand met stokjes wil nog weleens voor houthakker spelen en waar gehakt wordt vallen spaanders, met een helm op wordt hoofdletsel voorkomen.
Ik hoop u zondag te mogen begroeten.
We zullen daar waarschijnlijk drie sets van 15 minuten gaan spelen als een try-out voor het optreden op 15 oktober. Klinkt goed he, een try-out op 1 oktober, een premiere op 15 oktober en op 25 november een full concert in Groningen, te dicht bij Duitsland. Als ik me niet vergis in Winschoten maar zodra ik exacte lokatie en tijden heb zal ik het u melden.
Maar eerst de try out komende zondag:
1 Oktober
tijd: 17.00 uur
Plaats: Cafe Sman
Zaanweg 2
Wormerveer
Ik heb er nu al veel zin in en hoop dat het gaat spetteren, maar dan niet zo letterlijk als vorige week zondag toen ik tijdens het wegzetten van mijn basgitaar een gigantische opdoffer kreeg. Op nog niet opgehelderde wijze had mijn standaard zichzelf statisch geladen wat een grote gele vonk tot gevolg had. Het zag er wel spectaculair uit en het zou niet misstaan als act op een podium, maar ik schrok wel erg. Gelukkig bleek mijn basgitaar er beter tegen bestand als mijn hart, het hart zat in mijn keel maar mijn bas deed het nog gewoon, al heb ik die avond mijn standaard niet meer durven te gebruiken.
Zo krijgen we toch nog een spectaculaire lichtshow, compleet met vuurwerk. We hebben trouwens een geweldig idee voor een eigen lichtshow. We zetten allemaal een mijnwerkershelm op met daarop een lamp gemonteerd. Zo'n helm heeft nog een groot ander voordeel:
Een zeker iemand met stokjes wil nog weleens voor houthakker spelen en waar gehakt wordt vallen spaanders, met een helm op wordt hoofdletsel voorkomen.
Ik hoop u zondag te mogen begroeten.
20 september, 2006
Quarterlife crisis II
Afgelopen week vertelde ik u dat als je de quarterlife crisis hebt gehad je minder kans maakt op de midlife crisis, ook maakte ik de conclusie op dat ik waarschijnlijk toch geen last heb van de quarterlife crisis.
Na een avond chillen met mijn matties ben ik tot de conclusie gekomen dat ik dus goede kans maak om over 7 jaar in de midlife te schieten. Echter, ik zal niet kiezen voor een sportwagen en/of een jonge dame van 18, ik ben bang dat ik ze allebei niet kan bijhouden.
Nee, we kwamen tot de conclusie dat ik meer gebaat ben bij een nog vettere basinstallatie, de beroemde 8 x 10 kast van Ampeg leek me wel wat.
En als we dan toch bezig zijn, doe er maar wat extra bassen bij, daarvan heb je er nooit genoeg. Een Gibson Thunderbird is al jaren een favoriet van me maar ook een Rickenbacker 4003 staat hoog op mijn lijstje.
Nog 7 jaar, dan is het zover. Ik heb dus nog even om de sponsering rond te krijgen.
Ik kan bijna niet wachten tot ik ook mijn midlifecrisis heb ;-)
Na een avond chillen met mijn matties ben ik tot de conclusie gekomen dat ik dus goede kans maak om over 7 jaar in de midlife te schieten. Echter, ik zal niet kiezen voor een sportwagen en/of een jonge dame van 18, ik ben bang dat ik ze allebei niet kan bijhouden.
Nee, we kwamen tot de conclusie dat ik meer gebaat ben bij een nog vettere basinstallatie, de beroemde 8 x 10 kast van Ampeg leek me wel wat.
En als we dan toch bezig zijn, doe er maar wat extra bassen bij, daarvan heb je er nooit genoeg. Een Gibson Thunderbird is al jaren een favoriet van me maar ook een Rickenbacker 4003 staat hoog op mijn lijstje.
Nog 7 jaar, dan is het zover. Ik heb dus nog even om de sponsering rond te krijgen.
Ik kan bijna niet wachten tot ik ook mijn midlifecrisis heb ;-)
19 september, 2006
Varkens masseren
Vertelde ik u op 14 februari nog over het knusse koeknuffelen, vandaag kwam ik tijdens een surftocht het begrip varkens masseren tegen. Het moet niet gekker worden.
Wat bezielt mensen toch om dit te verzinnen. Het zal allemaal hartstikke prettig zijn voor de mens maar ik vraag me serieus of zo’n dier er wel bij gebaat is. Een glunderende dame zegt dat het varken zo vrolijk knort. Nogal logisch, ik heb nog nooit een varken horen miauwen, blaffen of andere geluiden maken dan een hoop geknor.
Het zal ongetwijfeld hartstikke rustgevend en fijn zijn om Miss Piggy te mogen knijpen maar zou zijn beest nou echt niet gestressed worden van dat geflikflooi de hele dag? Persoonlijk moet ik er niks van hebben als iemand de hele dag aan me wil zitten, laat staan dat vreemde mensen op me afkomen en mij ongevraagd gaan masseren. Hou je handen thuis, denk ik dan. Maar ja, dat kan een varken niet zeggen natuurlijk.
Het is hartstikke leuk om samen met je vrienden en met Knir, Knar en Knor wat te rollebollen in het stro, maar wees eens eerlijk, schiet je dan niet een beetje ver door in je zogenaamde dierenliefde? Zoals bekend zijn varkens erg gevoelig voor stress en ik kan me niet voorstellen dat het rustgevend als er 10 man rond je hok hangt en jou ongevraagd gaat masseren.
Uiteraard hangt er aan het varkens masseren een prijskaartje, al vraag ik me af wie daar het meest bij gebaat is. De varkens, of toch die varkenshouder? Zo zijn we anno 2006 dan toch beland bij een omgekeerde wereld.
Vroeger had men dieren voor het vlees, de vacht en de bijproducten als melk en eieren, waarbij de beesten wat rond scharrelden in de vrije natuur, daarna moesten de beesten op stal waarna de bio-industrie zijn opmars maakte.
Tegenwoordig heeft men blijkbaar een nieuwe vorm van dierenmishandeling uitgevonden, je laat de mens er op los die zijn stress weg kan masseren op een varken.
Wat is het volgende wat de zogenaamde dierenliefhebbers gaan bedenken, kanarie kietelen, zebra’s zoenen of gaan we straks massaal walvissen wiegen?
Wat bezielt mensen toch om dit te verzinnen. Het zal allemaal hartstikke prettig zijn voor de mens maar ik vraag me serieus of zo’n dier er wel bij gebaat is. Een glunderende dame zegt dat het varken zo vrolijk knort. Nogal logisch, ik heb nog nooit een varken horen miauwen, blaffen of andere geluiden maken dan een hoop geknor.
Het zal ongetwijfeld hartstikke rustgevend en fijn zijn om Miss Piggy te mogen knijpen maar zou zijn beest nou echt niet gestressed worden van dat geflikflooi de hele dag? Persoonlijk moet ik er niks van hebben als iemand de hele dag aan me wil zitten, laat staan dat vreemde mensen op me afkomen en mij ongevraagd gaan masseren. Hou je handen thuis, denk ik dan. Maar ja, dat kan een varken niet zeggen natuurlijk.
Het is hartstikke leuk om samen met je vrienden en met Knir, Knar en Knor wat te rollebollen in het stro, maar wees eens eerlijk, schiet je dan niet een beetje ver door in je zogenaamde dierenliefde? Zoals bekend zijn varkens erg gevoelig voor stress en ik kan me niet voorstellen dat het rustgevend als er 10 man rond je hok hangt en jou ongevraagd gaat masseren.
Uiteraard hangt er aan het varkens masseren een prijskaartje, al vraag ik me af wie daar het meest bij gebaat is. De varkens, of toch die varkenshouder? Zo zijn we anno 2006 dan toch beland bij een omgekeerde wereld.
Vroeger had men dieren voor het vlees, de vacht en de bijproducten als melk en eieren, waarbij de beesten wat rond scharrelden in de vrije natuur, daarna moesten de beesten op stal waarna de bio-industrie zijn opmars maakte.
Tegenwoordig heeft men blijkbaar een nieuwe vorm van dierenmishandeling uitgevonden, je laat de mens er op los die zijn stress weg kan masseren op een varken.
Wat is het volgende wat de zogenaamde dierenliefhebbers gaan bedenken, kanarie kietelen, zebra’s zoenen of gaan we straks massaal walvissen wiegen?
18 september, 2006
Quarterlife crisis
Vandaag las ik in de krant dat de Quarterlife crisis zijn opmars maakt in Nederland, niet te verwarren met een quarterpounder, zo'n vies vettig broodje waarop een zielig restantje ligt van wat ooit eens een blij varken is geweest die nu rondzwemt in een vettige saus waarin als een groene oase een verlept blaadje sla eenzaam rond dobbert.
Evenmin is het een kwart van de midlife crisis, al schijnt het dat als je de quarterlifecrisis je minder kans hebt op een midlife crisis, het is maar waar je voorkeur naar uitgaat.
De Quarterlife crisis kenmerkt zich door het continu te lopen twijfelen en niet te durven kiezen, althans dat is in het kort de omschrijving die ik er uit op kan maken. En ik maar denken dat ik onzeker ben. Dat valt best mee, ik heb slechts een quarterlifecrisis. Toch wat onthutst wil ik al naar de medicijnkast lopen om daar een flinke dosis prozac of rohypnol te pakken maar ik kan niet kiezen tussen deze twee, dit zou wel eens een symptoom van deze crisis kunnen zijn, immers, niet kunnen kiezen behoort tot het ziekte beeld. Danig van slag loop ik terug naar de krant om het artikel verder te lezen.
Er staat dat je begin 30 bent, dat klopt, en je een management functie hebt, dat klopt niet, af en toe schop ik beroepshalve wat artiesten op het podium maar om mezelf nou manager te noemen vind ik wat ver gaan, het enige waar ik manager over ben is mijn eigen huishouden en die manager is al lang overwerkt, getuige de zooi op tafel en de afwas die al een week staat. Ik lees verder.
Je twijfelt over gezins uitbreiding, das ook niet waar, nou ja niet helemaal dan. Kinderen lijken me best leuk maar ik heb altijd geleerd dat ik daar een vrouw voor nodig heb. Zou ik best willen, lijkt me best gezellig maar ik heb er geen.
Ik lees verder: Je wilt zo veel mogelijk van het leven genieten en eruit halen wat erin zit. Rond je dertigste komt echter het besef dat je steeds meer verantwoordelijkheden krijgt. Een middelmatig leven ligt op de loer. Dat strookt niet met elkaar, dat veroorzaakt een crisis: de Quarterlife crisis. Dat ik zoveel mogelijk van het leven wil genieten is absoluut waar, dat lukt me dan ook prima, hoezo middelmatig leven? Ik doe wat ik leuk vind en getuige het feit dat ik daar alweer bijna acht jaar mijn boterham mee verdien zal ik dat wel niet zo onaardig doen, natuurlijk kijk ik wel om me heen voor een andere baan maar het is zeker niet zo dat ik me verveel in mijn huidige baan, ik hou alleen graag een breed blikveld.
Opgelucht haal ik adem, volgens mij valt het wel mee met die Quarterlife crisis van mij, er is niks mis om soms te twijfelen over beslissingen die je moet maken, het tekent dat je er serieus over nadenkt.
Alle wegen liggen immers nog open en het kan erg boeiend zijn om eens een onverwacht pad in te gaan en te zien waar je uitkomt.
Evenmin is het een kwart van de midlife crisis, al schijnt het dat als je de quarterlifecrisis je minder kans hebt op een midlife crisis, het is maar waar je voorkeur naar uitgaat.
De Quarterlife crisis kenmerkt zich door het continu te lopen twijfelen en niet te durven kiezen, althans dat is in het kort de omschrijving die ik er uit op kan maken. En ik maar denken dat ik onzeker ben. Dat valt best mee, ik heb slechts een quarterlifecrisis. Toch wat onthutst wil ik al naar de medicijnkast lopen om daar een flinke dosis prozac of rohypnol te pakken maar ik kan niet kiezen tussen deze twee, dit zou wel eens een symptoom van deze crisis kunnen zijn, immers, niet kunnen kiezen behoort tot het ziekte beeld. Danig van slag loop ik terug naar de krant om het artikel verder te lezen.
Er staat dat je begin 30 bent, dat klopt, en je een management functie hebt, dat klopt niet, af en toe schop ik beroepshalve wat artiesten op het podium maar om mezelf nou manager te noemen vind ik wat ver gaan, het enige waar ik manager over ben is mijn eigen huishouden en die manager is al lang overwerkt, getuige de zooi op tafel en de afwas die al een week staat. Ik lees verder.
Je twijfelt over gezins uitbreiding, das ook niet waar, nou ja niet helemaal dan. Kinderen lijken me best leuk maar ik heb altijd geleerd dat ik daar een vrouw voor nodig heb. Zou ik best willen, lijkt me best gezellig maar ik heb er geen.
Ik lees verder: Je wilt zo veel mogelijk van het leven genieten en eruit halen wat erin zit. Rond je dertigste komt echter het besef dat je steeds meer verantwoordelijkheden krijgt. Een middelmatig leven ligt op de loer. Dat strookt niet met elkaar, dat veroorzaakt een crisis: de Quarterlife crisis. Dat ik zoveel mogelijk van het leven wil genieten is absoluut waar, dat lukt me dan ook prima, hoezo middelmatig leven? Ik doe wat ik leuk vind en getuige het feit dat ik daar alweer bijna acht jaar mijn boterham mee verdien zal ik dat wel niet zo onaardig doen, natuurlijk kijk ik wel om me heen voor een andere baan maar het is zeker niet zo dat ik me verveel in mijn huidige baan, ik hou alleen graag een breed blikveld.
Opgelucht haal ik adem, volgens mij valt het wel mee met die Quarterlife crisis van mij, er is niks mis om soms te twijfelen over beslissingen die je moet maken, het tekent dat je er serieus over nadenkt.
Alle wegen liggen immers nog open en het kan erg boeiend zijn om eens een onverwacht pad in te gaan en te zien waar je uitkomt.
17 september, 2006
Warning, Loud bassplayer!!!
Deze foto had u nog van me tegoed. Heftig setje zo. Ik moest even nadenken over een passende tekst hierboven. Ik kreeg van Joost al de tip om op te passen om de ruiten er niet uit te blazen, zelf zat ik meer te denken aan "orkaangeweld teistert oefenruimte". Mijn medemuzikanten zullen wellicht gedacht hebben aan "Bassist blaast onze trommelvliezen op". "Bassist krijgt hernia", is ook niet onaardig, het is wel duidelijk dat je deze set niet even in een rugzak propt.
Ik ben er wel heel erg trots op.
15 september, 2006
Go your own way
Ik ben net weer terug van een repetitie met Kneiper, nog twee weken en we hebben onze eerste gig. Yes, ik heb er zin in!
Vanavond konden we gebruik maken van het PA systeem van de kroeg waarin we zondag 1 oktober optreden, om eens te kijken hoe dat nou klinkt.
Aangezien ik nodig eens verwend moest worden en ik dat toch zelf moet doen, heb ik zaterdag een werkloze speakerkast met daarin een 15 inch speaker geprepareerd voor uitbreiding van mijn Ampeg set. Nieuwe speakerkabel er aan gezet met een mooie verloop naar speakon toe en inprikken maar. Vanavond was het een mooie gelegenheid om dit eens uit te proberen. Hoewel een 15 inch kast van Warwick het qua kwaliteit niet haalt bij mijn 2 x 10 van Ampeg, is de combinatie erg succesvol te noemen. Ik hoef niet apart over de PA geschakeld te worden, ik heb met 2 x 300 watt voldoende vermogen in huis om de klus te klaren. Wat klinkt deze set lekker zo. Ik heb wel besloten om deze setup alleen te gaan gebruiken tijdens concerten en voor de repetities alleen de 2 x 10 brulkast van Ampeg te gebruiken, anders wordt het wel erg veel gesleep twee keer in de week. Maar het klinkt wel helemaal te gek zo, er zijn wat foto's gemaakt en als ik ze doorgemaild krijg zet ik ze gauw op mijn log, want ik bent zo trots als een aap met zeven staarten.
Verder zijn we weer eens met een nieuw nummer begonnen, ik weet nog niet of we hem al zullen spelen op onze eerste gig maar volgend jaar komt ie zeker op de setlist te staan, want we zijn inmiddels uitgenodigd om een keer in Groningen te komen spelen en er schijnt een andere kroeg te zijn in Wormerveer die ons gevraagd heeft of we daar niet eens een openbare repetitie willen verzorgen. Al met al timmeren we dus flink aan de weg, en dit terwijl het eerste optreden pas over twee weken gepland staat. Maar een nieuw nummer dus, daar begon ik deze alinea mee:
"Go your own way" van Fleetwood Mac, kan het toepasselijker? Ik heb het altijd al een heerlijk nummer gevonden en op het ogenblik heeft het even een extra waarde voor me.
You can go your own way
Go your own way
You an call it
Another lonely day
You can go your own way
Go your own way
Vanavond konden we gebruik maken van het PA systeem van de kroeg waarin we zondag 1 oktober optreden, om eens te kijken hoe dat nou klinkt.
Aangezien ik nodig eens verwend moest worden en ik dat toch zelf moet doen, heb ik zaterdag een werkloze speakerkast met daarin een 15 inch speaker geprepareerd voor uitbreiding van mijn Ampeg set. Nieuwe speakerkabel er aan gezet met een mooie verloop naar speakon toe en inprikken maar. Vanavond was het een mooie gelegenheid om dit eens uit te proberen. Hoewel een 15 inch kast van Warwick het qua kwaliteit niet haalt bij mijn 2 x 10 van Ampeg, is de combinatie erg succesvol te noemen. Ik hoef niet apart over de PA geschakeld te worden, ik heb met 2 x 300 watt voldoende vermogen in huis om de klus te klaren. Wat klinkt deze set lekker zo. Ik heb wel besloten om deze setup alleen te gaan gebruiken tijdens concerten en voor de repetities alleen de 2 x 10 brulkast van Ampeg te gebruiken, anders wordt het wel erg veel gesleep twee keer in de week. Maar het klinkt wel helemaal te gek zo, er zijn wat foto's gemaakt en als ik ze doorgemaild krijg zet ik ze gauw op mijn log, want ik bent zo trots als een aap met zeven staarten.
Verder zijn we weer eens met een nieuw nummer begonnen, ik weet nog niet of we hem al zullen spelen op onze eerste gig maar volgend jaar komt ie zeker op de setlist te staan, want we zijn inmiddels uitgenodigd om een keer in Groningen te komen spelen en er schijnt een andere kroeg te zijn in Wormerveer die ons gevraagd heeft of we daar niet eens een openbare repetitie willen verzorgen. Al met al timmeren we dus flink aan de weg, en dit terwijl het eerste optreden pas over twee weken gepland staat. Maar een nieuw nummer dus, daar begon ik deze alinea mee:
"Go your own way" van Fleetwood Mac, kan het toepasselijker? Ik heb het altijd al een heerlijk nummer gevonden en op het ogenblik heeft het even een extra waarde voor me.
You can go your own way
Go your own way
You an call it
Another lonely day
You can go your own way
Go your own way
13 september, 2006
Ik ben niet de enige
Het verheugt mij zeer om te bemerken dat ik niet de enige bassist ben die er zo over denkt.
12 september, 2006
Mijn ikken
Naast het feit dat ik zelf graag muziek maak en beroepshalve veel met muziek bezig ben mag ik graag luisteren naar een goede LP of CD. Ik hou dan ook van veel soorten muziek, ik vind het dan ook heerlijk om me op zijn tijd heerlijk te verliezen in mooie Nederlandstalige nummers. Denk nu niet aan iets vreselijks als Frans Bouwer, Frank Boeijen of Andre Hazes of vul zelf maar iets in. Sorry voor iedereen die het mooi vindt maar ik vind het dus absoluut drie keer niks. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen.
Toch heb ik zo’n 60 Nederlandstalige Cd’s in huis. Denk hierbij Maarten van Roozendaal, Jeroen Zijlstra, Thé Lau, Frederique Spigt maar ook Harrie Jekkers, vroeger bekend van het Klein Orkest, daarna vooral bekend geworden met cabaret. Wat minder van hem bekend is dat hij daarnaast heel veel serieuze luisterliedjes heeft gemaakt waarbij hij het niet schuwde om wat zwaardere onderwerpen aan te snijden. Denk hierbij aan vrouwenmishandeling in het nummer “Nooit meer terug”, dementie in “Terug bij af” of een ernstig zieke in “Intensive care”.
Een van de mooiste Nederlandstalige nummers vind ik echter “Mijn ikken” van Harrie Jekkers. Dit nummer vind ik zeer herkenbaar, zeker op dit moment. In dit nummer zingt hij hoe hij als 9 jarig jongetje o.a: huilend op de gang staat, 4 pennen aan elkaar bind omdat hij strafwerk moet schrijven, voetbalt op het schoolplein en in de winter blij is dat het sneeuwt.
Als 20 jarige denkt in uitroeptekens, In zwart en wit, dwars tegen alles in. Gematigd en voorzichtig zijn, vindt-ie water bij de wijn. Hij wil alles of niks en niks er tussen in. Een rugzak vol met idealen, dat is mijn ik van twintig jaar. Dat wordt later bakzeil halen, want die zak is veel te zwaar.
Het meest herkenbaar is de ik van 30:
Mijn ik van dertig jaar is teruggekomen
Van: "Zeker weten, zwart en wit" en "Ik heb gelijk!"
Hij nuanceert met zijn verstand
De waarheid tot een diamant
Die steeds van kleur verandert als je anders kijkt
Hij geeft absoluut het voordeel aan de twijfel
Maar soms krijgt-ie opeens zo'n heimwee naar
Dat stompzinnige geloof in idealen
Van zijn uitgesproken ik van twintig jaar
Kijk, daar kiest-ie nog een keertje voor de vrijheid
Maakt z'n verkering uit en zegt z'n baantje op
Mijn baantje heb ik maar niet opgezegd, de rest is echter maar al te waar op dit moment.
Als laatste zingt hij hoe het leven is als 40 jarige, iets wat ik u pas over zo’n zeven jaar kan vertellen:
Laatst riep ik weer mijn ikken bij elkaar
En toen ik weer eens vroeg "He‚ welke ik is eigenlijk waar?"
Zeiden mijn ikken opeens: "Zeg jij het maar
Jij bent de oudste, de ik van veertig jaar!"
En toen ik zei: "Dat zou ik eigenlijk niet weten"
Zeiden mijn ikken: "Da's helemaal niet waar
Weet je wat jij bent, joh? Je bent ons niet vergeten
Daarom roep je ons nog altijd bij elkaar"
Je bent die jongen met die rood-oranje vlieger
Die af en toe nog blij is als het sneeuwt
Je bent die jongen met lang haar
Van twintig jaar, met een gitaar
Die af en toe nog weleens over onrecht schreeuwt
En soms ben je die jongen weer van dertig
Van: "Ik weet niet, misschien, bekijk het maar"
Je bent een dromer, een drammer, een twijfelaar
Een ik van veertig jaar, die nog geen ikje is vergeten
En nog vaak van ons wil weten
Maak ik jullie af en toe nog wel eens waar.
Ik hoop dat hij gelijk krijgt.
Toch heb ik zo’n 60 Nederlandstalige Cd’s in huis. Denk hierbij Maarten van Roozendaal, Jeroen Zijlstra, Thé Lau, Frederique Spigt maar ook Harrie Jekkers, vroeger bekend van het Klein Orkest, daarna vooral bekend geworden met cabaret. Wat minder van hem bekend is dat hij daarnaast heel veel serieuze luisterliedjes heeft gemaakt waarbij hij het niet schuwde om wat zwaardere onderwerpen aan te snijden. Denk hierbij aan vrouwenmishandeling in het nummer “Nooit meer terug”, dementie in “Terug bij af” of een ernstig zieke in “Intensive care”.
Een van de mooiste Nederlandstalige nummers vind ik echter “Mijn ikken” van Harrie Jekkers. Dit nummer vind ik zeer herkenbaar, zeker op dit moment. In dit nummer zingt hij hoe hij als 9 jarig jongetje o.a: huilend op de gang staat, 4 pennen aan elkaar bind omdat hij strafwerk moet schrijven, voetbalt op het schoolplein en in de winter blij is dat het sneeuwt.
Als 20 jarige denkt in uitroeptekens, In zwart en wit, dwars tegen alles in. Gematigd en voorzichtig zijn, vindt-ie water bij de wijn. Hij wil alles of niks en niks er tussen in. Een rugzak vol met idealen, dat is mijn ik van twintig jaar. Dat wordt later bakzeil halen, want die zak is veel te zwaar.
Het meest herkenbaar is de ik van 30:
Mijn ik van dertig jaar is teruggekomen
Van: "Zeker weten, zwart en wit" en "Ik heb gelijk!"
Hij nuanceert met zijn verstand
De waarheid tot een diamant
Die steeds van kleur verandert als je anders kijkt
Hij geeft absoluut het voordeel aan de twijfel
Maar soms krijgt-ie opeens zo'n heimwee naar
Dat stompzinnige geloof in idealen
Van zijn uitgesproken ik van twintig jaar
Kijk, daar kiest-ie nog een keertje voor de vrijheid
Maakt z'n verkering uit en zegt z'n baantje op
Mijn baantje heb ik maar niet opgezegd, de rest is echter maar al te waar op dit moment.
Als laatste zingt hij hoe het leven is als 40 jarige, iets wat ik u pas over zo’n zeven jaar kan vertellen:
Laatst riep ik weer mijn ikken bij elkaar
En toen ik weer eens vroeg "He‚ welke ik is eigenlijk waar?"
Zeiden mijn ikken opeens: "Zeg jij het maar
Jij bent de oudste, de ik van veertig jaar!"
En toen ik zei: "Dat zou ik eigenlijk niet weten"
Zeiden mijn ikken: "Da's helemaal niet waar
Weet je wat jij bent, joh? Je bent ons niet vergeten
Daarom roep je ons nog altijd bij elkaar"
Je bent die jongen met die rood-oranje vlieger
Die af en toe nog blij is als het sneeuwt
Je bent die jongen met lang haar
Van twintig jaar, met een gitaar
Die af en toe nog weleens over onrecht schreeuwt
En soms ben je die jongen weer van dertig
Van: "Ik weet niet, misschien, bekijk het maar"
Je bent een dromer, een drammer, een twijfelaar
Een ik van veertig jaar, die nog geen ikje is vergeten
En nog vaak van ons wil weten
Maak ik jullie af en toe nog wel eens waar.
Ik hoop dat hij gelijk krijgt.
10 september, 2006
Zappa in het zand
Vandaag naar Wijk aan Zee gereisd voor wat wel eens de aller allerlaatste Joe zou kunnen worden uit de geschiedenis van The Troupe, immers, vanaf februari staan zij met Faust in de theaters, een stuk waar ik u een volgende keer meer over zal vertellen. Googled u ondertussen maar eens op internet, de kans is groot dat u al wat informatie zult vinden over dit nieuwe project van The Troupe.
Terug naar vandaag, op 15.30 verzamelden wij ons allen op een parkeerplaats aan de blanke top der duinen, alwaar wij, en veel belangrijker, alle gear opgehaald zullen worden door een 4 wheel drive daar de plek waar we vanavond spelen alleen op die manier bereikbaar zal zijn. Terwijl we als eerste aankomen en ondertussen wat van de befaamde blikjes opentrekken en we wat lopen te ouwehoeren (een groot gedeelte van life on the road bestaat uit wachten en daarbij behorende conversaties) kijken we vermakelijk toe hoe de parkeerplaats in een soort van circuit verandert waarop voor iedere vertrekkende auto er drie auto’s om de vrijgekomen plaats rijden. Het lijkt wel een stock car race. Nadat het gezelschap compleet is bellen we met de strandtent waar die avond gespeeld gaat worden en zij sturen een 4 wheel drive. Al gauw blijkt dat niet alles er in een keer in past, er zal dus twee keer gereden moeten worden. Terwijl ik achter blijf bij de spullen die niet mee konden in de pick up truck en er een aantal musici meelopen naar de strandtent, besluiten de overige musici zich te mengen in de stock car race en al gauw hebben zij een parkeerplaats gevonden. Ondertussen gaat mijn mobieltje af, het blijkt dat de pick up zich vast heeft gereden in het zand en dat ze hem zullen uitgraven. Het kan dus nog wel even duren voor de truck weer terug is voor de rest van de spullen. Ach, ik maak me niet druk, het is zondag, het zonnetje schijnt, er lopen wat schaars geklede badgastes voorbij die verwonderd kijken naar de gedemonteerde vibrafoon die bij me ligt. Het heeft wel iets weg van oud ijzer en passerende blondines kun je nu eenmaal van alles wijsmaken. Nou ja, bijna alles. Een crew slut blijkt niet voorhanden en ook laten de dames zich moeilijk porren om mee te doen in wet T-shirt contest wat toch echt in dit stuk van Zappa voorkomt. The Troupe zal het wederom zonder moeten stellen vandaag.
Even later blijkt de truck toch weer vrijgekomen te zijn en we laden de rest van het oud ijzer in, waarna we uitgenodigd worden om mee te liften achter in de bak. Met nog wat musici die als overwinnaars uit de stock car race kwamen klimmen we achter in de bak en via een hobbelige rit over het strand waarbij we met moeite de nodige enkels en knieën passeren bereiken we de Instuif en terwijl ik onderweg het topless bruinend vrouwelijk publiek bewonder of verafschuw (soms is een burkha helemaal zo gek nog niet) en fantaserend over een Zappa project met kneiper, precies: Titties & Beer uit volgens mij 1976. We beginnen met opbouwen, rustig aan lijkt het devies vandaag en met soundchecken krijg ik ze met moeite live on stage. Waarna ze weer vrolijk buiten in het zonnetje gaan staan. Er wordt overlegd hoe laat er nu gestart moet worden, de een staat nog lekker, de ander wil wel beginnen. Met een “Shut Up 'N' Play Yer Guitar” richting de gitarist en zo alle instrumenten benoemen krijg je ze wel het podium op, wellicht moet ik het zo eens proberen. Maar zoals altijd lukt het me toch vrij makkelijk om ze het podium op te krijgen, kwestie van over(ge)wicht.
Het stuift vandaag werkelijk in de Instuif, nog eenmaal wordt alles uit de kast gehaald en de band rockt weer als vanouds. Het is wel een raar gezicht om ze in een strandtent te zien spelen die qua oppervlakte net zo groot is als een theaterpodium waar ze zich normaal bevinden, in deze strandtent is geeneens een podium. Toch weten ze de sterren van de hemel te spelen, letterlijk dan, want op de achtergrond zien we de zon langzaam in de zee zakken. Iets wat toch wel een meerwaarde geeft aan dit bijzondere concert. Na afloop genieten we van een gezamenlijke maaltijd waarna we met de pick up weer een paar keer over het strand rijden om weer bij de parkeerplaats te komen. Ik zit achterin en ik geniet van deze bijzondere ervaring. Hoe vaak krijg je nou de kans om op een mooie nazomeravond achter in een 4 wheel drive over het strand te rijden, terwijl je op de achtergrond de zee ziet met daarop wat verlichte schepen, de wind in je haren waait en een meeuw rakelings langs je hoofd schijt.
Terug naar vandaag, op 15.30 verzamelden wij ons allen op een parkeerplaats aan de blanke top der duinen, alwaar wij, en veel belangrijker, alle gear opgehaald zullen worden door een 4 wheel drive daar de plek waar we vanavond spelen alleen op die manier bereikbaar zal zijn. Terwijl we als eerste aankomen en ondertussen wat van de befaamde blikjes opentrekken en we wat lopen te ouwehoeren (een groot gedeelte van life on the road bestaat uit wachten en daarbij behorende conversaties) kijken we vermakelijk toe hoe de parkeerplaats in een soort van circuit verandert waarop voor iedere vertrekkende auto er drie auto’s om de vrijgekomen plaats rijden. Het lijkt wel een stock car race. Nadat het gezelschap compleet is bellen we met de strandtent waar die avond gespeeld gaat worden en zij sturen een 4 wheel drive. Al gauw blijkt dat niet alles er in een keer in past, er zal dus twee keer gereden moeten worden. Terwijl ik achter blijf bij de spullen die niet mee konden in de pick up truck en er een aantal musici meelopen naar de strandtent, besluiten de overige musici zich te mengen in de stock car race en al gauw hebben zij een parkeerplaats gevonden. Ondertussen gaat mijn mobieltje af, het blijkt dat de pick up zich vast heeft gereden in het zand en dat ze hem zullen uitgraven. Het kan dus nog wel even duren voor de truck weer terug is voor de rest van de spullen. Ach, ik maak me niet druk, het is zondag, het zonnetje schijnt, er lopen wat schaars geklede badgastes voorbij die verwonderd kijken naar de gedemonteerde vibrafoon die bij me ligt. Het heeft wel iets weg van oud ijzer en passerende blondines kun je nu eenmaal van alles wijsmaken. Nou ja, bijna alles. Een crew slut blijkt niet voorhanden en ook laten de dames zich moeilijk porren om mee te doen in wet T-shirt contest wat toch echt in dit stuk van Zappa voorkomt. The Troupe zal het wederom zonder moeten stellen vandaag.
Even later blijkt de truck toch weer vrijgekomen te zijn en we laden de rest van het oud ijzer in, waarna we uitgenodigd worden om mee te liften achter in de bak. Met nog wat musici die als overwinnaars uit de stock car race kwamen klimmen we achter in de bak en via een hobbelige rit over het strand waarbij we met moeite de nodige enkels en knieën passeren bereiken we de Instuif en terwijl ik onderweg het topless bruinend vrouwelijk publiek bewonder of verafschuw (soms is een burkha helemaal zo gek nog niet) en fantaserend over een Zappa project met kneiper, precies: Titties & Beer uit volgens mij 1976. We beginnen met opbouwen, rustig aan lijkt het devies vandaag en met soundchecken krijg ik ze met moeite live on stage. Waarna ze weer vrolijk buiten in het zonnetje gaan staan. Er wordt overlegd hoe laat er nu gestart moet worden, de een staat nog lekker, de ander wil wel beginnen. Met een “Shut Up 'N' Play Yer Guitar” richting de gitarist en zo alle instrumenten benoemen krijg je ze wel het podium op, wellicht moet ik het zo eens proberen. Maar zoals altijd lukt het me toch vrij makkelijk om ze het podium op te krijgen, kwestie van over(ge)wicht.
Het stuift vandaag werkelijk in de Instuif, nog eenmaal wordt alles uit de kast gehaald en de band rockt weer als vanouds. Het is wel een raar gezicht om ze in een strandtent te zien spelen die qua oppervlakte net zo groot is als een theaterpodium waar ze zich normaal bevinden, in deze strandtent is geeneens een podium. Toch weten ze de sterren van de hemel te spelen, letterlijk dan, want op de achtergrond zien we de zon langzaam in de zee zakken. Iets wat toch wel een meerwaarde geeft aan dit bijzondere concert. Na afloop genieten we van een gezamenlijke maaltijd waarna we met de pick up weer een paar keer over het strand rijden om weer bij de parkeerplaats te komen. Ik zit achterin en ik geniet van deze bijzondere ervaring. Hoe vaak krijg je nou de kans om op een mooie nazomeravond achter in een 4 wheel drive over het strand te rijden, terwijl je op de achtergrond de zee ziet met daarop wat verlichte schepen, de wind in je haren waait en een meeuw rakelings langs je hoofd schijt.
09 september, 2006
Pyracantha
Al enige tijd zat ik ertegenaan te hikken maar langer uitstel kon echt niet. De verwildering van de Pyracantha Coccinea was mij een doorn in het oog. Huh, de watte? De Pyracantha oftewel vuurdoorn. In het voorjaar gehuld met witte bloemschermen en op dit moment overvloedig drager van oranjegele bessen. Hij was de afgelopen jaren toch wel erg verwilderd en het begon iets weg te krijgen van een ondoordringbaar amazone gebied, weliswaar een grote trekpleister als broedplaats voor o.a. merels, maar helaas begon hij steeds meer tuin in te nemen en drukte hij de schuur bijkans omver.
Dus gehuld als Tarzan (zonder weekmakers) ben ik ten strijde getrokken om het gevecht aan te gaan met de Pyracantha. De eerste slag was duidelijk aan de Pyracantha, wat een hufterige doorns heeft dat ding toch. (Op het moment dat ik dit typ stroomt mijn toetsenbord onder het bloed) Hier moest grof geweld aan te pas komen. Het was duidelijke dat de elektrische heggenschaar niet door de stammen van 4 cm dik zou komen, dit vroeg om drastischere maatregelen. Maar met een telescopische takkenschaar verloor hij dan toch de strijd. 6 dikke doorzagen gaf al een heel ander gezicht. Het scheelde zeker een meter in de hoogte en al het kale hout waar niks meer op groeide was ik gelijk kwijt, nou ja kwijt..
Op het ogenblik zal het nog wel een aantal weken duren voor ik al het snoeiafval heb kunnen afvoeren in de groen bak. Mocht er iemand dus nog wat leuke bloemstukjes willen maken, ik heb nog wat fraaie takken in de aanbieding met oranje bessen.
08 september, 2006
schunnige berichten
Sommige vrouwen worden hier week van.
Man pompt eigen airbag op tijdens auto ongeluk.
muziekdoos Hier zit pas muziek in.
Man pompt eigen airbag op tijdens auto ongeluk.
muziekdoos Hier zit pas muziek in.
04 september, 2006
Iron Maiden - A matter of life and Death
Ik, en met mij vele anderen, hebben er drie jaar op moeten wachten maar hij is er;
De nieuwe studio plaat van Iron Maiden getiteld "A matter of Life and death".
Wel was er nog een tussendoortje in de vorm van een vorig jaar uitgebrachte live CD getiteld "Death on the road", maar op een zoveelste live uitvoering van "Running Free"zit ik niet meer te wachten, daar heb ik al drie live uitvoeringen van. Veel interessanter vind ik de lijn die ze de laatste zes jaar voeren met de albums "Brave new world" en "Dance of death", want wie denkt dat Iron Maiden nog steeds nummers maakt met als thema dat je je dochter naar de slager moet brengen heeft het mis. Luister maar eens naar het schitterende "Paschendale" van het album "Dance of death", een lied over de veldslag om Passendale tijdens de Eerste Wereldoorlog, ook wel bekend als de Derde Slag om Ieper.
Terug naar "A matter of life" hoewel ik hem pas eenmaal gehoord heb, benoem ik hem nu al tot beste Rockplaat van 2006. Hij ligt duidelijk in het verlengde van de twee voorgaande albums en dat waren al mijn favoriete Iron Maiden albums tot nu toe. Ik ben benieuwd waar ik deze straks ga plaatsen.
Bijzonder vind ik het basspel van Steve Harris. Hij kan als een van de weinige bassisten akkoorden op zijn bas spelen. Zijn vingers kunnen razendsnel op de bassnaren iedere muzieklijn spelen.
Het gitaarwerk is als vanouds, legato melodielijnen die vloeiend in elkaar overlopen, afgewisseld met een sterke scheur, niet verwonderlijk met drie gitaristen in de band.
Kortom, een echte aanrader die ik voorlopig regelmatig in de CD speler zal stoppen.
Keuze II
Op het moment dat ik dit schrijf is het laat, ik zou in bed moeten liggen maar aangezien ik geen laptop heb zit ik achter mijn pc. Man, ga toch slapen, zult u wellicht denken. Maar daar ligt juist het probleem. Ik kan de slaap niet vatten vanavond hoewel ik behoorlijk moe ben. Daar heb ik wel vaker last van dus tot zover niks schokkends. Het nadeel van niet kunnen slapen terwijl je wel moe bent is dat je dan gaat malen. Niks mis mee mits je molenaar bent. helaas is dat beroep vrij zeldzaam aan het worden en behoor ik dus niet tot deze beroepsgroep. Gelukkig maar, want het stormt nogal buiten en het stormt ook in mijn hoofd.
Enige tijd geleden schreef ik dat niet kiezen ook een keuze zou zijn, vandaag las ik het volgende:
Alleen de mensen die keuzes maken met het risico dat die keuze verkeerd is, maken echte keuzes.
Vind ik een boeiende gedachte. Kun je verkeerd kiezen? Kun je een verkeerde keuze ook weer ongedaan maken? Hoe weet je dat je een verkeerde keuze gemaakt hebt?
Neem nu als voorbeeld dat ik op dit nachtelijke tijdstip nog wakker ben en achter de PC zit. Het is niet mijn keuze om wakker te zijn, wel heb ik ervoor gekozen om nu achter de PC te zitten. Ik had er ook voor kunnen kiezen om nog wat te studeren op mijn basgitaar, de horlepiep te dansen of om brandweerauto's te tellen (want van schaapjes tellen schijn je in slaap te vallen).Waarschijnlijk bedenk ik straks als ik slaapwandel naar mijn werk dat ik gewoon had moeten slapen, helaas kan ik dat niet meer ongedaan maken en mijn baas zal niet blij zijn als ik onder werktijd zit te slapen. Was het dan verkeerd om achter de pc te zitten en dit onzinnig geleuter op te schrijven waarmee ik mijn eigen weblog vervuil? Geen idee, deze keuze kan ik echter weer ongedaan maken door het blogje in de prullenbak te verplaatsen. Het schrijven van dit blogje leidt me wel weer af van de reden waarom ik niet slapen kan, dus in zoverre is het weer een goede keus. Uiteraard is dit een onschuldig voorbeeld, de ware aard van mijn slapeloosheid zal ik u niet mee vermoeien, ik hoop dat u die keuze begrijpt. Mocht ik mij ooit bedenken, dan kan ik er altijd nog voor kiezen om deze te publiceren. Ik wens u een goede nachtrust verder, welterusten.
Enige tijd geleden schreef ik dat niet kiezen ook een keuze zou zijn, vandaag las ik het volgende:
Alleen de mensen die keuzes maken met het risico dat die keuze verkeerd is, maken echte keuzes.
Vind ik een boeiende gedachte. Kun je verkeerd kiezen? Kun je een verkeerde keuze ook weer ongedaan maken? Hoe weet je dat je een verkeerde keuze gemaakt hebt?
Neem nu als voorbeeld dat ik op dit nachtelijke tijdstip nog wakker ben en achter de PC zit. Het is niet mijn keuze om wakker te zijn, wel heb ik ervoor gekozen om nu achter de PC te zitten. Ik had er ook voor kunnen kiezen om nog wat te studeren op mijn basgitaar, de horlepiep te dansen of om brandweerauto's te tellen (want van schaapjes tellen schijn je in slaap te vallen).Waarschijnlijk bedenk ik straks als ik slaapwandel naar mijn werk dat ik gewoon had moeten slapen, helaas kan ik dat niet meer ongedaan maken en mijn baas zal niet blij zijn als ik onder werktijd zit te slapen. Was het dan verkeerd om achter de pc te zitten en dit onzinnig geleuter op te schrijven waarmee ik mijn eigen weblog vervuil? Geen idee, deze keuze kan ik echter weer ongedaan maken door het blogje in de prullenbak te verplaatsen. Het schrijven van dit blogje leidt me wel weer af van de reden waarom ik niet slapen kan, dus in zoverre is het weer een goede keus. Uiteraard is dit een onschuldig voorbeeld, de ware aard van mijn slapeloosheid zal ik u niet mee vermoeien, ik hoop dat u die keuze begrijpt. Mocht ik mij ooit bedenken, dan kan ik er altijd nog voor kiezen om deze te publiceren. Ik wens u een goede nachtrust verder, welterusten.
03 september, 2006
Maarssen - Lage Vuursche
Vandaag met Weekendhike een stukje van het Utrechtpad gelopen. Eerst met de trein naar Haarlem-Spaarnwoude alwaar Susan me oppikte om naar Station Maarssen te rijden. De stationsweg is gauw gevonden, alleen ligt het Amsterdam-Rijnkanaal tussen het station en de Stationsweg in. Daar is over nagedacht in Maarssen. Ik stel voor om de Dukes of Hazard te imiteren en zo het kanaal over te steken. Susan is wijzer en pakt de brug 100 meter verderop. Wel zo veilig, al mag je soms best voor de opwinding gaan in je leven. Maar Susan is of erg zuinig op haar auto, of heeft na een blik op mijn goedgevulde buik geen vertrouwen in de goede afloop van dit avontuur.
Station Maarssen blijkt een ramp te zijn. Ten eerste ligt de stationsweg aan de overkant van het water, ten tweede blijkt er geen koffie te krijgen te zijn op het station. Ik snap nu waarom er hoge hekken geplaatst zijn bij de bruggen over het spoor heen, je zou er spontaan suïcidaal van worden. Gelukkig huppelt de rest gauw binnen en terwijl Mark en ik verhalen over het organisatoren weekend (wat te doen bij onderkoeling? (Geen idee, heb je geen gebroken been want dat is wel behandeld) steken we weer het water over om via een oude dorpskern langs mooie paadjes die weer langs fraaie paleizen voert verder te lopen.
Terwijl we onderweg het ene mooie huis na het andere tegenkomen en de boel al aan het verdelen zijn, jij woont hier, ik woon daar, en in die botenloods slaapt het personeel, slinkt de inhoud van de dropzak die ik meegenomen heb als alternatief voor de gemiste picknick als sneeuw voor de zon en zo keuvelend komen we bij het eerste koffiekopje van vandaag. Eindelijk, cafeïne. Gecombineerd met een goede appelpunt met slagroom geeft dit voldoende energie voor het vervolg van deze tocht.
Via prachtige landschappen lopen we de volgende kilometers tot we bij een drukke weg belanden, na 500 meter naar links zou hier het volgende koffiekopje zijn. We steken de weg over en besluiten om linksaf te gaan, al na 250 meter (de kaart klopt dus niet!) belanden we bij een terras wat zich aan de overkant bevindt. De organisator steekt met gevaar voor eigen leven over en brult zo hard hij kan;
Er brand licht!
Helaas wordt het wat overstemd door het geluid van passerende auto’s;
Wat, is ie dicht?
We steken over om erachter komen dat er
A: licht brand
B: Hij wel dicht is
C: We besluiten om toch maar even op het terras te rusten en te genieten van de restanten uit onze rugzakken waarop een dame uit het restaurant naar buiten komt en ons mededeelt hier niet op gesteld te zijn, helaas kunnen we ook niet bestellen omdat het etablissement gesloten is en we besluiten verder te lopen, ondertussen restaurant Floyds uitroepend tot chagrijnen van de dag.
Iets verder passeren we de heide en daar worden we niet weggejaagd. Wel komen er wat grote honden snuffelen en laat Robert aan Nienke weten dat hij met haar wil trouwen, dit doet hij met behulp van een vliegtuig met sleep. Navraag leert dat beide personen zich niet in onze groep bevinden en ook een passerend stel achter de kinderwagen blijkt het niet te zijn, al had zij wel belangstelling voor een huwelijk wat haar vriend ons niet in dank afnam, gezien de blikken die hij ons toezond. We praten nog wat over deze ludieke actie van Robert; er zijn mensen die het erg romantisch vinden om te trouwen en dat dit een originele manier is om iemand te huwelijk te vragen. Zelf kom ik met de suggestie om een sleep achter een duikboot te hangen, maar ik ben dan ook niet zo’n romanticus. Hoewel ik best weet hoe het hoort; diners bij kaarslicht met een knapperend haardvuur op de achtergrond en zo ben ik meer een botte boer, al zijn er mensen die beweren dat ik dat nu juist niet mag zeggen van mezelf : -P
We liggen lekker op de heide met onze zonnebrillen op want zo schijn je minder te horen. Iets wat hard nodig is want naast eerdergenoemde Robert met zijn sleepvliegtuig passeren er nog wat ouwe vliegtuigen die het geluid maken alsof ze iedere moment uit elkaar kunnen vallen. Blijkbaar weten ze nog niet dat W.O.II al een tijdje voorbij is. We besluiten verder te lopen richting Lage Vuursche. Waar de bussen maar een keer per uur rijden, op de even uren richting Den Dolder en op de oneven uren richting Hilversum. We besluiten dus eerst wat te drinken en te eten, hierbij kunnen we kiezen uit een pannenkoekenhuis (groene boekje), pannekoekenhuis (witte boekje) en een pan&koekhuis (vrije spelling) Blijkbaar houden ze niet van allochtonen in Lage Vuursche want een Chinees, Italiaan of shoarmaboer hebben ze er niet. Toch smaakt de salade met bladspinazie, feta, rode ui en andere vitamines me uitstekend en zo kan ik onvervaard de tocht naar huis ondernemen.
Station Maarssen blijkt een ramp te zijn. Ten eerste ligt de stationsweg aan de overkant van het water, ten tweede blijkt er geen koffie te krijgen te zijn op het station. Ik snap nu waarom er hoge hekken geplaatst zijn bij de bruggen over het spoor heen, je zou er spontaan suïcidaal van worden. Gelukkig huppelt de rest gauw binnen en terwijl Mark en ik verhalen over het organisatoren weekend (wat te doen bij onderkoeling? (Geen idee, heb je geen gebroken been want dat is wel behandeld) steken we weer het water over om via een oude dorpskern langs mooie paadjes die weer langs fraaie paleizen voert verder te lopen.
Terwijl we onderweg het ene mooie huis na het andere tegenkomen en de boel al aan het verdelen zijn, jij woont hier, ik woon daar, en in die botenloods slaapt het personeel, slinkt de inhoud van de dropzak die ik meegenomen heb als alternatief voor de gemiste picknick als sneeuw voor de zon en zo keuvelend komen we bij het eerste koffiekopje van vandaag. Eindelijk, cafeïne. Gecombineerd met een goede appelpunt met slagroom geeft dit voldoende energie voor het vervolg van deze tocht.
Via prachtige landschappen lopen we de volgende kilometers tot we bij een drukke weg belanden, na 500 meter naar links zou hier het volgende koffiekopje zijn. We steken de weg over en besluiten om linksaf te gaan, al na 250 meter (de kaart klopt dus niet!) belanden we bij een terras wat zich aan de overkant bevindt. De organisator steekt met gevaar voor eigen leven over en brult zo hard hij kan;
Er brand licht!
Helaas wordt het wat overstemd door het geluid van passerende auto’s;
Wat, is ie dicht?
We steken over om erachter komen dat er
A: licht brand
B: Hij wel dicht is
C: We besluiten om toch maar even op het terras te rusten en te genieten van de restanten uit onze rugzakken waarop een dame uit het restaurant naar buiten komt en ons mededeelt hier niet op gesteld te zijn, helaas kunnen we ook niet bestellen omdat het etablissement gesloten is en we besluiten verder te lopen, ondertussen restaurant Floyds uitroepend tot chagrijnen van de dag.
Iets verder passeren we de heide en daar worden we niet weggejaagd. Wel komen er wat grote honden snuffelen en laat Robert aan Nienke weten dat hij met haar wil trouwen, dit doet hij met behulp van een vliegtuig met sleep. Navraag leert dat beide personen zich niet in onze groep bevinden en ook een passerend stel achter de kinderwagen blijkt het niet te zijn, al had zij wel belangstelling voor een huwelijk wat haar vriend ons niet in dank afnam, gezien de blikken die hij ons toezond. We praten nog wat over deze ludieke actie van Robert; er zijn mensen die het erg romantisch vinden om te trouwen en dat dit een originele manier is om iemand te huwelijk te vragen. Zelf kom ik met de suggestie om een sleep achter een duikboot te hangen, maar ik ben dan ook niet zo’n romanticus. Hoewel ik best weet hoe het hoort; diners bij kaarslicht met een knapperend haardvuur op de achtergrond en zo ben ik meer een botte boer, al zijn er mensen die beweren dat ik dat nu juist niet mag zeggen van mezelf : -P
We liggen lekker op de heide met onze zonnebrillen op want zo schijn je minder te horen. Iets wat hard nodig is want naast eerdergenoemde Robert met zijn sleepvliegtuig passeren er nog wat ouwe vliegtuigen die het geluid maken alsof ze iedere moment uit elkaar kunnen vallen. Blijkbaar weten ze nog niet dat W.O.II al een tijdje voorbij is. We besluiten verder te lopen richting Lage Vuursche. Waar de bussen maar een keer per uur rijden, op de even uren richting Den Dolder en op de oneven uren richting Hilversum. We besluiten dus eerst wat te drinken en te eten, hierbij kunnen we kiezen uit een pannenkoekenhuis (groene boekje), pannekoekenhuis (witte boekje) en een pan&koekhuis (vrije spelling) Blijkbaar houden ze niet van allochtonen in Lage Vuursche want een Chinees, Italiaan of shoarmaboer hebben ze er niet. Toch smaakt de salade met bladspinazie, feta, rode ui en andere vitamines me uitstekend en zo kan ik onvervaard de tocht naar huis ondernemen.
02 september, 2006
Mooie lijst
Volgens de site van Ampeg spelen o.a. de volgende mensen op hun versterkers danwel speakercabinetten, geen verkeerde lijst om tussen te staan. Al zal ik waarschijnlijk wel de enigste uit dit lijstje zijn die geen endorsement heeft.
Adam Blake: H2O
Anna K: Hanzel und Gretyl
Arion Salazar: Third Eye Blind
Beefcake the Mighty: GWAR
Billy Sheehan: Niacin / Mr. Big
Bootsy Collins: Parliament, Funkadelic, James Brown
Bryan Keinlen: Bouncing Souls
BT: BT
Chi Cheng: Deftones
Chris Squire: Yes
Chris Beattie: Hatebreed
Chuck Mead: BR5-49
Cliff Williams: AC/DC
Conrad Korsch: Rod Stewart
Conrad Lozano: Los Lobos
Dale Stewart: Seether
Dave Farrell: Linkin Park
Dave Larue: Dixie Dregs / Steve Morse Band
Dave Novotny: Saliva
Dave Pybus: Cradle of Filth
David Schools: Widespread Panic
Donald Duck Dunn: Crosby, Stills, Nash and Young
Doug Pinnick: Kings-X
Emir Abdo: A LOVE ENDS SUICIDE
Evan Seinfeld: Biohazard
Faydoedeelay: Crazy Town
Fieldy: Korn
Frank Cavanaugh: Filter
Freddie Feedback: Art Brut
Gail Dorsey: David Bowie
Gareth Davies: Funeral for a Friend
Garry Beers: INXS
Geezer Butler: Black Sabbath
Gene Simmons: Kiss
George Clinton: P-Funk
George Porter Jr.: The Meters
Greg Hanna: The Dickies
Hank III:
Ian Grushka: New Found Glory
Jack Lawrence: Greenhornes
James Genus: James Genus
Jason Newsted: Voivod
Jay Bentley: Bad Religion
Jim Widner: Jim Widner Big Band
Jimbo Wallace: Reverend Horton Heat
Joey Canady: Steven Curtis Chapman
John Fahnestock: Lo-Pro
John McVie: Fleetwood Mac
John Stirrat: Wilco
Johnny April: Staind
Josh Homme: Queens of the Stone Age
Josh Paul: Suicidal Tendencies / Infectious Grooves
Joshua Zarbo: Spoon, The Rite Flyers
Justin Meldal-Johnsen: Beck / Ima Robot
Ken Casey: Dropkick Murphys
Les Claypool: Primus
Mando Lopez: The Breeders / Fear
Marcelo D. Rapp: Abloom
Mark Fain: Ricky Skaggs
Mark Hoppus: Blink 182
Mark Klepaski: Breaking Benjamin
Mawk Young: (hed) PE
Maya Ford: The Donnas
Melissa Auf Der Maur: Auf Der Maur
Meshell Ndegeocello:
Michael Anthony: Van Halen
Michael Inez: Heart
Mona Gnader: Sammy Hagar and the Waboritas
Nathen Maxwell: Flogging Molly
Nikolai Fraiture: The Strokes
Oteil Burbridge: Oteil & the Peacemakers / Allman Brothers
Paul Wilson: Snow Patrol
Phil Lipscomb: Taproot
Randy Bradbury: Pennywise
Randy McDonald: Tommy Castro Band
René Vermey: Kneiper
Rex Brown : Pantera
Ricky Phillips: Styx
Rob Wasserman: Rob Wasserman
Robbie Takac: Goo Goo Dolls
Robert Mercurio: Galactic
Robert Trujillo: Metallica
Roger Twig: Less Than Jake
Ronnie James: The Fabulous Thunderbirds
Ryan Martinie: Mudvayne
Scott Owen: Living End
Simon Rix: Kaiser Chiefs
Stefan Lessard: Dave Matthews Band
Steve Bailey:
Sting: Sting
Stuart Cole: Squirrel Nut Zippers
Susan Tedeschi: Susan Tedeschi
T.M. Stevens: Shocka Zooloo, Joe Cocker
Taras Prodaniuk: Lucinda Williams
Tim King: SOil
Tim Skold: Marilyn Manson
Tobin Esperance: Papa Roach
Tom Araya: Slayer
Tom Kennedy: Dave Weckl Trio
Tony Levin: Peter Gabriel
Victor Borge: TNT/FRAEY
Victor Wooten: Bela Fleck and the Flecktones
Will Lee: CBS Orchestra
Will Turpin: Collective Soul
Adam Blake: H2O
Anna K: Hanzel und Gretyl
Arion Salazar: Third Eye Blind
Beefcake the Mighty: GWAR
Billy Sheehan: Niacin / Mr. Big
Bootsy Collins: Parliament, Funkadelic, James Brown
Bryan Keinlen: Bouncing Souls
BT: BT
Chi Cheng: Deftones
Chris Squire: Yes
Chris Beattie: Hatebreed
Chuck Mead: BR5-49
Cliff Williams: AC/DC
Conrad Korsch: Rod Stewart
Conrad Lozano: Los Lobos
Dale Stewart: Seether
Dave Farrell: Linkin Park
Dave Larue: Dixie Dregs / Steve Morse Band
Dave Novotny: Saliva
Dave Pybus: Cradle of Filth
David Schools: Widespread Panic
Donald Duck Dunn: Crosby, Stills, Nash and Young
Doug Pinnick: Kings-X
Emir Abdo: A LOVE ENDS SUICIDE
Evan Seinfeld: Biohazard
Faydoedeelay: Crazy Town
Fieldy: Korn
Frank Cavanaugh: Filter
Freddie Feedback: Art Brut
Gail Dorsey: David Bowie
Gareth Davies: Funeral for a Friend
Garry Beers: INXS
Geezer Butler: Black Sabbath
Gene Simmons: Kiss
George Clinton: P-Funk
George Porter Jr.: The Meters
Greg Hanna: The Dickies
Hank III:
Ian Grushka: New Found Glory
Jack Lawrence: Greenhornes
James Genus: James Genus
Jason Newsted: Voivod
Jay Bentley: Bad Religion
Jim Widner: Jim Widner Big Band
Jimbo Wallace: Reverend Horton Heat
Joey Canady: Steven Curtis Chapman
John Fahnestock: Lo-Pro
John McVie: Fleetwood Mac
John Stirrat: Wilco
Johnny April: Staind
Josh Homme: Queens of the Stone Age
Josh Paul: Suicidal Tendencies / Infectious Grooves
Joshua Zarbo: Spoon, The Rite Flyers
Justin Meldal-Johnsen: Beck / Ima Robot
Ken Casey: Dropkick Murphys
Les Claypool: Primus
Mando Lopez: The Breeders / Fear
Marcelo D. Rapp: Abloom
Mark Fain: Ricky Skaggs
Mark Hoppus: Blink 182
Mark Klepaski: Breaking Benjamin
Mawk Young: (hed) PE
Maya Ford: The Donnas
Melissa Auf Der Maur: Auf Der Maur
Meshell Ndegeocello:
Michael Anthony: Van Halen
Michael Inez: Heart
Mona Gnader: Sammy Hagar and the Waboritas
Nathen Maxwell: Flogging Molly
Nikolai Fraiture: The Strokes
Oteil Burbridge: Oteil & the Peacemakers / Allman Brothers
Paul Wilson: Snow Patrol
Phil Lipscomb: Taproot
Randy Bradbury: Pennywise
Randy McDonald: Tommy Castro Band
René Vermey: Kneiper
Rex Brown : Pantera
Ricky Phillips: Styx
Rob Wasserman: Rob Wasserman
Robbie Takac: Goo Goo Dolls
Robert Mercurio: Galactic
Robert Trujillo: Metallica
Roger Twig: Less Than Jake
Ronnie James: The Fabulous Thunderbirds
Ryan Martinie: Mudvayne
Scott Owen: Living End
Simon Rix: Kaiser Chiefs
Stefan Lessard: Dave Matthews Band
Steve Bailey:
Sting: Sting
Stuart Cole: Squirrel Nut Zippers
Susan Tedeschi: Susan Tedeschi
T.M. Stevens: Shocka Zooloo, Joe Cocker
Taras Prodaniuk: Lucinda Williams
Tim King: SOil
Tim Skold: Marilyn Manson
Tobin Esperance: Papa Roach
Tom Araya: Slayer
Tom Kennedy: Dave Weckl Trio
Tony Levin: Peter Gabriel
Victor Borge: TNT/FRAEY
Victor Wooten: Bela Fleck and the Flecktones
Will Lee: CBS Orchestra
Will Turpin: Collective Soul
Abonneren op:
Posts (Atom)
