Erich Fried

Het is onzin, zegt het verstand... Het is belachelijk, zegt de trots... Het is onmogelijk, zegt de ervaring... Het is wat het is, zegt de liefde

De avond van het liefdeslied

Zowel in de muziek als in de poëzie is de liefde een grote bron van inspiratie. En terecht, want geeft u eens eerlijk toe:
Bent u nooit eens zo verliefd geweest dat u zingend en stralend door het leven huppelde met uw gedachte's bij die ene speciale persoon. Daarom ben ik heel erg benieuwd naar de paringsdans van poëzie en popmuziek die morgenavond op TV uitgezonden zal worden tijdens De Avond van het Liefdeslied. Dertien dichters kozen dertien muzikanten om samen een nieuw lied te schrijven over de liefde.

De dichters/muzikanten koppels bestaan uit de volgende personen:
Gerrit Komrij & Huub van der Lubbe
Ilja Leonard Pfeijffer & Ellen ten Damme
Hagar Peeters & Martin Buitenhuis (Van Dik Hout)
Neel Maria Min & Thé Lau
Erik-Jan Harmens & Roos (Roosbeef)
Peter Verhelst (B) & An Pierlé (B)
Manon Uphoff & Maarten van Roozendaal
Hafid Bouazza & Laïs (B)
Joost Zwagerman & Fréderique Spigt
Menno Wigman & Erik de Jong (Spinvis)
Antjie Krog & Wende Snijders
Kees 't Hart & De Jeugd Van Tegenwoordig
Alfred Schaffer & Bent Van Looy (Das Pop)(B)

De avond van het liefdeslied zal zondagavond 8 oktober uitgezonden worden op Nederland 3 om 20.30. Hoewel ik zelf niet gekluisterd zal zitten aan de buis wegens repetitie verplichtingen heb ik zojuist mijn video al ingesteld. Helemaal zonder roze bril zal ik dit stuk niet kunnen bekijken, ik heb wat kleine ondersteunende werkzaamheden gehad met betrekking tot de productie.

Muzikantenbak

Het komt vaak voor dat een muzikant een grote auto heeft. Het is simpelweg noodzaak om zijn dure instrumenten en bijbehorende apparatuur te vervoeren. Een contrabas past nu eenmaal niet in een Mini, en een beetje knappe basversterker laat zich niet proppen in een lelijke eend. Bekende muzikantenbakken zijn bevoorbeeld de bekende oude grote Volvo's. Degelijk gebouwde bakken die lang meegaan en waar een hoop zooi inpast. Met een Volvo Estate kun je al gauw de apparatuur van een gemiddelde rockband vervoeren. Recent onderzoek heeft echter uitgewezen dat die grote auto wel eens aangeschaft zou kunnen zijn met het oog op een heel ander doel, namelijk dat van de activiteiten na afloop van het concert met de bijbehorende groupies. Zelf heeft Kneiper volgende week zondag waarschijnlijk de beschikking over een heuse tourbus ;-)

Contrabas ontmoet piano

één van de voordelen van werken in een pand wat naast een kantoorruimte tevens een studio herbergt is de veelvuldige aanwezigheid van inspirerende mensen die zich bezig houden met musiceren en het schrijven van mooie liedjes, al is mooie liedjes weer zo simpel gezegd. Probeer het maar eens. Zelf kan ik het niet. Wel mag ik graag achter de oude piano gaan zitten die hier in de studio staat en schijnbaar achteloos wat pingelen. Eigenlijk kan ik totaal geen piano spelen, het is ook helemaal mijn instrument niet. Ik weet dat het instrument het complete bereik heeft van 8 volle akkoorden en daardoor geliefd is bij componisten, maar ik hoor liever een instrument wat minder bereik heeft maar juist daardoor zo veel kan zeggen. Uiteraard vind ik basgitaar en contrabas geweldig, maar als dat instrument mij niet uitgekozen zou hebben zou ik wellicht zijn gevallen voor de charme van een cello of de weemoedige klanken van een hees geblazen trompet.

Toch mag ik, zoals gezegd, in een verloren uurtje als de studio vrij is graag even achter de oude piano gaan zitten om daar wat voor me uit te denken terwijl ik zoek naar mooie klanken. Over alles wat er de afgelopen week gebeurd is, wat er gezegd is en hoe mensen mij soms weten te raken. Momenten waarop ik mijn gedachten de vrije loop laat en ik mijn grote bek niet nodig heb, er is toch niemand die het hoort. En er is niemand die met me meedenkt of me tegenspreekt. Soms haal ik wel een een paar mooie lijntjes uit de oude piano, die ik dan kan vertalen naar mijn contrabas. In tegenstelling tot de piano heeft deze wel soul. Zij praat tegen me, ze kan tevreden grommen als ik haar op de juiste wijze bespeel, ze huilt met me mee als ik verdrietig ben en brult als ik boos ben of pijn heb. Zo inspireren wij elkaar om het beste in ons beide boven te brengen.

De piano en de contrabas zouden een prachtige combinatie zijn: Beide gekrast door de tand des tijds maar muzikaal nog in optima forma;
De piano die technisch nagenoeg perfekt is met haar grote bereik van 8 oktaven en de contrabas met die geweldige bezieling.

Misschien moet ik ze eens aan elkaar voorstellen.

Ontzet

Op het moment van schrijven ben ik ontzet en tolt mijn hoofd nog na. Figuurlijk dan, letterlijk valt het wel mee, geloof ik.

Ik heb vanavond met een paar mensen van Weekendhike het Leidens ontzet gevierd, een klein groepje, maar wel gevaarlijk gezellig. Al had het wat voeten in aarde om vandaag in Leiden te geraken. Liggen er geen blaadjes op de rails, dan verzint de NS wel om op last van de politie geen treinen te laten rijden tussen Haarlem en Leiden. Ik moest reizen via Amsterdam Sloterdijk. Nu had ik een half uur extra reistijd genomen om in Leiden te genieten van een maaltje hutspot maar dat ging dus mooi niet door. Net op tijd was ik bij de groep Weekendhikers die onder leiding van Woopi Leiden onveilig zouden maken.

Dat onveilig maken is aardig gelukt. Zo ben ik voor het eerst van mijn leven in een soort bungee jump geweest. Janneke vroeg: wie gaat er met me mee, Ik, hoorde ik mezelf zeggen. We stapten in een kooi aan twee grote elastieken waar je stevig in vastgesnoerd wordt waarna je met een vaart waar een F16 niet tegen op kan de lucht in geschoten waarna je nog tig keer over de kop gaat en tenslotte rustig wiegend naar beneden gaat. Daarna ben ik met Woopi nog in een soort van spin geweest. Eerlijk gezegd vond ik die erger dan de bungee jump, of zou het de combinatie zijn geweest?

Daarna werd het de hoogste tijd om eens wat aan het knorrende gevoel in mijn maag te doen. Geen hutspot, maar wel het bekende kermis voer zoals een hamburger, oliebol, loempia en een plaatselijke snack van banaan met slagroom, dacht eerst dat het iets te maken zou hebben met één of andere vage bar maar het viel mee. Alles lekker doorgespoeld met een biertje want het was tenslotte kermis. Ondertussen liepen we over een soort van braderie en ja hoor, met drie dames in de groep ben je dan de pineut. Dat werd tassen uitzoeken. Ron en ik wachten wel even. Zijn we er toch weer ingetrapt.
Daarna zijn we nog wat bandjes wezen luisteren. Ik kreeg gelijk zin om zelf het podium op te springen maar ik moet nog even wachten, volgende week zondag mag ik weer. Tenslotte zijn we via een mensen massa weer terug gelopen naar het station.

Gelukkig reden er weer treinen tussen Leiden en Haarlem en terwijl mijn hoofd nog natold van alle gebeurtenissen luister ik tevreden naar de muziek uit mijn MP3 speler. “A town called Malice” van the Jam, in gedachte verbaster ik het tot “A town called Leiden”, en ik moet mezelf inhouden om het niet luidkeels mee te bleren in de trein.
Leiden is in ieder geval een leuke stad die ik graag nog eens beter wil leren kennen.

Ondersteboven

Als je voeten ruiken en je neus loopt, ben je vast ondersteboven gebouwd.

Walking on sunshine II

Op het moment van schrijven heb ik nog steeds het "Walking on sunshine" gevoel.
Gisteren om 15.00 uur verzameld in Café Sman, waar we begonnen met een biertje om ons toch wat moed in te drinken. Zenuwachtig René? Vraagt een mede-Kneiper me. Nee, antwoord ik met een stem die een halve oktaaf omhoog schiet. Natuurlijk ben ik zenuwachtig maar dat laat ik natuurlijk niet blijken als coole bassist. Dus sta ik er luchtig bij en worden passant de mouwen opgestroopt. Moon vind dat ik er zo nog cooler uitzie, zelf ben ik bang om met mijn bovenarmen op de tocht te staan dus ik rol mijn mouwen maar gauw weer naar beneden, een blessure kan ik nou niet gebruiken. We beginnen te bouwen, als jij nou daar ga staan, dan zet ik daar mijn versterker neer. Zo zijn we al gauw druk bezig met bouwen. Helaas hebben we als beginnende band nog geen roady’s. Stroom wordt aangelegd en na nog een biertje is het tijd voor een soundcheck. Zo, die staat hard zeg. Ik besluit om het optreden zonder oordopjes te doen, dit gevoel wil ik helemaal ondergaan.

Even na vijfen gaan we los. En hoe, Café Sman staat te trillen op zijn grondvesten en als een kudde wilde indianen op oorlogspad trekken we ten strijde, alles gevend wat we hebben. Mijn bas beukt, knalt en ronkt en als een machinegeweer produceer ik de ene strakke baslijn naar de andere. Veel te snel naar mijn zin is de eerste set afgelopen, zo de kop is eraf en het ging lekker. Hier en daar maak ik een praatje en zie zelfs een groupie in een Kneiper shirt rondlopen.

De tweede set verloopt vlekkeloos, in tegenstelling tot de derde set die wat minder goed verloopt.
Als goedmakertje besluiten we er nog maar een extra set tegenaan te knallen. We pikken de beste nummers eruit en die doen we gewoon nog een keer. Zo krijgt het publiek een toegift van 6 nummers. Als ik tijdens deze set om me heen kijk zie ik mijn 4 mede bandleden keihard werken en het erg naar hun zin hebben, zelf sta ik ook met een idioot brede grijns te spelen, wat heb ik het naar mijn zin! Tijdens het laatste nummer klim ik op al spelend op een barkruk om mijn bas aan de de bashemelpoort te tonen;
de toelatingscommissie, bestaande uit o.a. Phil lynott en John Entwistle besluit dat ik nog veel meer mag laten horen en knijpen tevreden een oogje toe.

Well done, moeten ze daarboven vast gedacht hebben.

Krommeniër 27-09-06

Walking on sunshine

Voor vanavond had ik de Juttersborrel op het programma staan, dit maal door mij georganiseerd. Het is traditie om enkele maanden na het juttersfestival nog even na te borrelen met de medewerkers van het juttersfestival. Een hapje en een drankje, een film waarop je kan toezien hoe het was en natuurlijk plannen bedenken voor volgend jaar.

Het was erg gezellig, maar ik was er af en toe niet helemaal bij met mijn gedachten. In gedachten stond ik al op het podium, niet van het Juttersfestival maar morgen, in cafe Sman. Samen met Toets stonden we ons er al op te verheugen. Afgesproken dat hij morgen om 14.30 uur bij me is op de Ampeg, "The Black Pearl" en de bassist naar het podium te brengen.
Verder nog wat gepraat over wat wel en wat niet te doen, de gein die we ongetwijfeld zullen trappen en eerlijk is eerlijk, ook over de zenuwen. Ik ben dan wel een coole bassist maar een heel klein beetje zenuwachtig ben ik wel, dat zal ik eerlijk toegeven. Het voelt niet onaangenaam, het is een beetje het gevoel wat je hebt op een eerste date met iemand die je erg leuk vindt. Het is spannend en je hebt het erg naar je zin, maar je vraagt je stiekem wel af wat zij van je vind en of zij het ook zo leuk heeft met jou, en of je haar nog een keer zult zien. Je voelt een vreemde kriebel in je buik die niet onaangenaam is en je loopt rond met een big smile op je gezicht:

"Walking on sunshine" heet dat gevoel, precies wat ik nu ook heb, heerlijk.
Over 24 uur is het optreden voorbij en kan ik u vertellen hoe het was geweest. Of ik dan nog steeds "walk on sunshine" of dat ik dan de blues speel. één ding weet ik zeker: ik ga er erg van genieten, of zoals mijn bassbro me zojuist mailde:

Rock on!

Poster

Leven als Gort in Frankrijk

Vandaag kreeg ik van Marco een leuk boek kado, getiteld ”Leven als Gort in Frankrijk”, geschreven door Ilja Gort. Deze Nederlander, thans vermaard wijnboer in de Bordeaux schrijft de meest humoristische verhalen over zijn belevenissen tussen de wijnboeren op het Zuid-Franse platteland.
Regelmatig lees ik tegenwoordig het weblog van dit heerschap en regelmatig verschijnt er een dikke grijns op mijn gezicht. U begrijpt dat ik, voor ik dit boek ga lezen, een greep zal doen in mijn eigen wijnkelder om daar een passende fles bij te zoeken. Ik zou natuurlijk kunnen gaan voor de befaamde rose van de meester zelf (hij schijnt volgens eigen zeggen tevens een vermaarde witte alsmede een fameuze rode wijn te creëren), maar stiekem denk ik aan een mooie pinot noir uit de bourgogne, die mijn smaakpapillen zal verwennen met een mond bomvol diksappig fruit als aardbei, framboos en vleeskersen, afgerond door een stevige vleug mokka en romige vanille van eikenhout. Ik verheug me er nu al op als ik binnenkort lekker een weekendje vrij heb om van deze beide geneugten te genieten. Uiteraard zal de wijn vergezeld gaan worden van een bijpassende kaasplank.
Ik ben benieuwd wat ik eerder zal vervolmaken, het in één adem uitlezen van dit boek of het ledigen van deze fles.

Ik laat het u weten.

Massagestoel

Schreef ik in het vorige blokje nog dat ik niet zoveel gaf om uiterlijke verzorging, toch ontkom ik er niet aan om af en toe eens plaats te nemen in de stoel van de kapper, al is dit tegenwoordig wel een zeer bijzondere stoel. Dus toen ik afgelopen week constateerde dat mijn haar dermate lang werd dat ik er over dreigde te struikelen werd het weer eens tijd om mijn achterwerk te parkeren in deze stoel en mij op Samsonachtige wijze te laten ontdoen van wat overtollige haargroei, helaas niet door Delilah maar dit keer door Amber.
Niets te nadele van Delilah, maar Amber had zeker niet misstaan in het rijtje van godinnen. Een prachtig figuur met weelderig lang blond haar en hemelsblauwe ogen waar ik bijna in verdrink, komt u maar mee, zingt ze me toe. Dan gaan we eerst u haren wassen, het zit bij de prijs inbegrepen en krijgt er een heerlijke massage bij in onze speciale stoel. Ik klapper met mijn oren, u gaat me masseren, vraag ik blue. Helaas, zo verwend wordt ik ook weer niet. Het blijkt hier te gaan om een stoel die allerlei trillende bewegingen maakt. Het voelt alsof je met een ongeveerde auto heel hard over de Belgische kasseien hobbelt. Na 10 minuten voel je je gelijk een flink geschudde knikkerzak. Die valse meiden ook altijd. Eerst Delilah die stiekem het haar van Samsom afknipte en nu weer Amber die mij doet belanden in een martelstoel die ze in de tijd van de inquisitie goed hadden kunnen gebruiken. Maar na enige tijd begint het te wennen en net als je het lekker begint te vinden wordt de stoel uitgezet.
Ze begint te knippen en te doen en na verloop van tijd wordt mijn haardracht weer enigszins toonbaar. Na afloop beland ik wederom in de stoel alwaar mijn haren nog even uitgewassen worden, dit keer helaas zonder dat de stoel in massage stand wordt gezet.

Als ik weer naar buiten loop voel ik het hier en daar kriebelen. Zou dat nou door Amber komen of door wat verdwaalde haartjes?

eau de toilette

Baldessarini

Was dat dan? Vraagt u zich af, vroeg ik me ook even af, moet ik eerlijk toegeven. Hoewel ik vrij weinig geld spendeer aan uiterlijke verzorging ontkom ik er niet aan om af en toe zeep te moeten kopen en wat tandpasta, wil ik niet uit mijn bakkes meuren als een ongewassen berenkont. Verder zullen ze wel niet rijk van mijn worden, afgezien van een deo tegen overtollige zweetlucht geef ik nu eenmaal niet om aftershaves, eau de toilette en weet ik wat voor zooi je tegenwoordig nog meer op je gezicht of andere lichaamsdelen schijnt te moeten smeren.

Toch kreeg ik vandaag een flesje mee van de vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij. Een flesje zo groot als een mini jackplug verpakt in een kartonnetje met daarop de afbeelding van een ongeschoren ouwe vent. Niet iets waar ik me mee kan identificeren. Ik ben regelmatig ongeschoren maar zeker niet oud! Ik ben een jonge vent en spring nog over een huis heen, mits het in Madurodam staat dan. Het zal vast geen aftershave zijn anders hadden ze wel een geschoren ouwe vent op het pakje afgebeeld.

Verbaasd pak ik het thuis uit, eau de toilette, wat moet ik daar nou weer mee? Dat gebruiken toch alleen een bepaald soort vrouwen die de naam dame over het algemeen niet verdienen en een uur in de wind meuren als ze naast je in trein gaan zitten met een over het algemeen te zwaar opgemaakt geblondeerde hars…eh hoofd? Welke Libellelezeres heeft nu weer bedacht dat mannen ook aan de eau de toilette moeten?

Baldessarini del mar staat er op het pakje, nooit van gehoord. Maar als de libellelezeres danwel vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij denkt dat ik 60 zuurverdiende Euri’s ga spenderen aan een één of ander luchtje waarvan de insecten spontaan dood neervallen heeft ze haar vak niet goed verstaan.
Voorzichtig open ik het flesje en snuif er eens aan, het valt mee: ik zie nog geen roze olifanten spontaan voorbij paraderen. Misschien moet ik het toch eens opdoen, wellicht tijdens het optreden van a.s. zondag.

Blijft de vraag waarom de vriendelijke glimlachende dame van de drogisterij mij dit monster gegeven heeft:
Vond ze me aardig, zag ze in mij een potentiële eau de toilette koper of vond ze me gewoon ongelofelijk stinken en werd het tijd voor een scheerbeurt, waarbij ik deze eau de toilette als aftershave dien te gebruiken? Want wanneer zou je anders een eau de toilette moeten gebruiken?

De eerste keer

Niets voelt zo goed en zo speciaal als de eerste keer dat je iets doet. Wie herinnerd zich niet de eerste zoen op het schoolplein, vlak voordat je naar huis toe moest om te eten. Een zweterig plakhandje en wat onhandig gemompel. Of de eerste keer dat je het eerste salaris van je eerste baan ontving, de hele maand had je hard gewerkt en met je salarisstrook kon je de hele wereld kopen, althans, zo voelde het. Inmiddels weet je beter.

De allereerste keer op het podium is ook zo’n ervaring om nooit te vergeten: Als kind al was ik gefascineerd door de basgitaar. Helaas vonden mijn ouders muziekles te duur en ik was reeds lang het huis uit, toen ik op 24jarige leeftijd besloot om eens mee te doen aan een popcursus in Donkey Shot Heemskerk. Tijdens deze cursus krijg je in een paar weken een korte introductie op de verschillende instrumenten, schrijf je samen met je mede cursisten een eigen nummer en treed je daar na 12 weken mee op. Op zo’n avond worden er meerdere bands gepresenteerd met als gevolg dat ik die avond optrad voor zo’n 300 (driehonderd!) man. Ik heb daar na vaker opgetreden met verschillende bandjes maar nooit meer dat gevoel gehad als de eerste keer, waarbij ik drie dagen letterlijk zweefde door Beverwijk.

Komende zondag wordt het de eerste keer dat Kneiper optreed, toch ook weer een eerste keer en dus heel bijzonder. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat, al ben ik niet echt zenuwachtig, misschien komt het nog. Wel heb ik me voorgenomen om “The Black Pearl” nog eens goed op te poetsen en helemaal na te kijken, een dame moet je op zijn tijd toch wat aandacht geven en ze moet er goed uitzien op het podium en nog veel belangrijker, mij niet in de steek te laten. Ik heb het ooit gepresenteerd om tijdens een concert een snaar in tweeën te trekken op precies de allerlaatste noot. Een hele prestatie op zich, maar ik heb liever niet dat het me midden in een nummer gebeurt als ik zondag op het podium sta. De Ampeg afstoffen zal niet nodig zijn, 1 keer flink blazen op het podium en al het stof is eruit. Voor de rest maak ik me niet druk, ik trek die dag aan wat er uit mijn klerenkast komt vallen, bij de Red Hot Chilli Peppers kwam er ooit alleen een sok voor ieder bandlid uit de klerenkast gevallen.

Ik hoop dat er bij mij zondag iets meer uit valt als alleen een sok, al was het alleen maar omdat ik twee voeten heb.

Try-out

Met nietsontziende slagen tikt de klok gestaag maar onverstoorbaar verder richting zondag 1 oktober, de dag waarop Kneiper zijn debuut zal maken op het podium in café Sman te Wormerveer.
We zullen daar waarschijnlijk drie sets van 15 minuten gaan spelen als een try-out voor het optreden op 15 oktober. Klinkt goed he, een try-out op 1 oktober, een premiere op 15 oktober en op 25 november een full concert in Groningen, te dicht bij Duitsland. Als ik me niet vergis in Winschoten maar zodra ik exacte lokatie en tijden heb zal ik het u melden.
Maar eerst de try out komende zondag:

1 Oktober
tijd: 17.00 uur
Plaats: Cafe Sman
Zaanweg 2
Wormerveer

Ik heb er nu al veel zin in en hoop dat het gaat spetteren, maar dan niet zo letterlijk als vorige week zondag toen ik tijdens het wegzetten van mijn basgitaar een gigantische opdoffer kreeg. Op nog niet opgehelderde wijze had mijn standaard zichzelf statisch geladen wat een grote gele vonk tot gevolg had. Het zag er wel spectaculair uit en het zou niet misstaan als act op een podium, maar ik schrok wel erg. Gelukkig bleek mijn basgitaar er beter tegen bestand als mijn hart, het hart zat in mijn keel maar mijn bas deed het nog gewoon, al heb ik die avond mijn standaard niet meer durven te gebruiken.
Zo krijgen we toch nog een spectaculaire lichtshow, compleet met vuurwerk. We hebben trouwens een geweldig idee voor een eigen lichtshow. We zetten allemaal een mijnwerkershelm op met daarop een lamp gemonteerd. Zo'n helm heeft nog een groot ander voordeel:
Een zeker iemand met stokjes wil nog weleens voor houthakker spelen en waar gehakt wordt vallen spaanders, met een helm op wordt hoofdletsel voorkomen.

Ik hoop u zondag te mogen begroeten.

Quarterlife crisis II

Afgelopen week vertelde ik u dat als je de quarterlife crisis hebt gehad je minder kans maakt op de midlife crisis, ook maakte ik de conclusie op dat ik waarschijnlijk toch geen last heb van de quarterlife crisis.
Na een avond chillen met mijn matties ben ik tot de conclusie gekomen dat ik dus goede kans maak om over 7 jaar in de midlife te schieten. Echter, ik zal niet kiezen voor een sportwagen en/of een jonge dame van 18, ik ben bang dat ik ze allebei niet kan bijhouden.
Nee, we kwamen tot de conclusie dat ik meer gebaat ben bij een nog vettere basinstallatie, de beroemde 8 x 10 kast van Ampeg leek me wel wat.

En als we dan toch bezig zijn, doe er maar wat extra bassen bij, daarvan heb je er nooit genoeg. Een Gibson Thunderbird is al jaren een favoriet van me maar ook een Rickenbacker 4003 staat hoog op mijn lijstje.
Nog 7 jaar, dan is het zover. Ik heb dus nog even om de sponsering rond te krijgen.

Ik kan bijna niet wachten tot ik ook mijn midlifecrisis heb ;-)

Varkens masseren

Vertelde ik u op 14 februari nog over het knusse koeknuffelen, vandaag kwam ik tijdens een surftocht het begrip varkens masseren tegen. Het moet niet gekker worden.

Wat bezielt mensen toch om dit te verzinnen. Het zal allemaal hartstikke prettig zijn voor de mens maar ik vraag me serieus of zo’n dier er wel bij gebaat is. Een glunderende dame zegt dat het varken zo vrolijk knort. Nogal logisch, ik heb nog nooit een varken horen miauwen, blaffen of andere geluiden maken dan een hoop geknor.
Het zal ongetwijfeld hartstikke rustgevend en fijn zijn om Miss Piggy te mogen knijpen maar zou zijn beest nou echt niet gestressed worden van dat geflikflooi de hele dag? Persoonlijk moet ik er niks van hebben als iemand de hele dag aan me wil zitten, laat staan dat vreemde mensen op me afkomen en mij ongevraagd gaan masseren. Hou je handen thuis, denk ik dan. Maar ja, dat kan een varken niet zeggen natuurlijk.
Het is hartstikke leuk om samen met je vrienden en met Knir, Knar en Knor wat te rollebollen in het stro, maar wees eens eerlijk, schiet je dan niet een beetje ver door in je zogenaamde dierenliefde? Zoals bekend zijn varkens erg gevoelig voor stress en ik kan me niet voorstellen dat het rustgevend als er 10 man rond je hok hangt en jou ongevraagd gaat masseren.
Uiteraard hangt er aan het varkens masseren een prijskaartje, al vraag ik me af wie daar het meest bij gebaat is. De varkens, of toch die varkenshouder? Zo zijn we anno 2006 dan toch beland bij een omgekeerde wereld.

Vroeger had men dieren voor het vlees, de vacht en de bijproducten als melk en eieren, waarbij de beesten wat rond scharrelden in de vrije natuur, daarna moesten de beesten op stal waarna de bio-industrie zijn opmars maakte.
Tegenwoordig heeft men blijkbaar een nieuwe vorm van dierenmishandeling uitgevonden, je laat de mens er op los die zijn stress weg kan masseren op een varken.

Wat is het volgende wat de zogenaamde dierenliefhebbers gaan bedenken, kanarie kietelen, zebra’s zoenen of gaan we straks massaal walvissen wiegen?

Geld

ik hou aan het eind van mijn geld een stukje maand over.

Quarterlife crisis

Vandaag las ik in de krant dat de Quarterlife crisis zijn opmars maakt in Nederland, niet te verwarren met een quarterpounder, zo'n vies vettig broodje waarop een zielig restantje ligt van wat ooit eens een blij varken is geweest die nu rondzwemt in een vettige saus waarin als een groene oase een verlept blaadje sla eenzaam rond dobbert.
Evenmin is het een kwart van de midlife crisis, al schijnt het dat als je de quarterlifecrisis je minder kans hebt op een midlife crisis, het is maar waar je voorkeur naar uitgaat.

De Quarterlife crisis kenmerkt zich door het continu te lopen twijfelen en niet te durven kiezen, althans dat is in het kort de omschrijving die ik er uit op kan maken. En ik maar denken dat ik onzeker ben. Dat valt best mee, ik heb slechts een quarterlifecrisis. Toch wat onthutst wil ik al naar de medicijnkast lopen om daar een flinke dosis prozac of rohypnol te pakken maar ik kan niet kiezen tussen deze twee, dit zou wel eens een symptoom van deze crisis kunnen zijn, immers, niet kunnen kiezen behoort tot het ziekte beeld. Danig van slag loop ik terug naar de krant om het artikel verder te lezen.

Er staat dat je begin 30 bent, dat klopt, en je een management functie hebt, dat klopt niet, af en toe schop ik beroepshalve wat artiesten op het podium maar om mezelf nou manager te noemen vind ik wat ver gaan, het enige waar ik manager over ben is mijn eigen huishouden en die manager is al lang overwerkt, getuige de zooi op tafel en de afwas die al een week staat. Ik lees verder.
Je twijfelt over gezins uitbreiding, das ook niet waar, nou ja niet helemaal dan. Kinderen lijken me best leuk maar ik heb altijd geleerd dat ik daar een vrouw voor nodig heb. Zou ik best willen, lijkt me best gezellig maar ik heb er geen.
Ik lees verder: Je wilt zo veel mogelijk van het leven genieten en eruit halen wat erin zit. Rond je dertigste komt echter het besef dat je steeds meer verantwoordelijkheden krijgt. Een middelmatig leven ligt op de loer. Dat strookt niet met elkaar, dat veroorzaakt een crisis: de Quarterlife crisis. Dat ik zoveel mogelijk van het leven wil genieten is absoluut waar, dat lukt me dan ook prima, hoezo middelmatig leven? Ik doe wat ik leuk vind en getuige het feit dat ik daar alweer bijna acht jaar mijn boterham mee verdien zal ik dat wel niet zo onaardig doen, natuurlijk kijk ik wel om me heen voor een andere baan maar het is zeker niet zo dat ik me verveel in mijn huidige baan, ik hou alleen graag een breed blikveld.

Opgelucht haal ik adem, volgens mij valt het wel mee met die Quarterlife crisis van mij, er is niks mis om soms te twijfelen over beslissingen die je moet maken, het tekent dat je er serieus over nadenkt.

Alle wegen liggen immers nog open en het kan erg boeiend zijn om eens een onverwacht pad in te gaan en te zien waar je uitkomt.

Warning, Loud bassplayer!!!

Deze foto had u nog van me tegoed. Heftig setje zo. Ik moest even nadenken over een passende tekst hierboven. Ik kreeg van Joost al de tip om op te passen om de ruiten er niet uit te blazen, zelf zat ik meer te denken aan "orkaangeweld teistert oefenruimte". Mijn medemuzikanten zullen wellicht gedacht hebben aan "Bassist blaast onze trommelvliezen op". "Bassist krijgt hernia", is ook niet onaardig, het is wel duidelijk dat je deze set niet even in een rugzak propt.

Ik ben er wel heel erg trots op.

Go your own way

Ik ben net weer terug van een repetitie met Kneiper, nog twee weken en we hebben onze eerste gig. Yes, ik heb er zin in!
Vanavond konden we gebruik maken van het PA systeem van de kroeg waarin we zondag 1 oktober optreden, om eens te kijken hoe dat nou klinkt.
Aangezien ik nodig eens verwend moest worden en ik dat toch zelf moet doen, heb ik zaterdag een werkloze speakerkast met daarin een 15 inch speaker geprepareerd voor uitbreiding van mijn Ampeg set. Nieuwe speakerkabel er aan gezet met een mooie verloop naar speakon toe en inprikken maar. Vanavond was het een mooie gelegenheid om dit eens uit te proberen. Hoewel een 15 inch kast van Warwick het qua kwaliteit niet haalt bij mijn 2 x 10 van Ampeg, is de combinatie erg succesvol te noemen. Ik hoef niet apart over de PA geschakeld te worden, ik heb met 2 x 300 watt voldoende vermogen in huis om de klus te klaren. Wat klinkt deze set lekker zo. Ik heb wel besloten om deze setup alleen te gaan gebruiken tijdens concerten en voor de repetities alleen de 2 x 10 brulkast van Ampeg te gebruiken, anders wordt het wel erg veel gesleep twee keer in de week. Maar het klinkt wel helemaal te gek zo, er zijn wat foto's gemaakt en als ik ze doorgemaild krijg zet ik ze gauw op mijn log, want ik bent zo trots als een aap met zeven staarten.

Verder zijn we weer eens met een nieuw nummer begonnen, ik weet nog niet of we hem al zullen spelen op onze eerste gig maar volgend jaar komt ie zeker op de setlist te staan, want we zijn inmiddels uitgenodigd om een keer in Groningen te komen spelen en er schijnt een andere kroeg te zijn in Wormerveer die ons gevraagd heeft of we daar niet eens een openbare repetitie willen verzorgen. Al met al timmeren we dus flink aan de weg, en dit terwijl het eerste optreden pas over twee weken gepland staat. Maar een nieuw nummer dus, daar begon ik deze alinea mee:
"Go your own way" van Fleetwood Mac, kan het toepasselijker? Ik heb het altijd al een heerlijk nummer gevonden en op het ogenblik heeft het even een extra waarde voor me.

You can go your own way
Go your own way
You an call it
Another lonely day
You can go your own way
Go your own way

Ik ben niet de enige

Het verheugt mij zeer om te bemerken dat ik niet de enige bassist ben die er zo over denkt.

Basgitaar dan toch zeker

Mijn ikken

Naast het feit dat ik zelf graag muziek maak en beroepshalve veel met muziek bezig ben mag ik graag luisteren naar een goede LP of CD. Ik hou dan ook van veel soorten muziek, ik vind het dan ook heerlijk om me op zijn tijd heerlijk te verliezen in mooie Nederlandstalige nummers. Denk nu niet aan iets vreselijks als Frans Bouwer, Frank Boeijen of Andre Hazes of vul zelf maar iets in. Sorry voor iedereen die het mooi vindt maar ik vind het dus absoluut drie keer niks. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen.
Toch heb ik zo’n 60 Nederlandstalige Cd’s in huis. Denk hierbij Maarten van Roozendaal, Jeroen Zijlstra, Thé Lau, Frederique Spigt maar ook Harrie Jekkers, vroeger bekend van het Klein Orkest, daarna vooral bekend geworden met cabaret. Wat minder van hem bekend is dat hij daarnaast heel veel serieuze luisterliedjes heeft gemaakt waarbij hij het niet schuwde om wat zwaardere onderwerpen aan te snijden. Denk hierbij aan vrouwenmishandeling in het nummer “Nooit meer terug”, dementie in “Terug bij af” of een ernstig zieke in “Intensive care”.

Een van de mooiste Nederlandstalige nummers vind ik echter “Mijn ikken” van Harrie Jekkers. Dit nummer vind ik zeer herkenbaar, zeker op dit moment. In dit nummer zingt hij hoe hij als 9 jarig jongetje o.a: huilend op de gang staat, 4 pennen aan elkaar bind omdat hij strafwerk moet schrijven, voetbalt op het schoolplein en in de winter blij is dat het sneeuwt.

Als 20 jarige denkt in uitroeptekens, In zwart en wit, dwars tegen alles in. Gematigd en voorzichtig zijn, vindt-ie water bij de wijn. Hij wil alles of niks en niks er tussen in. Een rugzak vol met idealen, dat is mijn ik van twintig jaar. Dat wordt later bakzeil halen, want die zak is veel te zwaar.

Het meest herkenbaar is de ik van 30:

Mijn ik van dertig jaar is teruggekomen
Van: "Zeker weten, zwart en wit" en "Ik heb gelijk!"
Hij nuanceert met zijn verstand
De waarheid tot een diamant
Die steeds van kleur verandert als je anders kijkt
Hij geeft absoluut het voordeel aan de twijfel
Maar soms krijgt-ie opeens zo'n heimwee naar
Dat stompzinnige geloof in idealen
Van zijn uitgesproken ik van twintig jaar
Kijk, daar kiest-ie nog een keertje voor de vrijheid
Maakt z'n verkering uit en zegt z'n baantje op

Mijn baantje heb ik maar niet opgezegd, de rest is echter maar al te waar op dit moment.
Als laatste zingt hij hoe het leven is als 40 jarige, iets wat ik u pas over zo’n zeven jaar kan vertellen:

Laatst riep ik weer mijn ikken bij elkaar
En toen ik weer eens vroeg "He‚ welke ik is eigenlijk waar?"
Zeiden mijn ikken opeens: "Zeg jij het maar
Jij bent de oudste, de ik van veertig jaar!"
En toen ik zei: "Dat zou ik eigenlijk niet weten"
Zeiden mijn ikken: "Da's helemaal niet waar
Weet je wat jij bent, joh? Je bent ons niet vergeten
Daarom roep je ons nog altijd bij elkaar"

Je bent die jongen met die rood-oranje vlieger
Die af en toe nog blij is als het sneeuwt
Je bent die jongen met lang haar
Van twintig jaar, met een gitaar
Die af en toe nog weleens over onrecht schreeuwt
En soms ben je die jongen weer van dertig
Van: "Ik weet niet, misschien, bekijk het maar"
Je bent een dromer, een drammer, een twijfelaar
Een ik van veertig jaar, die nog geen ikje is vergeten
En nog vaak van ons wil weten
Maak ik jullie af en toe nog wel eens waar.

Ik hoop dat hij gelijk krijgt.

Zappa in het zand

Vandaag naar Wijk aan Zee gereisd voor wat wel eens de aller allerlaatste Joe zou kunnen worden uit de geschiedenis van The Troupe, immers, vanaf februari staan zij met Faust in de theaters, een stuk waar ik u een volgende keer meer over zal vertellen. Googled u ondertussen maar eens op internet, de kans is groot dat u al wat informatie zult vinden over dit nieuwe project van The Troupe.

Terug naar vandaag, op 15.30 verzamelden wij ons allen op een parkeerplaats aan de blanke top der duinen, alwaar wij, en veel belangrijker, alle gear opgehaald zullen worden door een 4 wheel drive daar de plek waar we vanavond spelen alleen op die manier bereikbaar zal zijn. Terwijl we als eerste aankomen en ondertussen wat van de befaamde blikjes opentrekken en we wat lopen te ouwehoeren (een groot gedeelte van life on the road bestaat uit wachten en daarbij behorende conversaties) kijken we vermakelijk toe hoe de parkeerplaats in een soort van circuit verandert waarop voor iedere vertrekkende auto er drie auto’s om de vrijgekomen plaats rijden. Het lijkt wel een stock car race. Nadat het gezelschap compleet is bellen we met de strandtent waar die avond gespeeld gaat worden en zij sturen een 4 wheel drive. Al gauw blijkt dat niet alles er in een keer in past, er zal dus twee keer gereden moeten worden. Terwijl ik achter blijf bij de spullen die niet mee konden in de pick up truck en er een aantal musici meelopen naar de strandtent, besluiten de overige musici zich te mengen in de stock car race en al gauw hebben zij een parkeerplaats gevonden. Ondertussen gaat mijn mobieltje af, het blijkt dat de pick up zich vast heeft gereden in het zand en dat ze hem zullen uitgraven. Het kan dus nog wel even duren voor de truck weer terug is voor de rest van de spullen. Ach, ik maak me niet druk, het is zondag, het zonnetje schijnt, er lopen wat schaars geklede badgastes voorbij die verwonderd kijken naar de gedemonteerde vibrafoon die bij me ligt. Het heeft wel iets weg van oud ijzer en passerende blondines kun je nu eenmaal van alles wijsmaken. Nou ja, bijna alles. Een crew slut blijkt niet voorhanden en ook laten de dames zich moeilijk porren om mee te doen in wet T-shirt contest wat toch echt in dit stuk van Zappa voorkomt. The Troupe zal het wederom zonder moeten stellen vandaag.

Even later blijkt de truck toch weer vrijgekomen te zijn en we laden de rest van het oud ijzer in, waarna we uitgenodigd worden om mee te liften achter in de bak. Met nog wat musici die als overwinnaars uit de stock car race kwamen klimmen we achter in de bak en via een hobbelige rit over het strand waarbij we met moeite de nodige enkels en knieën passeren bereiken we de Instuif en terwijl ik onderweg het topless bruinend vrouwelijk publiek bewonder of verafschuw (soms is een burkha helemaal zo gek nog niet) en fantaserend over een Zappa project met kneiper, precies: Titties & Beer uit volgens mij 1976. We beginnen met opbouwen, rustig aan lijkt het devies vandaag en met soundchecken krijg ik ze met moeite live on stage. Waarna ze weer vrolijk buiten in het zonnetje gaan staan. Er wordt overlegd hoe laat er nu gestart moet worden, de een staat nog lekker, de ander wil wel beginnen. Met een “Shut Up 'N' Play Yer Guitar” richting de gitarist en zo alle instrumenten benoemen krijg je ze wel het podium op, wellicht moet ik het zo eens proberen. Maar zoals altijd lukt het me toch vrij makkelijk om ze het podium op te krijgen, kwestie van over(ge)wicht.
Het stuift vandaag werkelijk in de Instuif, nog eenmaal wordt alles uit de kast gehaald en de band rockt weer als vanouds. Het is wel een raar gezicht om ze in een strandtent te zien spelen die qua oppervlakte net zo groot is als een theaterpodium waar ze zich normaal bevinden, in deze strandtent is geeneens een podium. Toch weten ze de sterren van de hemel te spelen, letterlijk dan, want op de achtergrond zien we de zon langzaam in de zee zakken. Iets wat toch wel een meerwaarde geeft aan dit bijzondere concert. Na afloop genieten we van een gezamenlijke maaltijd waarna we met de pick up weer een paar keer over het strand rijden om weer bij de parkeerplaats te komen. Ik zit achterin en ik geniet van deze bijzondere ervaring. Hoe vaak krijg je nou de kans om op een mooie nazomeravond achter in een 4 wheel drive over het strand te rijden, terwijl je op de achtergrond de zee ziet met daarop wat verlichte schepen, de wind in je haren waait en een meeuw rakelings langs je hoofd schijt.

Pyracantha

Al enige tijd zat ik ertegenaan te hikken maar langer uitstel kon echt niet. De verwildering van de Pyracantha Coccinea was mij een doorn in het oog. Huh, de watte? De Pyracantha oftewel vuurdoorn. In het voorjaar gehuld met witte bloemschermen en op dit moment overvloedig drager van oranjegele bessen. Hij was de afgelopen jaren toch wel erg verwilderd en het begon iets weg te krijgen van een ondoordringbaar amazone gebied, weliswaar een grote trekpleister als broedplaats voor o.a. merels, maar helaas begon hij steeds meer tuin in te nemen en drukte hij de schuur bijkans omver.
Dus gehuld als Tarzan (zonder weekmakers) ben ik ten strijde getrokken om het gevecht aan te gaan met de Pyracantha. De eerste slag was duidelijk aan de Pyracantha, wat een hufterige doorns heeft dat ding toch. (Op het moment dat ik dit typ stroomt mijn toetsenbord onder het bloed) Hier moest grof geweld aan te pas komen. Het was duidelijke dat de elektrische heggenschaar niet door de stammen van 4 cm dik zou komen, dit vroeg om drastischere maatregelen. Maar met een telescopische takkenschaar verloor hij dan toch de strijd. 6 dikke doorzagen gaf al een heel ander gezicht. Het scheelde zeker een meter in de hoogte en al het kale hout waar niks meer op groeide was ik gelijk kwijt, nou ja kwijt..
Op het ogenblik zal het nog wel een aantal weken duren voor ik al het snoeiafval heb kunnen afvoeren in de groen bak. Mocht er iemand dus nog wat leuke bloemstukjes willen maken, ik heb nog wat fraaie takken in de aanbieding met oranje bessen.

schunnige berichten

Sommige vrouwen worden hier week van.
Man pompt eigen airbag op tijdens auto ongeluk.
muziekdoos Hier zit pas muziek in.

Iron Maiden - A matter of life and Death

Ik, en met mij vele anderen, hebben er drie jaar op moeten wachten maar hij is er;
De nieuwe studio plaat van Iron Maiden getiteld "A matter of Life and death".
Wel was er nog een tussendoortje in de vorm van een vorig jaar uitgebrachte live CD getiteld "Death on the road", maar op een zoveelste live uitvoering van "Running Free"zit ik niet meer te wachten, daar heb ik al drie live uitvoeringen van. Veel interessanter vind ik de lijn die ze de laatste zes jaar voeren met de albums "Brave new world" en "Dance of death", want wie denkt dat Iron Maiden nog steeds nummers maakt met als thema dat je je dochter naar de slager moet brengen heeft het mis. Luister maar eens naar het schitterende "Paschendale" van het album "Dance of death", een lied over de veldslag om Passendale tijdens de Eerste Wereldoorlog, ook wel bekend als de Derde Slag om Ieper.

Terug naar "A matter of life" hoewel ik hem pas eenmaal gehoord heb, benoem ik hem nu al tot beste Rockplaat van 2006. Hij ligt duidelijk in het verlengde van de twee voorgaande albums en dat waren al mijn favoriete Iron Maiden albums tot nu toe. Ik ben benieuwd waar ik deze straks ga plaatsen.
Bijzonder vind ik het basspel van Steve Harris. Hij kan als een van de weinige bassisten akkoorden op zijn bas spelen. Zijn vingers kunnen razendsnel op de bassnaren iedere muzieklijn spelen.
Het gitaarwerk is als vanouds, legato melodielijnen die vloeiend in elkaar overlopen, afgewisseld met een sterke scheur, niet verwonderlijk met drie gitaristen in de band.
Kortom, een echte aanrader die ik voorlopig regelmatig in de CD speler zal stoppen.

Keuze II

Op het moment dat ik dit schrijf is het laat, ik zou in bed moeten liggen maar aangezien ik geen laptop heb zit ik achter mijn pc. Man, ga toch slapen, zult u wellicht denken. Maar daar ligt juist het probleem. Ik kan de slaap niet vatten vanavond hoewel ik behoorlijk moe ben. Daar heb ik wel vaker last van dus tot zover niks schokkends. Het nadeel van niet kunnen slapen terwijl je wel moe bent is dat je dan gaat malen. Niks mis mee mits je molenaar bent. helaas is dat beroep vrij zeldzaam aan het worden en behoor ik dus niet tot deze beroepsgroep. Gelukkig maar, want het stormt nogal buiten en het stormt ook in mijn hoofd.

Enige tijd geleden schreef ik dat niet kiezen ook een keuze zou zijn, vandaag las ik het volgende:

Alleen de mensen die keuzes maken met het risico dat die keuze verkeerd is, maken echte keuzes.

Vind ik een boeiende gedachte. Kun je verkeerd kiezen? Kun je een verkeerde keuze ook weer ongedaan maken? Hoe weet je dat je een verkeerde keuze gemaakt hebt?

Neem nu als voorbeeld dat ik op dit nachtelijke tijdstip nog wakker ben en achter de PC zit. Het is niet mijn keuze om wakker te zijn, wel heb ik ervoor gekozen om nu achter de PC te zitten. Ik had er ook voor kunnen kiezen om nog wat te studeren op mijn basgitaar, de horlepiep te dansen of om brandweerauto's te tellen (want van schaapjes tellen schijn je in slaap te vallen).Waarschijnlijk bedenk ik straks als ik slaapwandel naar mijn werk dat ik gewoon had moeten slapen, helaas kan ik dat niet meer ongedaan maken en mijn baas zal niet blij zijn als ik onder werktijd zit te slapen. Was het dan verkeerd om achter de pc te zitten en dit onzinnig geleuter op te schrijven waarmee ik mijn eigen weblog vervuil? Geen idee, deze keuze kan ik echter weer ongedaan maken door het blogje in de prullenbak te verplaatsen. Het schrijven van dit blogje leidt me wel weer af van de reden waarom ik niet slapen kan, dus in zoverre is het weer een goede keus. Uiteraard is dit een onschuldig voorbeeld, de ware aard van mijn slapeloosheid zal ik u niet mee vermoeien, ik hoop dat u die keuze begrijpt. Mocht ik mij ooit bedenken, dan kan ik er altijd nog voor kiezen om deze te publiceren. Ik wens u een goede nachtrust verder, welterusten.

Maarssen - Lage Vuursche

Vandaag met Weekendhike een stukje van het Utrechtpad gelopen. Eerst met de trein naar Haarlem-Spaarnwoude alwaar Susan me oppikte om naar Station Maarssen te rijden. De stationsweg is gauw gevonden, alleen ligt het Amsterdam-Rijnkanaal tussen het station en de Stationsweg in. Daar is over nagedacht in Maarssen. Ik stel voor om de Dukes of Hazard te imiteren en zo het kanaal over te steken. Susan is wijzer en pakt de brug 100 meter verderop. Wel zo veilig, al mag je soms best voor de opwinding gaan in je leven. Maar Susan is of erg zuinig op haar auto, of heeft na een blik op mijn goedgevulde buik geen vertrouwen in de goede afloop van dit avontuur.

Station Maarssen blijkt een ramp te zijn. Ten eerste ligt de stationsweg aan de overkant van het water, ten tweede blijkt er geen koffie te krijgen te zijn op het station. Ik snap nu waarom er hoge hekken geplaatst zijn bij de bruggen over het spoor heen, je zou er spontaan suïcidaal van worden. Gelukkig huppelt de rest gauw binnen en terwijl Mark en ik verhalen over het organisatoren weekend (wat te doen bij onderkoeling? (Geen idee, heb je geen gebroken been want dat is wel behandeld) steken we weer het water over om via een oude dorpskern langs mooie paadjes die weer langs fraaie paleizen voert verder te lopen.

Terwijl we onderweg het ene mooie huis na het andere tegenkomen en de boel al aan het verdelen zijn, jij woont hier, ik woon daar, en in die botenloods slaapt het personeel, slinkt de inhoud van de dropzak die ik meegenomen heb als alternatief voor de gemiste picknick als sneeuw voor de zon en zo keuvelend komen we bij het eerste koffiekopje van vandaag. Eindelijk, cafeïne. Gecombineerd met een goede appelpunt met slagroom geeft dit voldoende energie voor het vervolg van deze tocht.
Via prachtige landschappen lopen we de volgende kilometers tot we bij een drukke weg belanden, na 500 meter naar links zou hier het volgende koffiekopje zijn. We steken de weg over en besluiten om linksaf te gaan, al na 250 meter (de kaart klopt dus niet!) belanden we bij een terras wat zich aan de overkant bevindt. De organisator steekt met gevaar voor eigen leven over en brult zo hard hij kan;
Er brand licht!
Helaas wordt het wat overstemd door het geluid van passerende auto’s;
Wat, is ie dicht?
We steken over om erachter komen dat er
A: licht brand
B: Hij wel dicht is
C: We besluiten om toch maar even op het terras te rusten en te genieten van de restanten uit onze rugzakken waarop een dame uit het restaurant naar buiten komt en ons mededeelt hier niet op gesteld te zijn, helaas kunnen we ook niet bestellen omdat het etablissement gesloten is en we besluiten verder te lopen, ondertussen restaurant Floyds uitroepend tot chagrijnen van de dag.

Iets verder passeren we de heide en daar worden we niet weggejaagd. Wel komen er wat grote honden snuffelen en laat Robert aan Nienke weten dat hij met haar wil trouwen, dit doet hij met behulp van een vliegtuig met sleep. Navraag leert dat beide personen zich niet in onze groep bevinden en ook een passerend stel achter de kinderwagen blijkt het niet te zijn, al had zij wel belangstelling voor een huwelijk wat haar vriend ons niet in dank afnam, gezien de blikken die hij ons toezond. We praten nog wat over deze ludieke actie van Robert; er zijn mensen die het erg romantisch vinden om te trouwen en dat dit een originele manier is om iemand te huwelijk te vragen. Zelf kom ik met de suggestie om een sleep achter een duikboot te hangen, maar ik ben dan ook niet zo’n romanticus. Hoewel ik best weet hoe het hoort; diners bij kaarslicht met een knapperend haardvuur op de achtergrond en zo ben ik meer een botte boer, al zijn er mensen die beweren dat ik dat nu juist niet mag zeggen van mezelf : -P

We liggen lekker op de heide met onze zonnebrillen op want zo schijn je minder te horen. Iets wat hard nodig is want naast eerdergenoemde Robert met zijn sleepvliegtuig passeren er nog wat ouwe vliegtuigen die het geluid maken alsof ze iedere moment uit elkaar kunnen vallen. Blijkbaar weten ze nog niet dat W.O.II al een tijdje voorbij is. We besluiten verder te lopen richting Lage Vuursche. Waar de bussen maar een keer per uur rijden, op de even uren richting Den Dolder en op de oneven uren richting Hilversum. We besluiten dus eerst wat te drinken en te eten, hierbij kunnen we kiezen uit een pannenkoekenhuis (groene boekje), pannekoekenhuis (witte boekje) en een pan&koekhuis (vrije spelling) Blijkbaar houden ze niet van allochtonen in Lage Vuursche want een Chinees, Italiaan of shoarmaboer hebben ze er niet. Toch smaakt de salade met bladspinazie, feta, rode ui en andere vitamines me uitstekend en zo kan ik onvervaard de tocht naar huis ondernemen.

Mooie lijst

Volgens de site van Ampeg spelen o.a. de volgende mensen op hun versterkers danwel speakercabinetten, geen verkeerde lijst om tussen te staan. Al zal ik waarschijnlijk wel de enigste uit dit lijstje zijn die geen endorsement heeft.

Adam Blake: H2O
Anna K: Hanzel und Gretyl
Arion Salazar: Third Eye Blind
Beefcake the Mighty: GWAR
Billy Sheehan: Niacin / Mr. Big
Bootsy Collins: Parliament, Funkadelic, James Brown
Bryan Keinlen: Bouncing Souls
BT: BT
Chi Cheng: Deftones
Chris Squire: Yes
Chris Beattie: Hatebreed
Chuck Mead: BR5-49
Cliff Williams: AC/DC
Conrad Korsch: Rod Stewart
Conrad Lozano: Los Lobos
Dale Stewart: Seether
Dave Farrell: Linkin Park
Dave Larue: Dixie Dregs / Steve Morse Band
Dave Novotny: Saliva
Dave Pybus: Cradle of Filth
David Schools: Widespread Panic
Donald Duck Dunn: Crosby, Stills, Nash and Young
Doug Pinnick: Kings-X
Emir Abdo: A LOVE ENDS SUICIDE
Evan Seinfeld: Biohazard
Faydoedeelay: Crazy Town
Fieldy: Korn
Frank Cavanaugh: Filter
Freddie Feedback: Art Brut
Gail Dorsey: David Bowie
Gareth Davies: Funeral for a Friend
Garry Beers: INXS
Geezer Butler: Black Sabbath
Gene Simmons: Kiss
George Clinton: P-Funk
George Porter Jr.: The Meters
Greg Hanna: The Dickies
Hank III:
Ian Grushka: New Found Glory
Jack Lawrence: Greenhornes
James Genus: James Genus
Jason Newsted: Voivod
Jay Bentley: Bad Religion
Jim Widner: Jim Widner Big Band
Jimbo Wallace: Reverend Horton Heat
Joey Canady: Steven Curtis Chapman
John Fahnestock: Lo-Pro
John McVie: Fleetwood Mac
John Stirrat: Wilco
Johnny April: Staind
Josh Homme: Queens of the Stone Age
Josh Paul: Suicidal Tendencies / Infectious Grooves
Joshua Zarbo: Spoon, The Rite Flyers
Justin Meldal-Johnsen: Beck / Ima Robot
Ken Casey: Dropkick Murphys
Les Claypool: Primus
Mando Lopez: The Breeders / Fear
Marcelo D. Rapp: Abloom
Mark Fain: Ricky Skaggs
Mark Hoppus: Blink 182
Mark Klepaski: Breaking Benjamin
Mawk Young: (hed) PE
Maya Ford: The Donnas
Melissa Auf Der Maur: Auf Der Maur
Meshell Ndegeocello:
Michael Anthony: Van Halen
Michael Inez: Heart
Mona Gnader: Sammy Hagar and the Waboritas
Nathen Maxwell: Flogging Molly
Nikolai Fraiture: The Strokes
Oteil Burbridge: Oteil & the Peacemakers / Allman Brothers
Paul Wilson: Snow Patrol
Phil Lipscomb: Taproot
Randy Bradbury: Pennywise
Randy McDonald: Tommy Castro Band
René Vermey: Kneiper
Rex Brown : Pantera
Ricky Phillips: Styx
Rob Wasserman: Rob Wasserman
Robbie Takac: Goo Goo Dolls
Robert Mercurio: Galactic
Robert Trujillo: Metallica
Roger Twig: Less Than Jake
Ronnie James: The Fabulous Thunderbirds
Ryan Martinie: Mudvayne
Scott Owen: Living End
Simon Rix: Kaiser Chiefs
Stefan Lessard: Dave Matthews Band
Steve Bailey:
Sting: Sting
Stuart Cole: Squirrel Nut Zippers
Susan Tedeschi: Susan Tedeschi
T.M. Stevens: Shocka Zooloo, Joe Cocker
Taras Prodaniuk: Lucinda Williams
Tim King: SOil
Tim Skold: Marilyn Manson
Tobin Esperance: Papa Roach
Tom Araya: Slayer
Tom Kennedy: Dave Weckl Trio
Tony Levin: Peter Gabriel
Victor Borge: TNT/FRAEY
Victor Wooten: Bela Fleck and the Flecktones
Will Lee: CBS Orchestra
Will Turpin: Collective Soul

Music is the best

Na wat een Kwaltitatief Uitermate Teleurstellende week genoemd mag worden waarin alles wat veilig leek ineens op zijn of haar reet ligt, excusez-moi, en mijn wereld ietwat overhoopt ligt, en ik overhoop lig met zowel de wereld als met mezelf werd het weer eens tijd om stoom af te blazen in het oefenhok, flink stoom af te blazen. Het mag dan allemaal even tegen zitten en niet gaan zoals ik wil, dat wil nog niet zeggen dat er niet serieus muziek gemaakt kan gaan worden. Integendeel, op momenten als deze moet er gevloekt en gezweet worden om helemaal leeg weer thuis te komen, of tenminste met handen waar de vellen aan hangen. Aldus geschiedde: De ruiten trillen nog na, de buizen in mijn versterker zitten tegen het kookpunt aan, mijn Ampeg heeft lopen brullen terwijl de Black Pearl beukte en knalde, gierde en kreunde als was zij het verlengstuk van mijn emoties.
Ik kan er weer even tegen.
Het enige wat er uiteindelijk echt toe doet in mijn leven is MUZIEK!
Of zoals Frank Zappa ooit verwoordde:

"Information is not knowledge.
Knowledge is not wisdom.
Wisdom is not truth.
Truth is not beauty.
Beauty is not love.
Love is not music.
Music is the best”.

Del Amitri - Driving with the brakes on.

Driving through the long night,
Trying to figure who's right and who's wrong,
Now the kid has gone.
I sit belted up tight,
She sucks on a match light, glowing bronze, steering on.

And I might be more of a man if I stopped this in it's tracks
And said, come on, let's go home.
But she's got the wheel,
And I've got nothing except what I have on.

When you're driving with the brakes on,
When you're swimming with your boots on,
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.

Trying to keep the mood right,
Trying to steer the conversation from
The thing we've done.
She shuts up the ashtray, and I say it's a long way back now hon
She just yawns.
And we might get lost someplace,
So desolate that no one where we're from would ever come.
But she's got the wheel and I've got to deal from now on.

When you're driving with the brakes on,
When you're swimming with your boots on,
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.

But unless the moon falls tonight, unless continents collide,
Nothing's gonna make me, break from her side.

Cause when you're driving with the brakes on,
When you're swimming with your boots on,
It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.

It's hard to say you love someone,
And it's hard to say you don't.

Kneiper on Tour

Al enige tijd is bekend dat we op 15 oktober een concert hebben in Amsterdam, inmiddels is er een tweede concert bijgekomen. Zouden we nu al mogen spreken van een tour? In ieder geval wil ik alle lezers van dit log uitnodigen om vooral langs te komen indien je in de gelegenheid bent. Ik geef u de data nogmaals

1 oktober
tijd: nog onbekend
Plaats: Cafe Sman
Zaanweg 2
Wormerveer

15 oktober
tijd: 14.30-15.00 uur
Buurthuis de Havelaar
Douwes Dekkerstraat 2
Amsterdam

Organisatorenweekend

De kerstman vermoordde Vanessa met een ruitenwisser in de Efteling. U snapt het niet? Deze dan;
Donald Duck vermoordde de Paashaas met een baksteen in een onderzeeër.
U begrijpt er nog steeds niks van, dan zal ik het uitleggen. Of althans een poging daartoe doen. Bovenstaande cases kwamen voorbij op het organisatoren weekend van Weekendhike. Weliswaar niet als een case die je kan overkomen als organisator van een hike, maar wel in het levend Cluedo waarmee enkele organisatoren waaronder mijzelf aftrapten op het eerste organisatorenweekend van Weekendhike. Probeer het maar eens uit te beelden in een mime voorstelling. Erg leuk om te doen, al waren de oplossingen die er uit kwamen iets anders als bedoeld. Na een boeiende avond waarbij er bij het haardvuur de nodige sterke verhalen werden opgedist werd het tijd om de tent op te zoeken. Dit keer niet mijn eigen tent, maar een legertent voorzien van 5 matrassen die er naast elkaar net in pasten. Er bleef nog een gangpad over van een meter breed waar ook nog de bagage stond. Wel even wennen. Normaal leg ik mijn opblaaskussen onder mijn mat alleen waren deze matten dikker zodat deze oplossing niet werkte. Hierdoor heb ik gedurende de nacht een kussengevecht gehouden, wat ik uiteindelijk ergens gewonnen moet hebben, zij het veel te laat zodat ik enigszins brak uit mijn slaapzak kroop de volgende morgen.

Na een verfrissende douche (lees: een koud miezerig zeikstraaltje terwijl je met je voeten in de bagger staat te dansen) komt het ontbijt op tafel waarna we opgesplitst in groepjes diverse cases bespreken, iets serieuzere cases dan tijdens het levend Cluedo. Wat te doen als iemand zijn of haar enkel breekt, je verdwaalt tijdens een regenbui of geconfronteerd wordt met wereldoorlog III in je groep. Erg leerzaam allemaal. Na de lunch werd het tijd voor een GPS wandeling. Opgesplitst in groepjes en uitgerust met een GPS moesten we verschillende way points passeren. Dit is echt gaaf! (Mam, als je dit leest, dit vind ik nou een leuk verjaardagscadeau.) Een pijl op het scherm vertelt je welke kant je op moet. Je kunt er voor kiezen om dat doel via de paden te bereiken. Je kunt er ook voor kiezen om letterlijk de pijl te volgen en je dus dwars door kreupelhout heen te manoeuvreren waarvoor wij dus kozen. Zodoende kom je dus wel door de prachtigste natuur, waarbij we natuurlijk wel de gebieden uitkozen waar dit was toegestaan. Onderweg ook nog een verkeersbord gezien wat we nog nooit eerder zagen;
Verboden voor tanks.
We zaten dicht in de buurt van militair oefenterrein, ik vond onderweg zelfs nog een kogel, of zou dat een afrekening in het criminele circuit van Hierden zijn geweest?
Wel een ontzettend mooi gebied daar. Bos en heide, afgewisseld met een paar zandvlakte waarbij de Sinai woestijn maar een kleine zandbak is, helaas had ik mijn emmertje en schepje thuisgelaten anders was ik nu nog aan het graven geweest. Het was toevallig die dag erg mooi weer zodat we bij terugkomst op het kamp lekker konden barbecuen buiten. Het duurde even maar uiteindelijk hadden we de boel dan toch aan het fikken waarna de hamburgers, saté en speklappen gretig verorberd werden. Na een kortpotje vuilnisbakkenvoetbal wat een variant is op paaltjesvoetbal werd het tijd voor de bonte avond. We hadden al de eerste Weekendhike quiz gehad en een voorstelling van 3 zangeressen die in hoge nood verkeerden werd het tijd voor het bal na. Een wild dansfestijn waarbij er lustig werd gedanst, zelfs een heuse limbodans kwam voorbij. Weer eens wat anders als braaf schuifelen of schuren zoals dat heden te dage tentoon gespreid wordt. Rond middernacht of wat later, ik had geen horloge bij me maak ik me op voor een nieuw kussengevecht. Dit maal win ik veel sneller en ik slaap heerlijk.

De volgende morgen wel wat moeite met wakker worden, het is toch wel erg donker in zo’n legertent en ik heb dan ook moeite om mijn linkersok van mijn rechtersok te onderscheiden. Gelukkig houdt degene die bij de deur ligt de tent flap opzij zodat ik de L en de R op mijn sokken kan onderscheiden. Na een kort ontbijt valt de groep van 30 man uiteen. Een paar lopen de GPS wandeling weer anderen maken een gewone wandeling, een paar kaan door naar huis en samen met nog zo’n 10 anderen volg ik de EHBO cursus die deze dag op het programma staat. We tapen er lustig op los en al spoedig zijn de nodige botbreuken gefixeerd, loop ik stoer rond met een mitella waarna ik als slachtoffer van een bewusteloosheid meerdere malen in stabiele zijligging word gelegd. De vloer is daar gelijk gedweild.
S’middags maak ik samen met Ruben en Woopi nog een wandeling door de werkelijk prachtige omgeving waarbij we al spoedig de kaart niet meer volgen maar gewoon onze eigen gang gaan. We komen terug en nemen daar afscheid van de laatste Weekendhikers. Ruben wil me wel even naar het station brengen maar eerst gaan we samen nog even een hapje eten in Amersfoort, waarna ik op de trein spring die me weer thuis zal brengen. Het was een geweldig weekend en zeker voor herhaling vatbaar.

Opsporing verzocht

Toen ik heden ten dage arriveerde op mijn werk kwam ik er achter dat wij dit afgelopen weekend bezocht zijn door iemand met een hele grote tuin. Wie zou er anders vandoor gaan met een groene kliko? Afgezien van wat hersenloze vandalen dan.
Na wat heen en weer getelefoneer met de plaatselijk vuilverwerker blijkt dat we toch echt aangifte moeten doen bij de politie om in aanmerking te komen voor een vervangend exemplaar, dus gebeld met 0900 - 8844, want 112 leek me wat overdreven, het was immers geen levensbedreigende situatie.

Tring tring, u spreekt met de politie kennemerland, op het ogenblik kunnen wij u niet te woord staan maar u wordt zo spoedig mogelijk geholpen, dit duurde even, maar goed dat het geen levensbedreigende situatie was. Na uitgelegd te hebben wat er aan de hand was bleek dit geen diefstal te heten maar vermissing en dat ik daarvoor langs diende te komen op het bureau, alwaar mijn aangifte opgenomen zou worden en er verder contact werd opgenomen met de plaatselijke vuilverwerker die ons op termijn van een nieuw exemplaar voorziet.

Zo gezegd, zo gedaan.
Goedemiddag, ik kom een vermissing aangeven van een groene bak. Dat kan, wat is het signalement, ehm groen, vierkant, handvaten, twee zwarte wielen. Had de bak nog verdere bijzonderheden, meneer? nou eh nee.

Ik hoop maar dat we gauw een nieuwe bak terugkrijgen. Vooral de grijze bak is helemaal van slag nu. Dus mocht u iets tegenkomen wat op de foto lijkt, meld u het dan even?

Diktad, heb ik dat

Vrijdagavond is normaal een avond van rust, mannenavond, zo u wilt. Een biertje drinken, bas spelen, voetbal kijken. kortom, niks bijzonders en toch altijd weer een zeer welkom rust moment. D.w.z, op een normale vrijdagavond! Want wat doe je als de telefoon gaat en een dame die bekend staat als mooi en lief (nee, we noemen geen namen) je wanhopig opbelt met de vraag of je een schroevedraaier hebt en of je even wilt helpen met het monteren van een bouwpakket welke bij een bekend Zweeds woonwarenhuis (nee, we noemen nog steeds geen namen) is aangeschaft. Wel kunnen we u verklappen dat hij tussen de bekende Billy's en Benny's stond. Dus ik op een draf wat gereedschap bij elkaar geraapt...
Even kijken, accuboor, altijd handig, hamer, schroevedraaier, hmm, neem de hele kist maar mee. Schuurmachine en decoupeerzaag nog mee? Nee, het moet zo ook wel lukken. En zo stoof ik op een fiets met gevulde fietstassen waarbij het gemiddelde assortiment van een ijzerwarenwinkel bij verbleekt richting de noodlijdende dame.

Na een korte begroeting ging ik enthousiast aan de slag: De verpakking lag al open en de bouwbeschrijving lag er bij. Op plaatje 1 stond het aantal schroeven wat in de verpakking zou behoren te zitten, op plaatje 2 stond dat je een schroevedraaier en een hamer nodig had en op plaatje 3 stond een afbeelding waaruit je met wat fantasie kon opmaken dat je het desbetreffende woonwarenhuis wiens naam we nog steeds niet noemen kon bellen mocht het niet lukken. En daar ging het al fout! Want i.p.v. dat de niet nader te noemen dame het niet nader te noemen woonwarenhuis belde kwam ze bij mij terecht. Het bleek te gaan om een schatkist uit de serie Diktad, gemaakt van ongetwijfeld dik hout van een Zweedse boom. Ik heb me laten vertellen dat dit zeer sterke bomen zijn, zo is er onlangs een stoere dame in een Zweedse boom naar boven geklauterd om, volgens haar eigen woorden, "nog onwijs heeft staan brullen vanuit een boomtop in Zweden", waarvan akte. Niet dat ik er overigens iets van gehoord heb, mijn oordoppen voldoen dan ook uitstekend.

Zoals u kunt zien op bovenstaande foto is het uiteindelijk toch gelukt om de schatkist te monteren zonder daarbij hout over te houden. Wel had ik wat schroeven en spijkers over dus mocht de kist iets eerder uit elkaar donderen als de bedoeling is weet u hoe dat komt.

Kozakken Boys

Kenners weten al jaren dat er in mij een heuse topcoach schuilt, immers hard brullen vanaf de zijlijn gaat mij het beste af. Daarom heb ik dit jaar besloten om eens mee te doen aan de wedstrijd "Coach van het jaar", uit geschreven door het Noordhollands Dagblad.

Met een budget van EURO 1.500.000,00 en de mogelijkheid om van iedere eredivisie club slechts één speler op te stellen ben ik gekomen tot de volgende basisopstelling voor het team met de welluidende naam 'Kozakken Boys"

Doel:
H. Timmer(Feyenoord)

Verdedigers:

J. Stam (Ajax)
R. Riedewald (ADO)
P. Zwaanswijk (NAC)
A. Schut (FC Utrecht)

Middenvelders:

H. Medunjanin (Sparta)
I. Afellay (PSV)
H. Norregaard (Heerenveen)
S. Tanghe (Heracles Almelo)

Aanvallers:

D. Koevermans (AZ) (A)
G. Salmon (Groningen)

Tenslotte heb ik nog vier spelers op de reservebank, uit iedere linie één, te weten:

P. Velthuizen (Vitesse)
S. Bandjar (Excelsior)
M. pronk (RKC)
S. Cissé (Roda JC)

Uiteraard had ik graag een spits als Huntelaar opgesteld, maar daarmee bleek ik over mijn budget van 1.500.000,00 Euro te komen, bovendien had ik Jaap Stam al geselecteerd van Ajax en je mag nu eenmaal van iedere club maar één speler in je team hebben. Risicospreiding heet dat, geloof ik.

Uiteraard ben u van harte welkom tijdens de wedstrijden van de Kozakken Boys, op 18 augustus begint de competitie weer. Wij houden u op de hoogte.

Hup kozakken Boys!

Hard

Ondanks dat het vakantietijd is en er een aantal mensen binnen de band zo nodig op vakantie moeten gaan de repetities gewoon door, alleen dan in een wat kleinere bezetting zodat de naam Kneiper tijdelijk omgedoopt is in MoPeRe, hetgeen klinkt als mopperen of MoRePe wat een zuidelijk accent geeft en zo toch doet denken aan de vakantie.
Zo stonden we gisteren dus met zijn drieën in de oefenruimte i.p.v. met zijn vijfen. Dat gaf on mooi de gelegenheid om eens het e.e.a. uit te proberen. Al werd er eigenlijk vooral een hoop geouwehoerd gisteren, wat op zijn tijd ook wel eens prettig is. Naast de invulling van nummers, de juiste volgorde van een setlist kwamen er ook een paar totaal niet relevante onderwerpen voorbij die mijn fantasie danig deden prikkelen. De onderwerpen varieerden hierbij van gedresseerde buikvlinders t/m roodschimmelkoffie i.p.v. roodband snelfiltermaling.

Al met al vloog de tijd terwijl we lekker aan het kletsen waren en op een tijdstip dat we normaal beginnen met de laatste nummers begonnen we gisteravond eens met de eerste nummers. Niemand die een tijd meegekregen had dus we konden wel even wat langer doorgaan. Tot een uur of 0.30 werd er serieus gerepeteerd waarna Moon aangaf zo toch maar eens naar huis te gaan. Peter en ik kregen de sleutels toegeworpen waarna wij nog tot een uurtje of 02.00 bleven hangen om eens lekker wat te jammen en o.a. nummers uit onze jeugd speelden (ja, ja, we worden wat ouder). Het ging erg lekker allemaal al ging het in ons enthousiasme wel erg hard. Zo hard, dat ik op een gegeven moment de -15 db filters in mijn oordoppen verwisselde voor de -25 db filters. Zonder me gelijk te willen profileren als een harde jongen kan ik gerust zegen dat ik van hard hou,
Mijn eitje eet ik graag hardgekookt, ik vind het heerlijk om hard van een berg af te fietsen en hard rock kan ik zeer waarderen, je kunt het echter ook overdrijven. Aan hardlopen heb ik een broertje dood en ik heb ook nog geen zin om doof te worden, vandaar deze noodmaatregel. Het blijft wel iets vreemds hebben om heel hard te spelen maar dan wel met oordoppen in, maar een beukende bas die je letterlijk voelt pompen is een erg prettig gevoel op zijn tijd. En over de onlangs angeschafte oordoppen ben ik dus zeer tevreden.
Ben ik meestal rond de klok van 23.30 weer thuis, gisteren werd het 02.45 dus iets later. Voor je dan je spullen uitgepakt hebt en in bed ligt is het tegen 03.30 en dat merkte ik wel toen ik vanochtend wakker werd en er achter kwam dat ik die nacht een stroomstoring had gehad. De wekker was van slag en het bleek iets later te zijn dan ik ingecalculeerd had.

Da's op zich niet erg. Wat wel erg is is het feit dat er na een stroomstoring heel vaak na negen maanden een geboortegolf op gang komt. helaas heb ik de bijbehorende activiteit vannacht totaal gemist.

De Giethoornse Gondelier

Hoewel de titel van dit blogje op het eerste gezicht nog het meest doet denken aan een nieuw Suske en Wiske album gaat het over het afgelopen weekend, het was n.l. weer eens tijd voor een korte vakantie in eigen land, oftewel: Een Weekendhike weekend.

Dit maal in de buurt van het altijd pittoreske Giethoorn, alwaar je je nek kunt breken over toeristen en Weekendhikers.
Via de mail had ik contact gehad met een mede-Weekendhiker en afgesproken om al carpoolend naar Giethoorn af te reizen. D.wz. Zij rijdt, want ik achter het stuur van een auto staat gelijk aan een kamikaze actie in oorlogsgebied, wellicht is buschauffeur worden in het Midden-Oosten een goed alternatief als carrière switch.
We hadden afgesproken op Haarlem Spaarnwoude en het lukt me om mijn rugzak maatje verhuiswagen op de achterbank van haar auto te proppen. Zo reden we weg terwijl we ervaringen uitwisselden over eerdere hike’s en andere avonturen. We naderden spoedig Steenwijk waar bij ik de functie van tom tom over nam, autorijden beheers ik niet, maar voor René René spelen ging me prima af en zonder te hoeven zoeken belanden we op de camping waar al spoedig een deel van de groep klaar stond, de rest zou op ons wachten bij station Steenwijk waar we begonnen met de wandeling. Een van tevoren bestelde regiotaxi zou ons hier naar toe brengen maar al wat er was, geen taxi. Een kort telefoontje leerde ons dat deze onderweg was, geen idee waar vandaan de taxi moest komen maar blijkbaar waar we ineens erg zuidelijk beland. Wanneer komt de taxi? Chill man, manjana manjana. Na hier bijna verhongerd te zijn kwam er uiteindelijk dan toch een taxibus en met aan het stuur een gezellig moeke hobbelden we richting Steenwijk.
Daar aangekomen maakten we kennis met de rest van de groep en eindelijk kon de hike beginnen.

Eerst liepen we door het oude centrum van de vestingstad Steenwijk (aan de kop van Overijssel). Dit gebied staat bekend als een waterrijke regio met laagveenmoeras. Verder ging de route door boerenland en volgde een grasdijk langs een sloot, waar wij tussen de schapen liepen. De tocht gaat verder door het uitgestrekte natuurgebied de Wieden. Natuurmonumenten heeft deze omgeving de laatste jaren weer het aanzien gegeven van een rijk geschakeerd moerasgebied: van open water, trekgaten, rietland, trilveen tot moerasbos. Na 15 km bereikten we ons overnachtingadres (camping + trekkershutten) in het mooie karakteristieke dorp Giethoorn, ook wel het Hollands Venetië van het Noorden genoemd. Na het inchecken verdwijnen de meeste mensen in een trekkershut, drie mensen slapen in een zelf meegebrachte tent, waaronder ik. Een tent staat er al en binnen 10 minuten herrijzen er nog twee, waaronder het mijne. Gauw gooi ik mijn zooi in de tent en we gaan weer op pad. Eerst koffie met gebak waarna we vertrekken voor een authentieke puntertocht, al gauw omgedoopt in plundertocht. De bedoeling van het punteren is om de boot voort te bewegen met behulp van een vaarboom, ongeveer zoals een gondelier in Venetie doet. Toen het mijn beurt was om te punteren begon ik er dus spontaan het sole mio bij te zingen, waarop de andere passagiers mij spontaan zijn gaan kielhalen. Onderweg moesten we diverse vragen oplossen zoals;
Hoe vond u deze tocht?
Hmmm, via internet ;-)
Daarna werd het tijd voor een B & B, geen bed en breakfast maar een Barbecue en Bier festijn. N afloop gingen we terug naar de camping alwaar de meegebrachte drankflessen soldaat werden gemaakt. Om 03.30 vond ik het echter wel mooi geweest en dook ik mijn koffer in, pardon tent.

08.00 gaat mijn ene oog voorzichtig open, waarna lodderig mijn andere oog volgt. Voorzichtig kijk ik om me heen waarna ik mijn lichaam aftast op zoek naar enige sporen van een vrachtauto of trekker. Dat valt mee, al ben ik zeker niet in topconditie vandaag. Een korte douche doet wonderen en een paar paracetamol zullen me er de rest van de dag wel door heen helpen. Je wordt ouder papa, neurie ik zachtjes bij het ontbijt. Koffie doet wonderen en in situaties als deze is zelfs oploskoffie gepermitteerd. Al spoedig komen de eerste sterke verhalen alweer gauw op gang en er wordt nog even gesproken over onze heldendaden van de vorige avond en wie er de meeste herrie maakte in de hut. Meestal win ik dat soort contesten maar dit keer sliep ik in mijn eigen tentje, dus ik was uitgesloten van deelname.

Na het ontbijt gingen we op pad voor het tweede gedeelte, de route vanaf Giethoorn ging eerst grotendeels door polder en open boerenland. Tussen Giethoorn en het vaardorp Dwarsgracht zijn er 4600 hectare rietland, broekbos, water en grasland te vinden, aldus het verhaal op de Weekendhike site. Wat er niet bij stond was dat er een goed terras was en dat er versierde boten in het water lagen. Zouden ze hier hun eigen, ongetwijfeld meer Christelijke variant van de Gay parade hebben vertoond? Na nog een stukje komen we bij een voetveer, waar vooral fietsers gebruik van maken. Logisch bij een voetveer, wij gaan de goede kant op, de wachttijd de andere kant op bedraagt minstens een uur. Een stukje verderop komen wij bij de stad Vollenhove, stad der paleizen met haar turfhaven die haar welvaart heeft verkregen uit de steurvisserij. Tevens eindpunt van deze hike. Het viel niet mee vandaag, kwam dat nou door de warmte (26c), de combinatie veel alcohol en weinig slaap of moet ik gewoon toegeven dat ik geen 18 meer ben? We pakken de taxi terug naar de parkeerplaats waarna we nog even een bezoek brengen aan de plaatselijke vetsmelterij.

Daarna wordt het tijd om weer naar huis te gaan. In het begin speel ik wederom even voor René René maar eenmaal op de snelweg gaat het soepel. Wel kom ik er bij Amsterdam achter dat ik een stukje gemist heb. Helaas wordt er niet ingegaan op mijn vraag om het nog een keer over te doen, wel wordt er aangeboden om mij thuis voor de deur af te zetten.
Een aanbod waar ik dankbaar gebruik van maak. Bij thuiskomt gooi ik mijn rugtas neer en ik weet mezelf nog even onder de douche te manoeuvreren alvorens ik mijn bed induik.
Na dit stukje geschreven te hebben ga ik nu mijn tas maar eens uitpakken, ik ben benieuwd wat voor verrassingen er uit te voorschijn zullen komen. Of zal ik hem maar ingepakt laten voor de volgende Weekendhike van 25 t/m 27 augustus?

Cockring

Behalve hier en daar wat oorlogsnieuws is het toch vooral komkommertijd in de kranten en de diverse nieuwssite's. Op Nu las ik onderstaand verhaal:

"Een dagje strand is voor de Kroaat Mario Visnjic wel heel pijnlijk afgelopen. Nadat Mario was gaan naaktzwemmen, ging hij in een strandstoel liggen. Waar Mario alleen niet aan had gedacht was het feit dat er nog wel eens wat wil krimpen in het koude water. Zijn ballen bijvoorbeeld, die door de houten latten van de strandstoel gleden. Toen Mario op wilde staan bleek dat zijn ballen weer normale proporties hadden aangenomen. Hij kreeg ze niet meer tussen de latjes vandaan en moest de hulp inschakelen van het strandpersoneel. Die stuurden iemand om de stoel doormidden te zagen."

Een strandstoel aan je ballen, het is misschien wat lastig lopen maar je hebt wel altijd een stoel bij je waarin je even kunt uitrusten. Het is i.i.g weer eens iets anders als een cockring of een Prince Albert.

Oorlog

Als zolang er mensen op de aardkloot rond hobbelen gunnen ze elkaar het licht in de ogen niet. Althans, er is een deel wat niet wil dat een ander ook een stukje land heeft waarop hij zijn graan kan verbouwen en zijn koeien kan laten los lopen. Om van andere economische belangen nog maar te zwijgen. Dit is altijd al zo geweest en zal altijd wel zo blijven.

Stap maar op een willekeurig vliegtuig en geheid dat je binnen zes uur wel ergens bent waar oorlog heerst of een dreigende conflictsituatie, het laatste is slechts een ander woord voor oorlogsverklaring. Je zou toch denken dat men in de afgelopen 2000 jaar wel iets wijzer was geworden, maar dat is helaas niet het geval. Op dit ogenblik is natuurlijk de escalatie van het midden Oosten conflict een nieuwe bron van zorgen.

Ik ga hier verder geen mening ventileren. Ten eerste omdat ik geen deskundige ben en me niet verdiept heb in deze zaak, ten tweede omdat ik niet wil oproepen tot wat voor discussie dan ook en ten derde zijn er zo nog een 5 tal, of misschien wel een 50 tal brandhaarden op te noemen op dit moment.

Alleen heeft het kleine meisje wat nu geveld is door bomscherven daar niets mee te maken.

Vrienden

Vrienden heb je niet om de tijd de doden, maar om de tijd te leven.

Nieuwe telefoon

Jaren heb ik niet aan de telefoon gewild, ik had zelfs geen vaste aansluiting. Ik vond de postduif veel romantischer maar toen deze op de lijst van beschermde diersoorten kwam te staan ben ik toch overstag gegaan en heb sinds enige jaren naast een vaste telefoon dus ook een mobieltje om maar geen gesprek te hoeven missen. Het voordeel van mobieltjes is dat je ze uit kunt zetten of op tafel kan laten liggen zodat je alsnog niet bereikbaar bent. Het nadeel is dat als je er eenmaal aan gewend bent het toch ook wel weer verrekte handig is en je dus een nieuwe wilt hebben als de oude niet meer naar behoren functioneert. Het valt tegenwoordig nog niet mee om gewoon een simpel toestel te scoren waar je mee kunt bellen, gebeld kunt worden en vooruit, SMS en is ook wel handig. Verder is de trilfunctie erg prettig zodat niet de iedereen hoeft mee te genieten van jouw mooie ringtone. O ja, ik wil wel hetzelfde nummer behouden, wat vaak niet meevalt bij een pre-paid toestel.
Toch is het me gelukt om een redelijk no nonsens toestel te scoren zonder camera(het wachten is nog op de eerste digitale spiegelreflexcamera waar je ook mee kunt bellen), MP3 speler en weet ik wat voor andere onzin nog meer. Gekozen voor een Motorola C385. Wat zegt U, das al een ouwe. Zou best kunnen, het is een tweedehands van 3 maanden oud die een paar tientjes kostte, een stuk goedkoper dan een nieuwe.
Nu nog uitvechten hoe het precies werkt want helemaal no nonsens is het ook weer niet. Zo is hij uitgerust met een kleurenscherm, polyfone beltonen en weet ik wat voor gadgets meer. Allemaal leuk en aardig maar het zou handiger geweest zijn als ze deze wonderboy gewoon hadden voorzien van een duidelijke aan en uitknop, om maar eens wat te noemen. Je moet een boekwerk zo groot als de bijbel en in minstens net zo onbegrijpelijke taal doorworstelen om er achter te komen hoe je hem aanzet, hoe je contactpersonen kunt toevoegen en hoe je een SMS verstuurt. Je schijnt er ook mee te kunnen internetten, MMS en (was dat dan?) en weet ik veel wat nog meer.

Nu maar wachten tot ik gebeld word, ik ben erg benieuwd naar de ringtone, moet ik wel mijn oordopjes uit hebben anders hoor ik het nog niet ;-)

HE, WAT ZEG JE?

Hoewel ik soms last heb van een selectief gehoor dan wel Oost Indisch doof zijn heb ik in de regel geen problemen met mijn gehoor, ik hoor alleen wat ik wil horen.
Wel viel het me de laatste tijd op dat als ik twee uur had staan basbeuken in de oefenruimte het allemaal wat minder scherp wordt. Tijd dus voor passende maatregelen. Ik heb nog geen last van piepjes of suizen in mijn oren en wil dat graag zo houden.
Hoogste tijd om er eens op uit te gaan om een paar passende oordoppen te scoren, want watjes volstaan niet en ook de bekende gele proppen vind ik niet echt comfortabel zitten. Na gisteren ietwat bleek bij een audicien weg gegaan te zijn vanwege prijzen tussen de 200 en de 1000 (duizend!) EURO voor een setje doppen heb ik vandaag bij Music Maniacs een setje Alpine oordoppen gekocht met twee verwisselbare filters voor de lieve prijs van 27 EURI’s.
Ik ben erg benieuwd hoe dit me gaat bevallen tijdens de eerstvolgende bandrepetitie

HE, WAT ZEG JE?

Zweetvoeten

Al enige tijd siddert Nederland onder een hittegolf. Althans, als je de media mag geloven. Zelf vind ik het wel meevallen, al kan ik niet ontkennen dat het warm is. Alleen heb ik er geen last van, sterker nog, ik vind dit ideaal weer.
De kippen leggen gekookte eieren of vallen gebraden van het dak, in beide gevallen hoef je het gasfornuis er niet meer voor te ontsteken. Dames lopen rond in weinig verhullende kledij en zolang deze dames niet zijn voorzien van spataderen, vetbulten of andere onsmakelijkheden kan het een genot voor het oog zijn. Regelmatig staat de barbecue hier volop te draaien als ik eens geen zin heb in gekookte eieren of gebraden kip en ik kan tot laat in de avond buiten zitten met mijn voeten in het verkoelende water van de vijver.

Dat laatste is af en toe hard nodig. Het enige nadeel van dit weer is namelijk dat er flink gezweet wordt. Normaal heb ik niks tegen zweten, mits ik een paar nagels in mijn rug heb en me bezig kan houden met de daarbij behorende activiteit.
Helaas is het zo dat mijn sandalen deze week zijn overleden en ik nu van armoe rond moet lopen op gympen. Als ik deze s’avonds uittrek verspreiden mijn voeten een geur als een wel zeer vage Franse schimmelkaas die toch echt over datum is. Zweetvoeten, hoe bedoelt u? Klots, klots.

Natuurlijk zou ik nieuwe sandalen kunnen kopen maar ik heb een hekel aan winkelen en helemaal met deze temperaturen. Ik wacht wel tot het winter wordt, dan zijn de sandalen vast wel ergens in de aanbieding.

Nachtkanotocht

Hoe zachtkens glijdt ons bootje
Daar op het spieg'lend meer,
De riempjes net en proper,
Gaan luchtig op en neêr.
De golfjes kabb'len spelend
Al tegen 't bootje aan,
En ginds zien wij den toren
In groene boschjes staan.

Hoezo zachtkens? Dacht het niet!

In plaats van een wandeltocht stond er op Weekendhike dit maal een nachtkanotocht op het programma. Dit leek me we wat en nadat ik ook nog vervoer voor de terugweg had weten te regelen kon mijn avond / nacht niet meer stuk. Omdat we om 19.45 uur moesten verzamelen op Utrecht C.S. besloot ik vooruit te reizen om daar nog wat te eten, hetgeen uitliep op een vette bek bij de MC Donalds. Het was lang geleden dat ik daar geweest was en toen ik na een half uur weer naar buiten liep wist ik ook weer waarom het zo lang geleden was. Getverderrie jakkiebah.

Nadat we verzameld hadden onder het bekende blauwe bord werd de bus genomen naar het kanoverhuurbedrijf alwaar nog een deel van de groep zat te wachten. Een rondje kennismaken en een korte instructie waar ik nu nog niks van snap werden de boten te water gelaten en gingen we op pad. Samen met Frans belandde ik in een kano en ik werd gebombardeerd tot stuurman, dat was de eerste fout. Moet je niet doen met iemand die regelmatig een scheve schaats rijdt en in staat is om in zeven sloten tegelijk te lopen. Peppi en Kokkie in een kano. Wel gezellig, dat wel, maar het schoot niet echt op. We gingen vooruit, maar we gingen ook van links naar rechts en hebben menige aanvaring gehad met andere kano’s, aangemeerde boten, kades, overhangende bomen en passerende eenden. Zachtjes gleed het bootje zeker niet, regelmatig hebben we geschaterd van het lachen en niet alleen heb ik nu wat spierpijn van het kanoen maar ook pijn in mijn buik van het lachen, wie zij daar dat lachen gezond is? We hielden de moed er goed in en vele zeemansliedjes klonken stemmig op uit onze kelen. Wat dacht u van klassiekers als:”Zie ginds komt de stoomboot”,”Schipper, mag ik overvaren”,”
Schuitje varen, biertje drinken”, Zeeziek” en zeer toepasselijk, de tune van “Das Boot”. Niet dat de kano lek was maar we hebben onderweg de halve gracht van Utrecht in de kano of over ons heen geschept zodat we geen droge graat meer aan onze lijven hadden. Toen we na een uur aanlegden voor een korte pauze konden we zo meedoen aan een Mister wetnight T-shirt contest.

Na deze pauze was het de beurt aan Frans om voor stuurman te spelen, dat deed hij net zo goed, of net zo slecht als ik, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Terwijl de meeste kano’s een min of meer rechte lijn volgden speelden wij nog steeds voor botskano, wat een leuke attractie was voor het publiek wat op terrasjes zat aan de Utrechtse grachten, we hadden het hartstikke druk want laten we wel wezen, het valt niet mee om te peddelen en tegelijk te zwaaien naar het leuke publiek. Je hebt immers maar twee handen. Nadat we de grachten verlaten hadden kwamen we terecht in een wel heel donker stuk waarna we eindigden in een ware climax onder allerlei donkere en lage bruggetjes door, waarbij je op moest passen je hoofd niet te stoten. Na eerst de boot op de kant te hebben gehesen en mezelf in droge kleren te hebben gehesen werd het tijd om nog een biertje op te hijsen alvorens we weer huiswaarts gingen.

15 oktober

Heeft u pen en papier bij de hand? Mooi, noteert u dan even het volgende in uw agenda;

15 oktober 2006 kunt u in de Buurthuis de Havelaar, Douwes Dekkerstraat 2 te Amsterdam het eerste publieke optreden beleven van de band Kneiper.
Er wordt die dag een muziekfestival georganiseerd en wij mogen om 14.30 de spits afbijten in de grote zaal.

De komende maanden kunnen wij ons in alle rust voorbereiden op dit concert, nummers uitzoeken die we dan willen spelen en er een strak programma van maken.

Heeft u 15 oktober al in uw agenda genoteerd?

Ray Brown

Iedere goed gespeelde noot op een contrabas is een kwestie van puur geluk.

Juttersfestival 2006 deel III (slot)

Juttersfestival 2006 deel III (slot)

Na een weekend gedraaid te hebben komt er een heel vervelend moment, namelijk het moment dat er weer afgebroken moet gaan worden. Gelukkig liepen er dit jaar genoeg vrijwilligers rond zodat het licht, geluid en horeca in een redelijk tempo afgebroken waren, waarna we als organisatie achterbleven om een korte evaluatie te maken.
De geziene en gehoorde acts werden besproken. Zelf vond ik
The Troupe de topper van het festival. Niet zo verwonderlijk met een band die Zappa materiaal speelt. Ik heb de meeste nummers luidkeels meegeblerd;

Zomby woof
Village of the sun
Cosmik Debris
Montana
Joe’s garage (reggae uitvoering)
Catholic Girls
Lucille

Zo heb ik nog een aantal van mijn favoriete nummers gehoord.
Helaas kan ik over het programma in de kleine tent niet zo veel vertellen. Ik heb het zelf niet gezien omdat ik op die moment meestal in de nok van de grote tent de lichten aan het stellen was. Wel heb ik gehoord dat er in deze tent ook verschillende muzikale hoogstandjes te horen zijn geweest. Verder sloeg de gehele festivalopzet goed aan. 1 grote tent, een kleine tent en een tent voor de horeca alsmede een omheind festivalterrein creëren zo een echt festival gevoel. Hiermee zijn we een goede weg ingeslagen en ook over de bezoekersaantallen mogen we niet klagen.

Na een laatste inspectie ronde werden de tenten dichtgegooid, hierbij werd op het allerlaatste moment toch nog een heuse trekkenwand gecreëerd, zij het met een iets andere betekenis
We moesten met zijn allen aan het tent doek hangen om de tent te sluiten, dat werd dus de alternatieve trekkenwand.

De volgende morgen zijn de tenten afgebroken met medewerking van het inmiddels bekende uitzendbureau PUK en werd het terrein weer schoon opgeleverd, waarna ik moe maar zeer voldaan naar huis kon gaan om de nodige slaap in te halen.

Op naar het Juttersfestival 2007!!!

Juttersfestival 2006 deel II

Zaterdag barste het festival los, keurig op tijd kwam ik aangefietst op het festivalterrein. Ik was ingepland om op het podium in de grote tent te assisteren bij het geluid. Wat omzettingen op het podium etc. Uiteindelijk pakte dit anders uit.

Bij aankomst werd gevraagd of ik even stand-by wou blijven voor het licht. Uiteindelijk heb ik van de negen bands in de grote tent er zes van licht voorzien.
4 parren rood op links, 4 parren blauw op rechts, vooraan 7 speciaaltjes open wit en achter 6 lampen met een scroller die ik kon voorzien van zo’n 15 verschillende kleuren. Bij ieder nummer van de band op het podium een andere kleur. Achtereenvolgens heb ik de volgende bands van licht voorzien:


Zijlstra
Het Willem Breuker Collectief
The Pheasant Pluckers
Lavalu
Beatrice van der poel & band
Wereldband


Een leuke lijst die ik weer mooi op mijn cv kan zetten. Na ieder concert verplaatste de muzikale activiteiten zich naar de kleine tent wat ons een uur de tijd gaf om om te bouwen en licht te stellen. Ik ben dit weekend wel wat kilo’s kwijt geraakt door iedere keer de steiger in te klimmen en in de nok van de tent op 5 meter hoogte de lampen te vervangen. Er heerste daar een aardige temparatuur. In het begin klom ik nog wat onwennig omhoog maar na drie keer boven te zijn geweest klom ik behendig naar boven.

Ik vond het erg leuk om te doen en wellicht zou ik dit vaker moeten doen. Ik verzorg al geluid bij her koor Musicalsound maar misschien ga ik ook maar voor wat licht zorgen aldaar. Ik had even overlegd met de beide Peters van de band Kneiper die vrijwilliger waren op het festival (klasse, mannen!) maar ik mag het bij Kneiper niet toepassen, ze willen me graag behouden als bassist en dat valt niet te combineren met het verzorgen van het licht.

Juttersfestival 2006 , deel I

Afgelopen week was het weer raak, tijd voor het Juttersfestival. Het begon al op dinsdag toen ik naar Wijk aan Zee ben geweest om daar te schouwen. Het weiland lag er keurig bij dus kon er woensdag gebouwd gaan worden. Keurig op tijd stonden de vrijwilligers klaar om te assisteren bij het bouwen van een tent, helaas was de tent nog in geen velden of wegen te bekennen. Het bleek dat van Ham nog in de file stond bij Utrecht. Hetgeen ons de tijd gaf om nader kennis te maken met de vrijwilligers die vandaag de tent op kwamen zetten. Het was een gemêleerd gezelschap, wat acte de presente gaf namens de Regenboog en uitzend bureau PUK, hetgeen staat voor Permanent Uitzendbureau Kutklussen. Een groep alcoholverslaafden, drugsaddicts en daklozen worden zo onder begeleiding op verschillende projecten gezet. Ik stond er wat huiverig tegenover maar deze mensen waren tot op het bot gemotiveerd en toen van Ham eenmaal gearriveerd was stonden binnen een paar uur de drie tenten overeind. Zelf heb ik niet zoveel hoeven doen, een beetje toezicht houden en heel veel broodjes smeren. Een heel ander verhaal tegenover vorig jaar, toen we het zelf deden en we met te weinig mensen ons uit de naad hebben lopen werken.
Donderdag mochten we dan zelf flink aan de bak, het licht arriveerde en moest opgebouwd en ingehangen worden, er moesten hekken rondom het terrein geplaatst worden, de toiletwagen moest op zijn plek en de twee mobiele kleedkamers werden neergezet. Al met al begint het nu op een echt festivalterrein te lijken.
Op vrijdag arriveert het geluid en gaan we daar druk mee aan de gang. De twee subs vinden hun plek op het podium en de mid en hoog kasten worden via een takel opgehangen aan de trus. Monitor tafel en zaal tafel worden te samen met de effectenrekken en versterkerrekken op hun plaats gezet, aangesloten en draaien maar. De allerlaatste leveranties vinden plaats en op het laatste moment komen we er achter dat er nog een riser moet komen voor de drums. Gauw nog vier podiumdelen bestellen maar dan staat alles en kan er gebouwd gaan worden om die avond proef te draaien en een technische repetitie te houden. Onze lichtman komt erachter dat hij nog wat dingen nodig heeft en legt mij in het kort uit hoe een lichttafel werkt. Vanavond sta jij erachter, krijg ik te horen. Oh, eh.. OK. Ik vermaak me prima op deze plek, dit wil ik wel vaker doen, denk ik bij mezelf. Niet wetend dat deze gedachte wel heel spoedig uit zal komen...

Doe voorzichtig!

Hoewel ik in de regel een vrij oppassende jongen ben die prima voor zich zelf kan zorgen en niet in zeven sloten tegelijk loop, krijg ik soms de indruk dat de mensen in mijn omgeving daar iets anders tegen aan kijken.
Steeds vaker krijg ik horen;

Doe voorzichtig!

Laatst kreeg ik een mailtje van iemand die vroeg hoe het met me ging en dat we weer eens iets leuks moesten doen, om af te sluiten met Take Care, hetgeen je kunt vertalen als

Doe voorzichtig!

Vanochtend was ik even bij mijn moeder op visite en toen ik na de koffie en een broodje aanstalten maakte om naar huis te gaan zei ze tegen mij:

Doe voorzichtig!

Vanmiddag zat ik heerlijk op een terras en maakte een praatje met een passerende dame. Heel gezellig allemaal en het eindigde ermee dat we telefoonnummers uitwisselden, toen ze wegging kreeg ik het volgende te horen:

Doe voorzichtig!

Vanavond was Laura even op visite en we zaten lekker te kletsen in de tuin, glaasje wijn erbij. Ik vertelde haar wat me die middag was overkomen en dat ik telefoonnummers had uitgewisseld met een passerende dame. Toen zei vanavond, of vanochtend, net zo u wilt weer op de fiets naar huis stapte kreeg ik het volgende te horen:

Doe voorzichtig!

Wat is dat toch, vraag ik me af. Dat ik van iedere kant te horen krijg dat ik voorzichtig moet doen. Ík krijg de indruk dat ik mijn wilde jaren wel wat achter me gelaten heb en ik een redelijk rustig bestaan leidt. Ik zorg goed voor mezelf, eet gezond, vrij veilig, beweeg regelmatig en ben dit jaar nog niet bij de huisarts geweest. Akkoord, ik drink wel eens een borrel maar het is nog niet zo erg dat er sprake is van enige vorm van alcoholisme, verder speel ik in een rockbandje maar echt onvoorzichtig ben ik volgens mij niet daarin. Het is zeker geen sex, drugs & rock 'n roll, helaas. Misschien ligt het geluidsvolume wat we produceren wat hoog maar tot grote onvoorzichtigheid heeft dit nog niet geleid.

Het is natuurlijk wel fijn als er mensen zijn die vinden dat je voorzichtig moet zijn. Het is een teken dat ze om je geven. Maar als je het zo vaak te horen krijgt ga je jezelf toch afvragen of je hier of daar niet wat onvoorzichtig bent.
Hoe doe je dat eigenlijk, voorzichtig doen? Ik heb weleens gehoord van voorzichtig zijn maar voorzichtig doen is een nieuw begrip voor me. Ik zal me hier in de komende tijd wat meer in verdiepen.

Doet u in de tussentijd wel voorzichtig?