Bellen met het beest

Gisteren speelde The Troupe in Orpheus in Apeldoorn. Een theater met de afmetingen van een compleet dorp waar je kunt verdwalen. Dat is een aantal muzikanten dan ook gelukt. Volgende keer geef ik ze een zak kiezelstenen mee want de mobieltjes bleken niet te werken in het theater, in ieder geval niet van de backstage naar het grand cafe. Gelukkig is het me gelukt om ze in ieder geval tijdig op het podium te manouvreren, wat nog niet meevalt. Sommige artiesten hebben nu eenmaal meer oog voor het gekoelde bier en vergeten tijdens ongetwijfeld goede gesprekken de tijd. Er zaten 200 mensen in de zaal, niet heel veel want er zijn zo’n 700 plaatsen in de middenzaal. U leest het goed, ze hebben een kleine zaal, midden zaal en een grote zaal. Een aardig theater dus. In de grote staat gedurende 18 dagen een musical geprogrammeerd, Beauty and the beast oftewel Belle en het beest, ongetwijfeld een Joop van Ellende productie. Niet zo mijn smaak maar ze zullen er vast veel publiek mee trekken.

Belle en het beest wordt door ons al snel verbasterd tot bellen met het beest, waarbij het wel de vraag is wie dat beest dan is.
Het is wel grappig om backstage de meeste rare uitdossingen voorbij te zien schuifelen. Wat te denken van een wandelende theepot of een waggelende pendule. De cast bestaat vooral uit nogal uit de hoogte doende dames, nou ja dames.. die er zonder make-up niet al te appetijtelijk meer uitzien en een blik verwijfde nichten van het ergste soort. Regelmatig zie je er een voorbij schuifelen in een te strakke maillot en valse wimpers op. Kortom, de typische showbizznicht. Het beest heb ik niet gezien maar er wordt algemeen aangenomen dat ze daar een leernicht voor gecast hebben.

Over het algemeen bestaat het theaterpersoneel uit aardige mensen die graag hun best doen voor je en met je meedenken, maar er zijn uitzonderingen.
In Orpheus hebben ze een portier die van alles behoort te regelen, maar dat valt in de praktijk een beetje tegen. Als ik aan een van de technici vraag waar onze kleedkamer zijn verwijst hij me door naar de portier, als ik daar terecht kom zegt hij dat ik maar wat uit moet zoeken wat nog vrij is. Zo gezegd, zo gedaan, tijdens deze speurtocht kom ik weer dezelfde theatertechnicus tegen, Is het gelukt met de kleedkamers? Vraagt deze belangstellend. Ik vertel hem mijn verhaal en hij regelt ter plekke een paar kleedkamers voor me, waarna hij op hoge poten verhaal gaat halen bij de portier. Als ik later op de avond aan de zaalwacht vraag waar ik CD’s mag verkopen, antwoord deze dat ik dat s’middags bij de portier had moeten regelen. Ik vertel hem dat ik al gevraagd had aan de portier maar hij me vertelde dat ik dat zelf maar moest regelen…
Ik denk dat ze portier maar een tijdje in een kleedkamer moesten opsluiten bij het beest.

Zeg eens A

In Zoetermeer wonen Zappafans, Zappapristi zo u wilt. Zo'n 150 stuks ongeveer. Daarom streek de tourkaravaan vandaag neer in het Stadstheater van Zoetermeer.
Na het bekende bakkie pleur rollen de flightcases over het podium. Alles heeft een vaste plek, min of meer. De geluidstafel van 250 kilo wordt via een trek ingevlogen op zijn zaalplek, dat scheelt een stuk of zes hernia's. Ik weet inmiddels dat die tafel loeizwaar is, je kunt zeggen dat ik op dat gebied inmiddels een ervaringsdeskundige ben.
Ondertussen stoei ik vrolijk met het decor om dat op de juiste wijze in te hangen. Met de hulp van god lukt me dat uitstekend (g*dv#*d$%m*, de kabel is net te kort)
Vloeken helpt niet, maar het lucht soms zo lekker op. De "patatten" worden ook de lucht ingevlogen, spotje erop en een kind kan de bas doen, eh de was.
Rond 15.00 piept mijn telefoontje, de eerste muzikanten druppelen binnen en ze zoeken de losplaats. Na wat heen en weer gemanoevreer sta ik even later met mijn handen vol instrumenten in het dock. Erg lastig als er een vrachtwagen staat en je je dikke derriere er langs moet wringen om vervolgens via een trap op het backstage gedeelte te komen. Ook dat is rock n roll.
Ik installeer de basinstallatie en begin met stemmen. Ben ik altijd voor, stemmen. Niet met de A op 440 hertz zoals gebruikelijk maar op 441/442 omdat de vibrafoon en marimba zo gestemd staan. Een A# i.p.v. een A, of toch een A#b, een verlaagde A#, zit tussen de A en de A# in.

Na een soundcheck wordt er gegeten en tijdens de witte wijn situatie wordt er driftig verhaald over hoe vroeg men op was en waarom. Je moet iets bespreken tijdens het eten en politiek is ook zo saai. Zo blijkt dat de percussionist om 06.45 eruit was om om 07.30 te vertrekken naar een repetitie met het Metropole orkest en dat de central scrutinizer om 08.45 zijn vlonder aan het schilderen was. Dat u het ook even weet.
Na een stevig maal die gaan we terug voor een laatste soundcheck. Helaas blijkt het in-ear systeem van Frans van Deursen alias de central scrutinizer niet te werken en wordt er op het laatste moment nog een monitor uit een rek geplukt. Van pure frustatie vliegen instrumenten door de lucht maar met wederom de hulp van god (nogmaals een krachtig doch welgemeend g*dv#*d$%m*)komt alles toch nog goed.
Inmiddels loop ik met een ander in-ear systeem rond om op tijd de juiste cue te geven. Helaas blijkt ook dit systeem niet vlekkeloos te werken want ik heb geen bereik in de kleedkamers die onder het podium liggen. Toch lukt het me om op tijd acht muzikanten om me heen te verzamelen en middels het weer in werking gestelde contact met de lichtcabine stuur ik mijn boys op het juiste moment het podium op.

"This is the CENTRAL SCRUTINIZER...it is my responsibility to enforce all the laws
that haven't been passed yet. It is also my responsibility to alert each and every one of
you to the potential consequences of various ordinary everyday activities you might be
performing which could eventually lead to The Death Penalty (or affect your parents'
credit rating). Our criminal institutions are full of little creeps like you who do wrong things...
and many of them were driven to these crimes by a horrible force called MUSIC! Our studies
have shown that this horrible force is so dangerous to society at large that laws are being
drawn up at this very moment to stop it forever! Cruel and inhuman punishments are
being carefully described in tiny paragraphs so they won't conflict with the Constitution
(which, itself, is being modified in order to accommodate THE FUTURE)."

Groene limonade

De wandeling met Weekendhike voerde me zondag rondom Castricum. Een bijna thuiswedstrijd voor mij dus, en ook nog eentje die pas om 12.00 uur begon, wat erg welkom was na een thuiskomst om 02.30 die nacht. Zo had ik toch nog even de kans op een redelijke nachtrust en monter verschijn ik dan ook aan de start deze dag.
We lopen vandaag voor het goede doel, we sponseren Stichting Raja.
Een stichting die projecten voor straatkinderen in India ondersteunt. We lopen door de duinen en via wat voor mij bekende en minder bekende paadjes komen we bij onze eerste horecastop. Het is weer eens druk op Johanna’s hoeve en zoals gebruikelijk kunnen ze daar wat minder goed mee overweg. Aangezien het echter de eerste stop is en ik zeer veel behoefte heb aan koffie hou ik het in het zonnetje wel even vol.

We vervolgen onze weg door de duinen om uit te komen bij het strand. In indiana Jones houding (schoenen aan elkaar geknoopt over je schouders hangen, dus handsfree) ga ik al pootje badend verder. Het water is koud, erg koud, heel erg koud! Maar dapper loop ik door. Al met al scheelt dit thuis weer douchen en mijn maandelijkse voetenwasbeurt is nu met een week opgeschoven.
Bij het strand van Castricum gaan we weer het duingebied en via allerlei kronkelweggetje en paadjes door de duinen komen we terecht bij de stand van Raja, alwaar we getrakteerd worden op wat lekkers met groene limonade. Heb ik eerst wat bedenkingen tegen gemuteerde de Hulk limonade, uiteindelijk blijkt het erg lekker te zijn en ik slobber dankbaar een tweede bakkie naar binnen. Omdat Raja vijf jaar bestaat mogen we allemaal een mooie ansichtkaart uitzoeken. Ik pak de bovenste braaf uit het mandje wat een van de aanwezige dames doet verzuchten dat mannen gewoon de bovenste pakken terwijl vrouwen echt iets uitzoeken. Al eerder hadden we het er vandaag over dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus, of andersom, whatever, maar hierbij zijn die verschillen weer eens bewezen.
Na nog drie kilometer lopen komen we uit bij het station waar ik nog een biertje op het terras drink. Dit smaakt toch heel wat lekkerder dan groene limonade.

Roedeboei

Zaterdag voor het eerst on the road gegaan met Joe’s Garage.
Ik heb afgesproken om naar Diemen te komen om vanuit daar met de mee te rijden naar Kampen, alwaar de kick off is van deze tour. Als ik om 09.30 in Diemen arriveer staat Maxx al op me te wachten, het busje volgeladen met zijn geluidsspullen. We wachten nog even op Mark die de lichtshow bediend en als die arriveert gaan we op pad. Het is nog een eindje rijden van Diemen naar Kampen maar we doodden de tijd met on the road verhalen:

Een chauffeur belt met het verhuurbedrijf met het verhaal dat de rechterspiegel stuk is waarop geantwoord wordt: Dan vervang je hem toch even. Dat gaat wat moeilijk, mijn vrachtwagen ligt er bovenop.

Het blijkt dat de Titanic twee keer is gezonken. De eerste keer is lang geleden, de tweede keer een aantal jaar terug toen een chauffeur een vrachtwagen geladen met decorstukken voor de musical “de Titanic” in een sloot reed.

Zo bereiken we Kampen, alwaar we kunnen lossen op een groot liftplatform, bekleed met hout. De rest van de stoep is bekleed met fraaie zwarte tegels, vroeger was dit platform hier ook mee bekleed zodat het er als een fraai geheel uitzag. Helaas wogen deze tegels 2800 kilo en had het platform een laadvermogen van 3000 kilo, zodat er slecht een laadvermogen van 200 kilo overbleef. Hier is goed over nagedacht.

Na een bakkie wat de naam koffie niet verdiend laadden we uit en beginnen we te bouwen. Ik assisteer waar nodig en wordt er op een gegeven moment op uit gestuurd voor zes roedeboeien. Huh, watte… Ik herinner me de bekende grappen als je voor het eerst in de bouw komt en je naar de winkel gaat voor een vierkante gaten boor of een leerplintje. Een roedeboei is echter een bestaand iets en als ik er om vraag krijg ik even later 6 klemmen in mijn handen geduwd, waarna het decor stuk bevestigd kan worden aan de trek.

Nadat de show verder is opgebouwd volgt er een soundcheck. Dit verloopt niet geheel vlekkeloos. Er zit een brom in het systeem, vermoedelijk veroorzaakt door een aardlus. Ook ruist de headset van Frans als de Indische oceaan vlak voor een tsunami. Volgens zijn eigen zeggen dan. Gelukkig komt alles toch nog goed waarna we in een restaurant ter plaatse een witte wijn situatie creëren, gauw een pizza opslokken en weer terug gaan om nog even een laatste check te doen. Ik krijg een headset aangereikt en hou zo contact met Mark, die in de lichtcabine zit. Van hem krijg ik vijf minuten voor aanvang een teken waarna ik de muzikanten om me heen verzamel, na één minuut komt ernogmaals een teken en keurig op tijd stuur ik ze het podium op, dit herhalen we na de pauze nog een keer.

De show zelf zag er goed uit, voor zover ik dat kon overzien vanuit de coulissen. Na de show en het afbreken daarvan wordt de terugreis aanvaard en om 2.30 stap ik mijn huis weer binnen. Een mooie dag zo, en er volgen er nog 10.

padapparaat

Vandaag zijn Peter met toetsen (hij had ze niet mee) en ik naar bevrijdingspop in Haarlem geweest.
Voordat we bevrijdingspop bereikten moesten er nog wel de nodige hindernissen genomen worden. We troffen elkaar in de trein en zo reisden we naar Haarlem. Na een kort bezoek op het station aan een vetsmelterij aldaar liepen we de meute achterna om uit te komen bij…
Precies een terras.
En wat is er nou heerlijker dan lekker in het zonnetje te zitten op een terras met een glas bier voor je neus terwijl je de wereldproblematiek oplost en passant het passerende vrouwvolk bewonderd. Mannenvolk bewonderen doen we niet aan, dat lieten we vandaag over aan de ober van onbestendige afkomst die zo ruig was als een bos uien. Niks mis mee zolang hij maar bier brengt, en daar schort het een beetje aan. Hij heeft de uitstraling van een depressief figuur die baalt dat hij moet werken met dat mooie weer. Had hij maar een vak moeten leren. De Toets en ik worden eigenlijk liever bediend door zijn vrouwelijke collega met ogen om in te verdrinken en een knuffelfactor 12 in de schaal van 1 t/m 10. Helaas blijkt dat zij eigenlijk alleen binnen werkt maar ze springt af en toe even buiten bij omdat haar ruige collega het blijkbaar niet meer aankan. Zoveel drinken de Toets en ik nou ook weer niet.

Was het plan in eerste instantie om een biertje te drinken op het terras en dan door te lopen naar het festival terrein, spoedig herzien we onze plannen want ondanks dat de bediening niet zo geweldig is, is onze plek dat weer wel. Heerlijk in het zonnetje in een comfortabele stoel lachen we wat af deze middag, ondertussen alles goed in de gaten houdend.
En dat is maar goed ook, want terwijl we lekker zitten zien we een winkelier zijn oud papier buiten zetten waar prompt een baldadige festivalganger een vuurtje van maakt. Terwijl de Toets binnen een emmer water gaat halen om zo Haarlem te redden van een grote brand maak ik ondertussen een praatje met de buurvrouw die zojuist aangeschoven is. Ik stel haar op haar gemak en vertel haar dat de brand zo geblust zal zijn. Opgelucht toont ze mij een stralende prodentglimlach en bestelt een witte wijn. Als het kleine brandje geblust is en de Toets en ik eigenlijk wel een biertje verwachten van de eigenaar voor ons kordate optreden gaat de winkelier gewoon door met het buiten zetten van zijn oud papier. Blijkbaar lopen zijn zaken niet zo goed.

Even later besluiten de Toets en ik om toch nog even naar bevrijdingspop te gaan, dit mede ingegeven door het feit dat de zon na zo’n twee uur toch wat gedraaid is en we nu in de schaduw belanden. Bovendien, als je besluit om naar Bevrijdingspop te gaan moet je er ook zijn geweest, al is het maar vijf minuten.
Veel langer zijn we er dan ook niet geweest en ik kan er kort over zijn.
Een hoop herrie op een grasveld.

We besluiten terug te lopen naar het station om daar te beginnen aan een bewogen treinreis. In een bomvolle trein vinden we op het balkon nog net een plekje op het balkon, vlakbij een wc waar een lucht uit komt die je normaal nog niet aan treft in een ammoniak fabriek. Wat opvalt is dat er alleen dames gebruik maken van dit stinkhok wat de naam toilet nog niet verdient, waarmee dus bewezen is dat het vooral die stinkwijven zijn die ervoor zorgen dat het toilet vervuilt raakt. Ik raak nog even aan de praat met een meisje over de voordelen van de plastuit alias trompet. Ze vertelt dat die op ieder festival wel aanwezig zijn behalve in Haarlem. Ze gaat toch de wc in om er vijf minuten later weer uit te komen, aanmerkelijk witter om haar neus en dat was geen poeder dit keer. Om dit stuk niet helemaal te doen verzanden in een pies – en poeppraatje doe ik er verder het zwijgen toe betreffende dit onderwerp. Wat me wel opvalt is een reclame voor een padapparaat, niet te verwarren met een padadapter. Je schijnt tegenwoordig ook cappuccinopads te hebben voor je padapparaat. Ik heb wel eens gehoord van een oversteek plaats voor padden, een padden tunnel. Maar een padapparaat met cappuccinosmaak is nieuw voor me. Is dat net zoiets als kikkerbilletjes in champignonsaus?

Weinig zon en veel behang

Vanavond weer gerepeteerd, “helaas” zal ik er hierna in ieder geval twee weken niet bij zijn. Helaas tussen aanhalingstekens, ik ga immers mee met de laatste tournee van Joe’s Garage, waar ik erg veel zin in heb.
Daarom besloot ik om, in het kader van afbouwen, vanavond alleen The Black Pearl mee te nemen en liet ik de fretloze bas thuis. Het scheelde wel een hoop gesjouw maar ik greep toch wel mis tijdens een nummer als So What van Rich Wyman. Volgende keer neem ik haar gewoon weer mee. Nou ja, over een paar weken dan uiteraard.

Het repeteren ging erg goed vanavond. Ik kon gewoon lekker mee bleren zonder nadelige gevolgen. Waarschijnlijk ging het vorige week toch minder lekker omdat er geen bier was. Tenslotte zijn we een rock band.
Wel hebben we ons verwonderd over de vondsten van sommige tekstschrijvers. Wat dacht u van een zin als:
Weinig zon en veel behang.

Hoeveel zou Huub van der Lubbe gedronken hebben om op dit soort zinnen te komen? Om nog maar te zwijgen over natte ramen. Heeft het nou geregend, is het condens of was het een ordinaire wildplasser?
Toch blijft de Dijk wel een goede band en is het zeker geen straf om er een nummer van te spelen.
Aan het eind van de repetitie hebben we drie nummers achter elkaar gespeeld zonder een pauze of overleg dat die noot daar niet op zijn plaats was. Dat ging goed. Al met al hebben we nu zo’n negen nummers waarvan sommige al erg goed gaan en andere nog wat extra aandacht behoeven om de puntjes op de i te zetten.

Ik zal mijn medemuzikanten en het repeteren toch wel erg missen, de komende twee weken.

Het voordeel is wel dat ik nu een kijkje kan nemen hoe het er nu echt aan toe gaat bij een rockband on tour. Eens kijken of het waar is wat er wordt beweerd over vrouwelijke groupies die van alles doen om aan een kaartje te komen....

Joe's Garage

Vanaf zaterdag tourt Egon Kracht & the Troupe weer door Nederland met de voorstelling van Joe's Garage, van Frank Zappa.

"Joe’s Garage dateert uit 1979. Het gaat over een jongen die niets liever wil dan gitaar spelen. Maar de kerk, de overheid of de buurvrouw houden hem tegen. Een triest en aangrijpend verhaal. Onder muzikale leiding van Egon Kracht én met toestemming van de Erven Zappa is The Troupe er in geslaagd de uitvoering van Joe’s Garage ver voorbij het nostalgisch gehalte te tillen. Dat komt door een sterke bezetting met, naast de virtuoze musici van The Troupe, Jeroen Zijlstra in de rol van Joe en een zeer sterke Frans van Deursen voor de vocale partijen van Frank Zappa.

Ook de thema’s en personages van Joe’s Garage zijn voor een groot deel onverminderd actueel en tegelijk bizar en absurd, de combinatie waar Zappa patent op had. De voorstelling blijkt hierdoor ook zeer geschikt voor bezoekers die het werk van Zappa niet kennen.

De samenstelling van The Troupe voor Joe’s Garage: Frans van Deursen (zang), Jeroen Zijlstra (zang, trompet), Milan Kracht (gitaar), Jan-Peter Bast (keyboards), Murk Jiskoot (percussie), Freek Kroon (drums), Rutger Molenkamp (tenorsaxofoon), Egon Kracht (bas)."

Ik ben gevraagd om mee te gaan met deze tour, omdat er tijdens zo'n tour nu eenmaal een hoop moet gebeuren. Denk hierbij aan het assisteren bij het opbouwen en afbreken van licht en geluid, het regelen van een goed restaurant voor de heren musici, de verkoop van CD's in de hal van de verschillende meewerkende artiesten en duizend en één regeldingen. Ik heb er heel veel zin in!


6 mei Stadsgehoorzaal Kampen
9 mei Stadstheater Zoetermeer
11 mei Orpheus Apeldoorn
13 mei De Tamboer Hoogeveen
16 mei De Lawei Drachten
18 mei De Regentes Den Haag
19 mei Theater a.d. Schie Schiedam
20 mei De Flint Amersfoort
23 mei De Vest Alkmaar
27 mei Zaantheater Zaandam
30 mei Schouwburg Velsen IJmuiden

René’s Bass Repair Shop II

Mocht ik vorige maand nog de bas onder handen nemen van de bassiste van Nefeli, vandaag was het de beurt aan de bas van Egon Kracht, bassist van Egon Kracht & the Troupe.
Deze bas, een squier P bass special moest voorzien worden van nieuwe snaren. Kies jij maar wat uit, was de opdracht. Dit basje heb ik dus voorzien van een set elixers, snaren met een nanoweb coating. Gaan tot vijf keer langer mee. Zelf heb er goede ervaringen mee. Ik heb met een setje drie jaar gedaan, terwijl een normale set snaren bij mij na een half jaar toch echt aan vervanging toe zijn.
Ik heb de snaren vervangen, helaas moest ik de snaarhoogte zo laten. Zelf is hij hier erg tevreden mee. Ik vind het meer een pijl en boog bas maar smaken over speelgenot verschillen nu eenmaal.

Het is goed om te merken dat ik blind vertrouwen krijg als het gaat om het mij toevertrouwen van basgitaren. Tenslotte is Egon Kracht niet de minste bassist van Nederland.
Ik ben benieuwd wanneer Marcus Miller voor de deur staat.

Shit happens

Regelmatig wordt mijn tuin bevolkt door vogels en inmiddels heb ik een aantal vaste bezoekers. Twee tortelduiven vliegen regelmatig even aan en ook een merel weet de weg goed te vinden naar mijn tuin. Daarnaast heb ik al paar maanden regelmatig een groep mussen op bezoek. Heel bijzonder, temeer daar deze vogels hard op weg zijn om zeldzaam te worden, als ik de berichten mag geloven althans.
Gelukkig weten ze mijn tuin nog te vinden en regelmatig zit er een groep van zo'n 20 mussen te kwetteren op het randje van de schuur, verscholen tussen de klimhortensia en de vuurdoorn. Regelmatig wordt ik getrakteerd op een mooi concert. Dat ze dit ook op zondag geven, ver voor de normale zondagse opsta tijd neem ik op de koop toe.

Het heeft echter wel een nadeel. Ik vind het niet erg dat ze me trakteren op een koffieconcert ver voordat de koffie klaar is, maar mussen nemen het niet zo nauw met hygiëne. Die wippen even hun staart op en flats, daar ligt weer een verse...
Hier kwam ik achter toen ik laatst mijn fiets uit de schuur wilde pakken en ik iets te haastig de schuurdeur wou open doen en daarbij pardoes in een hoop vogelpoep greep die een mus daar blijkbaar net op de deurklink gedropd had.

Shit happens

Zeist

Koninginnedag 2006, terwijl ik me een pad baan door de uitgestalde zooi van een ander die hoopt rijk te worden door de verkoop van zijn afgedankte troep vraag ik me af wat een volwassen iemand bezielt om getooid met een oranje kroon, indianenpruik of string deze dag door te brengen met het kijken naar mensen die er nog oranjerder (dat woord is onbekend bij de dikke van Dale) uitzien als zichzelf. Het zal allemaal wel, zelf ben ik niet zo’n fan van het koningshuis maar ieder zijn plezier natuurlijk.
Zelf ga ik vandaag met Weekendhike een rondwandeling maken rondom Driebergen-Zeist.
Voor mij een wandeling met een nostalgisch tintje, ik heb heel wat gelukkige jeugdherinneringen liggen daar. Mijn opa en oma hebben er vroeger gewoond en ik heb er heel veel schoolvakanties doorgebracht. Al met al heb ik er zeker twee jaar gelogeerd.

Na een voorspoedige treinreis arriveer ik op station Driebergen-Zeist, en langzaam druppelen mijn mede-Weekendhikers binnen en gaan we op pad. In het begin komt de omgeving me nog wat onwennig voor. Wel is het weer een hele leuke groep en ik vermaak me prima. Via wat onverharde en verharde weggetjes tussen de weilanden door lopen we richting Zeist. Na amper 100 m voelden we de eerste regendruppels. Gedurende de dag bleek het met de regen heel erg mee te vallen. Af en toe een heel klein buitje, één donderklap maar ook veel zon.Na een tijdje komen we bij Slot Zeist terecht en deze plek herken ik zeker. Hier heb ik wel de nodige voetstappen liggen rondom het slot. Helaas is het slot gesloten wegens een verbouwing. Ik kan me herinneren dat het vroeger regelmatig openstond voor publiek, toch eens navragen of dat ook zo is.
We lopen verder richting Slotlaan, het bruisende hart van Zeist waar vandaag van alles te doen is. Gelukkig slaan we na een korte blik op wat dansmariekes die een voorstelling geven van niet-synchroon dansen rechtsaf en door het woelige uitgaanscentrum van Zeist lopen we richting een park waarna we uitkomen bij het hertenkamp, ook deze plek is me niet onbekend. We lopen we verder, helaas blijkt een verder opgelegen restaurant pas om 16.00 uur open te gaan zodat we besluiten om even te pauzeren bij een parkje met wat moeflons. In tegenstelling tot de herten, die erg schuw zijn, komen de moeflons ongeneerd even neuzen, kijken of er nog wat te halen valt voor ze. Dat valt tegen, mijn bammetjes peuzel ik zelf wel op. We gaan nu op weg richting de Piramide van Austerlitz. Een monument ter nagedachtenis aan de slag bij Austerlitz in Tsjechië. Het heeft wel wat weg van een vuurtoren maar wie plaatst er nou een vuurtoren in het bos? Zeker om de bosbrand te signaleren?

Vlak voorbij dit fallussymbool ligt een kleine kermisje annex attractiepark, deze is in de afgelopen 20 jaar niet of nauwelijks veranderd zodat het geheel er wat verloren bij ligt. Toch kom ik vele bekende voorwerpen tegen zoals het waterballenkanon en de botsautootjes. In een nabij gelegen restaurant geniet ik van een pannenkoek, nou ja genieten… Zo te proeven heeft ie niet lang genoeg in de magnetron gelegen want hij is wat lauw.

Verder gaat de wandeling weer die voor mij doorspekt is met veel o, ja momenten, afgewisseld door veel natuurschoon. We komen uit bij een heideveld waar wat schapen rondlopen, angstig lopen ze weg als ik ze probeer te lokken met het toverwoord shoarma. We besluiten nog even te gaan liggen in het zonnetje. Ondanks dat het geen duinpannetje is zijn dit toch ook prima rustplekken, en al spoedig ligt het dreamteam van Weekendhike languit.
Na een halfuurtje liggen en verhalen gaat het verder richting de laatste stop, alwaar afscheid genomen wordt. Samen met Judith trein ik naar huis, zij woont in Haarlem dus we reizen samen op. Op station Utrecht missen we net onze trein wat ons noopt tot een extra cafe bezoek.

Even gaat Judith weg met de mededeling van een sanitaire stop, zo terug, zegt ze nog. Gelukkig maar want anders had ik nu met twee rugzakken en een jassen gezeten. Wel zie ik gelijk een filmscenario ontstaan van hoe je even iets gaat drinken met een verder onbekende dame die vervolgens verdwijnt. Na een lange zoektocht weet ik haar dan te redden uit de handen van een groep bloeddorstige rovers om haar haar tas en jas terug te geven. Zover komt het niet want ze is weer gauw terug.

Gelukkig gaat er na een half uur weer een trein en in Haarlem zeggen we gedag, zij is thuis, ik bijna. Helaas voor mij blijkt de trein naar Beverwijk vol te zitten met mensen die iets te veel genoten hebben van de oranjeboom en oranjebitter en de sfeer is wat grimmig. Gelukkig bereik ik zonder kleerscheuren Beverwijk, ervan overtuigd dat ik de goede beslissing heb genomen door deze koninginnedag lekker te gaan hiken.

Net niet lekker

Of het nou kwam omdat er geen bier was vanavond of omdat ik heb aangekondigd binnenkort waarschijnlijk twee weken niet te kunnen repeteren i.v.m. andere verplichtingen (waarover later hopelijk meer), maar het repeteren met Kneiper liep niet zo gesmeerd vanavond als anders.
Al bij binnenkomst bleek dat de back-line waar we normaal over spelen niet aanwezig was, maar we wisten hier en daar nog een versterker te scoren en het is inmiddels bekend dat je ook kunt bassen over een keyboardversterker. In juni komt het vakantiegeld binnen, wat zal ik en de band blij zijn als ik straks wat knaps heb staan. ook de zanginstallatie gaf wat problemen. Het kraakte en piepte, ondanks dat de microfoon dit keer voorzien was van nieuwe batterijen.
Beuken we normaal als een kudde olifanten in de paartijd door de oefenruimte, dit keer liep het niet zo lekker als anders, al weet ik niet of de mede Kneipers dit ook zo ervaren hebben. Misschien lag het wel gewoon aan mij. Zijn er dan ook nog lichtpuntjes te melden over deze avond? Tsja, het is maar hoe je het bekijkt. Als ik vermeld dat ik een paar zanglijnen meegebruld heb zal er ongetwijfeld wel een sceptische anonymous zijn zal beweren dat het daaraan lag dat ik vanavond niet lekker gespeeld heb. Op het ogenblik zijn mijn stembanden dan ook ietwat zoek maar ach, het is rock ’n roll en stembanden groeien vanzelf weer aan.

Feit is dat er nog wel stevig gerepeteerd dient te worden alvorens we daadwerkelijk toe zijn aan het betreden van een podium. Gelukkig hebben we nog even te gaan.

Stalker

Of het nu komt door de stukjes die ik zo af en toe hier post, het feit dat ik de bassist ben van Kneiper, ik een vrouwenhart gebroken heb of omdat ik ergens mijn telefoonnummer heb laten slingeren weet ik niet, maar ik heb tegenwoordig een stalker.

Zelf dacht ik dat stalken alleen voorkwam bij beroemde mensen maar ook mij weten ze tegenwoordig al te vinden. Wellicht leest u binnenkort in de Prive dat ik ben gesignaleerd in het woelige uitgaansleven van Amsterdam in het gezelschap van een rondborstige babe.

Maar hoe dan ook, ik heb sinds een week een stalker die mij op de meest ongelegen tijdstippen belt om vervolgens niks te zeggen. Meestal belt hij mij op mijn vaste nummer maar ik ben ook al eens benaderd op mijn mobiel nummer door de meneer of mevrouw die op het laatste moment toch erg verlegen blijkt te zijn en dus besluit om niks tegen mij te zeggen.
Heel vervelend allemaal. Ook als ik niet thuis ben zet deze onzalige persoon zijn praktijken voort want bij iedere thuiskomt knippert het lampje wat aangeeft dat iemand mij geprobeerd heeft te bellen.

Het enige wat een stalker wil is aandacht en op deze manier besteed er in dit logje toch even aandacht aan. Heeft hij of zij toch zijn five minutes of fame gehad. Verder wens ik hem/haar vanaf deze plaats rottende lichaamsdelen en andere enge ziektes toe, gevolgd door een tongzoen van Jos Brink.

Ik ben benieuwd wanneer ik in de Prive lees dat ik ben gespot met wat voor babe dan ook, dat lijkt me dan wel weer gezellig. Niet dat ik in de Prive sta, maar die date met die babe natuurlijk.

Nutteloos onderzoek

Recent wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat
A: Het meeste van je gesnipperd ui naast de pan valt als je de snijplank te schuin houdt.
B: Mijn heerlijke stoofpot met tomaat, paksoi en cashewnoten nu bijna geen ui bevat.
C: Je daarna je gasfornuis schoon moet maken.

Zou ik voor dit onderzoek nu subsidie op Europees nivo aan kunnen vragen?

Wonderful live

Tijdens het eten vanavond in een niet nader te noemen pizzeria in Wijk aan Zee lieten mijn mede disgenoten zich ontvallen dat ze erg nieuwsgierig waren naar mijn verslag van deze dag.
Oke, jongens en meisjes, hier komt ie.

Vandaag mochten wij (Peter met stokjes, Kinky keyman, Yvon en ik) getuige zijn van een optreden van Moon, o.a. bekend van het zangwerk van Kneiper. Vandaag gaf zij, in het kader van een presentatie van div. zangleerlingen, een presentatie. Zoals altijd werd ik weer keurig opgehaald en om 12.00 stoven wij gezamenlijk naar Alkmaar. Na een terrasje lieten wij Moon achter met de belofte om op tijd terug te zijn voor haar performance en ging de rest gezamenlijk Alkmaar in om te belanden bij het biermuseum in Alkmaar, alwaar genoten werd van een versnapering. Het was erg onrustig in Alkmaar, dit kwam door de wedstrijd AZ-Groningen. Het bezoek wat wij brachten aan Alkmaar zal hier niets mee te maken hebben gehad. Zoals bekend gedragen wij ons in de regel keurig.

Na terugkeer in de plaats waar wij Moon achterlieten werden we uitbundig begroet door een groep zonnekinderen. Zonnekinderen is een geuzenaam voor mensen met het syndroom van Down, soms ook mongolen genaamd. Zelf vind ik dit zonnekinderen, immers, ze zien het leven van de zonnig kant (meestal) en ik kan erg genieten van hun capriolen (doe je wel je broek goed omlaag tijdens het plassen). Na een kort rondje voorstellen, hallo, hoe heet jij. Gingen zij naar hun voorstelling toe en bleven wij achter op de gang. Gelukkig ging voor ons daarna de zaal open en konden we genieten van enkele fraaie performances. Moon was echt top vandaag. Zij bracht het nummer ‘Wonderful Live”ten gehore van Mathilde Santhing. Ik heb diep respect voor Moon hoe ze dit nummer ten gehore bracht. Het getuigt van lef om dit zo te brengen ten overstaan van zaal vol mensen.

Daarna werd het tijd om eens flink te feesten. Het is heerlijk om te merken hoe we met elkaar omgaan. Ik weet dat de beide Peters, Moon en Yvon elkaar al een tijdje kennen. Maar ze laten mij de ruimte om hier heel gemakkelijk in te voegen. Hun vriendschap en warmte die ik vandaag weer mocht ontvangen ontroert me en ik voel me helemaal thuis in dit gezelschap.
We zijn vandaag weer naar de Instuif geweest alwaar “Valse hoop”optrad. We hebben lekker zitten bieren en daarna zijn we wezen eten in de al eerder genoemde pizzeria alwaar de nodige capriolen uitgehaald werden. Tijdens het eten hebben Moon en ik besloten om dit jaar de zon op te zoeken in haar stoere zwarte auto met rode bekleding, de rest mag niet mee want die zijn al op wintersport geweest. Tussendoor hebben we nog lekker gegeten en de bediening was zo blij met ons dat we spontaan nog een borrel van het huis kregen. Al met al heb ik weer genoten van een heerlijke dag met geweldige mensen om me heen.

Dank jullie wel dat ik dit heb mogen meemaken, het was top vandaag!

Schuttingtaal

Ik had vandaag met Eva afgesproken om eens lekker uit te waaien aan het strand te Wijk aan Zee en zo geschiedde. Was het weer gisteren nog veelbelovend, vandaag werden we geteisterd door een zongebrek en een windoverschot. Ik had me al ingesteld op terrasbezoek en zandtaartjes maken in een duinpan, maar dat zat er vandaag helaas niet in. Na een koffie in de huiskamer van Wijk aan Zee, Hotel Sonnevanck, werd er toch maar even koers gezet naar het strand om aldaar een frisse neus te halen. Zelf vind ik het strand zo een stuk aantrekkelijker om te vertoeven, het is dan immers een stuk rustiger. Maar algauw werd er koers gezet naar een strandtent om daar een biertje te pakken. Helaas was de bediening hier niet helemaal top. Eva bestelde een klein biertje maar kreeg een emmer gepresenteerd waar de gemiddelde alcoholicus nog een hele kluif aan zou hebben, ik vraag me af wat er in deze tent onder een groot biertje verstaan wordt, wellicht dat ze iets serveren met de omvang van de Noordzee. De mij getapte Palm was echter prima.
Helaas kwam de bestelling van het stokbroodje niet helemaal door, maar na lang aandringen slaagde men er toch in om ons ook deze versnapering doen toekomen.

Na Eva te hebben uitgezwaaid die met de bus was gekomen vertrok ik op de fiets. Groot was mijn ontzetting toen ik bij thuiskomst een bekladde schutting aantrof. Een onbekend gebleven held vond het nodig mijn schutting te voorzien van de nodige bewoordingen die ik omwille van de goede smaak niet zal herhalen. Het was met recht schuttingtaal, maar waarom dat nou weer uitgerekend op mijn schutting geplaatst dient te worden is mij volstrekt onduidelijk. “Gelukkig” bleek het uitgevoerd te zijn met krijt, zodat het zich makkelijk liet verwijderen. Waarschijnlijk iemand die te oud is voor stoepkrijt maar te jong is om een spuitbus verf te betalen.

Ik hoop dat het hierbij blijft en dat deze onzalige persoon het niet alsnog in zijn hoofd haalt om het nu met verf of zo te proberen. Het krijt liet zich met wat water en zeep wel verwijderen, ik vrees dat het met verf wat moeilijker wordt.

Vandaag even niet

Ik heb een heerlijk leven, soms zelfs zeer aangenaam, zoals nu bijvoorbeeld:
Onverwacht een vrije middag en het zonnetje schijnt. Ik ga eens lekker in de zon op mijn terras zitten. Ik kijk wat om me heen en zie dat er nodig wat moet gebeuren aan de tuin. De klimhortensia en de vuurdoorn moeten nodig gesnoeid en ook het onkruid tiert hier en daar alweer welig. Maar vandaag even niet. Vandaag ben ik vrij. Lekker even peinzen over alle dingen die ik nog moet doen en die ik nog zou willen doen, maar dan niet gelijk vandaag natuurlijk. Ik zit lekker in het zonnetje en geniet van mijn vrije middag.

Ik heb nog een lekker flesje wijn liggen, zal ik hem vast opentrekken?

Natte ramen

Omdat gitarist René waarmee ik normaal mee rij vanavond verhinderd was, werd ik deze avond opgehaald door Peter (met stokjes) om eerst te eten bij Peter en Moon thuis om daarna door te gaan naar de repetitieruimte. Via wat kruip door, sluip door verkeer bereiken we hun huis alwaar heerlijke etensgeuren ons tegemoet walmen. Na een hartelijk, Hallo schat, we zijn thuis, volgt een korte kennismaking met een grote hond (brr) en kat en nog een kat die na morgen een jeweetwel kat zal zijn en bezichtigen we het drumhok van Peter waarna we aanschuiven. Wat is het toch lekker als er voor je gekookt wordt. Zou dat de reden zijn dat er zoveel mensen trouwen? Ik ga het toch eens overwegen ;-)

Na een heerlijk maal gaan we richting oefenruimte alwaar we vanavond wat nieuwe nummers gaan uitproberen waaronder “Ik kan het niet alleen”van De Dijk. Natte ramen is een stukje wat in de tekst zit, dit wordt deze avond wel erg letterlijk genomen. De condens staat op het raam en de rock ’n roll druipt er weer vanaf vanavond. Of dit nu komt doordat ik in dit stuk wat ruimte krijg om eens lekker te slappen weet ik niet, maar dit wordt mijn nieuwe favoriet, naast “My Sacrifice” van Creed natuurlijk.
Het wordt tijd voor het volgende nieuwe nummer, “In the Shadows” van Rasmus. Zowel het nummer als de band zijn mij onbekend, maar het heeft wel een heerlijke bassgroove, die ik samen Peter Keys even uit zoek. (Peter Keys zoekt hem uit, ik drink ondertussen even een biertje)

Net als het echt lekker begint te lopen, landt er een helikopter in de oefenruimte. Althans, zo klinkt het. Even wordt gevreesd voor een uitrukkende traumahelikopter en om e.e.a. sfeervol te ondersteunen wordt spontaan “Goodnight Saigon” ingezet van Billy Joel. Gelukkig blijkt het nogal mee te vallen, het zijn de batterijen van de draadloze microfoon die op blijken te zijn. Er zaten pas nieuwe batterijen in en we vragen ons af wat Moon, onze zangeres, doet met al die batterijen. Daar ze echter erg lekker gekookt heeft voor mij en Peter vanavond besluit ik voorzichtig te zijn met voor de hand liggende opmerkingen over vrouwen en batterijen. Peter is minder voorzichtig, hij is dan ook al een tijdje met haar getrouwd.

Na afloop krijg ik een lift van de andere gitarist, Johan, die me weer keurig thuis brengt. Ik voel me heel bijzonder dat er zo met me om gegaan wordt. Het is toch wel erg luxe om telkens weer gehaald en gebracht te worden.

Opvolger Bergkamp bekend

Zojuist is in de tiende minuut van de halve finale Champions League tussen Arsenal - Villareal de opvolger gespot van de bij Arsenal vertrekkende Spits Dennis Bergkamp.
In die tiende minuut liep daar plots een eekhoorn over het veld, blijkbaar wist hij niet dat je behoort te warmlopen naast het veld en niet over het veld. Waarschijnlijk werd hij daarom in de achttiende minuut weer gewisseld. Nog onbekend is het jaarsalaris en rugnummer van deze vier benige en dus zeer snelle spits.

Hollands kustpad

Vandaag ben ik met Weekendhike wederom op stap geweest. Dit maal werd er een stuk van het Hollands Kustpad gelopen. Een thuiswedstrijd voor mij, aangezien de start in Beverwijk is. Al op het station zie ik de nodige bekenden van Weekendhike aankomen. Gelukkig ook weer wat nieuwe gezichten erbij, voor mij althans. Dat zullen zij ook wel gedacht hebben, kijk, een nieuw gezicht. Na het uitwisselen van de beleefdheden variërend van, aangenaam, ik ben René, tot hé hallo, hoe is het met jou, gaan we op pad. Met een aantal Weekendhikers ben ik vorige week zondag nog op pad geweest en al gauw pakken we het gesprek op waar we afgelopen zondag gebleven waren. Men informeert naar de band en wanneer de eerste optredens zijn en al spoedig valt de rest van de groep in. Goh wat leuk, speel je in een band, wat doe je?
Uiteraard kan ik het niet laten om met verve te vertellen over Kneiper, immers, waar het hart van vol is loopt de mond van over. En zo keuvelend gaat het op weg richting Wijk aan Zee. Via wat kruip door, sluip door komen we in het duingebied rondom Corus, en zolang je Corus in de rug houdt ziet het er fraai uit. Spoedig stuiten we op een genetisch gemanipuleerde paashaas, zou het door Corus komen? Ik heb nog nooit een paashaas gezien met een lengte van 1.80, maar het is wel handig voor het kerstdiner. Helaas heeft deze paashaas de eieren wel erg grondig verstopt want ze zijn niet te vinden. Later op de dag wordt dit echter meer dan goed gemaakt door een van de drie Judithen die chocolade eitjes gevuld met bananencrème mee blijkt te hebben.

In Wijk aan Zee wordt een bezoek gebracht aan het vermaarde Sonnevanck alwaar genoten wordt van de bekende cappuccino met appelgebak. Bij andere Hikers vindt de thee gretig aftrek en druk verhalend dat Andre Hazes echt niet kan en dat Iron Maiden cool is zijn we spoedig voldoende gelaafd om aan het volgende deel van de trip te beginnen. Deze voert ons de duinen in en onder het genot van een weldadig zonnetje lopen we een donker bos in. Hadden we het eerder al over de paashaas, dit bos doet de verbeelding parten spelen want al spoedig passeren achtereenvolgens een niet van rechts komende Grote Smurf, Roodkapje, De grote boze wolf, Bor de Wolf en Ed en Willem Bever ons pad. Na een tijdje belanden we gezamenlijk in een zonnige duinpan waar we heerlijk gestrekt gaan, onder het genot van de eitjes van Judith. Na een half uurtje lekker te hebben gelegen ( het dreamteam van Weekendhike) gaan we weer op pad. Hier stuit ik op een klein probleem, mijn knie zegt krak, en ik zeg een woord wat ik omwille van de gevoelige lezers niet zal herhalen, maar lastig is het wel. Zoals altijd houd ik mijn poot stijf en zo hobbelen we vrolijk verder door een indrukwekkend landschap. Het gaat nu richting Castricum en even wordt ik weer aangewezen als stagiaire kaartlezer, om zodoende bij een goede horecagelegenheid te eindigen, alwaar de nodige trekhaken geprobeerd worden, uit de eerste komt witbier, uit de tweede Amstel en uit de derde Affligem. Na een trappist ga ik overstag voor een van de trekhaken en geniet ik na met affligem. Al doende vrolijk keuvelend komt de tweede Weekendhike groep van die dag er ook aan gelopen en zoetjes aan gaat de een na de ander naar huis.

Stephan, de kaartlezer van vandaag en ik blijven als laatste over. Ik zal ook niet als laatste overblijven. Wij besluiten deze dag af te sluiten met een etentje en genieten achtereenvolgens van drie soorten soep ( de Weekendhiker heeft immers stevige trek) en een schotel sparerib waar we onze vingers bij aflikken.
Helaas zien we de trein voor onze neus wegrijden en besluiten de bus naar Beverwijk te pakken. Hier nemen we afscheid van elkaar, maar niet zonder de belofte elkaar gauw weer te treffen.

Diggin the Groove

Vandaag mocht ik met Peter (met stokjes) en Moon mee naar de Instuif alwaar een optreden plaatsvond van Diggin the Groove plaatsvond. Een swingende band die mij erg deed denken aan Earth, Wind and Fire, en daar is op zijn tijd, helemaal niets mis mee. Denk maar een vette groovende baspartij ondersteund door een strakke drumpartij en een vette blazerssectie en u begrijpt dat mijn zondagmiddag niet meer stuk kon. Zeker niet toen wij op het terras aldaar konden genieten van kostelijke gerstenatjes en passerende spaghettibandjes.
Helaas dachten meer mensen zo over het geboden vertier want het was enorm druk, toch hebben we nog even lekker lopen swingen. Toen ik even de aardappels wou afgieten bleken de pisbakken zo hoog geplaatst dat ik op mijn tenen moest staan wilde ik niet op mijn eigen schoenen pissen.
De vreugde werd compleet toen wij na afloop besloten om bij mij thuis nog even na te genieten van een pizza en een glas rode wijn.
Nadat ik mijn paleis mocht tonen aan de visite werden er een paar lekkere pizza’s bezorgd en onder het genot van een goed glas werden deze versnaperingen verorberd, onder het genot van een goed gesprek. Ik heb wederom genoten van deze dag in dit gezelschap en hoop dat er nog veel van dit soort dagen mogen volgen.

Aus Liebe

Vanavond mocht ik met Erica en Jaap mee naar de Meervaart in Amsterdam, of mochten ze nou met mij mee? In ieder geval zijn we naar de Mattheus Passion geweest van Egon Kracht & The Troupe. Vanavond was de officiële CD presentatie, of eigenlijk, de tweede officiële CD presentatie. Immers, in 2003 verscheen er al een CD van dit bijzondere muziekstuk. Deze is echter bijna uitverkocht en omdat de voorstelling dermate gegroeid is in zowel vorm als muzikale bezetting werd het tijd voor een nieuwe CD, genaamd Aus Liebe
Ik heb er inmiddels al veel van gehoord, daar ik vlak bij het vuur zit en dus wel wat meegekregen heb van repetities en ook hier en daar mijn oor te luisteren mocht leggen tijdens het afmixen van deze CD. Vanavond heb ik het echter voor het eerst in deze bezetting live mogen aanschouwen en wederom ben ik diep onder de indruk van het muzikale meesterschap van deze bassist en zijn band. Hier kan ik intens van genieten. Zoveel muzikaal meesterschap waar de spelvreugde vanaf spat.

In deze alternatieve en instrumentale bewerking van de Mattheus Passion wordt veel weggelaten, maar wordt het werk van Bach wel met respect behandeld. Zelf vind ik de orginele versie te zwaar naar mijn smaak, maar van deze uitvoering kan ik intens genieten. In een bezetting van contrabas, viool, gitaar, trompet, rieten, percussie en hammond orgel wordt een prachtige prestatie neergezet.
ik kan er uitgebreid over vertellen maar u kunt beter zelf oordelen. Bestelt u daarom hier deze CD.

Zelf heb ik deze versie de afgelopen vijf jaar mogen aanschouwen en zien groeien tot wat het nu is. Ieder jaar heb ik het wel een keer live mogen aanschouwen. Zou ik nu in aanmerking komen voor een kruisje?

Te koop: mijn TV, bijna niet gebruikt

Ik dacht dat we alle triestigheid op tv nu wel zo’n beetje gehad zouden hebben en het weer eens tijd zou worden voor wat knappe programma’s. Helaas, niets is minder waar.
Na achtereenvolgens te hebben mogen genieten van programma’s als Big Brother, de Bus, Big Diet en Idols en weet ik wat voor ellende nog meer kun je op het ogenblik genieten van een programma dat luistert naar de naam Temptation Island.
Een absoluut dieptepunt in de Nederlandse TV waarin kandidaten, die eigenlijk tegen zichzelf in bescherming zouden moeten worden genomen hun relatie kunnen testen. De deelnemers, m/v, met een IQ wat zelden de gemiddelde temperatuur in het vriesvak overstijgt, bestaat uit diverse stelletjes die bij aankomt gescheiden worden. Het ene eiland, vol met jongetjes die versierd worden door mooie meisjes wier IQ kleiner is als hun cupmaat, en op het andere eiland de meisjes, die weer verleid gaan worden door jongetjes met een IQ die kleiner is als de inhoud van hun te kleine zwembroek. Regelmatig worden er dan beelden vertoond waarop Sjonnie ziet dat zijn Anita loopt te tongschuifelen met een ander, en Anita ziet beelden van haar Sjonnie die een rituele paringsdans doet met een andere dame. Beide reageren zeer verbolgen en gaan dan achteraf lopen zeuren dat het betreffende programma hun relatie stuk heeft gemaakt en dat ze elkaar niet kunnen vertrouwen.

Het schijnt echter nog erger te kunnen. John de Mol (niet te verwarren met Sjonnie van Anita) heeft nu het volgende format bedacht voor zijn zender Talpa;
U weet wel, die zender die niemand schijnt te bekijken, behalve dan op zondagavond 19.00 uur.
Stop een aantal sociaal gestoorden bij elkaar in huis en laat ze elkaar afmaken. Alles is geoorloofd. De winnaar is degene die alle anderen het huis uit weet te treiteren en verdiend daarmee het predikaat ”Grootste Pestkop” Naast dit predikaat mag hij of zij de villa houden waarin men dit programma wil gaan opnemen. Kandidaten die echter binnen een jaar afhaken worden beloond met een boete van 10.000 EURO, blijkbaar wil me zo de tekorten wegpoetsen bij de noodlijdende zender. Nog even en pesten is de normaalste zaak van de wereld geworden. Hiermee gaan alle pogingen van ouders en leerkrachten verloren om kinderen op te voeden met normen van respect. Immers, het kind krijgt straks op tv te zien dat pesten beloond wordt.

Misschien is het een idee dat John de Mol zelf in dat huis gaat wonen, samen met een paar van die labiele figuren die nu hun medewerking verlenen aan het bedenken en produceren van dit soort zieke programma’s.

Castricum - Egmond aan Zee

Iedere keer als ik met Weekendhike op stap ga neem ik me voor om op de avond tevoren vroeg naar bed te gaan. Nu kan ik me van alles voornemen maar op de een of andere manier lukt dit mij niet, maar door een mooi concert van de vogels in mijn tuin sta ik toch op tijd fris en fruitig naast mijn bed.

Vandaag heb ik voor Weekendhike een tocht georganiseerd die van Castricum naar Egmond voert.
Blijkbaar hebben ze in Castricum wat moeite met communiceren als we naar de zin van een van de passerende fietsers iets te breed uit staan. FIETSPAD!!!!!!!! Wordt er gebruld, terwijl er nog zo’n vijf meter in de breedte beschikbaar is, blijkbaar werkt haar stuur niet geheel naar behoren of heeft ze een zondagochtendhumeur. Een zogenaamde zondagsrijder dus. Dit mag de pret niet drukken en als we even later compleet zijn gaan we vrolijk op weg. Het is heerlijk wandelweer en na een klein uurtje belanden we bij het welbekende Johanna’s Hoeve, tijd voor koffie met gebak. Iedere calorie die je er afloopt moet je er ook weer bij eten. Het is goed toeven op het terras in het zonnetje en ik krijg al zin in een eerste biertje, helaas is het daar nog wat vroeg voor maar ik kan me vast verheugen op de eindbestemming. Nadat we verder lopen trek ik al gauw mijn jas uit en knoop deze om mijn middel, mijn rugzak blijkt te klein hiervoor. Of zou ik weer eens te veel hebben meegenomen? Het watersysteem werkt naar behoren en vrolijk lurkend aan de white label vorderen we gestaag, ondertussen vrolijk verhalend over hamerkophaaien met een spijkerpistool, daarbij de tune aanhoudend van Jaws. Tada tadatada. Er wordt geopperd dat ik maar een film moet maken, aangezien ik aan fantasie geen gebrek heb. Wellicht is dit de volgende stap in mijn carrière? Spoedig bereiken we nu Egmond, alwaar we nog even op het strand wat drinken. Het wit biertje smaakte me uitstekend en ik krijg al weer helemaal zin in de zomer. Na het terras zoeken we de bus op die ons naar Alkmaar brengt en via Alkmaar beland ik tenslotte weer in Castricum, alwaar mijn fiets trouw op me staat te wachten. Al met al een sportieve dag, op en neer gefietst naar Castricum wat toch gauw 15 km is bij elkaar en daarbij nog 16 km gewandeld.

Het wordt de hoogste tijd om mijn calorieën weer aan te vullen.

De vierde man

Toen ik zojuist even op MSN meldde, kwam gelijk mijn nichtje Liesbeth online. Ze vertelde me dat ze een lijst moest maken met daarin haar favoriete mannen. Ik bleek, tot mijn grote verbazing, op de vierde plaats te staan. De motivatie zou ze als commentaar op dit logje zetten dus ik ben heel benieuwd. Op 1 staat Maarten Heijberg, op 2 Jamai Loman en op 3 Robert Schwartzman.
Ik heb nog nooit van deze namen gehoord maar het schijnen sterren te zijn. Als je het mij vraagt zijn het meer vallende sterren, al zal deze uitspraak vast geen punten opleveren bij de jury. Ik ben benieuwd wie er op 5 t/m 10 staan en wie ik dus achter me laat. Wellicht goed voor de marktwaarde als bassist van Kneiper.

Zou ik nu ook tot de sterren behoren?

Koppelen

Volgens Loesje zijn er mensen die bij het woord koppelen aan treinwagons denken. Zelf heb ik daar inmiddels hele andere associaties bij;

Het is een paar jaar geleden dat mijn oog viel op een alleraardigste meisje wat werkzaam was als caissière bij de supermarkt waar ik mijn boodschappen deed. Regelmatig maakte we een gezellig kletspraatje terwijl de rij achter ons dan gestaag groeide. Ook als we elkaar troffen buiten de supermarkt was er altijd wel even een vrolijke zwaai van haar en maakten we soms een babbeltje. Ik vond het een erg leuke dame maar om dat nou zo maar te vertellen…Ondertussen werd het december, ze vertelde me dat op vrijdagavond moest zingen (ze zong in een koor) en nodigde me uit om te komen luisteren die avond. Helaas had ik net die avond afgesproken om uitgebreid Sinterklaas te vieren dus ik kon niet. Enigszins balend dat ik juist op die avond het heerlijke avondje moest hebben ging ik van huis maar al met al werd het toch wel weer een heerlijk avondje. Natuurlijk vond ik het erg leuk dat ze me gevraagd had om te komen luisteren en besloot een paar weken later om haar een kerstkaart te geven.

Dit gebaar kon ze erg waarderen. Een paar dagen later, vlak voor de kerst vertelde ze dat haar man de kaart ook erg leuk vond. Shit happens.
Wel bleef ik gewoon dapper bij haar in de rij staan en regelmatig hadden we korte leuke gesprekjes over van alles en nog wat. Het was een tijd dat boodschappen doen leuk was, iets waar ik normaal een grafhekel aan heb. Na een paar maanden kwam ze ineens met het volgende;

Ze vertelde me dat ze me een leuke jongen vond en mijn hoofd sprong op standje overrijpe aardbei, BOING! Ze begon een beetje te hakkelen en vertelde me dat ze niet wist of ik nog vrijgezel was. Op dat moment begonnen mijn zojuist aangeschafte boodschappen spontaan een eigen leven te leiden en vlogen alle kanten op door de supermarkt. Ik antwoordde dat ik nog vrijgezel was en dacht bij mezelf, maar jij bent toch getrouwd?
Al spoedig bleek zij een vriendin te hebben en ze vond ons wel bij elkaar passen. Ze wou ons graag aan elkaar voorstellen en vroeg mij om toestemming, die ik uiteraard gelijk verleende. Zo ging er een tijdje voorbij waarbij ik de caissière regelmatig sprak maar een ontmoeting met haar vriendin nog niet voorbijkwam, maar op een gegeven moment kreeg ik een briefje in mijn handen gedrukt met daar op de naam van haar vriendin en een telefoonnummer. Zo raakte ik in contact met deze dame. Eerst een paar keer SMSen, vervolgens een paar lange telefoongesprekken waarna we afspraken om een keer samen ergens wat te drinken. Helaas bleek deze dame zo’n 10 jaar ouder te zijn dan ik en bovendien in het bezit van twee dochters in de puberleeftijd. En hoewel we nog wel een keer gezellig zijn wezen eten bij mij thuis is het verder nooit wat geworden.

Toch bewaar ik goede herinneringen aan deze gebeurtenis, ik vond het heel bijzonder. Sinds ik echter verhuisd ben doe ik mijn boodschappen bij een andere supermarkt. Daar heb ik echter nog geen favoriete caissière ;-)

Vitatas

Het is algemeen bekend dat het muzikantenleven niet altijd even gezond is. Een hoog gehalte aan sex en drugs en rock n roll gecombineerd met een te hoog cholesterolhoudend dieet zorgt ervoor dat menigeen voortijdig onder de groene zoden beland.
Hoewel ik niks tegen sex en rock ‘n roll heb, distantieer ik me van drugsgebruik. Dat is gewoon niet mijn ding. Hoewel volgens sommige alcohol ook onder drugs valt, denk ik daar zelf uiteraard heel anders over.
Ook doe ik niet mee aan het gemiddelde rock ‘n roll dieet wat bestaat uit lauwe friet, opgewarmde Chinees van drie dagen oud (eet meer Chinees, er zijn er genoeg van) en soep uit blik.
Hoewel ik op zijn tijd nog wel kan genieten van een bezoek aan de plaatselijke vetsmelterij voor de broodnodige variatie, geef ik er toch de voorkeur aan om gewoon goed voor mezelf te zorgen en terwijl ik dit stuk schrijf, staat er op het ogenblik dan ook een pan rode kool op het vuur en ligt er een heerlijke kip in de oven.

Sinds ongeveer een maand of zeven heb ik een abonnement op de Vitatas. Iedere week haal ik voor zes en een halve euro een tas gevuld met groente en fruit. Altijd zitten hier recepten bij en dat is wel zo makkelijk. Iedereen weet wel hoe je rode kool moet klaarmaken maar toen ik voor het eerst pastinaken tegenkwam moest ik toch even achter mijn oren krabben. Gelukkig zat er een lekker recept bij. Het voordeel van deze tas is dat je zo gemakkelijk aan je vitaminen komt, je altijd voorzien bent van verse groenten en fruit die een kwaliteit heeft die dat van de plaatselijke supermarkt ver overtreft. Voorwaarde is wel dat je een makkelijke eter bent, je kunt niet zelf aangeven wat er in je tas zit en je komt weleens rare dingen tegen.

Wat te denken van zoete bataten, koolrabi, alfalfa, daikon en romanesco. Dat is nog eens wat anders dan sperziebonen of sla.

Eet smakelijk!

Bassgear III

In het kader van de band en mijn speurtocht naar een ander geluid heb ik de afgelopen week de nodige speakerkabinetten geprobeerd en beluisterd. Maandagavond heb ik over een 4 x 10 van Peavey gespeeld, deze klonk als een ouwe krant. Daarna heb ik over een 15 inch Electrovoice gespeeld. Dat ging beter. Beide heb ik bespeeld met mijn eigen top.
Gisteren een Koch gehoord met een 15 inch en een 10 inch + tweeter die ik erg goed vond klinken, maar niet echt handelbaar was, versterkt door een Peavey. Daarna een 2 x 10 Ashdown gehoord, eveneens versterkt door de Peavey. Vanavond was het de beurt om een Behringer aan de tand te voelen, een 4 x 10 inch in combinatie met mijn eigen top. Het geluid klonk niet onaardig al heb ik geen voorkeur voor de aluminium speakers. Helaas kon mijn top het niet bolwerken en begon ze later op de avond toch weer stevig te klippen.
Naast nieuwe speakers zal er dus ook een andere versterker moeten komen. Ik heb nog niet alles beluisterd wat er op mijn lijstje staat, maar van wat ik tot nu toe gehoord heb komt de Ashdown het meest in de buurt, al gaf deze wel wat kleuring. Ik heb al een paar keer gehoord dat ik een Ampeg mannetje zou zijn, de bekende rock n roll amps, maar ik heb ook al weer gehoord dat deze gauw over hun nek gaan. Misschien moet ik toch maar eens denken aan Eden / Nemesis of SWR. EBS vind ik wat aan de dure kant, ook hoor ik er verschillende verhalen over. Ik weet nu al wel dat ik een 2x 10 speakerkabinet wil, misschien wel twee. Ik zou ook een 4 x 10 kunnen nemen maar deze vind ik te onhandelbaar. Te groot, te zwaar, past niet in iedere auto. etc.

Ondanks dat ik vanavond toch weer met een klippende versterker te kampen had, heb ik verder weer erg lekker gespeeld. Dit beloofd nog wat als ik straks een set heb die helemaal naar de zin van dit
ba(a)sje is.
De nieuwe snare van Peter met stokjes klonk trouwens erg lekker. Al met al wordt er toch wel behoorlijk geïnvesteerd in deze band. Dankzij Kneiper kent Nederland straks weer een bloeiende economie.

Zal ik een muziekwinkel gaan beginnen?

Toys for Boys

Vandaag ben ik voor de baas naar een masterstudio geweest, dit i.v.m. een CD die binnenkort uitkomt op het eigen label. Altijd leuk om even een kijkje in de keuken te nemen bij de grote jongens. Ik mocht een kijkje nemen in de masterstudio en we hebben zitten kletsen over alles wat bij goede opname’s en goed geluid komt kijken. Dit is de echte shit! Toys for boys, zeg maar.
2 x een 21 inch flatscreen met een digitale mengtafel ervoor, compressors, limiters en de bekende line 6 gitaar processor, maar dan wel de 19 inch studiorack. Verder heel veel knopjes, VU meters en een paar zeer goed klinkende monitoren.
Dat is nog eens wat anders als freeware die ik thuis gebruik, en die nooit naar behoren werkt omdat het net te beperkt is of omdat mijn pc te weinig geheugen bevat.
In een hoek staan een paar Fender gitaren alsmede een handgebouwde basgitaar, een Nederlands fabrikaat gebouwd door Patrick Koopman. Een vijfsnaar die zeer robuust aanvoelt, al vind ik de hals wat hoekig en dik.

Tijdens het masteren worden alle lelijke ruisjes, pitjes etc geëlimineerd, zodat er een schoon geluid overblijft. Verder gebeuren er een hoop technische handelingen. Ik heb vandaag de klok wel horen luiden maar ik weet niet prcies waarde klepel van de PMU codes nou hangt, dus laat ik er verder maar niet over uitweiden. Ik mocht u eens verkeerd voorlichten.

Inmiddels ben ik weer thuis, ik ben erg benieuwd hoe de nieuwe CD gaat klinken

Tijdbom

Vandaag hadden we, met een niet complete bezetting, een extra repetitie met Kneiper. Helaas bleek dat we s'avonds pas terecht konden in de oefenruimte, dus bedachten Peter Toets, Peter met de Stokken en ik om Wijk aan Zee te vereren met een bezoek. Na een korte strandwandeling van zeker 50 meter (25 meter heen, 25 meter terug) bleek de Instuif helaas nog gesloten te zijn dus werd er uitgeweken naar een ander terras om daar in de zon en de wind te genieten van een kostelijk gerstenatje. We hebben lekker zitten kletsen in de zon en om een uur of zes werd besloten om wat te gaan eten.

Unananiem werdt er gekozen voor een wel zeer internationaal gerecht;
Turks brood met die Israëlische vleesspecialiteit met die saus waar je je partner zo'n plezier meedoet, uiteraard begeleid door wederom een kostelijk gerstenatje.
Tijdens het diner werd besloten dat ik vanavond eens alle effectpedalen mee zou nemen. We waren toch niet compleet dus dit gaf wat ruimte vanavond.

Na even langs mijn huis gereden te zijn om de nodige zooi in te laden werdt koers gezet richting Wormerveer. Daar aangekomen bleek de basversterker die normaal zijn werk doet vandaag geen zin te hebben, dus werd er ingeprikt op een keybord versterker. Basversterking wordt een serieus probleem maar ik heb gezien dat er nog een 4 x 10 Behringer basbox staat, deze ga ik a.s. donderdag koppelen aan mijn Warwick top.

Vrolijk werd er deze avond op los gegaan, al werden de zangeres en de slaggitarist af en toe wel behoorlijk gemist, al kan Peter toets een behoorlijke stem opzetten en is hij erg goed met het imiteren van een gitaar op zijn toetsenbord.

Tijdens het afruimen viel de opmerking dat mijn losse effecten zooi wel wat weg had van een tijdbom en naarstig werd gezocht naar het door te knippen draadje. Gelukkig hebben ze het niet gevonden, anders kon ik nu geen herrie meer produceren.

Ik heb zojuist deze tijdbom weer in mijn studio geplaatst, deze grenst aan mijn slaapkamer. Ik hoop niet dat dit dus mijn laatste stukje wordt, want dat zou zonde zijn van de mooie muur die ik laatst presenteerde....

tik tak tik tak tik tak

Gadgets II

Hier eeen rugzak met ingebouwde zonnepanelen voor het opbergen en opladen van mobiele gadgets zoals je iPod en GSM en een ingebouwde Bluetooth module waarmee je je GSM en iPod kunt koppelen en die ervoor zorgt dat de muziek pauzeert als er een telefoongesprek binnenkomt.
Tijdens het bellen of muziek luisteren kunnen de iPod en GSM opgeborgen blijven in het waterdichte compartiment van de rugzak. De Bluetooth module ondersteunt namenlijk ook stemherkenning en in de schouderriem van de Entertainment Backpack zitten sensors waarmee je je iPod kunt bedienen.

Daarnaast schijnt er nu ook al een rugzak te zijn die zelf stroom opwekt door gebruikt te mak van bewegingsenergie. Altijd handig in gebieden waar nooit de zon schijnt.
De rugzak bestaat uit een vastzittend frame en een vrijop en neer bewegende bepakking. De beweging die tijdens het lopen tussen beide delen ontstaat, wekt elektrische stroom op. Hoe zwaarder de rugzak en hoe hoger het looptempo, hoe hoger het vermogen. Met een rugzak van 38 kilo wordt bij een snelheid van 6,5 km per uur 7,5 watt opgewekt.

Het wachten is nu op de eerste rugzak met afstandbediening, die naast je meerijdt zonder dat je hem om je schouders hebt hangen. Uiteraard uitgerust met sensoren zodat hij netjes naast je meerijdt als een soort van hondje. Een soort van walking of riding pack.

Prinses II

Toen ik van de week even aan het surfen was op internet, kwam ik al gauw bij mijn favoriete baswinkel terecht. Als altijd ben ik benieuwd of er nog wat nieuws onder de zon is in bassenland. Volgens Paul is de nieuwe trend een hollowbody. Ik citeer
” De nieuwste trend in Amerika is de terugkeer van een hele oude : de Hollowbody maakt z'n rentree. Het zal niemand verbazen dat dit wel een hele populaire bas is.”

Inderdaad ben ik niet verbaasd, sterker nog: Ik heb al drie jaar een hollowbody in mijn bezit: precies, de al eerder beschreven Egmond Princess alias de Prinses.
Zou ik hiermee soms tot de trendsetters behoren van bassend Nederland?
Mijn Prinses wordt volgend jaar 40, een prima gelegenheid voor een wedergeboorte, zo lijkt het. Immers, volgens sommige begint het leven pas bij 40 (persoonlijk vraag ik me dan wel af wat je dan de eerste 39 jaar van je leven gedaan hebt).
Maar het lijkt mij een geschikt moment om deze vintage lady te introduceren bij de band kneiper

Ik denk dat ik maar vast op zoek ga naar een passende flightcase.

Passie

Gepassioneerd Bassist
Gebassioneerd?

Free Style

Op het moment dat ik type ben ik net weer thuis van het heerlijke avondje. Het avondje repeteren wel te verstaan. Het is echt geweldig om zo muziek te mogen maken, ik raak er niet gauw over uitgeschreven en er zullen hopelijk nog veel logs over volgen. Vanavond weer lekker lopen schaven aan een paar nummers. Sacrifice van Creed ging echt goed vanavond, volgens mij hebben we hem nog nooit zo strak gespeeld als nu. Lekker op tempo ook.
In een ander nummer krijg ik nu een meer vrije rol toebedeeld. Lekker free stylen op de bas dus. Niks geen staccato basloopje meer, gewoon lekker vloeiend. Dit nummer heet “De stilte voorbij” en is oorspronkelijk van Abel. Met mij op de bas kun je het echter beter “De stilte voor de storm”gaan noemen, want reken maar dat ik lekker los ga.

We hebben besloten om zondag een extra repetitie in te lassen, Heerlijk!!!!
Zal ik mijn spullen nog wel uitpakken of laat ik de bassen in de koffer en speel ik de komende dagen thuis op mijn andere bassen; Marloes en de Princess?
Laat ik ze maar even uitpakken. Bassen zijn er om op gespeeld te worden, niet om ze in hun koffer te bewaren. We gaan ook weer met een nieuw nummer aan de gang.
So what van Rich Wyman. Een heerlijk nummer met een tekst die ik zeer pakkend vind. Mocht u hier geïnteresseerd in zijn;
Binnenkort speelt hij in Nederland, klikt u hier voor meer info.

Terwijl ik besluit om mijn bassen toch maar even uit te pakken, tenslotte behoren ze tot de pronkstukken van mijn collectie, neurie ik vast So What van Rich Wyman en denk bij mezelf.
Yes, zondag mogen we weer!!!

So what if I don’t like myself.
So what if I don’t like you.
So what if I don’t give a damn.
So what if it’s just a phase I’m going through.

$#* gevoel

Toen ik vorige week even bij het uitzendbureau was kreeg ik te horen dat ze wellicht een leuke baan voor me hebben als medewerker klantenservice/inbound bij een groothandel in schildersbenodigdheden en sanitair. Het uitzendbureau zou me proberen voor te dragen voor deze baan. Vorige week kreeg ik het verlossende telefoontje dat ik dinsdag op gesprek mocht komen.

Dinsdagochtend werd ik plotsklaps gebeld door het uitzendbureau met de mededeling dat het desbetreffende bedrijf onverwachts een spoedvergadering had en dat mijn sollicitatiegesprek niet door kon gaan. Het zou echter verschoven worden, daar kreeg ik nog nader bericht over.

Vanmiddag kreeg ik weer een telefoontje van het uitzendbureau. Helaas had de spoedvergadering verstrekkende gevolgen. Het bleek dat het bedrijf in kwestie een grote klant was kwijtgeraakt en dat ze daarom moesten reorganiseren. Hierdoor was er plotseling geen ruimte meer om nieuw personeel aan te nemen en werd mijn sollicitatiegesprek dus definitief gecanceld.

Hoewel er normaal geen onvertogen woorden in mijn vocabulaire voorkomen rolde er ditmaal een krachtig $#* over mijn lippen, gevolgd door een zeker zo krachtig %$#%$. Geloof me, normaal gebeurt me dit nooit en valt er op mijn taalgebruik weinig aan te merken. Ditmaal was ik echter lichtelijk teleurgesteld. Zo dichtbij en ineens zo onbereikbaar. Qua solliciteren begint het een beetje the story of my life te worden, geloof ik. Het is steeds net niet.

Aan de andere kant ook wel weer mazzel natuurlijk. Stel je toch eens voor dat ik dit gesprek een of twee weken eerder had gehad en ik mijn huidige baan al opgezegd zou hebben. Dan waren de poppen pas echt aan het dansen geweest. Zo kan ik dit dan toch wel weer een beetje relativeren.

Op dit moment overheerst echter nog wel even een $#* gevoel.

Koeken om te zoenen

Vorige week ontstond er een hoop ophef over het woord negerzoen, nu is afgesproken met meneer Buys dat hij een andere naam zal kiezen voor zijn product. Zelf zat ik te denken aan Afro-Amerikanenkusje maar dat woord schijnt niet op de verpakking te passen.
Nu is besloten dat het een Buys zoen gaat worden.
Zelf maakt het me niet uit hoe iets heet, als het maar lekker is.

Maar als negerzoen politiek gezien niet meer correct is, wat gaan ze dan doen met producten als blanke vla? En wat te denken van de glasbak, je kunt nu kiezen uit bruin glas (dat mag dan weer wel) groen glas en blank glas. Moet dat dan geen helder glas zijn? Of ben je niet meer helder als je net de inhoud van de nodige heldere flessen hebt genuttigd?

Het woord jodenkoek is natuurlijk ook niet meer not done, zeker als je bedenkt dat koeken uit de oven komen. Het is te hopen dat dit een elektrische oven is want de combinatie van jodenkoek en gasoven is wel erg pijnlijk voor een hoop mensen.

Kortom, er is weer werk aan de winkel voor de marketing mensen.

bassgear II

Gisteravond werd het basbeest in mij weer losgelaten en mocht ik weer even los.
Na wekenlang met gepoetste schoenen, gladgeschoren koppie en pak één te zijn verschenen omdat er foto’s gemaakt zouden gaan worden was ik dit gisteren even vergeten. Sta je daar met bagger aan je schoenen, een baard waar een imam jaloers op is en een voormalig sixpack, thans wijnvat in een oud T-shirt, maar goed dat er meestal een basgitaar voor hangt. Kortom, ik was mezelf en dat is eigenlijk wel zo belangrijk.
Probeerde ik in eerste instantie nog weg te duiken achter mijn bladmuziek en andere attributen zoals een blikje bier, later op de avond zijn er toch nog wel wat leuke foto’s genomen die eerdaags op de website van Kneiper zullen verschijnen.
Er werd me laatst ook al gevraagd om een bio te schrijven over mijn muzikale activiteiten en die kunt u hier vinden.

Gisteravond had ik de eigen versterker weer eens mee, de Warwick Wamp C 200 die enige weken nog voor veel problemen zorgde door te klippen. Hoewel het klippen gisteren uitbleef doordat ik wat andere instellingen had gemaakt in het versterker gedeelte, bleek de tweeter nu voor problemen te zorgen, zodat ik uit voorzorg toch maar weer in een andere, al gereedstaande combo inprikte. Ditmaal een Alligator Bass. Hoewel ik het merk niet ken, hoop ik dat één van mijn basbroeders of zusters hier iets meer vanaf weet. De basversterker met het logo wat deed denken aan dat van het bekende kledingmerk Lacoste voldeed prima, al had ik de indruk dat ze was uitgerust met een aluminium speaker. Erg leuk voor slapping bas, maar minder geschikt voor fretloos geschuifel. Afijn, we gaan het meemaken komende donderdag wanneer we weer los mogen.

Ondertussen blijf ik nog even zoeken naar oplossingen voor mijn versterker probleem.

Jan de Wandelaar, white label

Afgelopen week waren bij de Lidl wandelrugzakken in de aanbieding met een compleet drinksysteem. Voor 14 Euri’s ben ik nu de bezitter van een wandelrugzak met een waterzak van 2,5 liter, compleet met slang en kraantje. Toen ik deze aankoop afgelopen week in het buurthuis liet zien reageerde men daar zeer enthousiast op. Nummer één vroeg me of het wel goed met me ging, zij had al visioenen van een René die schuifelde door het huis met een looprek met daaraan gekoppeld een infuus, nummer twee dacht dat het om epo ging en nummer drie vroeg me of die zak bedoeld was om in te plassen, een soort van stoma. Van je vrienden moet je het maar weer hebben, stelletje vage kennissen.
Niet door het minst uit het veld geslagen heb ik afgelopen zondag deze zak in werking gesteld tijdens een wandeltocht die mij, samen met nog een aantal andere enthousiaste Weekendhikers voerde door een tocht langs de Gaasperplas.

Hoewel het ietwat moeilijk is om op te staan op deze zondag, we hebben immers een uur korter geslapen lukt het me toch om de juiste trein te halen en in Amsterdam C.S. stap ik over in de metro, alwaar een grappige ontmoeting volgt.
Een jongen, type gabber, spreekt me aan en vraagt of dit je juiste metro is naar de Spaklerweg. Na even op een bord te hebben gekeken en dit beaamd te hebben volgt er een enthousiast verhaal. Hij begint te vertellen dat hij die nacht bij een party is geweest van Rufneck en vraagt me of ik dat ken, ik antwoord ontkennend, beleefd spreekt hij me aan met u en hij vertelt me dat dit een soort DJ is, hij vraagt me of hij je mag zeggen tegen mij, natuurlijk, zo’n oud ben ik nog niet. Er volgt een geanimeerd gesprek met deze jongen die weliswaar nog vol met energie is van de red bul en de pilletjes, gezien zijn ogen zo groot als schoteltjes, maar wel heel vriendelijk en enthousiast. Van pure energie stuitert hij een paar keer door de metro terwijl hij me vertelt dat hij nu op weg is naar een afterparty, ook wordt er nog even geïnformeerd naar mijn reisdoel van deze dag. Cool, is het antwoordt als ik hem vertel dat ik ga wandelen vandaag. Als hij uitstapt krijg ik een hand van hem en hij steekt nog enthousiast zijn duim naar me op. Dit soort ontmoetingen maakt het leuk om met het openbaar vervoer te reizen.
Spoedig beland ik nu bij het eindpunt waar we vandaag verzamelen en met een kwartiertje is de groep compleet.

We lopen langs de zuidoostelijke rand van Amsterdam die zich rijgt door een groene gordel van drie recreatiegebieden van het Groengebied Amstelland aaneen. Deze ware stadsrandwandeling verbindt de Gaasperplas, de Gaasperzoom en De Hoge Dijk. Een deel van de route gaat door het groen van woonwijken, maar aan de oostkant zijn er vergezichten over een open veenweidegebied, dat begrensd wordt door de bomen en boerderijen langs het riviertje het Gein.

Ondertussen loop ik vrolijk als een soort van dromedaris met een waterzak op mijn rug, Guus aan het infuus, zeg maar. Het is even wennen maar het bevalt me prima met een inhoud van 2,5 liter water, die ik voor het gemak maar even omdoop in Jan de Wandelaar, white label. Wellicht kun je er ook wodka of jenever in doen. Dit heeft dezelfde kleur, al ben ik bang dat ik dan toch wat ga waggelen op den duur.
Tussendoor wordt er een uitstapje naar het altijd pittoreske Abcoude gemaakt, om zo wat extra kilometers in de benen te krijgen. In Abcoude is het tijd voor een stop en hier bezoek ik het eerste terrasje van dit seizoen, hopelijk mogen er nog vele volgen dit jaar.
We lopen langs een fort in Abcoude, tenminste… als we het bord moeten geloven. Er staan zoveel bomen voor dat er van dit fort wat zich op een eiland zou moeten bevinden niets te zien valt. Daarna verlaten we Abcoude en via een golf terrein, past u even op voor laagvliegende ballen, en via het ruige, maar kleine natuurgebied Klarenbeek lopen we weer terug naar het metro station.

Onderweg in de trein sabbel ik vrolijk verder aan het overmaatse rietje en bij thuiskomst blijk ik de 2,5 liter zo goed als opgedronken te hebben, wat me later op die avond noopt tot meerdere sanitaire stops.

René’s Bass Repair Shop

Deze week heb ik een bas te logeren.
Heel af en toe knutsel ik wat aan bassen, meestal de mijne. Dat ik dit niet onverdienstelijk doe blijkt wel uit het feit dat ik deze week de bas van Laura onder handen mocht nemen, bassiste van
Nefeli.
Deze bas is een 15 jaar oude Squier jazz bass.
In 1982 verplaatste Fender een deel van de productie naar Azië om de concurrentie met de producten uit deze streken aan te kunnen. Destijds gemaakt in Korea, tegenwoordig is de productie lijn verplaatst naar Indonesie wat tot gevolg heeft gehad dat de huidige Squier bassen te boek staan als slecht. Uitstekende fretten waar je je handen lelijk aan kunt openhalen, zeer instabiele halsen met veel speling, kortom zeer slecht afgesteld en daardoor slecht bespeelbaar.

Dit geldt niet voor deze bas, het is er nog één van de oude stempel.
Een solide constructie die na 15 jaar wel wat werk behoeft. De intonatie klopt niet helemaal, is de brug in de fabriek zo afgesteld of komt dat door 15 jaar gebruik? Ook zijn de elementen wel erg diep verzonken in de body. Niet alleen mis je hierdoor veel steun voor je duim, ook de output laat te wensen over. Geen onoverkomelijke problemen, met een setje inbus sleutels en een kleine kruiskop schroevendraaier is de brug gauw op je juiste manier afgesteld, de elementen iets meer omhoog laten komen vergt iets meer werk daar de uitgefreesde gaten toch wel erg aan de grote kant zijn, met name bij het brugelement. Tenslote wordt de jack ingang nog even nagekeken. Na deze behandeling wordt de bas ingeprikt om te horen hoe ze klinkt. Doordat deze bas is uitgerust met een rosewood toets maakt dat haar voor slappen minder geschikt, zeker in combinatie met de oude snaren die er nu opzitten. Die kun je eigenlijk alleen nog maar op je fiets monteren als remkabel, al doet een beetje alcohol alsnog wonderen. Ze klinkt weer enigzins fris. De bekende Fender knor is echter onovertroffen. Dit basje kan er weer een paar jaar tegen. Morgen gaat ze weer retour naar de eigenaresse.

Tot die tijd vermaak ik me nog wel even met deze loge.

Schipperslatijn

Een schip moet varen, om weer terug te keren.

Een schip met teveel diepgang loopt vroeg of laat vast.

Phase

Na een toch wat bewogen week, mede door mijn besluit om met de commerciële training te stoppen, was het vanavond tijd om eens flink stoom af te blazen.

In plaat van op donderdagavond repeteert Kneiper deze en volgende week op zondagavond. Ik vind het prima, zolang er maar gerepeteerd wordt. Al was het wat moeilijk op gang komen vandaag. Het begon er al mee dat ik tijdens het inpakken thuis een adapter niet kon vinden, later bleek deze nog in het oefenhok te liggen. Dan maar een andere adapter gepakt, deze heeft echter vijf aansluitingen en gebruik ik thuis als voeding voor alle scheur, herrie en lawaaibakken die ik heb. Ik besloot dat, als ik dan toch deze voeding mee moest nemen, er ook gelijk maar gebruik van te maken en de Korg AX 1B mee te nemen. Onder de bassisten wel bekend als een bassprocessor. Ik heb de bandleden nog maar niks verteld over de rest die ik thuis heb, daar komen ze straks vanzelf wel achter (als ze dit stukje lezen).
Ik ben begonnen met één bas mee te nemen naar de repetitie van Kneiper, en al gauw werden het er twee. Binnenkort ga ik alles maar meenemen. Ik heb al gezien dat Peter Toets een busje rijdt dus dat is mooi makkelijk voor de Europese tour straks.

Ik had wat moeite met op gang komen vanavond, voetbal gemist, geluid niet lekker, snaren nog niet ingespeeld, etc etc. Maar gaandeweg begon ik warm te draaien en na een half uurtje was ik er weer helemaal bij, waarna ik overschakelde op de fretloze bas. Nu kwam de Korg goed van pas want ik kon het geluid nu mooi inkleuren met de Phase (rode bank, preset 9).
Later die avond nog even wat andere geluiden laten horen waar de andere bandleden toch iets minder van gecharmeerd waren, geloof ik. Al konden ze er wel om lachen. Achtereenvolgens imiteert de Korg een lekkende kraan, een Lesley speaker en een zwaar overscheurde gitaar. Helaas niet echt bruikbaar binnen het huidige repertoire, de phase stand in combinatie met de fretloze bas was dit wel.

Ik ga nog even zoeken naar andere, wel bruikbare presets.

Ari Marcopoulos

Afgelopen zaterdag ben ik naar Eindhoven geweest, op uitnodiging van mijn nichtje. Na een lange treinreis en een korte tour door de stad met hele leuke strip – en CD winkeltjes kwamen we bij haar huis, alwaar ik een uitgebreide tour kreeg. Lekker even uit de wind in het zonnetje op het balkon gezeten.

Omdat je dan toch in Eindhoven bent ga je uitgebreid kennis maken met die stad. Eindhoven is een studentenstad dus daar valt genoeg te beleven. wij belanden in het Mu alwaar een tentoonstelling was van Ari Marcopoulos
Ari Marcopoulos (1957) is fotograaf en filmmaker. Geboren in Amsterdam woont en werkt hij tegenwoordig vanuit Sonoma in het landelijke noorden van Californië. Maar zijn foto’s maakt hij overal. Op de besneeuwde toppen van de wereld, in het voetspoor van een kleine stam professionele snowboarders. Maar ook thuis in de tuin, langs de ruige kusten van Japan of in de straten van New York. Bij MU in de Eindhovense Witte Dame laat Marcopoulos tussen 17 maart en 16 april 2006 onder de noemer ‘Flow’ voor het eerst in Europa een uitgebreid overzicht van zijn werk zien. Hij werkte o.a. met Andy Warhol en The Beasty Boys.
Zelf werd ik erg gegrepen door een foto van zijn eigen vrouw, Jennifer Goode, haar onderlichaam slecht gehuld in een niets verhullende gescheurde Amerikaanse vlag. De foto is gewoon bij hem thuis genomen en op de kast is nog net een actiefiguur te zien van een Afghanistan strijder.Ik vind dat er veel symboliek in deze foto zit. Zelf zie ik het als een mooie verwijzing hoe Amerika tegenwoordig in zijn hemd staat.

Na dit museumbezoek moest er gewinkeld worden. Ik heb het aardig volgehouden hoewel het bezoeken van klerenwinkels (klere winkels) niet tot mijn hobby behoort.
Na afloop hebben we samen gekookt bij haar thuis en nog even leuk zitten praten, helaas moest ik alweer veel te vlug naar huis.

Volgende keer neem ik mijn slaapzak mee.

Principekwestie

Zoals wellicht bekend ben ik al geruime tijd op zoek naar een andere baan. Tot op heden is dat helaas nog niet gelukt. Daarom ben ik op 17 februari j.l. begonnen met een stage bij een commercieel bedrijf. D.m.v. een training zouden ze bekijken of ik commercieel talent in me had. Vandaag ben ik er, na goed overleg, mee gestopt. Oorspronkelijk zou het nog een maand duren, helaas ben ik er achtergekomen dat ik blijkbaar geen commercieel talent ben.

Niet omdat ik geen vlotte babbel heb, integendeel, volgens ingewijden lul ik de gaten in je sokken dus daar ligt het niet aan. Ik heb ook geen last van verlegenheid, of het moet tegenover dat mooie meisje zijn wat ik in de kroeg tegenkom, aangezien ik echter zelden in de kroeg kom is de kans klein dat ik daar met mijn mond vol tanden kom te staan.
Nee, het grote bezwaar, van mijn kant lag erin dat zij gebruik maakten van de outbound methode.
Voor degene die niet weten wat dit is een korte uitleg.
Outbound is het bellen naar klanten met de vraag of zij iets van je af willen nemen, of ze een afspraak willen maken met een adviseur, etc
Nu heb ik er zelf een ongelofelijke bloedhekel aan als ik gebeld word door b.v. de NUON / UPC / whatever met de vraag of ik geïnteresseerd ben voor hun product. Ik vind dit de meest irritante reclame vorm die er bestaat. Helaas moest ik tijdens deze stage continu bedrijven bellen met de vraag of ik een afspraak met ze mocht maken om een van onze adviseurs langs te sturen om ze een bepaald product voor de zakelijke markt uit te leggen. Er schijnt een verschil te zitten tussen een callcenter wat een consument belt of een telemarketing bedrijf wat een ander bedrijf belt. Mij is het om het even.
Ik heb er een grafhekel aan als ik gebeld word met zulke vragen, en het lukt mij niet om die knop om te zetten om zelf dat werk te gaan doen. Ik blijf graag authentiek aan mijzelf. Principes staan bij mij een commerciële loopbaan in de weg, het zij zo.

Voor vertegenwoordiger in stofzuigers ben ik dus ongeschikt. Wellicht kan ik het nog proberen als vertegenwoordiger in stofzuigerzakken?

De wereld lacht

Afgezien van af en toe een klein ongemak als iets onbenulligs als de griep, een snee in mijn vinger of een gescheurde teennagel gaat het goed met me, heel goed.
Hoe het komt weet ik niet, maar als sinds het begin van het jaar zit ik in een soort van golfstroom vol goede gebeurtenissen.
Ik heb een streep gezet onder het verleden, de onzekerheid overboord gezet en besloten er gewoon voor te gaan op het moment dat zich een kans voordoet.
Er is dan ook een hoop gebeurd sinds januari.
Voorheen zei ik altijd dat ik nog wel eens in een bandje zou willen spelen. Ik heb een maand geleden de kans op een presenteerblaadje gekregen en hem met beide handen aangepakt, zonder me af te vragen of ik het wel zou kunnen. Niet afvragen, gewoon doen.
Zoals u wellicht in eerder blogs van mij gelezen heeft zult u begrijpen dat dit me enorm veel oplevert. Het is zo gaaf om te doen. Natuurlijk kost het me energie maar het levert me ook weer heel veel energie op. Bovendien is het een hele goede uitlaatklep voor me.
Zo ben ik nu ook met een soort van opleiding bezig om te ontdekken of ik wellicht aanleg heb voor commerciële vaardigheden. Ik zit er nog midden in en ik kan er nog niet zoveel over vertellen. Wel dat ik er veel leer. Niet alleen over commerciële vaardigheden, maar ook, of misschien wel juist, over communicatieve vaardigheden. Ook een kwestie van gewoon doen. Misschien leidt het straks wel tot een leuke baan.
Al met al doe ik zo een hoop nieuwe ervaringen en indrukken op. Soms geeft me dat het gevoel dat ik er even uit zou willen stappen en er vanaf de zijlijn naar wil kijken. Dat zal niet gaan. De beste spelers staan immers op het veld, en niet aan de zijlijn. Dan maar af en toe wat moe en overdonderd door alle gebeurtenissen.
Ik heb geen idee wat me nog meer te wachten staat dit jaar, en ik wil het ook niet weten. Kom maar op, ik ben er klaar voor.

De wereld lacht me tegemoet en ik lach vrolijk terug.

String space

String space
Ruimte in je onderbroek of in je onderbroek de ruimte in?

Pimp my Bass

Terwijl ik gisteravond even thuis bezig was met het betere slap en pop werk trok ik in mijn enthousiasme iets te fanatiek aan de G-snaar. Met een knal liet zij weten hier niet van gediend te zijn en dat was het einde van deze G-snaar, G-string zo u wilt. Ouderdom zal ongetwijfeld mee gespeeld hebben, ze zaten er al drie jaar op. Ik heb hier nog wel wat ouwe snaren liggen dus die besloot ik uit te koken om ze zo een tweede leven te gunnen. Helaas bleek deze behandeling weinig effect te scoren dus ik moest er toch op uit om een nieuwe set te kopen. Combineer dit met een dagje versterkers kijken en je hebt een leuke dag. Op de bonnefooi afgereisd naar Alkmaar waar ze bij

Spanjaard

DR snaren in de aanbieding hadden. Twee sets gescoord zodat ik voorlopig weer vooruit kan.
Thuis gekomen werd het tijd voor een fanatieke poetsbeurt. De toets had ik gisteren al ingesmeerd met teakolie en terwijl de snaren er nu weer aflagen kon ik gelijk de body mooi oppoetsen met autowax. Daarna een laag guitar polish erover heen en ik kan mijn haren er weer in kammen. Batterij gelijk vervangen en toen werd het tijd om de snaren op te spannen. Altijd weer een heikel karwei, maar ook deze klus is weer geklaard. Ze klinkt nu weer als een klok en blinkt als een spiegel. hopelijk gaan deze snaren ook drie jaar mee.

Ba

Een hoop goede dingen beginnen met ba. Ga maar na: Basgitaar spelen, bandje, basgitaar spelen in een bandje en zo zijn er nog een paar dingen die met ba beginnen die zeer aangenaam zijn.
Bacillen beginnen ook met ba, maar die zijn beslist niet aangenaam. Zelf ben ik sinds begin deze week dan ook geveld door de bacillen. U kent het wel: een gevoel alsof er iemand met een hamer in je hoofd gekropen is, snotterig, moe en je voornamelijk verplaatsen tussen bank en bed. Ik heb alle liggende posities wel zo’n beetje gehad de afgelopen dagen. Maar ziek of niet, één ding gaat gewoon door natuurlijk. Precies, bassen in de band. Eerlijk gezegd kan ik me geen beter geneesmiddel voorstellen. Op dit moment ben ik net thuis maar zit ik nog vol met energie van de band. Het geeft me iedere keer weer een geweldige kick om met deze mensen in een band te mogen spelen. Het leuke is dat we nu een maand verder zijn, en je het gewoon ziet groeien. Nummers beginnen te lopen en alles valt op zijn plek. Zowel op muzikaal als op persoonlijk vlak klikt het gewoon.
Helaas speelden we vandaag zonder slaggitarist, we hebben hem zeker gemist maar ik kon doordat hij er niet bij was vanavond wel profiteren van het feit dat ik een 2 octaven bas heb. Ik heb, weliswaar een klein stukje maar toch, een kleine akkoordenpartij gespeeld op de bas (voor de kenners, een D, A, B en een G akkoord gespeeld in respectievelijk de 17e , 12e , 14e en de 22e positie. Normaal pak je het G akkoord ook op de 14e positie maar in dit stuk gebruik ik een D,A,D,G stemming i.p.v. de normale E,A,D,G stemming, dus dat ging even niet). Wel weer even wennen, daar ik bij Kneiper zelden voorbij het 12e fret kom. Ik ben immers de bassist, dus wat heb je zo hoog in de regionen te zoeken. Toch ging het me vrij aardig af en verandering van spijs doet eten, al was ik niet van plan om nu ook nog een gitaar aan te schaffen.
Verder ook weer een paar nummers heerlijk geschoven op de fretloze bas, die gaat ook standaard mee tegenwoordig. Wel stoer, straks sta ik gewoon met twee bassen on stage. Helaas kan ik er maar op één tegelijk spelen.

Zal ik gaan sparen voor een double neck a la Rinus Gerritsen van de Golden Earring, maar dan met een gefrette hals en een fretloze hals?

De muur

Enkele weken geleden had ik het al over een muur op de slaapkamer (zie 8 februari). Heden presenteer ik met gepaste trots het eindresultaat. Het duurde iets langer als verwacht. Volgens Gerhard kwam dat omdat de muur dezelfde eigenschappen heeft als ik;
Namelijk: Een groot absorptie vermogen.
Het verschil zit hem daarin dat deze muur heel veel verf absorbeert en dat ik die eigenschap voornamelijk vertoon met wijn. Maar dankzij de niet aflatende inzet van met name mijn binnenhuisarchitect, Astrid, is het eindresultaat zeer fraai geworden. Voor de kenners onder ons:
Er zijn 5 kwasten doorheen gegaan, 10 liter latex, 5 meter afplakband, heel veel doeken, een flinke stapel ouwe kranten, een kilo gips, 5 liter koffie, 3 dozen koek en een krat bier. Ik heb uiteraard ook flink meegeholpen.
Met name met de koffie, koek en het bier.

Bassgear I

Optimistisch als ik ben heb ik dit stuk over mijn bassgear het nummer I gegeven. Ik denk dat hier namelijk nog niet het laatste woord over gesproken is.
Wat wil het geval:
Ik heb ooit gezegd dat als ik weer een in een bandje zou gaan spelen ik weer een mooi bas zou mogen kopen. Zelf liep ik al te kwijlen bij de gedachte aan een Gibson Thunderbird of een mooie Rickenbacker.

Nu ik echter sinds een paar weken bij de band Kneiper mijn baskunsten mag vertonen, is deze behoefte wat naar de achtergrond geraakt. Ik ben namelijk zeer tevreden met de prestaties van mijn zwarte Ibanez Soundgear 800, bijgenaamd "The Black Pearl". Het speelt goed, het ziet er zeer fraai uit en ze ligt lekker in de hand, kortom, wat wil een bassist nog meer...
Nou, op versterker gebied heb ik nog wel het e.e.a. te wensen. Ik ben er achter dat het huidige combo waar ik nu op speel, een Warwick wamp C 200, nogal te wensen over laat. Gelukkig staat er in de oefenruimte een Ampeg stack waar ik van ga kwijlen. Het klinkt fantastisch, toch zal ik voor optredens straks zelf wat moeten hebben. Nu heeft mijn bassbro al aangeboden dat ik dan op zijn set mag spelen waar ik erg blij mee ben (thanx Eric), maar t.z.t. wil ik toch zelf wat anders. Blijft de vraag wat er nu niet goed is in mijn huidige set. Is de versterker te licht en gaat hij daardoor klippen, of is de speaker niet meer je van het? De versterker levert 250 watt dus dat zou voldoende moeten zijn, tenzij deze ergens beschadigd is, maar dat geloof ik niet. Wellicht dat een ander speakercabinet dus uitkomst biedt. Ik kan misschien ook gewoon de huidige speaker vervangen (heeft er iemand nog een 15 inch speaker van electrovoice in de broekzak?). Kortom, de komende tijd wordt er weer grondige research verleend op het gebied van basversterking. Dat gaat hopelijk gepaard met een leuke basscruise waar Bassbro en ik het land voor door scheuren en onderweg veel leuke muziekwinkels hopen tegen te komen met daarin nog leukere bassgear. En dat is wat het leven nou zo aangenaam maakt. Een beetje op jacht naar mooie bassgear samen met iemand die dezelfde hobby heeft.

Wordt vervolgd

Pret met prut

Vanochtend begon als weer eens zo’n dag waarop je beter in je bed had kunnen blijven liggen. Je hebt keurig de schakelklok van het koffiezet apparaat ingesteld, maar je bent vergeten om de stekker er in te steken, dus geen verse koffie als je wakker wordt. Als je dan van pure armoe eerst maar onder de douche staat blijkt dat de wekker nog in de repeteerstand staat, en terwijl ik vrolijk verder douche wordt ik op de achtergrond begeleidt door een vaag zeurderig eh eh eh eh.
Na wat strubbelingen en een vlug ontbijt blijkt dat de trein vanaf een ander perron vertrekt als normaal. Kortom, het heeft er alle schijn van dat dit niet mijn dag gaat worden.
Gelukkig weet ik nog wel de trein te halen en ook het overstappen in Uitgeest verloopt vlekkeloos. Net als ik denk dat het nog wel wat kan worden met deze dag stapt er in Amsterdam een vader in met twee kinderen die van plan zijn het wereldrecord jengelen naar recordhoogte te jagen. Opgelucht haal ik adem als de trein in Naarden-Bussum stopt en ik op de plaats van bestemming ben, ervan overtuigd dat ik never nooit kinderen wil hebben.

Maar als ik kennis maak met de groep Weekendhikers klaart mijn humeur onmiddellijk op en vol goede moed gaan we op stap. Na een korte tour door de goudkust van Naarden komen we uit in het natuurgebied waar we die dag voor gekomen zijn. De route gaat over de Meerkade langs de noordkant van het Naardermeer. Al snel lopen we via een moerasbosje door de blubber te stampen. De ideale test om te zien of je schoenen waterdicht zijn. Ze slagen met vlag en wimpel. Ik hoop dat hetzelfde staks gezegd kan worden van mijn wasmiddel. Want de wedstrijd ”meest vieze broek” wordt glansrijk door mij gewonnen. Ik doe daar dan ook erg mijn best voor. De wandeling gaat verder over graskades, door weilanden aan de zuidkant van het meer. Het is hier flink drassig en we glibberen door de modder. Een laarzenpad voert ons door wederom door een moerasbos. Nadat ik bij een klein bosje een vrije uitvoering geef van “Gods water over Gods akker laten lopen” vliegt er ineens een sneeuwbal voorbij. Ik kan dit niet op me laten zitten en ik geef het retour in een aanval waar de gemiddelde AZ spits jaloers op is. Ik weet niet of ie raak was, maar ook bij AZ missen ze weleens een bal. Ook komen we nog een zeer leuk plankenpad tegen wat mij doet denken aan spoorrails, maar dan wel in klein formaat. Over een lengte van zeker een kilometer hebben ze twee planken naast elkaar gelegd, bespannen met kippengaas. Hier en daar lopen de planken onder water door. Ik voel me net een Chinese acrobaat uit het circus in het onderdeel evenwichtsbalk, helaas geen charmante danseres in strak pakje om mijn hand vast te houden. Wel een groep gezellige Weekendhikers. Ook deze hindernis wordt zonder kleerscheuren genomen. Langzamer hand komen we weer terug in de bebouwde wereld en we besluiten nog wat te gaan drinken in een tegenover het spoor gelegen cafeetje. Helaas kunnen ze hier geen bier uit fles schenken. Ik bestel een Duvel, helaas heeft de barkeeper met het humeur van een oorwurm het fenomeen “twee vingers schuim” verkeerd begrepen. Het gepresenteerde glas heeft weliswaar twee vingers schuim, maar dan wel verticaal gehouden vingers.

Op de terugweg in de trein worden we gecontroleerd door een goedlachse conductrice, die trots met een enorme fluit op haar borst rondloopt. Op mijn vraag of ze wellicht een stukje kan fluiten van Berdien Stenberg, loopt ze proestend de coupe uit.

Gelukkig maar, ik hou eigenlijk niet van Berdien Stenberg maar een andere fluitist wou me even niet te binnen schieten. Wellicht heeft iemand nog suggesties voor een goede fluitist? (geen scheidsrechters)

Dodelijke blikken

Als blikken konden doden,
had men er vast geen erwtensoep in gedaan.

basknallen

Lekker spelen in een bandje is net zo lekker als goede sex, nou ja, bijna dan. Laten we eerlijk wezen. Een orgasme duurt een paar minuten, in de oefenruimte spelen en bier drinken met de boys en girl van Kneiper duurt de hele avond. Niks geen gedoe met een etentje bij kaarslicht vooraf, knapperend haardvuur en een glaasje rode wijn. Gewoon inpluggen, stemmen en gaan!! Gewoon spelen en ha, zes bier!

Op dit moment zit ik nog vol met adreline van het spelen. Ondanks hier en daar nog een foute noot en wat dies meer zij, ging het lekker vanavond. Het geeft me echt een enorme boost om met deze heren en dame in een oefenruimte gewoon lekker bezig te zijn met muziek. Hier wil ik zeker mee doorgaan. Naast de "Black Pearl" (trouwe lezers weten wel dat ik hier mijn zwarte Ibanez Soundgear 800 bedoel)had ik vanavond ook de fretloze Hohner weer eens afgestoft. Ideaal voor de slow songs. Na een nummer op de Black Pearl heb ik een paar nummers fretloos gedaan. Om daarna knallend erin te gaan met het prachtige "my Sacrifice"van Creed. Heerlijke basknallen donderen uit de speakers. Lekker vet laag, mede door de lage D die ik verkrijg d.m.v. de aanwezige hipshot. Het betere vingerwerk, zeg maar.

Volgende week donderdagavond mogen we weer los, ik kan bijna niet wachten...
ik weet nu al dat er morgen iemand met een big smile rondloopt.
Voor de intimi die er bij waren;
De glimlach van de kleine jongen ;-)

Nog één keer neurie ik het "my sacrifice" van Creed voor ik ga slapen, was het maar weer donderdagavond.

Hello my friend, we meet again
It's been awhile, where should we begin?
Feels like forever
Within my heart a memory
A perfect love that you gave to me
Oh, I remember

When you are with me I'm free
I'm careless, I believe
Above all the others we'll fly
This brings tears to my eyes
My Sacrifice

Test

Met heel veel hulp, met name van Ron en Godelieve, denk ik dat het me nu eindelijk gelukt is om een link te plaatsen.
even kijken...

Prutzersblog

Jaaaaaa, het werkt!!!

Ron en Godelieve, bedankt voor alle support. Ik hoop jullie weer eens tegen te komen tijdens een tocht van weekendhike. Hier moeten we het glas op heffen.

Cheers!

Gadgets

Gezien in de catalogus van Bever Zwerfsport. Op blz 63 staat een opvouwbaar wijnglas van het Amerikaanse merk GSI. Op internet vond ik de volgende:

Lexan® Wine Glass
Na de afritsbroek, nu ook het Lexan® afrits-wijnglas. Ruimtebesparend doordat de voet van het glas los te draaien is. Zeer lichtgewicht, bijna onbreekbaar en zeer duurzaam.

Als je de voet van het wijnglas losdraait en hem er in opbergt ziet het eruit als een design kerstklok.

Zelf was ik van plan om gewoon een 2 liter camelbag te kopen.