Als zolang er mensen op de aardkloot rond hobbelen gunnen ze elkaar het licht in de ogen niet. Althans, er is een deel wat niet wil dat een ander ook een stukje land heeft waarop hij zijn graan kan verbouwen en zijn koeien kan laten los lopen. Om van andere economische belangen nog maar te zwijgen. Dit is altijd al zo geweest en zal altijd wel zo blijven.
Stap maar op een willekeurig vliegtuig en geheid dat je binnen zes uur wel ergens bent waar oorlog heerst of een dreigende conflictsituatie, het laatste is slechts een ander woord voor oorlogsverklaring. Je zou toch denken dat men in de afgelopen 2000 jaar wel iets wijzer was geworden, maar dat is helaas niet het geval. Op dit ogenblik is natuurlijk de escalatie van het midden Oosten conflict een nieuwe bron van zorgen.
Ik ga hier verder geen mening ventileren. Ten eerste omdat ik geen deskundige ben en me niet verdiept heb in deze zaak, ten tweede omdat ik niet wil oproepen tot wat voor discussie dan ook en ten derde zijn er zo nog een 5 tal, of misschien wel een 50 tal brandhaarden op te noemen op dit moment.
Alleen heeft het kleine meisje wat nu geveld is door bomscherven daar niets mee te maken.
03 augustus, 2006
02 augustus, 2006
01 augustus, 2006
Nieuwe telefoon
Jaren heb ik niet aan de telefoon gewild, ik had zelfs geen vaste aansluiting. Ik vond de postduif veel romantischer maar toen deze op de lijst van beschermde diersoorten kwam te staan ben ik toch overstag gegaan en heb sinds enige jaren naast een vaste telefoon dus ook een mobieltje om maar geen gesprek te hoeven missen. Het voordeel van mobieltjes is dat je ze uit kunt zetten of op tafel kan laten liggen zodat je alsnog niet bereikbaar bent. Het nadeel is dat als je er eenmaal aan gewend bent het toch ook wel weer verrekte handig is en je dus een nieuwe wilt hebben als de oude niet meer naar behoren functioneert. Het valt tegenwoordig nog niet mee om gewoon een simpel toestel te scoren waar je mee kunt bellen, gebeld kunt worden en vooruit, SMS en is ook wel handig. Verder is de trilfunctie erg prettig zodat niet de iedereen hoeft mee te genieten van jouw mooie ringtone. O ja, ik wil wel hetzelfde nummer behouden, wat vaak niet meevalt bij een pre-paid toestel.
Toch is het me gelukt om een redelijk no nonsens toestel te scoren zonder camera(het wachten is nog op de eerste digitale spiegelreflexcamera waar je ook mee kunt bellen), MP3 speler en weet ik wat voor andere onzin nog meer. Gekozen voor een Motorola C385. Wat zegt U, das al een ouwe. Zou best kunnen, het is een tweedehands van 3 maanden oud die een paar tientjes kostte, een stuk goedkoper dan een nieuwe.
Nu nog uitvechten hoe het precies werkt want helemaal no nonsens is het ook weer niet. Zo is hij uitgerust met een kleurenscherm, polyfone beltonen en weet ik wat voor gadgets meer. Allemaal leuk en aardig maar het zou handiger geweest zijn als ze deze wonderboy gewoon hadden voorzien van een duidelijke aan en uitknop, om maar eens wat te noemen. Je moet een boekwerk zo groot als de bijbel en in minstens net zo onbegrijpelijke taal doorworstelen om er achter te komen hoe je hem aanzet, hoe je contactpersonen kunt toevoegen en hoe je een SMS verstuurt. Je schijnt er ook mee te kunnen internetten, MMS en (was dat dan?) en weet ik veel wat nog meer.
Nu maar wachten tot ik gebeld word, ik ben erg benieuwd naar de ringtone, moet ik wel mijn oordopjes uit hebben anders hoor ik het nog niet ;-)
Toch is het me gelukt om een redelijk no nonsens toestel te scoren zonder camera(het wachten is nog op de eerste digitale spiegelreflexcamera waar je ook mee kunt bellen), MP3 speler en weet ik wat voor andere onzin nog meer. Gekozen voor een Motorola C385. Wat zegt U, das al een ouwe. Zou best kunnen, het is een tweedehands van 3 maanden oud die een paar tientjes kostte, een stuk goedkoper dan een nieuwe.
Nu nog uitvechten hoe het precies werkt want helemaal no nonsens is het ook weer niet. Zo is hij uitgerust met een kleurenscherm, polyfone beltonen en weet ik wat voor gadgets meer. Allemaal leuk en aardig maar het zou handiger geweest zijn als ze deze wonderboy gewoon hadden voorzien van een duidelijke aan en uitknop, om maar eens wat te noemen. Je moet een boekwerk zo groot als de bijbel en in minstens net zo onbegrijpelijke taal doorworstelen om er achter te komen hoe je hem aanzet, hoe je contactpersonen kunt toevoegen en hoe je een SMS verstuurt. Je schijnt er ook mee te kunnen internetten, MMS en (was dat dan?) en weet ik veel wat nog meer.
Nu maar wachten tot ik gebeld word, ik ben erg benieuwd naar de ringtone, moet ik wel mijn oordopjes uit hebben anders hoor ik het nog niet ;-)
HE, WAT ZEG JE?
Hoewel ik soms last heb van een selectief gehoor dan wel Oost Indisch doof zijn heb ik in de regel geen problemen met mijn gehoor, ik hoor alleen wat ik wil horen.
Wel viel het me de laatste tijd op dat als ik twee uur had staan basbeuken in de oefenruimte het allemaal wat minder scherp wordt. Tijd dus voor passende maatregelen. Ik heb nog geen last van piepjes of suizen in mijn oren en wil dat graag zo houden.
Hoogste tijd om er eens op uit te gaan om een paar passende oordoppen te scoren, want watjes volstaan niet en ook de bekende gele proppen vind ik niet echt comfortabel zitten. Na gisteren ietwat bleek bij een audicien weg gegaan te zijn vanwege prijzen tussen de 200 en de 1000 (duizend!) EURO voor een setje doppen heb ik vandaag bij Music Maniacs een setje Alpine oordoppen gekocht met twee verwisselbare filters voor de lieve prijs van 27 EURI’s.
Ik ben erg benieuwd hoe dit me gaat bevallen tijdens de eerstvolgende bandrepetitie
HE, WAT ZEG JE?
Wel viel het me de laatste tijd op dat als ik twee uur had staan basbeuken in de oefenruimte het allemaal wat minder scherp wordt. Tijd dus voor passende maatregelen. Ik heb nog geen last van piepjes of suizen in mijn oren en wil dat graag zo houden.
Hoogste tijd om er eens op uit te gaan om een paar passende oordoppen te scoren, want watjes volstaan niet en ook de bekende gele proppen vind ik niet echt comfortabel zitten. Na gisteren ietwat bleek bij een audicien weg gegaan te zijn vanwege prijzen tussen de 200 en de 1000 (duizend!) EURO voor een setje doppen heb ik vandaag bij Music Maniacs een setje Alpine oordoppen gekocht met twee verwisselbare filters voor de lieve prijs van 27 EURI’s.
Ik ben erg benieuwd hoe dit me gaat bevallen tijdens de eerstvolgende bandrepetitie
HE, WAT ZEG JE?
25 juli, 2006
Zweetvoeten
Al enige tijd siddert Nederland onder een hittegolf. Althans, als je de media mag geloven. Zelf vind ik het wel meevallen, al kan ik niet ontkennen dat het warm is. Alleen heb ik er geen last van, sterker nog, ik vind dit ideaal weer.
De kippen leggen gekookte eieren of vallen gebraden van het dak, in beide gevallen hoef je het gasfornuis er niet meer voor te ontsteken. Dames lopen rond in weinig verhullende kledij en zolang deze dames niet zijn voorzien van spataderen, vetbulten of andere onsmakelijkheden kan het een genot voor het oog zijn. Regelmatig staat de barbecue hier volop te draaien als ik eens geen zin heb in gekookte eieren of gebraden kip en ik kan tot laat in de avond buiten zitten met mijn voeten in het verkoelende water van de vijver.
Dat laatste is af en toe hard nodig. Het enige nadeel van dit weer is namelijk dat er flink gezweet wordt. Normaal heb ik niks tegen zweten, mits ik een paar nagels in mijn rug heb en me bezig kan houden met de daarbij behorende activiteit.
Helaas is het zo dat mijn sandalen deze week zijn overleden en ik nu van armoe rond moet lopen op gympen. Als ik deze s’avonds uittrek verspreiden mijn voeten een geur als een wel zeer vage Franse schimmelkaas die toch echt over datum is. Zweetvoeten, hoe bedoelt u? Klots, klots.
Natuurlijk zou ik nieuwe sandalen kunnen kopen maar ik heb een hekel aan winkelen en helemaal met deze temperaturen. Ik wacht wel tot het winter wordt, dan zijn de sandalen vast wel ergens in de aanbieding.
De kippen leggen gekookte eieren of vallen gebraden van het dak, in beide gevallen hoef je het gasfornuis er niet meer voor te ontsteken. Dames lopen rond in weinig verhullende kledij en zolang deze dames niet zijn voorzien van spataderen, vetbulten of andere onsmakelijkheden kan het een genot voor het oog zijn. Regelmatig staat de barbecue hier volop te draaien als ik eens geen zin heb in gekookte eieren of gebraden kip en ik kan tot laat in de avond buiten zitten met mijn voeten in het verkoelende water van de vijver.
Dat laatste is af en toe hard nodig. Het enige nadeel van dit weer is namelijk dat er flink gezweet wordt. Normaal heb ik niks tegen zweten, mits ik een paar nagels in mijn rug heb en me bezig kan houden met de daarbij behorende activiteit.
Helaas is het zo dat mijn sandalen deze week zijn overleden en ik nu van armoe rond moet lopen op gympen. Als ik deze s’avonds uittrek verspreiden mijn voeten een geur als een wel zeer vage Franse schimmelkaas die toch echt over datum is. Zweetvoeten, hoe bedoelt u? Klots, klots.
Natuurlijk zou ik nieuwe sandalen kunnen kopen maar ik heb een hekel aan winkelen en helemaal met deze temperaturen. Ik wacht wel tot het winter wordt, dan zijn de sandalen vast wel ergens in de aanbieding.
22 juli, 2006
Nachtkanotocht
Hoe zachtkens glijdt ons bootje
Daar op het spieg'lend meer,
De riempjes net en proper,
Gaan luchtig op en neêr.
De golfjes kabb'len spelend
Al tegen 't bootje aan,
En ginds zien wij den toren
In groene boschjes staan.
Hoezo zachtkens? Dacht het niet!
In plaats van een wandeltocht stond er op Weekendhike dit maal een nachtkanotocht op het programma. Dit leek me we wat en nadat ik ook nog vervoer voor de terugweg had weten te regelen kon mijn avond / nacht niet meer stuk. Omdat we om 19.45 uur moesten verzamelen op Utrecht C.S. besloot ik vooruit te reizen om daar nog wat te eten, hetgeen uitliep op een vette bek bij de MC Donalds. Het was lang geleden dat ik daar geweest was en toen ik na een half uur weer naar buiten liep wist ik ook weer waarom het zo lang geleden was. Getverderrie jakkiebah.
Nadat we verzameld hadden onder het bekende blauwe bord werd de bus genomen naar het kanoverhuurbedrijf alwaar nog een deel van de groep zat te wachten. Een rondje kennismaken en een korte instructie waar ik nu nog niks van snap werden de boten te water gelaten en gingen we op pad. Samen met Frans belandde ik in een kano en ik werd gebombardeerd tot stuurman, dat was de eerste fout. Moet je niet doen met iemand die regelmatig een scheve schaats rijdt en in staat is om in zeven sloten tegelijk te lopen. Peppi en Kokkie in een kano. Wel gezellig, dat wel, maar het schoot niet echt op. We gingen vooruit, maar we gingen ook van links naar rechts en hebben menige aanvaring gehad met andere kano’s, aangemeerde boten, kades, overhangende bomen en passerende eenden. Zachtjes gleed het bootje zeker niet, regelmatig hebben we geschaterd van het lachen en niet alleen heb ik nu wat spierpijn van het kanoen maar ook pijn in mijn buik van het lachen, wie zij daar dat lachen gezond is? We hielden de moed er goed in en vele zeemansliedjes klonken stemmig op uit onze kelen. Wat dacht u van klassiekers als:”Zie ginds komt de stoomboot”,”Schipper, mag ik overvaren”,”
Schuitje varen, biertje drinken”, Zeeziek” en zeer toepasselijk, de tune van “Das Boot”. Niet dat de kano lek was maar we hebben onderweg de halve gracht van Utrecht in de kano of over ons heen geschept zodat we geen droge graat meer aan onze lijven hadden. Toen we na een uur aanlegden voor een korte pauze konden we zo meedoen aan een Mister wetnight T-shirt contest.
Na deze pauze was het de beurt aan Frans om voor stuurman te spelen, dat deed hij net zo goed, of net zo slecht als ik, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Terwijl de meeste kano’s een min of meer rechte lijn volgden speelden wij nog steeds voor botskano, wat een leuke attractie was voor het publiek wat op terrasjes zat aan de Utrechtse grachten, we hadden het hartstikke druk want laten we wel wezen, het valt niet mee om te peddelen en tegelijk te zwaaien naar het leuke publiek. Je hebt immers maar twee handen. Nadat we de grachten verlaten hadden kwamen we terecht in een wel heel donker stuk waarna we eindigden in een ware climax onder allerlei donkere en lage bruggetjes door, waarbij je op moest passen je hoofd niet te stoten. Na eerst de boot op de kant te hebben gehesen en mezelf in droge kleren te hebben gehesen werd het tijd om nog een biertje op te hijsen alvorens we weer huiswaarts gingen.
Daar op het spieg'lend meer,
De riempjes net en proper,
Gaan luchtig op en neêr.
De golfjes kabb'len spelend
Al tegen 't bootje aan,
En ginds zien wij den toren
In groene boschjes staan.
Hoezo zachtkens? Dacht het niet!
In plaats van een wandeltocht stond er op Weekendhike dit maal een nachtkanotocht op het programma. Dit leek me we wat en nadat ik ook nog vervoer voor de terugweg had weten te regelen kon mijn avond / nacht niet meer stuk. Omdat we om 19.45 uur moesten verzamelen op Utrecht C.S. besloot ik vooruit te reizen om daar nog wat te eten, hetgeen uitliep op een vette bek bij de MC Donalds. Het was lang geleden dat ik daar geweest was en toen ik na een half uur weer naar buiten liep wist ik ook weer waarom het zo lang geleden was. Getverderrie jakkiebah.
Nadat we verzameld hadden onder het bekende blauwe bord werd de bus genomen naar het kanoverhuurbedrijf alwaar nog een deel van de groep zat te wachten. Een rondje kennismaken en een korte instructie waar ik nu nog niks van snap werden de boten te water gelaten en gingen we op pad. Samen met Frans belandde ik in een kano en ik werd gebombardeerd tot stuurman, dat was de eerste fout. Moet je niet doen met iemand die regelmatig een scheve schaats rijdt en in staat is om in zeven sloten tegelijk te lopen. Peppi en Kokkie in een kano. Wel gezellig, dat wel, maar het schoot niet echt op. We gingen vooruit, maar we gingen ook van links naar rechts en hebben menige aanvaring gehad met andere kano’s, aangemeerde boten, kades, overhangende bomen en passerende eenden. Zachtjes gleed het bootje zeker niet, regelmatig hebben we geschaterd van het lachen en niet alleen heb ik nu wat spierpijn van het kanoen maar ook pijn in mijn buik van het lachen, wie zij daar dat lachen gezond is? We hielden de moed er goed in en vele zeemansliedjes klonken stemmig op uit onze kelen. Wat dacht u van klassiekers als:”Zie ginds komt de stoomboot”,”Schipper, mag ik overvaren”,”
Schuitje varen, biertje drinken”, Zeeziek” en zeer toepasselijk, de tune van “Das Boot”. Niet dat de kano lek was maar we hebben onderweg de halve gracht van Utrecht in de kano of over ons heen geschept zodat we geen droge graat meer aan onze lijven hadden. Toen we na een uur aanlegden voor een korte pauze konden we zo meedoen aan een Mister wetnight T-shirt contest.
Na deze pauze was het de beurt aan Frans om voor stuurman te spelen, dat deed hij net zo goed, of net zo slecht als ik, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Terwijl de meeste kano’s een min of meer rechte lijn volgden speelden wij nog steeds voor botskano, wat een leuke attractie was voor het publiek wat op terrasjes zat aan de Utrechtse grachten, we hadden het hartstikke druk want laten we wel wezen, het valt niet mee om te peddelen en tegelijk te zwaaien naar het leuke publiek. Je hebt immers maar twee handen. Nadat we de grachten verlaten hadden kwamen we terecht in een wel heel donker stuk waarna we eindigden in een ware climax onder allerlei donkere en lage bruggetjes door, waarbij je op moest passen je hoofd niet te stoten. Na eerst de boot op de kant te hebben gehesen en mezelf in droge kleren te hebben gehesen werd het tijd om nog een biertje op te hijsen alvorens we weer huiswaarts gingen.
20 juli, 2006
15 oktober
Heeft u pen en papier bij de hand? Mooi, noteert u dan even het volgende in uw agenda;
15 oktober 2006 kunt u in de Buurthuis de Havelaar, Douwes Dekkerstraat 2 te Amsterdam het eerste publieke optreden beleven van de band Kneiper.
Er wordt die dag een muziekfestival georganiseerd en wij mogen om 14.30 de spits afbijten in de grote zaal.
De komende maanden kunnen wij ons in alle rust voorbereiden op dit concert, nummers uitzoeken die we dan willen spelen en er een strak programma van maken.
Heeft u 15 oktober al in uw agenda genoteerd?
15 oktober 2006 kunt u in de Buurthuis de Havelaar, Douwes Dekkerstraat 2 te Amsterdam het eerste publieke optreden beleven van de band Kneiper.
Er wordt die dag een muziekfestival georganiseerd en wij mogen om 14.30 de spits afbijten in de grote zaal.
De komende maanden kunnen wij ons in alle rust voorbereiden op dit concert, nummers uitzoeken die we dan willen spelen en er een strak programma van maken.
Heeft u 15 oktober al in uw agenda genoteerd?
18 juli, 2006
17 juli, 2006
Juttersfestival 2006 deel III (slot)
Juttersfestival 2006 deel III (slot)
Na een weekend gedraaid te hebben komt er een heel vervelend moment, namelijk het moment dat er weer afgebroken moet gaan worden. Gelukkig liepen er dit jaar genoeg vrijwilligers rond zodat het licht, geluid en horeca in een redelijk tempo afgebroken waren, waarna we als organisatie achterbleven om een korte evaluatie te maken.
De geziene en gehoorde acts werden besproken. Zelf vond ik
The Troupe de topper van het festival. Niet zo verwonderlijk met een band die Zappa materiaal speelt. Ik heb de meeste nummers luidkeels meegeblerd;
Zomby woof
Village of the sun
Cosmik Debris
Montana
Joe’s garage (reggae uitvoering)
Catholic Girls
Lucille
Zo heb ik nog een aantal van mijn favoriete nummers gehoord.
Helaas kan ik over het programma in de kleine tent niet zo veel vertellen. Ik heb het zelf niet gezien omdat ik op die moment meestal in de nok van de grote tent de lichten aan het stellen was. Wel heb ik gehoord dat er in deze tent ook verschillende muzikale hoogstandjes te horen zijn geweest. Verder sloeg de gehele festivalopzet goed aan. 1 grote tent, een kleine tent en een tent voor de horeca alsmede een omheind festivalterrein creëren zo een echt festival gevoel. Hiermee zijn we een goede weg ingeslagen en ook over de bezoekersaantallen mogen we niet klagen.
Na een laatste inspectie ronde werden de tenten dichtgegooid, hierbij werd op het allerlaatste moment toch nog een heuse trekkenwand gecreëerd, zij het met een iets andere betekenis
We moesten met zijn allen aan het tent doek hangen om de tent te sluiten, dat werd dus de alternatieve trekkenwand.
De volgende morgen zijn de tenten afgebroken met medewerking van het inmiddels bekende uitzendbureau PUK en werd het terrein weer schoon opgeleverd, waarna ik moe maar zeer voldaan naar huis kon gaan om de nodige slaap in te halen.
Op naar het Juttersfestival 2007!!!
Na een weekend gedraaid te hebben komt er een heel vervelend moment, namelijk het moment dat er weer afgebroken moet gaan worden. Gelukkig liepen er dit jaar genoeg vrijwilligers rond zodat het licht, geluid en horeca in een redelijk tempo afgebroken waren, waarna we als organisatie achterbleven om een korte evaluatie te maken.
De geziene en gehoorde acts werden besproken. Zelf vond ik
The Troupe de topper van het festival. Niet zo verwonderlijk met een band die Zappa materiaal speelt. Ik heb de meeste nummers luidkeels meegeblerd;
Zomby woof
Village of the sun
Cosmik Debris
Montana
Joe’s garage (reggae uitvoering)
Catholic Girls
Lucille
Zo heb ik nog een aantal van mijn favoriete nummers gehoord.
Helaas kan ik over het programma in de kleine tent niet zo veel vertellen. Ik heb het zelf niet gezien omdat ik op die moment meestal in de nok van de grote tent de lichten aan het stellen was. Wel heb ik gehoord dat er in deze tent ook verschillende muzikale hoogstandjes te horen zijn geweest. Verder sloeg de gehele festivalopzet goed aan. 1 grote tent, een kleine tent en een tent voor de horeca alsmede een omheind festivalterrein creëren zo een echt festival gevoel. Hiermee zijn we een goede weg ingeslagen en ook over de bezoekersaantallen mogen we niet klagen.
Na een laatste inspectie ronde werden de tenten dichtgegooid, hierbij werd op het allerlaatste moment toch nog een heuse trekkenwand gecreëerd, zij het met een iets andere betekenis
We moesten met zijn allen aan het tent doek hangen om de tent te sluiten, dat werd dus de alternatieve trekkenwand.
De volgende morgen zijn de tenten afgebroken met medewerking van het inmiddels bekende uitzendbureau PUK en werd het terrein weer schoon opgeleverd, waarna ik moe maar zeer voldaan naar huis kon gaan om de nodige slaap in te halen.
Op naar het Juttersfestival 2007!!!
15 juli, 2006
Juttersfestival 2006 deel II
Zaterdag barste het festival los, keurig op tijd kwam ik aangefietst op het festivalterrein. Ik was ingepland om op het podium in de grote tent te assisteren bij het geluid. Wat omzettingen op het podium etc. Uiteindelijk pakte dit anders uit.
Bij aankomst werd gevraagd of ik even stand-by wou blijven voor het licht. Uiteindelijk heb ik van de negen bands in de grote tent er zes van licht voorzien.
4 parren rood op links, 4 parren blauw op rechts, vooraan 7 speciaaltjes open wit en achter 6 lampen met een scroller die ik kon voorzien van zo’n 15 verschillende kleuren. Bij ieder nummer van de band op het podium een andere kleur. Achtereenvolgens heb ik de volgende bands van licht voorzien:
Zijlstra
Het Willem Breuker Collectief
The Pheasant Pluckers
Lavalu
Beatrice van der poel & band
Wereldband
Een leuke lijst die ik weer mooi op mijn cv kan zetten. Na ieder concert verplaatste de muzikale activiteiten zich naar de kleine tent wat ons een uur de tijd gaf om om te bouwen en licht te stellen. Ik ben dit weekend wel wat kilo’s kwijt geraakt door iedere keer de steiger in te klimmen en in de nok van de tent op 5 meter hoogte de lampen te vervangen. Er heerste daar een aardige temparatuur. In het begin klom ik nog wat onwennig omhoog maar na drie keer boven te zijn geweest klom ik behendig naar boven.
Ik vond het erg leuk om te doen en wellicht zou ik dit vaker moeten doen. Ik verzorg al geluid bij her koor Musicalsound maar misschien ga ik ook maar voor wat licht zorgen aldaar. Ik had even overlegd met de beide Peters van de band Kneiper die vrijwilliger waren op het festival (klasse, mannen!) maar ik mag het bij Kneiper niet toepassen, ze willen me graag behouden als bassist en dat valt niet te combineren met het verzorgen van het licht.
Bij aankomst werd gevraagd of ik even stand-by wou blijven voor het licht. Uiteindelijk heb ik van de negen bands in de grote tent er zes van licht voorzien.
4 parren rood op links, 4 parren blauw op rechts, vooraan 7 speciaaltjes open wit en achter 6 lampen met een scroller die ik kon voorzien van zo’n 15 verschillende kleuren. Bij ieder nummer van de band op het podium een andere kleur. Achtereenvolgens heb ik de volgende bands van licht voorzien:
Zijlstra
Het Willem Breuker Collectief
The Pheasant Pluckers
Lavalu
Beatrice van der poel & band
Wereldband
Een leuke lijst die ik weer mooi op mijn cv kan zetten. Na ieder concert verplaatste de muzikale activiteiten zich naar de kleine tent wat ons een uur de tijd gaf om om te bouwen en licht te stellen. Ik ben dit weekend wel wat kilo’s kwijt geraakt door iedere keer de steiger in te klimmen en in de nok van de tent op 5 meter hoogte de lampen te vervangen. Er heerste daar een aardige temparatuur. In het begin klom ik nog wat onwennig omhoog maar na drie keer boven te zijn geweest klom ik behendig naar boven.
Ik vond het erg leuk om te doen en wellicht zou ik dit vaker moeten doen. Ik verzorg al geluid bij her koor Musicalsound maar misschien ga ik ook maar voor wat licht zorgen aldaar. Ik had even overlegd met de beide Peters van de band Kneiper die vrijwilliger waren op het festival (klasse, mannen!) maar ik mag het bij Kneiper niet toepassen, ze willen me graag behouden als bassist en dat valt niet te combineren met het verzorgen van het licht.
12 juli, 2006
Juttersfestival 2006 , deel I
Afgelopen week was het weer raak, tijd voor het Juttersfestival. Het begon al op dinsdag toen ik naar Wijk aan Zee ben geweest om daar te schouwen. Het weiland lag er keurig bij dus kon er woensdag gebouwd gaan worden. Keurig op tijd stonden de vrijwilligers klaar om te assisteren bij het bouwen van een tent, helaas was de tent nog in geen velden of wegen te bekennen. Het bleek dat van Ham nog in de file stond bij Utrecht. Hetgeen ons de tijd gaf om nader kennis te maken met de vrijwilligers die vandaag de tent op kwamen zetten. Het was een gemêleerd gezelschap, wat acte de presente gaf namens de Regenboog en uitzend bureau PUK, hetgeen staat voor Permanent Uitzendbureau Kutklussen. Een groep alcoholverslaafden, drugsaddicts en daklozen worden zo onder begeleiding op verschillende projecten gezet. Ik stond er wat huiverig tegenover maar deze mensen waren tot op het bot gemotiveerd en toen van Ham eenmaal gearriveerd was stonden binnen een paar uur de drie tenten overeind. Zelf heb ik niet zoveel hoeven doen, een beetje toezicht houden en heel veel broodjes smeren. Een heel ander verhaal tegenover vorig jaar, toen we het zelf deden en we met te weinig mensen ons uit de naad hebben lopen werken.
Donderdag mochten we dan zelf flink aan de bak, het licht arriveerde en moest opgebouwd en ingehangen worden, er moesten hekken rondom het terrein geplaatst worden, de toiletwagen moest op zijn plek en de twee mobiele kleedkamers werden neergezet. Al met al begint het nu op een echt festivalterrein te lijken.
Op vrijdag arriveert het geluid en gaan we daar druk mee aan de gang. De twee subs vinden hun plek op het podium en de mid en hoog kasten worden via een takel opgehangen aan de trus. Monitor tafel en zaal tafel worden te samen met de effectenrekken en versterkerrekken op hun plaats gezet, aangesloten en draaien maar. De allerlaatste leveranties vinden plaats en op het laatste moment komen we er achter dat er nog een riser moet komen voor de drums. Gauw nog vier podiumdelen bestellen maar dan staat alles en kan er gebouwd gaan worden om die avond proef te draaien en een technische repetitie te houden. Onze lichtman komt erachter dat hij nog wat dingen nodig heeft en legt mij in het kort uit hoe een lichttafel werkt. Vanavond sta jij erachter, krijg ik te horen. Oh, eh.. OK. Ik vermaak me prima op deze plek, dit wil ik wel vaker doen, denk ik bij mezelf. Niet wetend dat deze gedachte wel heel spoedig uit zal komen...
Donderdag mochten we dan zelf flink aan de bak, het licht arriveerde en moest opgebouwd en ingehangen worden, er moesten hekken rondom het terrein geplaatst worden, de toiletwagen moest op zijn plek en de twee mobiele kleedkamers werden neergezet. Al met al begint het nu op een echt festivalterrein te lijken.
Op vrijdag arriveert het geluid en gaan we daar druk mee aan de gang. De twee subs vinden hun plek op het podium en de mid en hoog kasten worden via een takel opgehangen aan de trus. Monitor tafel en zaal tafel worden te samen met de effectenrekken en versterkerrekken op hun plaats gezet, aangesloten en draaien maar. De allerlaatste leveranties vinden plaats en op het laatste moment komen we er achter dat er nog een riser moet komen voor de drums. Gauw nog vier podiumdelen bestellen maar dan staat alles en kan er gebouwd gaan worden om die avond proef te draaien en een technische repetitie te houden. Onze lichtman komt erachter dat hij nog wat dingen nodig heeft en legt mij in het kort uit hoe een lichttafel werkt. Vanavond sta jij erachter, krijg ik te horen. Oh, eh.. OK. Ik vermaak me prima op deze plek, dit wil ik wel vaker doen, denk ik bij mezelf. Niet wetend dat deze gedachte wel heel spoedig uit zal komen...
02 juli, 2006
Doe voorzichtig!
Hoewel ik in de regel een vrij oppassende jongen ben die prima voor zich zelf kan zorgen en niet in zeven sloten tegelijk loop, krijg ik soms de indruk dat de mensen in mijn omgeving daar iets anders tegen aan kijken.
Steeds vaker krijg ik horen;
Doe voorzichtig!
Laatst kreeg ik een mailtje van iemand die vroeg hoe het met me ging en dat we weer eens iets leuks moesten doen, om af te sluiten met Take Care, hetgeen je kunt vertalen als
Doe voorzichtig!
Vanochtend was ik even bij mijn moeder op visite en toen ik na de koffie en een broodje aanstalten maakte om naar huis te gaan zei ze tegen mij:
Doe voorzichtig!
Vanmiddag zat ik heerlijk op een terras en maakte een praatje met een passerende dame. Heel gezellig allemaal en het eindigde ermee dat we telefoonnummers uitwisselden, toen ze wegging kreeg ik het volgende te horen:
Doe voorzichtig!
Vanavond was Laura even op visite en we zaten lekker te kletsen in de tuin, glaasje wijn erbij. Ik vertelde haar wat me die middag was overkomen en dat ik telefoonnummers had uitgewisseld met een passerende dame. Toen zei vanavond, of vanochtend, net zo u wilt weer op de fiets naar huis stapte kreeg ik het volgende te horen:
Doe voorzichtig!
Wat is dat toch, vraag ik me af. Dat ik van iedere kant te horen krijg dat ik voorzichtig moet doen. Ík krijg de indruk dat ik mijn wilde jaren wel wat achter me gelaten heb en ik een redelijk rustig bestaan leidt. Ik zorg goed voor mezelf, eet gezond, vrij veilig, beweeg regelmatig en ben dit jaar nog niet bij de huisarts geweest. Akkoord, ik drink wel eens een borrel maar het is nog niet zo erg dat er sprake is van enige vorm van alcoholisme, verder speel ik in een rockbandje maar echt onvoorzichtig ben ik volgens mij niet daarin. Het is zeker geen sex, drugs & rock 'n roll, helaas. Misschien ligt het geluidsvolume wat we produceren wat hoog maar tot grote onvoorzichtigheid heeft dit nog niet geleid.
Het is natuurlijk wel fijn als er mensen zijn die vinden dat je voorzichtig moet zijn. Het is een teken dat ze om je geven. Maar als je het zo vaak te horen krijgt ga je jezelf toch afvragen of je hier of daar niet wat onvoorzichtig bent.
Hoe doe je dat eigenlijk, voorzichtig doen? Ik heb weleens gehoord van voorzichtig zijn maar voorzichtig doen is een nieuw begrip voor me. Ik zal me hier in de komende tijd wat meer in verdiepen.
Doet u in de tussentijd wel voorzichtig?
Steeds vaker krijg ik horen;
Doe voorzichtig!
Laatst kreeg ik een mailtje van iemand die vroeg hoe het met me ging en dat we weer eens iets leuks moesten doen, om af te sluiten met Take Care, hetgeen je kunt vertalen als
Doe voorzichtig!
Vanochtend was ik even bij mijn moeder op visite en toen ik na de koffie en een broodje aanstalten maakte om naar huis te gaan zei ze tegen mij:
Doe voorzichtig!
Vanmiddag zat ik heerlijk op een terras en maakte een praatje met een passerende dame. Heel gezellig allemaal en het eindigde ermee dat we telefoonnummers uitwisselden, toen ze wegging kreeg ik het volgende te horen:
Doe voorzichtig!
Vanavond was Laura even op visite en we zaten lekker te kletsen in de tuin, glaasje wijn erbij. Ik vertelde haar wat me die middag was overkomen en dat ik telefoonnummers had uitgewisseld met een passerende dame. Toen zei vanavond, of vanochtend, net zo u wilt weer op de fiets naar huis stapte kreeg ik het volgende te horen:
Doe voorzichtig!
Wat is dat toch, vraag ik me af. Dat ik van iedere kant te horen krijg dat ik voorzichtig moet doen. Ík krijg de indruk dat ik mijn wilde jaren wel wat achter me gelaten heb en ik een redelijk rustig bestaan leidt. Ik zorg goed voor mezelf, eet gezond, vrij veilig, beweeg regelmatig en ben dit jaar nog niet bij de huisarts geweest. Akkoord, ik drink wel eens een borrel maar het is nog niet zo erg dat er sprake is van enige vorm van alcoholisme, verder speel ik in een rockbandje maar echt onvoorzichtig ben ik volgens mij niet daarin. Het is zeker geen sex, drugs & rock 'n roll, helaas. Misschien ligt het geluidsvolume wat we produceren wat hoog maar tot grote onvoorzichtigheid heeft dit nog niet geleid.
Het is natuurlijk wel fijn als er mensen zijn die vinden dat je voorzichtig moet zijn. Het is een teken dat ze om je geven. Maar als je het zo vaak te horen krijgt ga je jezelf toch afvragen of je hier of daar niet wat onvoorzichtig bent.
Hoe doe je dat eigenlijk, voorzichtig doen? Ik heb weleens gehoord van voorzichtig zijn maar voorzichtig doen is een nieuw begrip voor me. Ik zal me hier in de komende tijd wat meer in verdiepen.
Doet u in de tussentijd wel voorzichtig?
26 juni, 2006
Ampeg II
Dit is hem dan, de Ampeg.
Gisteren is hij flink aan de tand gevoeld en hij is met vlag en wimpel geslaagd. De vullingen van de bandleden liggen nu nog in de oefenruimte. Ik zal de komende weken nog wel ff moeten zoeken naar mijn soundje maar we raken al aardig aan elkaar gewend. De Ampeg pre-amp is gebouwd als een tank en je kunt hem van een flatgebouw afgooien waarna hij het nog gewoon doet, althans, die indruk wekt hij. Ik ga het niet proberen maar ik ben erg tevreden mee.
De eindtrap doet het aansturen van de speakers moeiteloos, voorbij is het eeuwige geklip. De ventilator is heerlijk stil, heel wat anders als sommige eindtrappen waarbij je een ongewilde orkaan creëert in de oefenruimte. De speakerkast tenslotte heeft een fenomenaal mid en voldoende laag in de kast om er mooi doorheen te komen.
Kortom, we gaan mooie tijden tegemoet.
25 juni, 2006
Ampeg
Na een zoektocht van enkele maanden waarin veel heb uitgeprobeerd en passant spaargeld opzij zette heb ik vandaag een definitieve keuze gemaakt. Al enkele weken ging mijn hart sneller kloppen van het merk Ampeg en vandaag heb ik daar dan een set van gekocht.
Als preamp heb ik gekozen voor de Ampeg SVT IIP.
Een voorversterker met drie buizen, een uitgebreide toonregeling en een zes bands equalizer.
Als eindversterker heb ik gekozen voor de Phonic Max 860.
Deze eindversterker levert 2 x 300 watt bij 4 ohm en 2 x 200 watt bij 8 ohm, in bridge mode levert dit 600 watt op. Verder is deze eindtrap voorzien van een zeer stille ventilator die sterker koelt naarmate de versterker meer vermogen moet leveren (en dus warmer wordt).
Voor het speakercabinet heb ik gekozen voor de Ampeg SVT 210 HE. Een 2 x 10 inch speakercabinet met een regelbare tweeter.
Dit setje zorg ervoor dat ik op het ogenblik heel erg gelukkig ben en bijna failliet, maar dat laatste is bijzaak.
Morgenmiddag gaat ie vol open in de repetitie ruimte, arme medebandleden ;-)
Als preamp heb ik gekozen voor de Ampeg SVT IIP.
Een voorversterker met drie buizen, een uitgebreide toonregeling en een zes bands equalizer.
Als eindversterker heb ik gekozen voor de Phonic Max 860.
Deze eindversterker levert 2 x 300 watt bij 4 ohm en 2 x 200 watt bij 8 ohm, in bridge mode levert dit 600 watt op. Verder is deze eindtrap voorzien van een zeer stille ventilator die sterker koelt naarmate de versterker meer vermogen moet leveren (en dus warmer wordt).
Voor het speakercabinet heb ik gekozen voor de Ampeg SVT 210 HE. Een 2 x 10 inch speakercabinet met een regelbare tweeter.
Dit setje zorg ervoor dat ik op het ogenblik heel erg gelukkig ben en bijna failliet, maar dat laatste is bijzaak.
Morgenmiddag gaat ie vol open in de repetitie ruimte, arme medebandleden ;-)
18 juni, 2006
Kind
Toen ik vanavond even aan het rondzappen was omdat er op dat moment weinig gebeurde op de voetbalvelden kwam ik op Nederland drie een programma tegen over de vergrijzing in Nederland en de daaraan gekoppelde zorg.
Ze lieten een bejaarde dame aan het woord die geholpen werd met het aankleden. Ze raakte me met de volgende uitspraak:
Je komt als kind, je gaat als kind.
Ze lieten een bejaarde dame aan het woord die geholpen werd met het aankleden. Ze raakte me met de volgende uitspraak:
Je komt als kind, je gaat als kind.
De jacuzzi
Onlangs besloten mijn binnenhuisarchitecte en haar uitvoerder dat het tijd werd voor de tuin. Ze belde nog wel even op met de vraag of ik er even over wou nadenken of ik wel of geen vijver in de tuin wou hebben maar stonden reeds dezelfde avond voor mijn deur met een paar planten voor in de vijver, er terecht vanuit gaande dat ik hier ook wel ja tegen zou zeggen. Aldus geschiedde.
In het begin twijfelde ik of ik de vijver zou gebruiken als
A: een jacuzzi, dit te realiseren door het leegeten van een blik bruine bonen waarna men plaats neemt.
B: als ideale terraskoelkast om zo doende een goed gekoelde witte wijn situatie te creëren.
C: een siervolle waterpartij ter verfraaiing van mijn tuin.
Inmiddels ligt de vijver er al weer een paar weken in en het moge duidelijk zijn dat er unaniem door zowel mezelf als mijn vaste team van medewerkers huis en tuin aanleg gekozen is voor optie C.
Het water begint al mooi helder te worden en ook de vijverplanten slaan goed aan. Binnenkort wil ik er een fontein in gaan maken, al dan niet met een mooie lichtpartij. Wel met een tijdklok op de pomp want ik wil niet iedere nacht drie keer naar de wc, dit gestimuleerd door een pomp die s’nachts door blijft pompen.
Vanochtend heb ik voor het eerst dus ontbeten aan de waterkant, iets wat ik op mijn vrije dag nog veel vaker hoop te doen.
Inmiddels is de eerste libelle al gesignaleerd, zal ik er binnenkort wat visjes indoen of zou de reiger dan binnen de kortste keren op de stoep staan?
In het begin twijfelde ik of ik de vijver zou gebruiken als
A: een jacuzzi, dit te realiseren door het leegeten van een blik bruine bonen waarna men plaats neemt.
B: als ideale terraskoelkast om zo doende een goed gekoelde witte wijn situatie te creëren.
C: een siervolle waterpartij ter verfraaiing van mijn tuin.
Inmiddels ligt de vijver er al weer een paar weken in en het moge duidelijk zijn dat er unaniem door zowel mezelf als mijn vaste team van medewerkers huis en tuin aanleg gekozen is voor optie C.
Het water begint al mooi helder te worden en ook de vijverplanten slaan goed aan. Binnenkort wil ik er een fontein in gaan maken, al dan niet met een mooie lichtpartij. Wel met een tijdklok op de pomp want ik wil niet iedere nacht drie keer naar de wc, dit gestimuleerd door een pomp die s’nachts door blijft pompen.
Vanochtend heb ik voor het eerst dus ontbeten aan de waterkant, iets wat ik op mijn vrije dag nog veel vaker hoop te doen.
Inmiddels is de eerste libelle al gesignaleerd, zal ik er binnenkort wat visjes indoen of zou de reiger dan binnen de kortste keren op de stoep staan?
12 juni, 2006
Haarlo
Terwijl het WK op vrijdagavond aftrapt en onze Costa Ricaanse vrienden het laten afweten tegen Duitsland was ik druk doende bezig om mijn rugzak in te pakken. Dit weekend ben ik lekker even weg geweest met Weekendhike. Ik had nog nooit twee dagen achter elkaar gelopen en was erg benieuwd hoe ik en mijn diverse lichaamsdelen daarop zouden reageren. Even vraag ik me nog af of ik toch nog regenkleding mee zal nemen maar dit dwaze plan zet ik al spoedig overboord. Ook is er dit keer geen plaats voor mijn warme wollen wanten en mijn muts. Wel gaat er veel vocht mee, alsmede het nodige trekkersvoer zoals kleine potjes jam, hagelslag smeerkaas met sambal en een blikje leverpastei. Een grote dosis drop maakt het geheel compleet en zo hobbel ik zaterdagmorgen vroeg naar het station van Beverwijk.
Eerst ga ik met de trein naar Utrecht alwaar ik een lift krijg van Christina, die mij, de bagage en de rest van het ontbijt veilig naar Haarlo zal brengen. Bijna gaat het mis als ik aan de verkeerde kant van station Utrecht op haar sta te wachten maar na een verlossend telefoontje en een korte sprint dwars door Utrecht C.S. brengt mij bij haar auto en na een vluchtig, Hoi, hoe is het gaan we op pad. We hebben een aardige rit voor de boeg maar het schiet lekker op en gaandeweg maakt zich een heus vakantiegevoel van mij meester. Terwijl we over de snelweg razen en bij Arnhem heel even in de file staan zie ik het landschap om me heen veranderen. Tegen 11.00 uur naderen we Haarlo, maar waar is nou toch de Wollinkweg? Na flink wat heen en weer gereden te zijn en het een paar keer gevraagd te hebben bereiken we tenslotte de plaats van bestemming.
Een paar mensen staan al op ons te wachten en na even gewacht te hebben op de rest van de groep gaan we op pad. De eerste 20 km van dit weekend wachten op ons. Het tempo ligt niet al te hoog, de stemming daar in tegen bereikt al spoedig top hoogte en vrolijk kwetterend als een klas uitgelaten pubers op hun eerste schoolkamp lopen we door het prachtige landschap. Al gauw is het tijd voor het eerste koffiekopje, vergezeld van appelgebak. Hier wordt de term magnetronappelgebak geïntroduceerd. Meestal van buiten heet en van binnen bevroren, deze maal is het echter van buiten heet en van binnen nog heter en bijna moeten we rechtsomkeert maken naar Beverwijk, alwaar een goed brandwondencentrum gevestigd is. Mogelijk wordt dit ongemak veroorzaakt door een cappuccinoapparaat wat wel werkt, niet werkt en toch wel blijkt te werken mits je het op de juiste manier gebruikt. Blijkbaar was de bediening hierdoor de tijd in de magnetron vergeten.
We lopen verder onder het uitbraken van kreten als RA, LA, RA, LA. Dit heeft niks te maken met het feit dat we hier vrolijk zingen of raadsels opgeven maar simpelweg omdat je regelmatig Rechts Af dan wel Links Af moet gaan volgens de route. Dat deze route vervolgens hier en daar niet helemaal duidelijk is danwel niet blijkt te kloppen kan voor ons de pret niet drukken, al is stil zijn in een stiltegebied wel een hele opgave.
Om een uur of 16.30 belanden we op een terras wat ook het besproken restaurant voor die avond blijkt te zijn. We overleggen even: gaan we nu door en komen we hier om de afgesproken tijd van 20.00 weer terug, of blijven we lekker zitten gaan iets eerder eten en lopen dan verder. Unaniem wordt besloten tot de laatste optie en onder het genot van de nodige witte versnaperingen zoals wit bier en witte wijn zitten we heerlijk op het terras terwijl we gezamenlijk onze schoenen uittrekken en zodoende een gaswolk boven Haarlo produceren waarbij de plaatselijke lucht van de diverse agrarische bedrijven in het niet vallen. We nodigen een serveerster uit om er bij te komen zitten maar ze zegt dat ze niet mag van haar baas. Helemaal snappen doen we dit niet want de baas heeft personeel genoeg, iedere keer verschijnt er een andere serveerster aan de tafel. We worden binnen genodigd om te eten en nadat we onze schoenen weer aangedaan hebben lopen we braaf naar binnen. Het eten smaakt fantastisch en helemaal voldaan besluiten we tegen 21.30 weer verder te lopen richting camping, waar we om ongeveer 22.45 aankomen. Na een korte douche en het bedden opmaken, hup, mijn slaapzak ligt, vervolgen we buiten het gezellig samenzijn onder het genot van wijn chips, koekjes etc. Iedereen heeft een greep in zijn of haar provisiekast gedaan.
Terwijl er nog gauw een vrijwilliger wordt gestrikt voor het bakken van de eieren met spek bij het ontbijt de volgende morgen taaien we af en worden de hutten opgezocht.
De volgende morgen doe ik samen met nog een mede-Weekendhiker een poging om de rest van de camping wakker te krijgen door onder de douche de alternatieve versie van het Armeense volkslied te zingen, al kan dat net zo goed doorgaan voor een duet uit de Parelvissers. Bij het ontbijt blijken de gebakken eieren inderdaad geserveerd te worden en het hoewel ik normaal niet zo’n ontbijttype ben smaakt het me prima, net als de croissant met jam en de koffie. Na het aanvegen van de hut gaan weer op pad. Helaas ben ik inmiddels ook bezweken aan de oranjekoorts en in een gekregen oranje shirt gaan dit oranjelegioen op pad, om bij ieder oranje voorwerp spontaan te juichen. Ze zullen daar wel raar hebben opgekeken bij zeven mensen met een rugzak en stevige schoenen die bij ieder oranje voorwerp spontaan beginnen te juichen en de wave inzetten. We hebben besloten om maar 18 km te gaan lopen en te proberen om op tijd bij een kroeg te zijn om daar gezamenlijk de voetbalwedstrijd Nederland – Servië/Montenegro te bekijken. Helaas gaat dit ons niet lukken maar via mijn mobiele telefoon kom ik toch te weten dat het in de eerste helft 1-0 staat voor Nederland. Een spontaan gejuich welt op uit onze kelen in een verder doodstil bos. Net op tijd zijn we bij een kroeg om de laatste vijf minuten mee te pikken van de eerste helft, terwijl de lokale bevolking ons aankijkt met een blik van; die zijn niet van hier, wat komen jullie doen. Het lijkt een beetje op een stelletje rednecks die geconfronteerd worden met een paar homofiele Indianen maar als blijkt dat wij toch echt voor het voetbal komen breekt het ijs iets en vrolijk moedigen wij het Nederlands Elftal aan. Ik blaas mijn longen bijna uit mijn lijf op het fluitje wat ik gekregen heb maar het werkt wel. De voorsprong blijft behouden en goedgemutst nemen wij afscheid van elkaar. Ik rij nog een stukje mee met Christina die mij afzet op Utrecht C.S., alwaar ik de treinen nog even flink ontregel met het gekregen fluitje. Gelukkig niet mijn trein want die rijdt op tijd. Een moeder speelt ondertussen met haar kinderen het befaamde spel ik zie, ik zie wat jij niet ziet en de kleur is…
ORANJE!
Eerst ga ik met de trein naar Utrecht alwaar ik een lift krijg van Christina, die mij, de bagage en de rest van het ontbijt veilig naar Haarlo zal brengen. Bijna gaat het mis als ik aan de verkeerde kant van station Utrecht op haar sta te wachten maar na een verlossend telefoontje en een korte sprint dwars door Utrecht C.S. brengt mij bij haar auto en na een vluchtig, Hoi, hoe is het gaan we op pad. We hebben een aardige rit voor de boeg maar het schiet lekker op en gaandeweg maakt zich een heus vakantiegevoel van mij meester. Terwijl we over de snelweg razen en bij Arnhem heel even in de file staan zie ik het landschap om me heen veranderen. Tegen 11.00 uur naderen we Haarlo, maar waar is nou toch de Wollinkweg? Na flink wat heen en weer gereden te zijn en het een paar keer gevraagd te hebben bereiken we tenslotte de plaats van bestemming.
Een paar mensen staan al op ons te wachten en na even gewacht te hebben op de rest van de groep gaan we op pad. De eerste 20 km van dit weekend wachten op ons. Het tempo ligt niet al te hoog, de stemming daar in tegen bereikt al spoedig top hoogte en vrolijk kwetterend als een klas uitgelaten pubers op hun eerste schoolkamp lopen we door het prachtige landschap. Al gauw is het tijd voor het eerste koffiekopje, vergezeld van appelgebak. Hier wordt de term magnetronappelgebak geïntroduceerd. Meestal van buiten heet en van binnen bevroren, deze maal is het echter van buiten heet en van binnen nog heter en bijna moeten we rechtsomkeert maken naar Beverwijk, alwaar een goed brandwondencentrum gevestigd is. Mogelijk wordt dit ongemak veroorzaakt door een cappuccinoapparaat wat wel werkt, niet werkt en toch wel blijkt te werken mits je het op de juiste manier gebruikt. Blijkbaar was de bediening hierdoor de tijd in de magnetron vergeten.
We lopen verder onder het uitbraken van kreten als RA, LA, RA, LA. Dit heeft niks te maken met het feit dat we hier vrolijk zingen of raadsels opgeven maar simpelweg omdat je regelmatig Rechts Af dan wel Links Af moet gaan volgens de route. Dat deze route vervolgens hier en daar niet helemaal duidelijk is danwel niet blijkt te kloppen kan voor ons de pret niet drukken, al is stil zijn in een stiltegebied wel een hele opgave.
Om een uur of 16.30 belanden we op een terras wat ook het besproken restaurant voor die avond blijkt te zijn. We overleggen even: gaan we nu door en komen we hier om de afgesproken tijd van 20.00 weer terug, of blijven we lekker zitten gaan iets eerder eten en lopen dan verder. Unaniem wordt besloten tot de laatste optie en onder het genot van de nodige witte versnaperingen zoals wit bier en witte wijn zitten we heerlijk op het terras terwijl we gezamenlijk onze schoenen uittrekken en zodoende een gaswolk boven Haarlo produceren waarbij de plaatselijke lucht van de diverse agrarische bedrijven in het niet vallen. We nodigen een serveerster uit om er bij te komen zitten maar ze zegt dat ze niet mag van haar baas. Helemaal snappen doen we dit niet want de baas heeft personeel genoeg, iedere keer verschijnt er een andere serveerster aan de tafel. We worden binnen genodigd om te eten en nadat we onze schoenen weer aangedaan hebben lopen we braaf naar binnen. Het eten smaakt fantastisch en helemaal voldaan besluiten we tegen 21.30 weer verder te lopen richting camping, waar we om ongeveer 22.45 aankomen. Na een korte douche en het bedden opmaken, hup, mijn slaapzak ligt, vervolgen we buiten het gezellig samenzijn onder het genot van wijn chips, koekjes etc. Iedereen heeft een greep in zijn of haar provisiekast gedaan.
Terwijl er nog gauw een vrijwilliger wordt gestrikt voor het bakken van de eieren met spek bij het ontbijt de volgende morgen taaien we af en worden de hutten opgezocht.
De volgende morgen doe ik samen met nog een mede-Weekendhiker een poging om de rest van de camping wakker te krijgen door onder de douche de alternatieve versie van het Armeense volkslied te zingen, al kan dat net zo goed doorgaan voor een duet uit de Parelvissers. Bij het ontbijt blijken de gebakken eieren inderdaad geserveerd te worden en het hoewel ik normaal niet zo’n ontbijttype ben smaakt het me prima, net als de croissant met jam en de koffie. Na het aanvegen van de hut gaan weer op pad. Helaas ben ik inmiddels ook bezweken aan de oranjekoorts en in een gekregen oranje shirt gaan dit oranjelegioen op pad, om bij ieder oranje voorwerp spontaan te juichen. Ze zullen daar wel raar hebben opgekeken bij zeven mensen met een rugzak en stevige schoenen die bij ieder oranje voorwerp spontaan beginnen te juichen en de wave inzetten. We hebben besloten om maar 18 km te gaan lopen en te proberen om op tijd bij een kroeg te zijn om daar gezamenlijk de voetbalwedstrijd Nederland – Servië/Montenegro te bekijken. Helaas gaat dit ons niet lukken maar via mijn mobiele telefoon kom ik toch te weten dat het in de eerste helft 1-0 staat voor Nederland. Een spontaan gejuich welt op uit onze kelen in een verder doodstil bos. Net op tijd zijn we bij een kroeg om de laatste vijf minuten mee te pikken van de eerste helft, terwijl de lokale bevolking ons aankijkt met een blik van; die zijn niet van hier, wat komen jullie doen. Het lijkt een beetje op een stelletje rednecks die geconfronteerd worden met een paar homofiele Indianen maar als blijkt dat wij toch echt voor het voetbal komen breekt het ijs iets en vrolijk moedigen wij het Nederlands Elftal aan. Ik blaas mijn longen bijna uit mijn lijf op het fluitje wat ik gekregen heb maar het werkt wel. De voorsprong blijft behouden en goedgemutst nemen wij afscheid van elkaar. Ik rij nog een stukje mee met Christina die mij afzet op Utrecht C.S., alwaar ik de treinen nog even flink ontregel met het gekregen fluitje. Gelukkig niet mijn trein want die rijdt op tijd. Een moeder speelt ondertussen met haar kinderen het befaamde spel ik zie, ik zie wat jij niet ziet en de kleur is…
ORANJE!
07 juni, 2006
Oranje koorts
Op het moment dat ik dit schrijf heerst er in Nederland een mysterieuze ziekte, genaamd oranje koorts. Mensen die leiden aan oranje koorts zijn gemakkelijk te herkennen. Zij zien meestal erg oranje en gaan gehuld in oranje kledij. Daarnaast versiert men maar al te vaak het huis of nog liever de hele straat met oranje vlaggetjes. Op het ogenblik neemt deze ziekte grootse vormen aan. Het is het gesprek van de dag en je kan geen krant openslaan of het gaat wel over de oranje koorts. Ook de radio en de televisie kun je niet aanzetten zonder geconfronteerd te worden met afschuwelijke beelden van deze gruwelijke ziekte die straks de hele maatschappij weer gaat ontwrichten. Ik ben al bij de huisarts geweest maar voor deze ziekte waarvan ik hoop dat hij niet besmettelijk is tot nu nog maar een remedie bekend:
Trek een maand lang de stekker uit de tv toestel, koop geen krant, houdt ramen en gordijnen gesloten en maak een mooie wandeling door de natuur. Pas hierbij wel op om niet met afrikaantjes geconfronteerd te worden want ook deze bloem lijdt aan oranje koorts.
Begrijp me niet verkeerd, ik hou van voetbal en kan erg genieten van een mooie actie op het veld of een prachtig doelpunt. Alleen vind ik die massahysterie eromheen erg overdreven. Het WK moet nog beginnen maar iedere zender heeft wel zijn eigen opinieprogramma over het voetbal, waarin al dan niet deskundigen vertellen hoe het volgens hen wel en niet moet.
Uiteraard springt de commercie hier handig op in. Je kunt geen krat bier meer kopen zonder er een oranje pet, sjaal of toeter bij te krijgen en in de onderlinge strijd die nu ontstaat zijn er bierbrouwers die ruzie gaan maken over broeken met staarten.
Zelfs mijn buurvrouw vond het nodig om haar huis te versieren met oranje vlaggetjes, waarschijnlijk heeft ze de afgelopen weken zoveel oranje gadgets gekregen bij haar boodschappen dat ze het uiteindelijk maar buiten is uit gaan stallen. Iedere elektronicawinkels is aan het stunten met breedbeeldtelevisies met het oog op het naderende WK, wat ze er echter niet bij vertellen is dat het WK nog helemaal niet in breedbeeld uitgezonden gaat worden.
Tel hierbij een enorm bedrag op wat geïnvesteerd moet worden aan veiligheidsmaatregelen om notoire hooligans in bedwang te houden en u zult begrijpen dat ik me ernstig zorgen maak over deze vorm van oranje koorts, die bij ieder groot toernooi weer de kop op steekt.
Dit alles neemt niet weg dat ik ongetwijfeld weer de nodige wedstrijden zal gaan bekijken vanuit mijn luie stoel, op een gewone tv.
Heeft er iemand misschien nog een oranje T-shirt voor me?
Trek een maand lang de stekker uit de tv toestel, koop geen krant, houdt ramen en gordijnen gesloten en maak een mooie wandeling door de natuur. Pas hierbij wel op om niet met afrikaantjes geconfronteerd te worden want ook deze bloem lijdt aan oranje koorts.
Begrijp me niet verkeerd, ik hou van voetbal en kan erg genieten van een mooie actie op het veld of een prachtig doelpunt. Alleen vind ik die massahysterie eromheen erg overdreven. Het WK moet nog beginnen maar iedere zender heeft wel zijn eigen opinieprogramma over het voetbal, waarin al dan niet deskundigen vertellen hoe het volgens hen wel en niet moet.
Uiteraard springt de commercie hier handig op in. Je kunt geen krat bier meer kopen zonder er een oranje pet, sjaal of toeter bij te krijgen en in de onderlinge strijd die nu ontstaat zijn er bierbrouwers die ruzie gaan maken over broeken met staarten.
Zelfs mijn buurvrouw vond het nodig om haar huis te versieren met oranje vlaggetjes, waarschijnlijk heeft ze de afgelopen weken zoveel oranje gadgets gekregen bij haar boodschappen dat ze het uiteindelijk maar buiten is uit gaan stallen. Iedere elektronicawinkels is aan het stunten met breedbeeldtelevisies met het oog op het naderende WK, wat ze er echter niet bij vertellen is dat het WK nog helemaal niet in breedbeeld uitgezonden gaat worden.
Tel hierbij een enorm bedrag op wat geïnvesteerd moet worden aan veiligheidsmaatregelen om notoire hooligans in bedwang te houden en u zult begrijpen dat ik me ernstig zorgen maak over deze vorm van oranje koorts, die bij ieder groot toernooi weer de kop op steekt.
Dit alles neemt niet weg dat ik ongetwijfeld weer de nodige wedstrijden zal gaan bekijken vanuit mijn luie stoel, op een gewone tv.
Heeft er iemand misschien nog een oranje T-shirt voor me?
02 juni, 2006
Juffrouw ijsklomp
In het kader van goed voor je zelf zorgen moest ik er vandaag weer eens aan geloven tijdens een bezoek aan de mondhygiëniste. Keurig op tijd neem ik plaats in de wachtkamer en onder het gezellige gezoem van een tandartsboor op de achtergrond wacht ik op mijn beurt. Slechts tien minuten te laat wordt ik geroepen, dat valt mee. Ik heb wel eens voor Jan met de korte achternaam in de wachtkamer gezeten, toen ze vergeten waren om de gemaakte afspraak die geen doorgang kon vinden af te bellen bij mij.
Een vrouw verkleed als struikrover stelt zich voor, echt verstaan heb ik het niet want ze hield haar mondkap voor. Het klonk een beetje als;
Mwhaleuh, ib be Wawkija.
Ze begint een heel gesprek maar ik versta en werkelijk geen jota van, ten einde raad doet ze het mondkapje af en voila, ik kan het verstaan. Je zou toch denken dat ze zoiets wel leren maar blijkbaar heeft deze dame haar papiertje bij de tandpasta gekregen. Ze vertelt me dat ik al heel lang niet bij haar geweest ben en beleefd antwoord ik dat ze het niet persoonlijk op moet vatten maar dat ze niet echt hoog genoteerd staat in mijn lijstje met favoriete vrouwen. Helaas mislukt deze poging om het ijs te breken en later zal ik spijt krijgen van deze opmerking, ze neemt behoorlijk wraak door met liefde te krassen in mijn geteisterde mond met allerlei eng uitziende haken met een toewijding die een beul uit de middeleeuwen in zijn martelkamer doet verbleken. Maar voor ik deze behandeling mag ondergaan, gaan we eerst op de foto.
Kam je normaal eerst je haren voor je op de foto mag, voor deze foto is het verstandiger om eerst je tanden goed te poetsen. Met een satanisch genoegen ramt deze vrouw een plaatje in mijn mond waarna ze mij hulpeloos achterlaat om een foto te maken buiten de cabine, deze behandeling herhaalt ze voor de andere kant. Ik vraag of ze me de foto kan mailen, leuk voor op mijn weblog, helaas blijken ze hier nog te werken met een pc uit het jaar 456 voor Christus dus dat blijkt niet mogelijk te zijn, ik vraag me af hoe het dan zit met portretrecht maar ook daar blijkt deze tot inmiddels ijsklomp gedegradeerde persoonlijkheid ongevoelig voor. U zult het deze maal dus zonder foto moeten doen.
Daarna mag ik in een andere stoel gaan liggen en terwijl er een lamp in mijn gezicht staat te schijnen die ze normaal gebruiken in een vuurtoren leeft juffrouw ijsklomp zich uit alsof ze een cursus creatief beeldhouwen met een botte beitel volgt. Het zal ongetwijfel een harde tandsteensoort zijn want al spoedig zitten de bloedspetters aan het plafond.
Ondanks dat juffrouw ijsklomp flink heeft lopen hakken staat al mijn porselein nog stevig in mijn laadschuur. Ik heb dit vanavond nog even mogen testen toen ik na een maand van afwezigheid bij de band vanavond weer volop een partijtje heb lopen blazen. Dit maal was mijn bas gekoppeld aan een Behringer amp gekoppeld aan een basskast van Marshal met daarin een 2 x 15 inch configuratie, Het flapperde flink aan mijn broekspijpen maar mijn tanden staan nog, ditmaal witter dan ooit en zonder tandsteen.
Een vrouw verkleed als struikrover stelt zich voor, echt verstaan heb ik het niet want ze hield haar mondkap voor. Het klonk een beetje als;
Mwhaleuh, ib be Wawkija.
Ze begint een heel gesprek maar ik versta en werkelijk geen jota van, ten einde raad doet ze het mondkapje af en voila, ik kan het verstaan. Je zou toch denken dat ze zoiets wel leren maar blijkbaar heeft deze dame haar papiertje bij de tandpasta gekregen. Ze vertelt me dat ik al heel lang niet bij haar geweest ben en beleefd antwoord ik dat ze het niet persoonlijk op moet vatten maar dat ze niet echt hoog genoteerd staat in mijn lijstje met favoriete vrouwen. Helaas mislukt deze poging om het ijs te breken en later zal ik spijt krijgen van deze opmerking, ze neemt behoorlijk wraak door met liefde te krassen in mijn geteisterde mond met allerlei eng uitziende haken met een toewijding die een beul uit de middeleeuwen in zijn martelkamer doet verbleken. Maar voor ik deze behandeling mag ondergaan, gaan we eerst op de foto.
Kam je normaal eerst je haren voor je op de foto mag, voor deze foto is het verstandiger om eerst je tanden goed te poetsen. Met een satanisch genoegen ramt deze vrouw een plaatje in mijn mond waarna ze mij hulpeloos achterlaat om een foto te maken buiten de cabine, deze behandeling herhaalt ze voor de andere kant. Ik vraag of ze me de foto kan mailen, leuk voor op mijn weblog, helaas blijken ze hier nog te werken met een pc uit het jaar 456 voor Christus dus dat blijkt niet mogelijk te zijn, ik vraag me af hoe het dan zit met portretrecht maar ook daar blijkt deze tot inmiddels ijsklomp gedegradeerde persoonlijkheid ongevoelig voor. U zult het deze maal dus zonder foto moeten doen.
Daarna mag ik in een andere stoel gaan liggen en terwijl er een lamp in mijn gezicht staat te schijnen die ze normaal gebruiken in een vuurtoren leeft juffrouw ijsklomp zich uit alsof ze een cursus creatief beeldhouwen met een botte beitel volgt. Het zal ongetwijfel een harde tandsteensoort zijn want al spoedig zitten de bloedspetters aan het plafond.
Ondanks dat juffrouw ijsklomp flink heeft lopen hakken staat al mijn porselein nog stevig in mijn laadschuur. Ik heb dit vanavond nog even mogen testen toen ik na een maand van afwezigheid bij de band vanavond weer volop een partijtje heb lopen blazen. Dit maal was mijn bas gekoppeld aan een Behringer amp gekoppeld aan een basskast van Marshal met daarin een 2 x 15 inch configuratie, Het flapperde flink aan mijn broekspijpen maar mijn tanden staan nog, ditmaal witter dan ooit en zonder tandsteen.
01 juni, 2006
Jetlag
Na dinsdag de laatste Joe’s te hebben gedraaid moet ik nu weer terug komen in het dagelijkse leven. Tijdens zo’n tour verleg je toch ongemerkt je tijden, vaak ben pas laat thuis en voor je dan in bed ligt is het gauw 02.00/03.00 uur. Het voordeel is dat je dan de volgende morgen weer uit kunt slapen tot 11.00 uur, als je tenminste niet naar Hoogeveen of Drachten hoeft voor de volgende Joe. Nu de tour afgelopen is en ik geacht wordt om weer tijdig op mijn werkplek te zitten, merk ik dat ik daar nog wat moeite mee heb. Het voelt een beetje als een jetlag. Maar we moeten door, over vijf weken begint het Juttersfestival immers weer en er moeten nog 1001 dingen geregeld worden voor die tijd. Gisteren alweer een vergadering gehad en alle neuzen staan weer op scherp zodat ik vanochtend met frisse tegenzin aan de bak kon.
Het zal nog wel even duren voor ik weer gewend ben aan het normale leven wat ik leid, voor zover je bij mij van normaal kunt spreken natuurlijk.
Shit, ik wil weer op tour!!
Het zal nog wel even duren voor ik weer gewend ben aan het normale leven wat ik leid, voor zover je bij mij van normaal kunt spreken natuurlijk.
Shit, ik wil weer op tour!!
Abonneren op:
Posts (Atom)
